Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  






 
อ่านเรื่อง
The 5th Princesses # องค์หญิงผู้กป้อง
RainW
บทที่ 2 โรงเรียนใหม่
3
29/12/2554 18:09:55
496
เนื้อเรื่อง

บทที่ 2โรงเรียนใหม่

 
และแล้ว…วันรุ่งขึ้นก็มาถึง

ฉันออกจากบ้านมาด้วยความเศร้าสร้อย แน่ล่ะ!ก็โรงเรียนเอ็มยูอะไรนั่นเป็นโรงเรียนประจำนี่ คงไม่ได้กลับมาบ้านแน่ๆถ้าโรงเรียนนั่นอยู่ไกลน่ะนะ

“ไงทรัม” เมื่อมาถึงโรงเรียนก็เจอเฮิร์ทยืนทำหน้าเศร้าอยู่หน้าโรงเรียนซึ่งเป็นที่นัดพบของผ.อ.ท่าทางแม่มันคงบอกมาเหมือนกันว่าให้รออยู่ที่นี่ เพราะเมื่อเช้าแม่ก็บอกฉันเหมือนกันว่าให้มารอที่สวนหน้าโรงเรียน

“ไงแก มาถึงนานแล้วเหรอ” ฉันทักตอบก่อนจะดึงมันมานั่งที่ม้าหินอ่อนข้างๆที่มันยืนอยู่เมื่อกี้

“ยัง พึ่งมาถึงเมื่อกี้เอง แม่แกบอกอะไรแกบ้างหรือยัง?” เฮิร์ทเปิดประเด็นทันทีตามประสาคนใจร้อน

“อืม เวทมนต์ใช่ไหม” ฉันถามเสียงเบา ถึงแม้ว่าจะไม่ค่อยมีคนเพราะตอนนี้ยังเช้ามาก แต่ฉันก็ไม่อยากให้มีใครมาได้ยินหรอกนะว่าพวกเราคุยกันเรื่องเวทมนต์บ้าบอ - -*

“แกเชื่อ ?” เฮิร์ทถามเสียงสูงพลางเลิกคิ้ว

“แกคิดว่าฉันจะเชื่อ ?” ฉันถามกลับเสียงสูงเช่นกัน

“มันคงเป็นแค่ข้ออ้างน่ะ…” เฮิร์ทบอกด้วยสีหน้าลังเล

“แต่ฉันก็ไม่ปฏิเสธหรอกนะ ว่าฉันเชื่อไปครึ่งหนึ่งน่ะ = =” ฉันพูด ก็แน่ล่ะ เห็นแม่ยืนยันซะขนาดนั้นมันก็ต้องมีลังเลกันบ้างถึงแม้ว่ามันจะเป็นเรื่องเหลือเชื่อก็ตาม

“มันก็จริง…แต่จะเป็นไปได้ยังไงล่ะ มันเป็นแค่นิทานหลอกเด็ก เวทมนต์ แม่มด พ่อมด เห๊อะ!อย่างกับแฮรี่แน่ะ” เฮิร์ทพูดพลางเบ้ปากอย่างไม่อยากจะเชื่อซักเท่าไหร่

“อืม…เอาไว้ไปเห็นโรงเรียนนั่น เราค่อยตัดสินกันดีไหม”

“เอางั้นก็ได้…” หลังจากที่เฮิร์ทพูดจบ สปายกับแวซายส์ก็มาถึงพอดี

“คุยอะไรกันเอ่ย หน้าเครียดเชียว >O<” แล้วยัยนี่ก็เล่นได้ตลอดเวลาสิน่า คงไม่ต้องบอกนะว่าใคร ยัยซายส์คงไม่บ้าถามแบบนี้หรอก = =

“เฮ้อ…แกเคยเครียดอะไรบ้างไหมวะ ปาย - -“ ฉันพูดสีหน้าเอือมๆ

“ฮ่าๆๆๆ อย่าไปเครียดเลย พวกเราน่ะ เป็นแม่มดเชียวนะ ฮิฮิ ^O^” เอากับเขาสิ ยัยนี่ เชื่อเรื่องนี้หรือไงกัน - -

“แกเชื่อเหรอปาย = =” ฉันถามแล้วหันไปมองหน้าคนที่ยิ้มได้อยู่ตลอดเวลา

“เปล๊า ฉันแค่คิดว่าพวกผู้ใหญ่นี่ตลกดี เอานิทานหลอกเด็กมาหลอกพวกเรา ฮ่าๆๆ ><” อ่า…แสดงว่ายัยนี่ไม่เชื่องั้นสินะ

“แกล่ะซายส์ ?” เฮิร์ทหันไปถามซายส์บ้าง มันเพียงแต่ส่ายหัวไปมาช้าๆ ด้วยสีหน้าออกจะเนือยๆ ประมาณว่าพวกผู้ใหญ่คิดได้แค่นี้เองเหรอ - -

“ไพร์ส!!” เสียงตะโกนของสปายดังขึ้นเพื่อเรียกเพื่อนสาวตัวเล็กที่ยืนมองหาใครซักคนอยู่หน้าประตูโรงเรียน เมื่อมันได้ยินเสียงตะโกนก็เดินลากกระเป๋าเข้ามาทันที นั่นก็แสดงว่าพวกเราคือคนที่มันกำลังมองหาสินะ -0-

“ไม่อยากจะเชื่อเลย =[]=” เมื่อไพร์สมาถึงก็นั่งลงแล้วพึมพำออกมาเบาๆ

“ไม่อยากจะเชื่อก็ไม่ต้องเชื่อ เพราะพวกฉันก็ไม่เชื่อเหมือนกัน ^^” สปายหันไปพูดกับไพร์ส

“แต่พ่อกับแม่ฉันยืนยันซะหนักแน่นขนาดนั้น เฮ้อ…”

“อย่าพึ่งไปคิดอะไรมาก ไปถึงที่นั่นก็รู้เองนั่นแหละน่า…” เฮิร์ทบอกก่อนทำสีหน้าเซ็งๆ เมื่อเห็นผ.อ.เดินออกมาพร้อมกับรองผ.อ.มาส่งพวกเราสินะ - -

“พวกเธอพร้อมแล้วใช่ไหม?” ผ.อ.เดินมาหยุดที่โต๊ะหินอ่อนที่เรานั่ง พร้อมๆกับที่พวกฉันลุกขึ้นยืน

“พร้อมแล้วค่ะ…” พวกฉันตอบพร้อมกัน

“เดี๋ยวอีกซักพักจะมีรถมารับพวกเธอ รอกันอยู่ตรงนี้แหละ ครูขอให้พวกเธอโชคดีแล้วกัน ^^” ผ.อ.พูดด้วยรอยยิ้มอบอุ่น พร้อมกับเดินห่างออกไป อ้าว…อะไรวะ นึกว่าเดินมาส่งซะอีก - -*

“วันนี้ผ.อ.มีประชุมน่ะนักเรียน…ครูก็ขอให้พวกเธอโชคดีนะ ^^” รองผ.อ.ไขความสงสัยของฉัน อ้อ…มีประชุม

“ขอบคุณค่ะ” เฮิร์ทพูดเสียงดัง เหมือนจะประชดยังไงไม่รู้ ยัยนี่ออกจะไม่พอใจผ.อ.เท่าไหร่นัก คงเป็นเพราะว่าอยู่ดีๆก็มาไล่มันออกจากโรงเรียนล่ะมั้ง ว่าแล้วรองผ.อ.ก็เดินจากพวกไรไปทิ้งพวกเราให้จมอยู่กับความคิดของตัวเอง ฉันไม่รู้ว่าโรงเรียนนั่นเป็นยังไง ต้องเรียนเกี่ยวกับอะไรบ้าง ถ้าสมมุติมันเกี่ยวกับเวทมนต์จริงๆ ฉันจะทำได้ไหมล่ะ ในเมื่อฉันไม่เคยรู้อะไรเกี่ยวกับเรื่องนี้เลยซักกะนิด - -

“นั่น…ใช่รถคันนั้นหรือเปล่า” ซายส์พูดขึ้นเบาๆแล้วชี้ไปทางประตูโรงเรียนที่มีรถจอดอยู่

โอ้…รถอะไรน่ะ มันมีลักษณะคล้ายกับรถตู้แต่ใหญ่กว่ามากๆ แต่ก็เตี้ยกว่ารถตู้ธรรมดามากๆ ทำให้ดูเหมือนว่าตัวรถมันแบนๆ ยาวๆ = =ตัวรถเป็นสีขาวสะอาด ข้างๆรถมีสัญลักษณ์ของโรงเรียน ที่ฉันรู้เพราะมันเป็นคำว่า M.U.น่ะสิ ที่หน้าต่างรถมีผ้าม่านสีทองปิดอยู่ หรูเชียว…

“คงจะใช่…เห็นสัญลักษณ์นั่นไหมล่ะ - -“ เฮิร์ทพูดออกมาก่อนจะหยิบกระเป๋าของตัวเองมาถือไว้แล้วออกเดินนำไปที่รถ
เมื่อพวกเราเดินไปถึงขณะที่ฉันกำลังเอื้อมมือไปเปิดประตูรถ จู่ๆประตูมันก็เปิดเองซะงั้น ทำเอาฉันชะงักกึกไปเลยทีเดียว

“ประตูอัตโนมัติ …= =” ฉันพึมพำเบาๆอย่างเตือนตัวเองว่าอย่าไปคิดว่ามันเป็นเวทมนต์ “ไปเหอะ” ฉันพูดต่อแล้วเดินนำขึ้นไปคนแรก และ…

“ว้าว” นั่นทำให้ฉันอุทานออกมาเป็นคนแรกเช่นกัน ข้างในรถ เหมือนไม่ใช่รถ มันเหมือนกับห้องในคอนโดเล็กๆ มีทั้งห้องรับแขก ห้องครัว และ…ห้องน้ำ เป็นไปได้ยังไง…มันใหญ่กว่าที่ฉันคิดอีกนะ

“ว้าวอะไรของแกวะ…โห!” เฮิร์ทที่ขึ้นรถต่อจากฉันก็ต้องตะลึงไปเหมือนกัน เมื่อเห็นสาเหตุของการว้าวของฉัน

“เป็นอะไรกันจ้ะ…ว้าวววว สุดยอดเลย >O<”  สปายที่เดิมตามขึ้นมา ทำตาโตอย่างตกตะลึงในความอลังการ

“อะไรๆๆ โห…กว้างจังเลย *0*” ยัยไพร์สทำดวงตาสีอำพันของตัวเองให้สวยกว่าเดิมด้วยการทำสายตาวิบวับ ปิดท้ายด้วยแวซายส์ที่ตอนนี้กำลังยืนข้างอยู่ที่ประตู แปลกเหมือนกัน ปกติเวลายืนอยู่บนรถหัวของยัยสปายจะติดกับเพดาน แต่คราวนี้เหมือนกับว่ารถมันสูงกว่ามากๆ ทั้งๆที่ดูจากข้างนอกแล้วมันไม่น่าสูงเลยซะนิด -0- พวกฉันเดินเข้ามานั่งบนโซฟาชุดหนึ่งที่ไม่น่าจะมาอยู่ในรถแบนๆคันนี้ได้ ในระหว่างที่ประตูก็ค่อยๆเลือนปิดด้วยตัวเองช้าๆ เมื่อประตูปิดลงรถก็ค่อยๆเคลื่อนตัวไปข้างหน้า ฉันพยายามมองไปด้านหน้ารถ แต่มันกลับมีแผ่นกระจกฝ้าบังไว้ไม่ให้เห็นคนขับ ช่างมันเถอะ เอาเป็นว่ารถมันก็เคลื่อนที่ไปได้ ก็แสดงว่ามีคนขับอยู่ล่ะนะ = =พวกเรานั่งมองหน้ากันไปมาก่อนจะมีอะไรบางอย่างที่ผิดปกติ…

เคร้ง…!

“เสียงอะไรน่ะ!” เฮิร์ทโพล่งขึ้นทันทีที่ได้ยินเสียง

“มีใครอยู่ในครัว…” ฉันพูดก่อนจะขมวดคิ้ว ก่อนจะลุกขึ้นค่อยเดินไปดู โดยมีเฮิร์ทตามหลังมา

“เฮ้ย!กาน้ำชา…ทำไมมัน…มัน…!” เฮิร์ทถึงกับติดอ่างในขณะที่ฉันเกิดอาการช็อกพูดไม่ออก

ใช่…ฉันช็อก เพราะกาน้ำชาตรงหน้ามันกำลังเทลงในถ้วยชาห้าใบ ทั้งๆที่ไม่มีคนยกมันขึ้น!หรือ…หรือว่าเวทมนต์จะมีจริงๆ ? ไม่จริงน่า…

เมื่อเพื่อนที่เหลือเห็นพวกฉันยืนอึ้งตะลึงงันกันอยู่ เลยเดินมาดูสาเหตุการตกใจของพวกฉัน ทำให้เพื่อนที่เหลือเกิดอาการแบบเดียวกับพวกฉัน โดยที่มีแวซายส์ได้สติก่อน

“เอ่อ…กลับไปนั่งกันไหม” เธอพูดขึ้นก่อนจะขยับตัวเป็นคนแรก ทุกคนจึงพยักหน้าแล้วเดินกลับมานั่งที่โซฟา ด้วยความอึ้งทำให้เกิดความเงียบไปชั่วขณะ…ก่อนที่พวกฉันจะสะดุ้งเฮือกอีกครั้งเมื่อชุดน้ำชาลอยมาวางอยู่บนโต๊ะกลางวงของพวกเรา แค่วางลงไม่พอ ถ้วยน้ำชากลับลอยออกมาจากถาดมาอยู่ตรงหน้าพวกเราราวกับรอให้เรารับมันไว้ในมือ ฉันค่อยๆเอื้อมมือที่สั่นเล็กน้อยออกไปรับถ้วยนั้นไว้ ก่อนจะโค้งหัวให้กับอะไรซักอย่าง ทั้งๆที่รู้ว่ามันไม่มีใคร…แต่มันเป็น…เวทมนต์

“ฉัน…ฉันไม่อยากจะเชื่อ…” เฮิร์ทอ้าปากค้างในขณะที่ก้มลงมองใต้ถ้วยน้ำชา มันคงคิดว่ามีกลไกอยู่ใต้แก้วล่ะมั้ง

“ไม่อยากจะเชื่อ…ก็คงจะต้องเชื่อ…” ไพร์สที่ยังคงมองถ้วยน้ำชาที่ลอยอยู่ตรงหน้าแบบหวาดๆ อย่างไม่อยากที่จะยื่นมืออกไปรับ จนสปายหันไปสะกิดให้เอื้อมมือไปรับนั่นแหละ มันถึงจะรับมานั่งพินิจเงียบๆ

“แปลกดีแหะ รถคันนี้น่าสนใจ ^^” สปายเป็นคนแรกที่ยอถ้วยน้ำชาขึ้นจิบ เมื่อเห็นดังนั้น ฉันก็เลยยกขึ้นจิบบ้าง อืม…หอมดี

“พวกแกว่าอีกนานไหมกว่าจะถึง” ไพร์สเอ่ยถามขณะเหม่อมองออกไปทางหน้าต่าง โดยเอามือจับผ้าม่านสีทองเอาไว้

“ไม่รู้เหมือนกัน…” ฉันตอบเบาๆ

หลังจากนั่งรถเงียบๆมาได้ซักพัก เอ่อ…คงไม่พักเท่าไหร่ นานพอดูทีเดียว รถก็ค่อยหยุดลง…
ประตูรถที่อยู่ข้างๆฉันค่อยๆเปิดออก ฉันก้าวลงจากรถเป็นคนแรกเพราะฉันนั่งอยู่ริมประตูน่ะ และฉันก็ต้องว้าวอีกครั้งเมื่อเห็นสิ่งที่ตั้งอยู่ตรงหน้า…ปราสาทสีขาวตั้งตระหง่านอยู่ตรงกลางพื้นที่โล่งกว้าง ใหญ่…ใหญ่มาก…
พวกฉันลงมายืนหน้ากระดานตรงหน้าปราสาทสีขาวอย่างอึ้งๆ นี่ใช่โรงเรียนแน่เหรอ…-0-
หลังจากที่อึ้งได้ไม่นานก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้น



“ยินดีต้อนรับเข้าสู่โรงเรียนของเรา Magic Unis ศาสตร์แห่งเวทมนต์!”
 
 
 

ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 177 ท่าน