Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  






 
อ่านเรื่อง
secret Miracle เมืองแห่งความ(ไม่)ลับจับรักยัยแม่มดฝึกหัด 2
Cytherea
ซีเทรีย.......หรือทีน่า
2
27/12/2554 21:12:43
240
เนื้อเรื่อง
บทที่1
ซีเทรีย.......หรือทีน่า
            “.......”
            ความเงียบ......ความอึดอัด.......ฉันเกลียดสองคำนี้ที่สุดเลย และฉันก็กำลังเผชิญอยู่ใน  สถานการณ์ ที่เรียกได้ว่า เหมาะกับคำนี้มากๆเลย
            ตอนนี้ฉันกำลังนั่งอยู่ที่ห้องรับแขก โดยมีหญิงสาวกำลังนั่งจิบชาอยู่ตรงกันข้ามพวกเรา
            เธอคือเทพธิดาแห่งความจริงและความยุติธรรม.....ซีเทรีย
            “ต้องขอโทษด้วยนะคะที่มารบกวนอย่างนี้ แต่ฉันต้องบอกเรื่องนี้อย่างเร่งด่วน เพื่อที่จะให้เรื่องที่แสนจะวุ่นวายอย่างนี้จบๆไปเสียที”
            หลังจากที่เกิดความเงียบเพียงไม่นาน เธอก็พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่สดใส เธอวางแก้วกาแฟลงบนจานรอง ทำให้ฉันเพิ่งสังเกตเห็นรอยแผลฟกช้ำที่ข้อมือเธอ มันเป็นรอยจ้ำๆเหมือนโดนสิ่งของอะไรสักอย่างรัดเอาไว้ แต่ฉันก็ไม่ได้สนใจอะไรมาก
            “คือว่า.....ที่ฉันมาที่นี้ก็เพื่อจะมาเล่าความจริงให้พวกคุณฟัง......ความจริงมันไม่ใช่อย่างที่คุณคิดกันหรอกนะคะ”
            ในตอนนี้แววตาของเธอดูเศร้าหมองมาก  นัยน์ตาของเธอจากที่เป็นสีชมพูอ่อนๆ กลับกลายเป็นสีเขียวหม่นๆ
            “อันที่จริง เด็กผู้ชายคนนั้นที่เกิดมา เป็นเด็กที่เกิดจากตระกูลวิลเลี่ยมและตรงตามคุณสมบัติของตระกูลวิลเลี่ยมทุกประการจริงๆนะคะ!”
            “!!!” นี่มันเรื่องอะไรกันอีกเนี่ย ตกลงเด็กคนนั้นเป็นเด็กที่เกิดจากตระกูลวิลเลี่ยมจริงๆหรือเปล่า ฉันงงไปหมดแล้วนะ!
“เพียงแต่ว่าเด็กคนนั้นถูกตรีตราว่าเป็นเด็กที่ในภายภาคหน้าจะเป็นกาลกิณีของบ้านเมือง ทำให้ต้องถูกส่งไปให้คนในตระกูลเกรลเลี้ยงดูเท่านั้นเองคะ”
“.....แม่”
“!!!”
ในระหว่างที่คุณซีเทรียกำลังอธิบายเรื่องทุกหย่างอยู่นั้น พี่ชายของฉันที่เดินลงมาจากชั้นบน เมื่อเห็นซีเทรียนั่งอยู่ เขามีอาการตกใจอย่างมาก และพึมพำบางอย่างออกมา ซึ่งฉันก็ได้ยินไม่ค่อยถนัดนั้น แต่คนที่ได้ยินชัดที่สุดก็คงจะเป็นซีเทรีย เมื่อเธอหันไปเจอกับพี่ของฉัน เธอก็ทำหน้าตกใจไม่แพ้กัน
“.....จะ.....จีเนียส”
ตอนนี้ทั้งสองคนกำลังอยู่ในอาการตกตะลึงทั้งคู่ โดยมีฉันคั่นอยู่ตรงกลางเหตุการณ์นี้ และฉันกำลังนั่งงงกับสถานการณ์ที่มันสับสนเหลือเกิน
“.....”
“จะ....จีเนียส....ละ...ลูก....”
“เอาผู้หญิงคนนี้ออกไปเดี๋ยวนี้!!!!”
“!!!”
ในขณะที่ซีเทรียยังพูดไม่จบประโยค(ซึ่งฉันไม่รู้ว่าเขาพูดภาษาอะไรกัน) พี่ของฉันก็ตะโกนขัดขึ้นมา และประโยคนั้น ทำให้ทั้งฉันและซีเทรียตกตะลึง เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่แสนจะก้าวร้าว สีหน้าของพี่ชายในตอนนี้เหมือนกับจะกินเลือดกินเนื้อซีเทรียก็ไม่ปาน
“พะ....พี่ ทำไมถึงตะหวาดใส่ซีเทรียขนาดนั้นละ” ฉันถามพี่อย่าประหม่าเล็กน้อย
“ซีเทรีย?.......หึ”
“....”
ตอนนี้สีหน้าของซีเทรียดูไม่ค่อยจะดีนัก หน้าของเธอซีดมาก และของตาของเธอรื้นไปน้ำน้ำตาที่พร้อมจะไหลออกมาได้ทุกเมื่อ
“ผมควรจะถามนะ ว่าทำไมคุณถึงได้ทิ้งผมไปอย่างเลือดเย็นแบบนี้!!!” พี่ชายหันไปพูดอีกภาษาหนึ่งกับซีเทรีย ซึ่งฉันไม่สามารถฟังได้รู้เรื่องเลย
“.....แม่....”
“คุณยังมีหน้าเรียกแทนตัวเองว่าแม่อีกเหรอ! จิตใจคุณทำด้วยอะไร ทั้งที่ผมลืมคุณไปได้แล้ว แต่คุณกลับมาอย่างนี้ รู้บ้างไหมว่าผมจะรู้สึกยังไง!!!”
“....ฮึก.....แม่ขอโทษ”
ซีเทรียเหมือนจะร้องไห้ ตอนนี้น้ำเสียงของเธอเริ่มสั่นคลอน เวลาที่เธอพูดมีเสียงสะอื้นไม่ขาดสาย แต่คนที่ทำให้ซีเทรียเป็นแบบนี้กลับไม่มองหน้าเธอเลยสักนิด ฉันงงไปหมดแล้วนะ
“คุณจะขอโทษเป็นกี่พันครั้ง โทษของคุณที่ทำไว้กับผมก็ไม่หมดหรอก เพราะฉะนั้นออกไปซะ!!!!”
“....ฮึก....ลูกไม่รู้หรอก ฮึก.....ว่าที่แม่ต้องทำอย่างนี้เพราะมันมีความจำเป็น....ฮึก......ที่แม่ต้องทำแบบนี้เพราะต้องการที่จะปกป้องชีวิตลูกเอาไว้นะ ฮึก......”
“......”
“......แม่แค่อยากจะพูดแค่นี้ ฮึก.......แม่รักลูกนะ.....”
เมื่อซีเทรียพูดจบเขาก็เดินออกจากบ้านไป ทิ้งให้คนที่ด่าเขาป่าวๆมองแผ่นหลังของเขาที่ห่างออกไปอย่างช้าๆด้วยนัยน์ตาที่เศร้า
ทั้งที่เพิ่งด่าเขาปาวๆ แต่เมื่อเขาไปทำไมถึงทำหน้าอย่างนั้นละ? ฉันไม่เข้าใจเลยจริงๆ
 
{Special:Thinking of sefone}
เมื่อเธอคนนั้นเดินจากไป ผมก็ไม่สามารถที่จะปิดบังความรู้สึกออกมาจากทางนัยน์ตาได้อีกต่อไป ผมไม่สามารถบังคับตัวเองไม่ให้หันไปมองเธอที่เดินออกไปไม่ได้
......เหมือนในตอนนั้นเลย
‘แม่ฮะ จะไปไหนเหรอฮะ’ ผมดึงชายเสื้อแม่เบาๆ เมื่อเห็นว่าแม่ทำท่าจะเดินออกไปอีกครั้ง ทั้งที่เพิ่งเดินมาหยุดอยู่ตรงเก้าอี้ในสวนสาธารณะแท้ๆ
‘อ๋อ......แม่เห็นนะ ว่าลูกอยากกินอมยิ้มที่อยู่ตรงทางที่เราเพิ่งผ่านมาใช่ไหมล้า~’ แม่พูดด้วยน้ำเสียงที่สดใสร่าเริง ทำให้ผมนึกถึงอมยิ้มที่ผมเพิ่งเดินผ่านไปเมื่อกี้ นึกแล้วอยากกินจัง ><~
‘ใช่ฮับ ^^’
‘งั้นเดี๋ยวแม่ไปซื้อแปปนึงนะ ลูกรออยู่ตรงนี้นะ ห้ามไปไหนนะฮับ ^^’
‘ฮับ ผมจะไม่ไปไหนถ้าแม่กลับมาพร้อมอมยิ้มแท่งใหญ่หนึ่งแท่ง ^^’
แวบหนึ่งที่ผมเห็นนัยน์ตาของแม่เปลี่ยนไปเมื่อได้ยินประโยคนั้น แต่ผมก็ไม่ได้เอะใจอะไรเพราะผมกำลังคิดถึงตอนที่ผมได้กินอมยิ้มต่างหากละ~
‘จ๊ะ เป็นเด็กดีนะจ๊ะ แม่ไปแล้วนะ’
‘รีบๆกลับมานะฮับ ผมเริ่มคิดถึงแม่แล้ว~’
 
......สามชั่วโมงผ่านไป
ทำไมแม่ยังไม่มาสักที่ละ ผมชักจะเริ่มหิวจริงแล้วน้า~
“ถ้าอีกแป๊ปนึงแม่ยังไม่มา ผมจะเดินไปหาแม่แล้วน้า ><”
.....เฮ้อ! ไม่รู้ว่าพูดประโยคนี้กับตัวเองกี่รอบแล้วก็ไม่รู้ =3= จู่ๆความรู้สึกหนึ่งก็ผุดขึ้นมาในสมองของผม ผมหันไปมองรอบๆกลับพบแต่ความว่างเปล่า ผู้คนเริ่มที่จะเลือนรางเต็มทีแล้ว ก็มันริ่มมืดแล้วนี้ ร้านที่อยู่แถวๆนี้ก็เริ้มปิดซะแล้วซิ.....
......เอ๊ะ! ร้านปิด
จู่ๆความคิดหนึ่งก็ผุดขึ้นมา ทำให้ผมตัดสินใจวิ่งกลับไปทางที่ผมเคยเดินมาเมื่อสามชั่วโมงที่แล้ว
ใช่ ผมวิ่งไปที่ร้านขายอมยิ้มที่แม่บอกกบผมว่าจะมาซื้ออมยิ้มให้ผม
 
‘Close’
คำที่ติดอยู่หน้าร้านทำให้ใจของผมหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม แล้วแม่ของผมละอยู่ไหน ผมหันไปมองรอบๆเผื่อว่าแม่ของผมจะอยู่แถวๆนี้ แต่ตอนนี้ผมมองไม่เห็นอะไรแล้ว เพราะรอบตัวผมในตอนนี้มืดไปหมด พระอาทิตย์เริ่มที่จะตกดิน ความมืดก็เริ่มคืบคลานเข้ามาเรื่อยๆ ตอนนี้ผมทั้งรู้สึกหวาดกลัวและตกใจมาก แล้วแม่ของผมละ! แม่ของผมไปอยู่ที่ไหน!
‘เป๊ะ!’
มีบางสิ่งบางอย่างตกลงมาบนหัวผม มันเล็กและเย็น เมื่อผมเงยขึ้นไปมอง เม็ดฝนนับล้านเม็ดก็เทลงมาใส่หน้าผม และนั้นทำให้ความอดกลั้นทั้งหมดของผมสิ้งสุดลง น้ำตาของผมไหลลงไปพร้อมกับน้ำฝน
“ฮือๆๆๆ ฮึก ฮือๆๆๆ แม่อยู่ไหน แล้วไหนอมยิ้มของผมละ ฮือๆๆๆ”
ผมนั่งร้องไห้อยู่ตรงหน้าร้านขายอมยิ้มอย่างนั้นทั้งคืน ฝนที่เทลงมาก็ไม่มีทีท่าว่าจะหยุด ใจผมเหมือนสลายหายไปในอากาศเหมือนกับที่แม่ของผมสลายหายไปด้วย
.....ผมไม่อยากจะพูดคำนี้ แต่แม่ของผมได้ทิ้งผมไปตั้งแต่ตอนนั้น
‘เด็กน้อย ทำไมมานั่งร้องไห้อยู่ตรงนี้ละจ๊ะ’
‘!!!’
‘ยิ้มๆ หน่อยสิจ๊ะ มานี่มา ป้าให้อมยิ้มแท่งหนึ่งนะ’
{The end special: Thinging of sefone}
 
ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 131 ท่าน