Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  






 
อ่านเรื่อง
Bad Superstar★
PinKBerrYCheesecake
BS 3 : Please let me out !
5
27/12/2554 21:04:06
532
เนื้อเรื่อง
Bad Superstar 3 : Please let me out !


 
                ตอนนี้ในห้องเช่าของนายเฟอร์เรโร่มีสมาชิกเพิ่มมาอีกสองคน สามหนุ่มสามมุมเอาแต่คุยเรื่องของฉัน โดยที่ฉันแกล้งเป็นปวดท้อง เข้าห้องน้ำแล้วแอบฟังเรื่องที่พวกนั้นกำลังพูดกันอยู่ แต่ก็จับใจความได้ประมาณว่า พวกเขากำลังหาทางที่จะช่วยฉันอยู่ >w<แอบดีใจนิดๆ แต่ก็อดเสียใจไม่ได้ที่ยังไงก็หนีไม่พ้นเรื่องของเมื่อวาน
 
                “งั้นหรอ ฮ่าๆ น่าสงสารจริง แต่นายก็ถือว่าโชคดีนะช็อคโก้” เอ็ดเวิร์ดหัวเราะกลางวงเพื่อน
 
                “ไม่เห็นจะแปลก พวกดาราที่โดนฉาว ก็เป็นอย่างงี้กันทั้งนั้นแหละ” หน็อยยย !ไอหัวเหลือง นายกำลังพาดพิงฉันอยู่นะ
 
                “ช่างเถอะ เรามาช่วยกันหาวิธีที่จะพาเธอออกจากห้องนี่ให้ได้กันเถอะ” ฟลินต์ พูดขึ้นเบาๆ
 
ฉันเงี่ยหูฟังอยู่นาน เพื่อนของนายเฟอร์เรโร่ก็พากันกลับ แหม...ไหนว่าจะช่วยฉันไง T^Tไม่เห็นได้ยินแผนบ้าบออะไรซักอย่าง
 
                “คุณ !ทำไมเข้าห้องน้ำนานจังน่ะ” เหวอ O_o!นายมายืนอยู่ตรงหน้าประตูเมื่อไหร่เนี่ย
 
                “พะ...พอดีฉันท้องเสียนะ เสร็จแล้วล่ะ” ฉันแกล้งกดน้ำ แล้วเปิดประตูออกมา
 
                “โรส ผมว่าคุณคงต้องอยู่ในห้องนี้ไปซักเดือนสองเดือนล่ะกันนะ” เขาเดินตามมาแล้วนั่งลงที่เก้าอี้
 
                “หา !นายจะบ้ารึเปล่า จะให้ฉันอยู่ในห้องสกปรกๆแบบนี้ เป็นเดือนๆเลยหรอ ไม่ได้หรอก ฉันมีงานต้องทำอีกตั้งเยอะแยะ”
 
                “ถ้างั้นคุณจะออกไปยังไงล่ะ ?”
 
                “ฉันจะไปรู้หรอ !?”
 
                “ก็นั่นไงครับ - - ผมถึงให้คุณอยู่ในนี้ไปก่อน แล้วค่อยมาคิดกันว่าจะออกไปจากที่นี่ยังไง ไม่ให้พวกนักข่าวรู้”
 
                “โอ้ยยยยย ทำไมนะ ทำไม !เออ แล้วเพื่อนนายน่ะ ทำไมกลับเร็วจัง อย่าบอกนะว่าจะเอาเรื่องของฉันไปพูดให้ใครฟัง !?”
 
                “= = เห็นพวกผมเป็นคนอย่างนั้นหรอ”
 
                “ก็ฉันเพิ่งเจอนายได้แค่วันเดียวเองนิ !”
 
                “แล้วคุณอย่างจะรู้จักผมมากกว่านี้มั้ยล่ะ ? ^ ^” เขาจับคางฉัน แล้วยื่นหน้ามาใกล้ๆ
 
                “ไม่ !>[]< ฉันไม่อยากรู้จักกับนาย หลังจากที่นายช่วยฉันเสร็จ ก็เอาเป็นว่าเราจบกัน ไม่มีอะไรค้างคาต่อกัน โอเค๊ ?”
 
                “ฮ่าๆๆๆ ใช่สิ ผมเป็นแค่คนธรรมดานี่นา จะไปได้ดิบได้ดีอะไรกับดาวบนฟ้าอยู่คุณล่ะ” เวลาเขาหัวเราะ มันก็น่ารักดีนะ จะว่าไป ผู้ชายคนนี้หน้าตาก็ถือว่ามีระดับทีเดียว หน้าที่เรียวคม สวยเข้ารูป นัยน์ตาสีน้ำตาลทองที่เหมือนตาเหยี่ยว ปากสีส้มแดงที่ดูเป็นธรรมชาติ แถมผิวยังขาวหยั่งกับแวมไพร์อีกด้วย ยิ่งตอนถอดเสื้อยิ่งเห็นซิกแพคเป็นลูกๆ  > <ฉันมัวแต่จิกเขา จนมองข้ามความหล่อของเขาไปเลยนะเนี่ย
 
                “มองอะไรของคุณน่ะ ?”
 
                “อ้อ ! เปล่า ไม่มีอะไรนิ ฉันไม่ได้มองนายนิ” อร๊ายยย >///<ฉันมัวแต่คิดเรื่องอะไรอยู่เนี้ย
 
                “คุณจะบอกว่าผมหล่อใช่รึเปล่า ?” เฮ้ย !รู้ได้ไงว่าฉันกำลังคิดอะไรอยู่ นายอย่ามาเที่ยวซี้ซั้วแอบฟังความคิดคนอื่นสิยะ !
 
                “อย่าหลงตัวเองไปหน่อยเลย นายรีบๆไปซื้อข้าวเข้ามาให้ฉันกินได้แล้ว หิวจนไส้กิ่วแล้วเนี่ย”
 
                “ฮะ ? ผมเนี่ยนะ”
 
                “ก็ใช่น่ะสิ ฉันเป็นซุปเปอร์สตาร์ที่มาอาศัยชั่วคราวอยู่ในห้องนายนะ นายก็ต้องคอยเอาใจใส่ฉันสิ แล้วตอนนี้ฉันก็หิวมากด้วย ถ้าคนเราไม่ได้กินข้าวเช้า ร่างกายก็จะขาดคาร์โบไฮเดรตที่จะให้พลังงานในการทำงานในแต่ละวัน และถ้าเกิดไม่ได้กินข้าวครบทุกมื้อ ฉันก็จะผอมลง ซึ่งมันก็จะไม่ดี เพราะรูปร่างของฉันต้องคงที่อยู่ตลอด จะอ้วนไป จะผอมไป ไม่ได้เด็ดขาด แล้วการที่ได้กินอาหารที่สกปรก ไม่ถูกหลักอนามัย ก็จะทำให้สารพิษในร่างกายของฉันยิ่งเพิ่มมากขึ้น ระบบขับถ่ายจะขัดข้อง เพราะฉะนั้นนายต้องซื้ออาหารที่สะอาด และเหมาะกับสตรีชั้นสูงอย่างฉัน ห้ามซื้ออาหารไร้คุณภาพ ที่ขายอยู่ตามตลาด ตามถนน ต้องเป็นที่ร้านอาหารของเชฟระดับ 5 ดาว หรือจะเป็นภัตตาคารในโรงแรมเท่านั้น”
 
                “=[]=” เขานั่งอ้าปากค้าง ไม่ต้องอึ้งหรอก คนอย่างโรเซลล่า ไม่ทำอะไรที่มันธรรมดาหรอกนะ ทุกอย่างต้อง VIP
 
                “เข้าใจใช่มั้ย ?”
 
                “เอ่อ...ผมไม่มีตังค์จะไปซื้ออะไรแพงๆขนาดนั้นหรอกนะ”
 
                “= =ก็ซื้ออะไรก็ได้ที่ถูกที่สุดสิ แล้วฉันจะคืนให้นายมากกว่านั้น 100 เท่าเลยเอา แต่ต้องหลังจากที่นายช่วยฉันสำเร็จนะ”
 
                “= = ก็ได้ คุณรอแปบนึงละกัน”
 
                “ดี เร็วๆเข้าล่ะ”
 
                “เฮ้อ ~” เขาถอนหายใจ แล้วเดินไปใส่เสื้อ ก่อนจะเดินออกจากห้อง ต้องเข้าใจอ่ะนะ ก็คนมันเพอเฟ็ค ^ ^
 
                “กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด !”
 
                “หา ? อะไรอีกล่ะ - -“ เฟอร์เรโร่วิ่งกลับมาที่ห้อง เมื่อฉันตะโกนออกมาสุดลูกกระเดือก
 
                “ที่นี่ไม่มีทีวีหรอ แล้วแอร์ล่ะ แอร์น่ะ”
 
                “- - ผมไม่ได้มีตังค์เยอะขนาดที่จะซื้อทีวีหรอกนะ แล้วแอร์มันก็ไม่จำเป็นเลย เปิดหน้าต่าง กับพัดลมเอาก็ได้”
 
                “อยู่ได้ยังไงร้อนๆแบบนี้ ทีวี LCD ก็ไม่มี”

                “ถ้าคุณอยู่ไม่ได้ จะออกไปก็ได้นะครับ ผมไม่มีปัญหา” อย่ามาทำเป็นขู่นะ !
 
                “ก็ได้ ฉันอยู่ได้อยู่แล้วแหละ”
 
                “อืม แล้วก็ช่วยอยู่เงียบๆหน่อยล่ะ ถ้าห้องข้างๆเค้าเกิดรำคาญคุณขึ้นมา โดนรุมไม่รู้ด้วยนะ”
 
                “เออย่ะ !รีบๆไปได้แล้ว ฉันหิว”
 
                “ฮ่าๆ ดีครับ”
               
โอ๊ย ทำไมฉันต้องมาอยู่กับนายหน้าหล่อนี่ด้วยเนี่ย (หล่อจริง) ทำไมนิสัยไม่ดีเหมือนหน้าตานะ คนอะไรเจ้ากี้เจ้าการที่สุด อยู่ได้ยังไงเนี่ยห้องแบบนี้ แคบก็แคบ สกปรกก็สกปรก ยี้ !  ฉันเดินดูรอบๆห้อง ทั้งห้องเป็นแค่ห้องเล็กๆ แต่ก็พอจะใช้ชีวิตอยู่ได้ ห้องน้ำก็ไม่มีเครื่องทำน้ำอุ่น แถมยังไม่มีอ่างจากุซซี่อีกด้วย เตียงก็เป็นเตียงเหล็กธรรมดา แถมตรงถังขยะก็มีแต่บะหมี่กึ่งสำเร็จรูป กับห่อขนมอะไรก็ไม่รู้เต็มไปหมด นี่เขาอยู่ได้ยังไงเนี่ย แอร์ก็ไม่มี ใครก็ได้พาฉันออกไปที !!!!
 
                -ตุบ-
 
เอ๋ ? เสียงอะไรน่ะ ดังออกมาจากตรงโต๊ะริมหน้าต่าง ฉันเดินไปดู มันคือกรอบรูปที่คว่ำลง คงเป็นเพราะลมที่พัดออกมาจากหน้าต่างสินะ ฉันหงายรูปดู ในรูปมีสามีภรรยาคู่หนึ่งที่มีเด็กชายผมสีทองยืนอยู่ตรงกลาง ซึ่งฉันก็เดาได้ไม่ยากว่านั่นคือ นายเฟอร์เรโร่ ตอนนั้นคงผ่านมาหลายปีแล้วสินะ ฉันหันไปดูอีกด้านหนึ่ง มีอัลบั้มรูปอยู่ที่มีรูปหน้าปกคล้ายๆกัน ฉันหยิบมันขึ้นมาเปิดดู...มีแต่รูปของสามีภรรยาคู่นั้น ฉันมองดูแววตาของทั้งสอง ที่ดูมีความสุข เมื่อมองไปที่ลูกชายของเขา ท่าทางนายนั่นจะรักพวกเขามาก แต่ไม่น่าเชื่อเลยนะเนี่ย ที่คนอย่างหมอนั่นจะอ่อนโยนเป็นเหมือนกัน พ่อกับแม่ฉันตอนนี้จะเป็นห่วงฉันแค่ไหนนะ ถ้าพวกเขารู้ว่าฉันอยู่ในอพาร์ทเม้นท์กับผู้ชายสองต่อสอง พวกเขาจะคิดว่ายังไงกัน หนูขอโทษนะคะ หนูเมาเกินไปจนทำเรื่องไม่เป็นเรื่องขึ้นซะได้
 
                “คุณ !ดูอะไรอยู่น่ะ” กรี๊ดดดดดด !นายผมทอง เข้ามาตั้งแต่เมื่อไหร่ยะ ทำไมไม่ให้ซุ่มให้เสียงซะเลยเล่า
 
                “เอ่อ...อ๋อ ฉันก็ดูไปเรื่อยแหละ” ฉันเอาอัลบั้มรูปมาไว้ข้างหลัง
 
                “ถืออะไรอยู่น่ะ ?”
 
                “ไม่มีอะไรนิ”
 
                “คุณจะหาทางขโมยอะไร แล้วจะหนีออกไปใช่รึเปล่า เอาคืนมานะ คุณไปไม่ได้หรอก” เฟอร์เรโร่กระโจนเข้ามา ฉันรีบถอยหนี
 
                “ก็ฉันบอกว่า ไม่มีอะไรไงเล่า ว้ายยยยย” ฉันพยายามใช้ตัวบังอัลบั้มรูปเอาไว้ให้ได้ แต่ฉันเผลอสะดุดเก้าอี้ จนหงายหลัง
 
                “คุณ ระวัง !”
 
                -จุ๊บ ♥-
 
นายเฟอร์เรโร่เข้ามารับตัวฉันไว้ ทำให้ตัวของฉันถูกดึงเข้าไปชิดกับเขามาก จนริมฝีปากของฉันกับเขาสัมผัสกันเสี้ยววินาที >///< ว้ายยย นี่ปากของฉัน....กรี๊ดดดด เราค้างอยู่ในท่านั้น เราจ้องตากันนานพอสมควร จนบอกเป็นนัยๆว่า 'เรา...ทำอะไรกันเมื่อกี้ ?'

 
                “อะ...ผมว่า เรามากินข้าวกันดีกว่า คุณบอกว่าหิวไม่ใช่หรอ” เขารีบผละตัวออก แล้วเปลี่ยนบทคุยในทันที
 
                “นะ...นั่นสิ กำลังหิวอยู่พอดี”
 
ฉันสังเกตหน้าของเขา ที่ตอนนี้แดงเป็นมะเขือเทศ เป็นครั้งแรกเลยนะเนี่ยที่ได้เห็นผู้ชายเขิน ปกติเวลาผู้ชายเขินเค้าน่ารักขนาดนี้เลยรึเปล่าเนี่ย
 
                “อะนี่นะ ผมสั่งมาจากร้านอาหารอิตาเลี่ยน ไม่รู้ว่าจะถูกปากคุณรึเปล่า”
 
                “ขอบใจ”
 
                “งะ..งั้น เดี๋ยวผมไปอาบน้ำก่อนนะ”
 
                “แล้วนายไม่กินหรอ”
 
                “ผม...ไม่หิวน่ะ เดี๋ยวถึงเวลา ผมก็หากินเองแหละ”
 
                “เดี๋ยวเฟอร์เรโร่ !”
 
                “คะ...ครับ ?”
 
                “ขอบใจนะ ทั้งเรื่องเมื่อวานแล้วก็มื้อเช้าด้วย”
 
                “ไม่เป็นไรครับ ผม...ยะ...ยินดีช่วย” จบประโยค เขาก็รีบเดินเข้าห้องน้ำไป
 
ฮะๆ โดนออร่า วิ้ง วิ้งของโรสเข้าไปหน่อย ถึงกับขั้นต้องหน้าแดงหูแดงเลยนะ ^O^อุ้ย O.O!แต่ว่าเมิ่อกี้ คงไม่ใช่ มาย เฟิร์ส คิส ของฉันสินะ =///=ฉันกะจะเก็บไว้ใช้กับโอเวนซะหน่อย เกือบไปแล้วเชียว แต่พอพูดถึงโอเวน ก็คงไม่มีโอกาสอีกแล้วล่ะ T^Tฉันจะทำยังไงกับชีวิตแย่ๆ นี่ดีล่ะเนี่ย
 
                ฉันกินทุกอย่างจนหมด ฉันเดินไปที่ห้องครัวขนาดเล็กกระจิ๊ดริด แล้วหาเครื่องล้างจาน แต่ฉันลืมไปว่าที่นี่ไม่ใช่บ้าน แล้วก็ไม่มีแม่บ้านด้วย ฉันเลยวางมันไว้ตรงบนชั้นวางของ พวกเครื่องเทศต่างๆ

                “อุ้ย !อะไรเนี่ย แคบชะมัด” ด้วยความแคบของห้องครัวทำให้ชายเสื้อของฉันติดกับที่เปิดเตาแก๊ส ฉันปัดมันออกแล้วเดินออกมาจากห้องครัว แต่ไม่ทันไร เตาแก๊สมันก็เปิดซะงั้น
 
                -พรึบ-
 
                “กรี๊ดดดดดดด !O[]O” ฉันหันกลับไปตามเสียงของจานอาหารที่หล่นลงทับขวดน้ำมันพืชที่ตั้งอยู่ข้างๆเตาแก๊ส ทำให้น้ำมันที่ไหลออกมาเจอกับไฟที่จุดอยู่ของเตาแก๊ส ไฟไหม้ !ช่วยด้วย ใครก็ได้ช่วยด้วย ไฟไหม้ๆๆๆ
 
                “หา ? เกิดอะไรขึ้นน่ะคุณ” เฟอร์เรโร่ถามออกมาจากในห้องน้ำ
 
                “แค่กๆ เฟอร์เรโร่ !ช่วยฉันด้วย ไฟไหม้ !”
 
                “อะไรอีกล่ะคุณ ผมบอกแล้วใช่มั้ย ไม่ต้องวางแผนจะออกจากที่นี่น่ะ เพราะถึงยังไงคุณก็ไม่มีทางออกไปได้อยู่แล้ว"
 
                “ฉันไม่ได้ล้อเล่นนะ นี่เรื่องจริง !แค่กๆ”
 
                “โธ่ คุณ...แผนแบบนี้ใช้ไม่ได้กับผมหรอกนะ”
 
                “ไม่นะ เฟอร์เรโร่ !ไฟไหม้ๆๆ ว้ายยยยย !” ไฟเริ่มลามลงมาจากเตาไปทั่วห้องครัว จนถึงขอบประตู
 
                “นี่คุณ ผมไม่ตลกด้วยเลยนะ พอเถอะ”
 
                “ฉันก็ไม่ตลกเหมือนกัน แค่กๆ ช่วยด้วยยยยยยยยยยยยยยยยยย”
 
                “โรส...กลิ่นอะไรน่ะ” เมื่อควันเริ่มกระจายไปทั่วห้อง เฟอร์เรโร่เริ่มรู้สึกตัว
 
                “ก็บอกแล้วไง ไฟไหม้ !”
 
                “ว่าไงนะ !” เฟอร์เรโร่เปิดประตูออกมาจากห้องน้ำ แล้ววิ่งมาที่ประตูห้องครัว
 
                “ช่วยฉันด้วย !!!!!!!!!!!!!!!!!แค่กๆ” ฉันเอามือมาปิดปาก
 
                “โรส รอผมก่อนนะ” เขาวิ่งไปหยิบเสื้อแจ๊คเก็ต แล้วเขาไปในห้องน้ำเพื่อที่จะเอาเสื้อไปชุบน้ำ
 
                “แค่กๆ ! เร็วๆสิ”
 
                “มาแล้วๆ” เฟอร์เรโร่วิ่งผ่านเปลวไฟเข้ามาพร้อมกับเสื้อแจ๊คเก็ต แล้วรีบมาพาตัวฉันออกไป
 
                -ตู้ม !- เตาแก๊สระเบิดออก ทำให้ไฟแรงขึ้นกว่าเดิม
 
                “กรี๊ดดดดด !”  
 
                “ทางนี้คุณ”
 
                “วี้ วอ วี้ วอ ~ ๆ “ เสียงรถดับเพลิงตรงเข้ามาที่อพาร์ทเม้นท์ เลส เอล่า
 
                “แค่กๆๆ”
 
                “โรส !ทำใจดีๆไว้ รถดับเพลิงมาถึงแล้ว ตอนนี้เขากำลังดับไฟอยู่ทนอีกหน่อยนะ”
 
หน่วยกู้ภัยฉีดน้ำขึ้นมาจากทางหน้าตาของห้อง ก่อนที่จะมีคนปืนบันไดขึ้นมาช่วยพวกเรา
 
                “คุณอยู่ตรงนี้ไปก่อนนะ” เฟอร์เรโร่พาฉันมานั่งที่เตียง แล้วเดินไปตักน้ำจากในห้องน้ำ เท่าที่มี มาช่วยดับไฟ
 
น้ำจากสายยาง กับน้ำในห้องน้ำ ช่วยให้ไฟค่อยๆดับไปทีละจุดๆ จนกระทั่งไม่เหลือเปลวไฟในห้องนี้แล้วก็ใช้เวลาไปกว่าครึ่งชั่วโมง ฉันเองก็อดทนปิดปากกับจมูกไว้เท่าที่จะทำได้
 
                “ขอบคุณนะครับ”
 
หมดหน้าที่ รถดับเพลิงก็จากไป พร้อมกับไฟในห้อง เฟอร์เรโร่รีบวิ่งเข้ามากอดฉันไว้ 
 
                “โรส !เป็นอะไรรึเปล่าครับ”
 
                “ฉันกลัว...ฉันยังไม่ตาย ฮือๆ” ฉันร้องไห้ออกมาอย่างอัตโนมัติด้วยความที่กลัวตาย และกลัวความผิดที่ตัวเองเผลอวางจานไว้บนชั้น
 
                “ไม่เป็นไรนะ ไม่เป็นไร” เฟอร์เรโร่กอดฉันไว้แน่น เนื้อตัวที่เต็มไปด้วยหยาดเหงื่อ และ รอยเปื้อนจากควันไฟ เขายังไม่ทันได้แต่งตัว ออกมาทั้งที่คาดผ้าเช็ดตัวอยู่อย่างนั้น เค้าทำทุกอย่างเพื่อช่วยฉันเอาไว้...
 
                “ฮือๆๆ ~” ในตอนนั้นฉันลืมไปเลยว่าเขาเป็นคนเจ้าเล่ห์ รู้แต่ว่าตอนนั้นเขาเป็นฮีโร่ของฉัน
 
                “ไม่เป็นไรแล้ว ไม่ต้องร้องนะ มันจบแล้ว....”
 
                “ฮือๆๆ~”
 
  

             
 พาฉันออกไปจากที่นี่ที...


ข้อความ :
จากคุณ * :
 

หน้าที่ 1 จาก 1 หน้า
แสดง เรื่อง
ความคิดเห็นที่ 1
น่าร๊ากอ่ะ *0*
จากคุณ Pinko/() อัพเดตเมื่อ 28/12/2554 10:57:55
ความคิดเห็นที่ 2
โรสเฟิรส์ คิส - -
สุดยอดอ่ะ!!!!!
แต่งต่อไวไวนะ> <
จากคุณ ElizabethAnna/(ElizabethAnna) อัพเดตเมื่อ 28/12/2554 07:07:42
หน้าที่ 1 จาก 1 หน้า
แสดง เรื่อง
 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 198 ท่าน