Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  






 
อ่านเรื่อง
Bad Superstar★
PinKBerrYCheesecake
BS 2 : What happened
4
22/11/2555 19:29:39
540
เนื้อเรื่อง
Bad Superstar 2 : What happend ?

               

                   “นี่คุณ...คุณ !เป็นอะไรไปน่ะ คุณ !”
 
ในตอนนั้นฉันรู้สึกว่า ทุกสิ่งทุกอย่างกลายเป็นสีดำทะมึนไปหมด รู้อย่างเดียวคือ ผู้ชายในบาร์คนนั้นกำลังเขย่าตัวฉันไม่หยุด ฉันคงจะเมาจนหลับไปแล้วสินะ
 
                “ทำยังไงดีล่ะเนี่ย = =” เฟอร์เรโร่หันซ้ายหันขวา แล้วอุ้มฉันขึ้น
 
                “คุณ...ไปพักห้องผมก่อนนะ ถ้ามีใครมาเห็นเข้าจะเป็นเรื่อง” 
 
ฉันถูกอุ้มขึ้นภายใต้อ้อมแขนทั้งสองข้าง เขาเดินไปที่ริมถนน แล้วใช้แขนข้างหนึ่งโบกไปข้างหน้า คล้ายกับว่า กำลังเรียกรถแท็กซี่ ที่มาตระเวนรอบดึก เขาจะพาฉันไปไหนเนี่ย...
 
                “ไปไหนครับ” คนขับหันหน้ามาถามชายหนุ่ม
 
                “อพาร์ทเม้นท์ Lesà la(เลส เอล่า) ครับ”
 
                “แฟนคุณเป็นอะไรหรอครับ” แฟนงั้นหรอ.... =///=
 
                “อ๋อ...เค้าเป็นลมไปน่ะครับ ไม่มีอะไรหรอก”
 
                “อืม...แต่หน้าคุ้นๆนะ”
 
                “ไม่นี่ครับ แฟนผมคงไม่ใช่คนที่คุณรู้จักหรอกนะ” เขารีบเอาแขนมาบังหน้าฉันไว้
 
                “นั่นสิครับ นี่ก็ดึกแล้ว มืดไปหน่อย ผมเลยเห็นหน้าไม่ค่อยชัด”
 
                “ครับ ^ ^”
 
10 นาทีต่อมา...      
 
                “ถึงแล้วครับ”
 
                “เท่าไหร่ ?”
 
                “5 ยูโรครับ”
 
                “นี่ครับ....” เขาหยิบเหรียญขึ้นมาจากกระเป๋าเสื้อ แล้วยื่นให้แท็กซี่
 
เขาอุ้มฉันขึ้นอีกครั้ง แล้วเดินเข้าไปในอพาร์ทเม้นท์แห่งหนึ่ง ดูเก่าแก่ แต่ก็สามารถเช่าอยู่ได้อย่างราบรื่น แม้จะดูน่ากลัวนิดๆ ฉันหลับไม่รู้เรื่อง เมาจนลืมแทบทุกอย่างที่เกิดขึ้น ลืมแม้กระทั่งคนที่กำลังอุ้มฉันอยู่....โรส เธอนี่แย่ที่สุด
 

- - -

 
 
                -เอี๊ยด-
 
ประตูห้องเช่าถูกเปิดออกโดยผู้ชายผมทองที่กำลังอุ้มฉันอยู่ เขาวางฉันลงบนเตียงสีขาวเนียน ก่อนจะเดินไปเปิดไฟ แล้วต่อด้วยถอดเสื้อ กับ หมวกออกเหลือแต่กางเกง O///Oเอ่อ...คือแบบ...นายจะทำอะไรฉันรึเปล่า ? คำตอบคือ ไม่ เขาเดินตรงเข้าไปที่ห้องน้ำ และออกมากับกางเกงยีนส์ตัวเดียว ในมือถือกะละมังเล็กๆ ใส่น้ำ ข้างในมีผ้าขนหนู
 
                “คุณ...คุณครับ...........เฮ้อ !สงสัยจะแฮงค์มาก ถ้างั้นผมขออนุญาตเช็ดตัวหน่อยนะครับ”
 
เขาเขย่าตัวฉัน แน่นอนที่ คนเมาไม่มีท่าทีที่จะลุกขึ้นขัดขืน แถมยังสลบเหมือดไปแล้วอีกต่างหาก =..=
 
                “โอเวน......อย่าทิ้งฉันไปค่ะ โอเวน...”
 
                “หืม ?”
 
                “ฉันไม่ได้ตั้งใจนะคะ โอเวน...”
 
                “สงสัยจะละเมอแฮะ (ตกใจหมด - -)” เขาบิดผ้าขนหนู แล้วลงมือถอดชุดของฉันออก จนเหลือแต่เสื้อชั้นใน
 
                “ขอโทษนะครับ“ เฟอร์เรโร่เช็ดตัวฉัน ไล่จากคอ ลงมาถึงปลายเท้า
 
                “ฮือ ๆ...ฮือ อย่าทิ้งฉันไป โอเวน ขอร้องล่ะ ฮืออออ ~” ฉันเริ่มร้องไห้อีกครั้ง ในหัวของฉันคงจะมีภาพเรื่องราวที่เกิดขึ้นในวันนี้
 
                “โรส...คุณไม่น่ามาเป็นอย่างนี้เลย”
 
                “นะ...หนาวววว หนาวจัง”
 
                “ไม่เป็นไรครับ ผม...อยู่ด้วยทั้งคน” เฟอร์เรโร่เอาเสื้อของฉัน ใส่เข้าไปอีกครั้ง แล้วห่มผ้าให้ฉัน ก่อนจะลุกไปอาบน้ำ
 
                “อย่าไปค่ะ โอเวน...อย่าไปนะ” ทันที่ที่เขาลุกออกจากเตียง ฉันก็ละเมอออกมา เหมือนจะยื้อเขาไว้ ให้มาดูแลข้างๆฉัน
 
                “เอ่อ...ผมไม่ไปแล้วครับ ผมไม่ไปแล้ว...อย่าร้องนะ” เขาเดินกลับมาที่เตียง แล้วนั่งข้างๆฉัน
 
                “ฮือ....อย่าไปจากฉันอีกนะ”
 
                “ครับๆ ผมไม่ไปแล้ว ผมจะอยู่กับคุณทั้งคืนเลย ไม่ต้องกลัวนะ” มืออุ่นๆ ลูบที่ผมของฉัน เป็นการปลอบใจ
 
                “ดีใจจัง…” ฉันเผยยิ้มอย่างมีความสุข เมื่อโอเวนกลับมาคืนดีกับฉันอีกครั้ง ในความฝัน...มันเป็นแค่ความฝันเท่านั้น...ความจริงก็คือ โฮสต์คลับผมทองที่เข้ามายุ่งกับชีวิตฉันตั้งหาก
 
                 ในตอนนั้นฉันนอนอยู่ในอ้อมแขนของเฟอร์เรโร่ เขาใส่แต่กางเกงยีนส์ตัวเดียวเท่านั้น ในขณะที่ฉันเองก็ใส่แค่ชุดใน กับ เสื้อไม่ติดกระดุม ถ้าใครมาเห็น...เค้าก็จะพูดเป็นเสียงเดียวกันแน่นอน 100% ว่าเราคือ‘สามีภรรยา’=[]=
 

- - -


เช้าวันต่อมา...
 
                “อืม...” ฉันลืมตาขึ้นได้สามส่วนสิบของเปลือกตา =..= แล้วกวาดสายตาไปรอบๆห้อง อืม...ที่นี่ที่ไหนเนี่ย ทำไมมันดูบ้านนอก แล้วก็ติดดินแบบนี้นะ แล้วนี่อะไรกันเนี่ยทำไมเตียงที่ฉันนอนอยู่มันถึงธรรมดาแบบนี้นะ แล้วนี่ด้วยห้องน้ำ อะไรทำไมเล็กเท่ากระท่อม กรี๊ดดดดด ตายจริง !ผนังทำไมมีแต่โปสเตอร์บ้าบออะไรก็ไม่รู้ หวายยยย....ผนัง กับ พื้นก็ไร้ระดับมาก นั่นอะไรน่ะ ประตูพีวีซี ? โอ้ย ใช้ไม่ได้ๆๆๆ แล้วโคมไฟนั่นใช้มากี่ชาติแล้วล่ะน่ะ ตายจริงหน้าต่างก็ไม่รู้จักเช็ดให้สะอาดซะบ้าง แล้วดูสิห้องทั้งห้องแคบอย่างกับ บ้านหมา = =’โธ่ เอ้ยแล้วไหงฉันถึงได้มาอยู่ในที่แบบนี้ได้ล่ะ !
 
                “อ้าว ตื่นแล้วหรอ คุณ” เสียงของชายหนุ่มดังขึ้นจากข้างบนหัวฉัน ฉันเงยหน้าขึ้นไป...
 
                “กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด !”
 
                “เฮ้ย !? เป็นอะไรอีกล่ะ”
 
                “นะ...นายเป็นใคร แล้วนายมาทำอะไรที่นี่ แล้วฉันกับนายมาอยู่ในห้องนี่ได้ยังไง มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ทำไมนายกับฉันถึงอยู่ในสภาพแบบนี้ นายทำอะไรฉันน่ะ อีตาบ้า ไอหัวเหลือง ไอคนฉวยโอกาส บ้าๆ !” ฉันรัวคำถาม พลางบรรเลงเพลงตบ ไปที่นายเฟอร์เรโร่ ด้วยความที่จำเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนไม่ได้
 
                “เฮ้ยๆๆ ผมเจ็บนะคุณ”
 
                “นายตอบมาก่อนสิ ทำไมฉันถึงมาอยู่ที่นี่ แล้วชุดนี่มันอะไรกัน !”
 
                “ก็...เมื่อคืน”
 
                “กรี๊ดดดดดดดดดดดด หยุดเดี๋ยวนี้นะ ฉันไม่อยากฟัง เรื่องบ้าๆพรรคนั้น”
 
                “อะไรเล่า ผมยังพูดไม่จบเลยนะ”
 
                “นายกำลังจะบอกว่า ฉันกับนาย ทำเรื่องอย่างว่ากันน่ะหรอ กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดด !”
 
                “= =? อะไรฟะ มันไม่ใช่อย่างนั้นครับจริงๆแล้วเรื่องมันก็คื..”
 
                “หยุดเลย หยุด !ไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้น นายรีบพาฉันออกไปจากที่นี่เดี๋ยวนี้เลย”
 
                “คุณจะไปได้หรอครับ ถ้ามีคนมาเห็นเข้า ว่าซุปเปอร์สตาร์สุดดังออกมาจากห้องของโฮสต์คลับในบาร์กระจอกๆอย่างผม ในสภาพที่ดูไม่ได้ คุณกล้าไปหรอ ?”
               
ฉันชะงัก แล้วปล่อยลูกบิดประตูทันที
               
                “จริงด้วย...ทำยังไงดีล่ะเนี่ย เอ๊ะ !แต่ว่านายช่วยบอกฉันได้มั้ยทำไมดาวเด่นอย่างฉันถึงมาอยู่ในห้องแบบนี้ละ !”
 
                “ก็ผมพยายามจะบอกคุณแล้วไง แต่คุณก็ไม่ฟัง พูดแทรกขึ้นมาตลอด”
 
                “ก็บอกมาซะทีสิ !”
 
                “อืมดี...ก็เมื่อคืนน่ะ คุณถูกแฟนบอกเลิก ก็เลยเครียด มากินเหล้าร้านผม พอผมเจอคุณเข้า คุณก็เอาแต่อาละวาด จนสลบไป ผมก็เลยพาคุณมาที่ห้องเช่าของผม แล้วก็เช็ดตัวให้คุณนิดหน่อยเอง แต่พอผมจะลุกออกจากคุณ คุณก็บ่นว่าหนาว ผมเลยเข้าไปห่มผ้า แล้วก็นั่งหลับตรงนั่น แค่นั้นเอง...ไม่ได้มีอะไรอย่างที่คุณคิดซักนิดเดียว”
 
                “เช็ดตัว ? แล้ว...นาย” ฉันพูดพลางเอามือมาปิดตัวไว้
 
                “ไม่หรอกครับ ผมไม่ถอดหมดซะหน่อย = =”
 
                “งะ...งั้นหรอ แล้วนายชื่ออะไรกันล่ะ”
 
                “ฮะๆ สงสัยเมื่อคืนคุณเมามากจริงๆ จำไม่ได้เลยหรอว่าผมเป็นใคร ?” เขาประชั้นชิดเข้ามาใกล้ๆ จะ...จะทำอะไรน่ะ O///O
 
                “จำไม่ได้ จำไม่ได้ๆๆ !” ฉันรีบผลักเขาออก
 
                “เฮ้อ ~ ถ้างั้นผมคงต้องแนะนำตัวใหม่แล้วสินะ”
 
                “เชิญเถอะ !”
 
                “ผมชื่อ ‘เฟอร์เรโร่ คาปริชชิโอ’เป็นโฮสต์คลับของบาร์ Midnight (มิด ไนท์)”
 
                “ฉันถามแค่ชื่อของนายนะ ไม่ได้อยากรู้ว่านายเป็นใครมาจากไหน ทำงานอะไรซักหน่อย”
 
                “ก็ผมจะได้เตือนความจำคุณไงว่า ผมเคยให้บริการซุปเปอร์สตาร์ที่โด่งดังอย่างคุณมาแล้วในชีวิตไง ♥”
 
                “หน็อยอีตาบ้า นายกล้าดียังไงฮะ !” ฉันง้างมือจะทำร้ายเขา แต่เขากับคว้าแขนฉันไว้ได้
 
                “คุณจะทำอะไรผม ผมไม่ได้ทำอะไรผิดเลยนะ”
 
                “ไม่จริง !อี๊ ~”
 
                “เฮ้ย !”
 
ฉันใช้มืออีกข้างฟาดลง แต่พลาดเพราะขาของฉันดันไปพันมัวซั่วกับขาเตียง ทำให้ฉันล้มลงคร่อมเฟอร์เรโร่ >///<ตายแล้ววว ! หน้าเราใกล้กันมาก จมูกจะติดกันอยู่แล้วววววว >[]<
 
                “เอ่อ...ขอโทษ !” ฉันเรียกสติ ลุกขึ้น
 
                “ฮะๆ ทำไมต้องหน้าแดงขนาดนั้น”
 
                “เปล่านะ !”
               
                “แต่คุณเมาขนาดที่อาละวาดเนี่ย คุณคงไม่รู้ตัวใช่มั้ยว่าคุณทำไปโดยไม่แคร์สื่อมวลชน”
 
                “ฉันเมาขนานั้นเลยหรอ แล้วฉันได้ทำร้ายใครรึเปล่า ?”
 
                “ไม่ครับ แต่คุณแค่ชี้หน้าด่าคนนู้นคนนี้ไปเรื่อย จนผมต้องพาคุณออกมาจากร้านเลยล่ะ”
 
                “งั้นหรอ…ต่อจากนี้ไปชีวิตฉันจะย่ำแย่แค่ไหนนะ…ฉันเป็นซุปเปอร์สตาร์ที่ไม่ได้เรื่องเลย !”
 
                “ถึงคุณจะแย่ขนาดไหน แต่คุณก็ยังมีความเป็นมนุษย์ชนอยู่นะ ดูอย่างผมสิ ผมทำงานให้บริการผู้หญิง ผมยังมีชีวิตอยู่อย่างมีความสุขได้เลย”
 
                “แต่ฉันคงรับไม่ได้หรอกนะ ที่จะตกต่ำลงเพียงชั่วข้ามคืน”
 
                “ถ้าผมเป็นคุณ ผมก็จะพยายามมีชีวิตอยู่ต่อไปให้ได้ ใครจะคิดยังไงก็ช่าง เราคือตัวของตัวเอง”
 
                “นายก็พูดได้นิ ไม่ลองมาเป็นฉันล่ะ”
 
                “ฮ่าๆๆ ผมนี่โชคดีจังเลยนะ ได้อยู่กับ ‘โรเซลล่า’ สองต่อสองในห้องหนึ่งคืนเต็มๆ ” อ่าว ? อยู่ๆจะมาเปลี่ยนเรื่องกวนอารมณ์ฉันซะงั้น
               
                “นะ...นาย มะ....หมายความว่าไงยะ !”
 
                “ก็หมายความว่า ผมได้แต๊ะอั๋ง ซุปเปอร์สตาร์ระดับโลกอย่างคุณไงละ ฮ่าๆ ^ ^” กรี๊ดดดด ไอผู้ชายฉวยโอกาส
 
                “นี่แน่ะ !” ฉันปาหมอนบนเตียงไปที่นายเฟอร์เรโร่
 
                “เฮ้ย !นี่ไงล่ะ” เขารับหมอนไว้ได้ทันแล้วปากลับมา
 
                “ว๊าย !หยุดนะ”
 
                “คุณเริ่มก่อนนิ นี่แน่ะๆ”
 
                -เอี๊ยด-
 
ขณะที่เรากำลังต่อสู้กันอย่างดุเดือด =..= ก็มีผู้ชายสองคนเข้ามาในห้อง
 
                “เฮ้ ! เป็นไงบ้าง เมื่อคืนไม่ได้ไปช่วยที่บาร์เลย ช็อคโ….”
 
ชายหนุ่มคนหนึ่งพูดขึ้นทักทาย นายหัวทอง แต่ประโยคก็ต้องถูกตัดขาดเมื่อ ดาราสุดฮ็อต อย่างฉันก็อยู่ในห้องนี่เหมือนกัน
 
                “ช็อคโก้ !นะ…นาย อยู่กับ…”
 
                “^ ^อย่างที่เห็นแหละ นี่ ‘โรส’”
               
                “ไม่นะ ฉะ…ฉันไม่ใช่โรส” ฉันรีบเอาหมอนมาบังหน้าตัวเองไว้
 
                “เอ่อ…ไม่ทันแล้วละครับ = =”
 
                “ไม่ต้องปิดหรอกโรส นี่เพื่อนผมเอง นี่ ‘เอ็ดเวิร์ด บราวน์’เป็นโฮสต์เหมือนกับผม” เฟอร์เรโร่ชี้ไปที่ ชายผมสีน้ำตาล ใส่เสื้อสีขาวกับเนคไทแฟชั่นสีดำตัดกับเสื้อ
 
                “ยินดีที่ได้รู้จักครับ คุณโรส ^ ^” ชายคนนั้นยื่นมือมา ทำท่าจะเช็คแฮนด์
 
                “เอ่อ…อืม”
 
                “ส่วนนี่ก็ ‘ฟลินต์ โรเบิร์ต’” เขาชี้ไปที่ชายผมดำอีกคน ที่มีท่าทางเย็นชา และเงียบขรึม
 
                “แล้วทำไมถึงเรียกว่า ‘ช็อคโก้’ ล่ะ นายโกหกฉันงั้นหรอ ? ว่าแล้วเชียวว่านายคงเป็นพวก 18 มงกุฎ”
 
                “เปล่านะ ชื่อเฟอร์เรโร่มันชื่อจริง มันยาวไปน่ะ เลยตั้งโค้ดเนมว่า ‘ช็อคโก้’แทนไงล่ะ” คนอะไร ชื่อเหมือนช็อคโกแลตเลย =..= หน้าตาก็หล่อมากขั้นเทพอีกซะด้วยสิ แต่ไม่น่าทำงานแบบนี้เลย - - ถ้างั้นฉันจะได้แก้ข่าวได้
 
                “ช็อคโก้ ทำไมนายถึงอยู่กับ โรสล่ะ” คนที่ชื่อ เอ็ดเวิร์ด พูดขึ้น
 
                “เรื่องมันยาวน่ะ”
 
อะไรกันเนี้ย อยู่ดีดีก็มีผู้ชายเจ้าสำอางเพิ่มมาอีกสองคน แถมยังเป็นโฮสต์เหมือนกันอีก ยิ่งไปกว่านั้นถ้าเกิด เพื่อนของเฟอร์เรโร่สองคนนี้เอาเรื่องของฉันกับเขาไปบอกใครล่ะก็ จะทำยังไงดีล่ะเนี่ย >[]<แถมฉันยังหาวิธีจะออกจากห้องเช่าของนายผมทองนี่ไม่ได้ซะด้วย ตายแล้วๆๆ แล้วทางบริษัทค่าย Vociferous เค้าจะสงสัยมั้ยเนี่ยว่าฉันหายไปไหน ถ้าเจอตัวเข้า ก็ต้องสัมภาษณ์เกี่ยวกับ เรื่องโอเวน เรื่องรูป เรื่องเมาจนได้เรื่อง โอ้ยยยยย ทำไงดีๆ
 
 


เกิดอะไรขึ้นกับชีวิตฉัน ?

 
               
 
               
                 
ข้อความ :
จากคุณ * :
 

หน้าที่ 1 จาก 1 หน้า
แสดง เรื่อง
ความคิดเห็นที่ 1
สนุกมากเช่นเคยค่ะไรต์เตอร์> <
รีบแต่งต่อเร็วๆนะคะ
ว้าก!!! ฟลินต์มีบทแล้ว> <
จากคุณ ElizabethAnna/(ElizabethAnna) อัพเดตเมื่อ 28/12/2554 07:01:07
หน้าที่ 1 จาก 1 หน้า
แสดง เรื่อง
 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 171 ท่าน