Guest   
 
Username:
Password:




 


  
 



 
อ่านเรื่อง
Oops ! รักป่วนๆของยัยหน้าลิง !
หนูอ้วน หนูผอม
บทที่ 14 HI MY BABY ~
15
26/12/2554 14:32:35
537
เนื้อเรื่อง

บทที่ 14

HI MY BABY ~ 

                “โอเค โอเค๊ ฉันจะถอนคำพูดก็ได้ แต่นายช่วยออกไปห่างๆฉันก่อนได้ไหม”

                “ก็ได้ ๆ ^^” ไกด์พูดพลางขยับออกห่างจากตัวฉันนิดเดียว นิดเดียวจริงๆ
                “ถ้านายจะขยับแค่นี้ก็อย่าขยับเลยเถอะ! L”
                “ก็ไม่บอก J” อีตาไกด์พูดพลางขยับใกล้มากกว่าเดิม
                มากกว่าเดิม
                และมากกว่าเดิม T/////T
                “ฉันประชดโว้ย”
                “J”
                ได้โปรด อย่ายิ้มอย่างนั้นจะได้ไหม T-T
                “ขยั..อ๊ะ”  ฉันยังพูดไม่ทันจบคนบ้ากามก็เลื่อนหน้าเข้ามาใกล้หน้าฉันเรื่อยๆ อีกนิดเดียว นิดเดียวจริงๆนะ!ปากฉันและปากเขาจะแตะกันแล้ว อ๊ากก หมอนี่คิดอะไรของเขาอยู่ เล่นยังงี้มันไม่ดีต่อหัวใจฉันนะว้อย L
                “นี่ ! หยุดแกล้งขนมปังได้แล้วตาน้องบ้ากาม” พี่พิจิกมาจากไหนไม่รู้มาตะโกนด่าอีตาไกด์ เป็นเหตุให้หมอนี่ผละออกจากฉันอย่างรวดเร็ว เฮ้ออ โล่งอกไปที นึกว่าหมอนี่จะ อ๊าก ! >O<      ไม่คิด ไม่พูด คุณผู้อ่านลืมๆฉากเมื่อกี้ไปซะนะ -////-
                “อะไรกันหว่า อีกนิดเดียวแท้ๆยัยพี่พริกL”  อีตาไกด์ว่าพลางทำหน้ามู่ทู่เหมือนเด็กโดนขัดใจ อะไรกับ อีกนิดเดียวอะไรของหมอนี่!
                “ให้มันน้อยๆหน่อยเถอะ นี้มันในบ้านนะยะ L” เอาเข้าไปพี่กับน้อง เหมาะสมกันอย่างมากที่ฟ้าให้เกิดมาคู่ฉันปรองดองเป็นพี่น้องกัน ! 
                “โธ่ ~ยัยพี่พริกก็”
                “ก็..”
                “อ๊าก !พอก่อนเถอะค่ะ พี่พริกมันไม่ใช่อย่างนั้นนะ คือแบบว่าเราเดินกันมาสองคนแล้วขนมปังลื่นขนแมวเลยกระเด็นไปเกาะกำแพงแล้วอีตาไกด์ก็ก็เลยตามมาพยุงค่ะ แหะ ๆ ^^;” ฉันตะโกนออกไปพร้อมแก้ตัวบ้าอะไรไปเนี่ย ! ปัญญาอ่อนชะมัด ขนแมวบ้าบอคอแตกอะไรก๊านนนน T__T
                “หึๆ”
                เสียงหัวเราะเจ้าเล่ห์ของคนบ้ากามดังขึ้น ชิ หัวเราะเข้าไปแกล้งกันอยู่ได้ L
                “เขียดบ้ากาม !” พูดจบฉันก็เดินขึ้นห้องทันที อ๊าก ๆ ไอ้เขียดบ้ากาม โรคจิต ทะลึ่ง ลามาก [email protected]!^%$!^%$65!!!
 
 
-รุ่งเช้า-
                ~รับโทรศัพท์ด้วยใครไม่รู้โทรมา ~
                เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นในรอบที่ร้อยปี โอ้โห ไม่น่าเชื่อตั้งแต่เริ่มเรื่องโทรศัพท์ฉันพึ่งจะมีบทบาทเอาตอนนี้ เป็นพระคุณยิ่งที่ยัยคนแต่งมีกรุณาต่อโทรศัพท์ฉันอยู่
                ~รับโทรศัพท์ด้วยใครไม่รู้โทรมา ~
                เสียงโทรศัพท์อันน่ารำคาญก็ดังขึ้นอีกครั้ง ใครมันโทรมาเนี่ย - -*
                “หาววว~กี่โมงกี่ยามแล้วเนี่ย =_O” ฉันพยามอย่างยิ่งที่จะให้ตาเปิดขึ้นเพื่อดูนาฬิกาตรงหัวเตียง
                และมันก็ปรากฏว่า ... พึ่งจะหกโมงเอง จะโทรมาหาพระแสงแหวงเหาอะไรกันแต่เช้าเนี่ย -*-
                ~รับโทรศัพท์ด้วยใครไม่รู้โทรมา ~
                “โอ้ย ! รู้แล้วค่ะ รู้แล้ว”
                ติ๊ด
                “ฮัลโหล สอง โหล สามโหล สี่ ห้า มีธุระอะไรรีบพูดมา คนจะหลับจะนอน ” ฉันกรอกเสียงัวเงียลงไปในโทรศัพท์โดยไม่ได้ดูเลยว่าใครโทรมา
                ( ฮ่าๆ เธอนี่ตลกจริงนะ)
                เสียงผู้ชาย O.O ใครอ่ะ เสียงเท่ซะด้วย โอ้ไม่นะ ไปเอาเบอร์ฉันมาจากแห่งหนใด ฉันฮอตขนาดนั้นเลยหรอ กรี๊ด ! > <
                “นายเป็นใครอ่ะ”
                (จำฉันไม่ได้หรอขนมปัง)
                “ไม่ได้อ่ะ แล้วนายไปเอาเบอร์ฉันมาจากไหน ไม่นะนายเป็นโรคจิตหรอ โอ้โน้”
                (=[]=โห เป็นโรคประสาทหรอถึงชอบคิดเองเออเอง วู้ ! นี่หรอเป้าหมายต่อไปของฉันเนี่ย )
                ประโยคหลังหมอนี่พูดพึมพำๆบ่นๆอะไรก็ไม่รู้ฉันไม่ได้ใส่ใจจะฟัง
                “อะไร บอกมาเดี๋ยวนี้นะ” ไอ้นี่วอนซะแล้วอยู่ดีๆมาว่าฉันเป็นโรคประสาท ฮึ่มๆ!
                (ฉันไมโลไงเป็นน้องของพี่พิจิก)
                ว่าไงนะ ! O___o โลกจะแตก ฟ้าจะถล่ม หิมะจะตก แผ่นดินจะไหว โลกทั้งโลกจะแปรผันเป็นสีแดงเดือด อ๊ากกก ! ไมโลคนที่เหมือนคิมบอมโทรมาหาฉัน หาฉัน หาฉัน! อย่าบอกนะว่าหมอนี่คิดอะไรกับฉัน ยิปปี้ ! ^O^/ ฉันจะมีแฟนแล้วววว (คิดเองเออเองอยู่คนเดียว)
                (เฮ้ ๆ ! อย่าเงียบสิเธอ)
                เสียงของไมโลดึงสติทั้งหมดฉันคืนมา
                “ห๊ะ ! แล้วนายโทรมาหาฉันทำไมหรอ ? *0*” จะนัดเดทฉันหรอ >O<กรี๊ดด ฉันไม่ไม่ใช่คนง่ายๆนะ แต่ก็ได้ไม่ยาก >O<  (ประสาทแล้วนางเอกฉัน : คนแต่ง )
                (อ้อ ~ฉันอยากชวนเธอกินไอติมน่ะ ได้ไหม ? )
                กินไอติม ไอ้ติ๊มมม>O<  หมอนี่จะนัดเดทฉันหรอหรอเนี่ย หุหุฮิฮิคิคิอิอิ ~
                “ไม่รู้สิ~” ฉันตอบไปไม่รู้แต่ในใจยอมตั้งแต่รู้ว่าใครโทรมาแล้ว กรี๊ดดด ! >O<
                (อ้าวหรอ งั้นแค่นี้ก่อนนะ)
                อ้าว !  =[]= อะไรของเขา แค่นี้ไม่สู้ซะแล้ว เชอะ คนบ้าอะไร ไม่ง้อก็ได้วะ L
                “อื้มๆ ”
                ติ๊ด
                ฉันกดวางแล้วโยนโทรศัพท์ไปไหนก็ไม่รู้ ชั่งหัวโทรศัพท์มัน เฮ้อออ โธ่ๆ ไม่น่าเลยยัยขนมปังมัวแต่หยิ่งเป็นไงละเขาไม่สนใจเลย แง้ ~ แต่ก็ชั่งเถอะ หมอนี่โทรมาปลุกฉันแล้วฉันจะนอนต่อได้ยังไงเนี่ย นี่มันก็พึ่งจะหกโมงเช้าเองนะ ไอ้ผู้ชายยิ้มยากกกกก L
 
ก๊อก ๆ
                ผีสางตนไหนมันมาเคาะประตูฉันอีกเนี่ย คนกำลังอารมณ์เสียอยู่ด้วย-*-
ก๊อกๆ
                “รู้แล้วค่ะ รู้แล้ว !” ฉันเดินดุ่ม ๆ ไปตรงประตูแล้วเปิดมาประกฎว่า ..
                “HI MY BABY ~ J”  มีผู้ชายหน้าตาดียิ้มยากยิ้มให้ฉันกับประโยคที่แสนจะไฮโซนั่น O_Oไม่นะฉันฝัน อาจจะฝันจริงๆด้วย อ๊าก ! อยากจะตีลังกาอ้อมโลกว่านี้มันฝันหรือความจริง เขามายืนอยู่ตรงหน้าฉันได้ยังไงกันเนี่ย !
                “อย่าอึ้งสิ !ฉันอุตส่ามาหาเพื่อชวนเธอไปกินไอติมด้วยกันถึงหน้าห้องเลยนะ” ไมโลพูดพลางเอาตัวพิงประตู กรี๊ด ! ผมที่ไม่ได้ตั้งใจจะเซ็ทนั่นกับเสื้อยืดธรรมดาๆและกางเกนยีนต์แบบเข้ม บวกกับหน้าตาเฉยๆนั่นทำให้เขาหล่อขึ้นมาโดยไม่ต้องแต่งอะไรมากมายเหมือนพระเอกนิยายเรื่องอื่นๆ อยากจะกรีดร้องเป็นภาษาบ้านเกิด > <
                “นาย ! O__O”
                “จะไปไหมครับ” ไมโลถามพลางทำหน้าเนือยๆ อ๊าก! >O< ฉันควรจะไปดีไหมนะ เอาไงดี ๆ ในสมองฉันคิดยังงั้นก็จริงแต่ขาฉันมันเดินมาในห้องน้ำเรียบร้อยแล้ว แหะ ๆ ก็นานๆทีมีคนมาตกบ่วงเสน่ห์ฉันจะให้ฉันหยิ่งเหมือนนางเอกเรื่องอื่นๆ ก็กลัวยัยคนคนเขียนหมั่นไส้แล้วเปลี่ยนให้ไมโลไปจีบอีตาไกด์แทนน่ะสิ ชิส์ ~
                “รีบๆละฉันจะรออยู่ข้างล่าง” ไมโลตะโกนแล้วปิดประตูออกไป เฮ้ย ! นี่ฉันจะได้ไปเดทกับผู้ชายหล่อลากดินลากฟ้าขนาดนี้เลยเราะ ถ้าแม่ฉันรู้นะมีหวังกรี๊ดบ้านแตก โฮะ ๆ >W<
 
หนึ่งชั่วโมงผ่านไป ~

ก๊อกๆๆๆ !
                ใครมาเคาะประตูเนี่ย คนกำลังเลือกชุดอยู่เลย ~วู้
ก๊อกๆๆๆๆๆๆ!
                ฉันหยิบเสื้อคลุมแล้วรีบเดินไปหน้าประตูทันที ก่อนที่ประตูฉันจะพังทลายลงมากับแรงอันมหาศาลของใครก็ไม่รู้มาเคาะเอาเป็นเอาตาย นี่มันพึ่งจะเจ็ดโมงเองนะยะ
แอดด
                “ยัยลิงกัง ! ไอ้แม๊คโคอะไรนั่นมันมาหาเธอทำไม นั่นมันน้องของยัยพี่พริกนี่ เอ๊ะ ! นิ่อย่าบอกนะว่าเธอ..!”
                “หยุด !! อีตาบ้า มาถึงนายก็มาเทศนาพารวยอยู่เนี่ย เว้นให้ฉันพูดบ้างได้ไหมยะ” ฉันพูดพลางจ้องหน้าอีตาไกด์เขม็ง อะไรของหมอนี่เนี่ย มาถึงก็มาบ่นฉอดๆยังกับพ่อคนที่สองเลย พ่อฉันยังไม่บ่นขนาดนี้เล้ยย           
                “ก็ได้งั้นพูดมา L”
                “เข้ามาสิ” ฉันพูดพลางเปิดประตูให้อีตาไกด์ที่ยืนทำหน้ามู่ทู่เป็นเขียดหิวไก่ย่างอยู่หน้าห้องฉันให้เขาเข้ามา
                “เล่ามาเลยทำไมไอ้แม๊กโคนั่นมาหาเธอแต่เช้าตรู่ มันมาทำไม อะไร ยังไง บลาๆ”
                “หยุด! ให้ฉันแต่งตัวก่อนได้ไหม” ฉันพูดพลางกอดอกมองอีตาเขียดเจ้าคำถาม
                “ไม่ได้ !ตอบคำถามฉันมาก่อน” อีตาเขียดพูดพลางมองหน้าฉันด้วยแววตาอาฆาต -*- อะไรของหมอนี่ยะ มันหนาวนะเว้ย
                “นี่นาย!”
                “อย่าเถียง! ถ้าเธอไม่บอกฉันจะโกรธเธอ L” ไกด์พูดพลางสะบัดหน้าหนี เอาเข้าไปกับเขาสิผู้ชายคนนี้ อายุอานามก็ไม่ใช่น้อยๆ มันเลยวัยนั้นมานานแล้วนะพ่อคุณ
                “ก็ได้ๆ ก่อนอื่นเขาชื่อไมโลไม่ใช่แม๊คโค แล้ววันนี้เขาโทรมาชวนฉันไปกินไอติม ฉันเลยอาบน้ำแต่งตัวจะไปกับเขาไง เขาก็เลยรออยู่ข้างล่าง เก็ทนะ! เก็ทแล้วไปเลย ฉันจะแต่งตัวยะ” ฉันพูดจบแล้วดึงอีตาไกด์ขึ้นเพื่อให้หมอนี่ออกไปซะที ป่านนี้ไมโลคงรอนานแล้ว T^T
                “อะไร ! นี่เธอ...”
                ปัง !
                อีตาเขียดจะพูดอะไรต่อไม่รู้แหละ รู้แต่ว่าตอนนี้ฉันต้องรีบแต่งตัวแล้ว อ๊ากกกกกกกก ! สายมาก ม๊าก แล้วด้วย โอ้วโนว ~ ไมโลจะรู้สึกยังไงกับฉันเดทแรกก็สายไปเกือบสองชั่วโมงแล้วเนี่ย
ตอนนี้เป็นเวลาเกือบจะแ.....ปดโมงแล้ว O_O!
แปดโมง
แปดโมง
แปดโม๊งงง 
อ๊ากก ! O___Oฉันต้องทำเวลาให้ไม่เกินเก้าโมง เก้าโมงนะขนมปัง !  T____T
  
ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
    มีปัญหาทางเว็บ ติดต่อ [email protected] จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 265 ท่าน

Line PM