Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  






 
อ่านเรื่อง
Oops ! รักป่วนๆของยัยหน้าลิง !
หนูอ้วน หนูผอม
บทที่ 13 แขกที่ไม่ได้รับเชิญ
14
26/12/2554 14:29:30
529
เนื้อเรื่อง

บทที่ 13
แขกที่ไม่ได้รับเชิญ

 
“ไกด์พี่พิจิกนี่ใครค่ะ ?” ฉันเดินดุ่ม ๆ พร้อมดอกกุหลาบสีแดงสดบานสะพรั่งไปอยู่ข้างๆไกด์ทันที ข้างหน้าฉันเป็นผู้ชายผิวขาว สูง หล่อ ใส ตาคม จมูกโด่ง นี่มัน นี่มัน .... คิมบอมชัดๆ กรี๊ดดด ! >O< ชะตาฟ้าลิขิตดลบันดาลให้หญิงสาวอาภัพรักอย่างฉันพบเจอหนุ่มหล่อแล้วววว ~ >O<
“อ่อ คือ ...” พี่พิจิกอ้ำ ๆ อึ้ง ๆ มองหน้าคิมบอมผู้นั้น ( ไม่รู้ชื่อไรเลยเรียกคิมบอมไปเลย >O< )
“สวัสดีครับ ผมไมโลเป็น....”
“เป็นรุ่นน้องสมัยพี่อยู่อังกฤษน่ะ! ^^;;” พี่พิจิกพูดขัดขึ้นมาก่อนที่คิมบอมนั้นจะพูดจบ เอ๊ะ เมื่อกี๊บอกว่าชื่อไมโลงั้นหรอ ไมโล ไมโล๊  ~ น่ารักอ่ะ ๆ *0* ดูหน้าตาแล้วน่าจะอายุคราวๆเดียวกับฉันนี่นา สาธุ ! จง โสด โสด โสด ! ด้วยเถิด ~ -/\-
“อ้อ สวัสดีค่ะ ^^ เราขนมปังน้าาา ~”
“ครับ” ไมโลพูดแล้วยิ้มบาง ๆ ว้า -0- ยิ้มไม่เก่งเลย แต่ไม่เป็นไรเค้าชอบผู้ชายลึกลับบบ >___< (หรอ?)
“เอ่อ...! ผมว่าเราไปนั่งในบ้านดีกว่านะ” ไกด์ที่ยืนนิ่งเป็นหินอยู่นานพูดขึ้น
“อื้ม งั้นเดี๋ยวหนมปังกับไกด์เข้าไปก่อนเลย พี่มีเรื่องจะคุยกับน้องไมโลนิดนึง ^^;”
“อ้าว..”
“พูดมากนายัยลิง ! มานี่ ! - ^ -” ฉันยังพูดไม่ทันจบอีตาไกด์ก็ฉุดกระชากลากถูฉันไปในบ้านทันที อะไรของหมอนี่ - ^ - ฉันยังไม่ทันได้ล่ำลาไมโลน้อยเลย โฮกกกกกกก !
 
 
[บันทึกพิเศษ : พิจิกกา]
 
                “ไงครับพี่ ^^” ไมโลเด็กหนุ่มที่อายุรุ่นราวคราวเดียวกับขนมปังและไกด์ทักฉันด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม ที่ไม่ค่อยมีใครได้เห็น เหอะ ! ยิ้ม งั้นหรอ !
                “นายต้องการอะไร” ฉันถามออกไปอย่างพยามสะกดอารมณ์สุดๆ นี่มันเรื่องอะไรนักหนากันเนี่ย ฉันพยามหนีจากประเทศเฮงซวยกลับมาบ้านเกิดแล้ว แต่ยังจะดันตามมาหลอกหลอนไม่จบไม่สิ้น !
                “มาเอาของคืน” ไมโลพูดแล้วมองด้วยสายตาอ่อนโยนเหมือนที่ชอบมองฉันบ่อยๆตอนคบกัน ใช่ค่ะ ! ฉันกับไมโลเราเคยคบกันแล้ววันนึงเขากลับส่งจดหมายเฮงซวยนั้นมาด้วยเหตุผลว่า ฉันมัน ”ไม่ใช่” เหอะ ! แล้วที่คบกันมานานแสนนานเนี่ย “ไม่ใช่” หรอ เวรเอ้ย ! -*- ปกติฉันไม่ใช่คนอารมณ์ร้อนอะไรหรอกนะ เพียงแต่ว่าฉันจะเดือดสุดๆกับเรื่องที่มันสุดๆจริง ๆ - -*
                “ชุดน่ะหรอ ? เดี๋ยวฉันขึ้นไปเอามาให้”
                “ใครว่าละ”
                “แล้วนายจะเอาอะไร! -*-”
                “อย่าพึ่งทำหน้าอย่างนั้นสิพี่สาว ~”
                เสียงกวนประสาทนั่นมัน น่าถีบจริงๆ !
                “อะไร !”
                “เรากลับมาคบกันนะ”
                เขาว่าไงนะ !
                “นะ พี่พิจิก เรากลับมาคบกันนะ”
                ไม่จริงอะ ! ไม่เชื่อ !
                “อย่าเงียบสิ! พี่รู้ไหมกว่าผมจะบินกลับมาได้เนี่ย”
                ไม่อ่ะ !! เขาทิ้งฉันแล้วกลับมาขอคืนดีเนี่ยนะ ให้ตายสิ !
                “นายเป็นโรคจิตอะไรหา !!!!”
                “ผมรู้ว่าผมผิดพี่พิจิก แต่เวลามันพิสูจน์ให้รู้ว่าผมขาดพี่ไม่ได้”
                ขาดไม่ได้ ! แล้วจดหมายเวรๆนั่นมันอะไร อะไร อะไร !!
                “จริงๆนะครับ ”
                “...”
                “ที่รัก”
                ฉึก ! เหมือนมีใครเอามีดมาปักกลางใจเมื่อคำบ้าๆนั้นหลุดออกจากปากคนเลวๆนั่น !
                …..
…..
ไม่! ไม่เอา ไม่เอา ไม่เอ๊า !  ฉันไม่อยากได้ยิน ไม่อยากรับรู้อะไรทั้งนั้น
                “ไ...ม่ ไม่ !!! นายทิ้งฉันไปแล้ว อย่ามาทำดีเสียให้ยาก ไมโลนายเห็นฉันเป็นอะไร นึกจะมาก็มานึกจะไปก็ไป ฉันไม่ใช่ของเล่นของนายนะ!”
                “พี่ฟังผมก่อนได้ไหม”
                “ไม่ !!! ออกไป ออกไป จากบ้านฉัน เรื่องของเรามันจบแล้ว!”
                ฉันตะโกนออกไปอย่างคนควบคุมสติไม่อยู่
                “พี่พิจิกผมรักพี่..”
                เพี๊ยะ !!
                เร็วเท่าความคิดเมื่อคำว่ารักหลุดออกมาจากปากพล่อยๆนั่น ฉันก็ตะหวัดมือฟาดลงที่แก้มขาวๆนั่นทันที พอกันที ! คำว่ารักจอมปลอมที่เอามาหลอกใช้ฉัน ฉันจะไม่เอาอีกแล้ว !
                “ออกไป ! ”
                “แล้วเราจะได้เห็นดีกัน!!” ไมโลพูดแล้วเดินออกไปด้วยแววตาอะไรไม่รู้ ฉันไม่มีอารมณ์จะมอง พอเสียงรถของเขาออกไปพ้นรัศมีบ้านฉันเท่านั้นแหละ น้ำตาที่กักเก็บมานานก็ไหลพรั่งพูออกมาหมด ทั้งๆที่เขาทิ้งฉันไปด้วยเหตุผลปัญญาอ่อนขนาดนั้น! ฉันยังร้องไห้ให้เขาอยู่อีก แล้ววันนี้กลับมาขอคืนดีด้วยเหตุผลสุนัขนั้น ! ฉันสับสนจริงๆ ฉันสับสนจริงๆ ฮืออ
 
[จบบันทึกพิเศษ : พิจิกกา]
 
 
                “นี่ไกด์ ! พี่พิจิกทำไมยังไม่เข้ามาอีกเนี่ย ฝนทำท่าจะตกแล้วนะ” ฉันพูดขึ้นขณะนั่งรอพี่พิจิกกินข้าว จะคุยอะไรกันเยอะแยะ เดี๋ยวก็ไม่สบายกันทั้งคู่พอดี ฝนก็ทำท่าจะตกเอาซะดื้อๆ ฉันไม่เข้าใจเล้ยยย ทำไม ทำม๊ายยย อากาศบ้านเมืองเราถึงได้ปรวนแปรยังงี้ ชิ ! - ^ -
                “บ่นนา ! เดี๋ยวยัยพี่พริกก็มาเองแหละ ~”
“เอ๊ะ นี่นาย ก็ฉันเป็นห่วงนี่”
“ผู้หญิงงี่เง่าจริงๆ”
“นายว่าฉันเราะ !!!”
“ก็เออน่ะเซ่ ยัยลิงนมแบน”
“กรี๊ดดดดดด !!! >O< หยาบคาย ไอ้...!”
“พี่ขอไม่ทานข้าวนะ พวกเราทานเลย” ฉันกำลังจะลงมือประทุร้ายอีตาเขียดปากหมา แต่พี่พิจิกเดินเข้ามาด้วยสภาพเปียกเล็กน้อย เพราะฝนข้างนอกตกลงมาปรอยๆ และหนักขึ้นเรื่อย ๆ -0- ฉันไม่ชอบหน้าฝนเลยสิ มันให้ความรู้สึกเหงาแฮะ ชั่งเถอะ ! แต่ทำไมพี่พิจิกต้องก้มหน้าก้มตาด้วยเนี่ย ! แล้ว ไมโลละ ? (ห่วงอยู่เรื่องเดียวนางเอกชั้น : ผู้แต่ง ) หายสาบสูนไปกับสายเมฆหมอกหรอ -0-*
                “อ้าว พี่พิจิก พี่พิ...!”
                “นี่ยัยลิงงั่ง ! ให้ยัยนั่นพร้อมก่อนเหอะ ค่อยไปถาม ถึงถามไปตอนนี้ยัยนั่นคงจะตอบหรอก นอกจากไม่สวยแล้วยังซื่อบื้ออีกนะ ! ”
                อีตาไกด์ดึงแขนฉันไว้แล้วบ่นร่ายยาวยังกับพระพึ่งศึกเสร็จ !
                “หยาบคาย !! ฉันสวยยะ สวย สวย สวย ! >O<”
                “ถ้าเธอสวย ตุ๊กกี้คงจะเป็นนางงามได้เลยอ่ะ - ^ -”
                “อีตาไกด์ ไอ้ ไอ้ ไอ้ ! นกเขาไม่ขัน >O<”
                “เธอว่าไงนะ ! -*- ”
                พอฉันพูดถีงเรื่องนกเขาของอีตาไกด์หมอนั่นถึงกับหน้าเครียดขึ้นมาทันที ชิ ใครสนยะ ทีนายยังว่าฉันไม่สวยเลย >O<
                “ไอ้นกเขาไม่ขัน ไอ้เสื่อมสมรรถภาพทางเพศ!! >____<”
                “ยัยลิงกังหันลม เธอตาย !!!! >O<” พอฉันด่าจบ อีตาเขียดก็ทำท่าจะตะครุบเข้าที่ตัวฉันทันที
                อ๊ากกกก ! >O< เขียดกระโดดมาแล้ววว ไม่น้าาา
                “ไม่นะ อย่าเข้ามาอีตาบ้า ! >O<” ฉันวิ่งหนีอีตาเขียดมาจนถึงหลังบ้าน
                ( --) (-- )
                มองซ้าย มองขวา !
ทางตัน ทางตัน  !!!!
“หึ ๆ ยัยลิงกังหันลม เธอหนีฉันไม่พ้นหรอก หึๆๆ” อีตาเขียดย่างสามขุมเข้ามาหาฉันทันที อ๊ากกก หัวเราะชั่วร้ายมาก ไม่นะ ! />O<\
“หยุดนะ อีตาเขียดไรเดอร์ (เปลี่ยนชื่อไปตามอารมณ์)”
“= =” ไรเดอร์บ้าบอไรของเธอฟะ เห่ยชะมัด ! ”
“ชิ ! นั่นแหละ หยุด หยุด หยุ๊ดดดดด >O<” ฉันพูดพลางเดินถอยหลังไปเรื่อยๆ อีตาเขียดไรเดอร์ก็เดินตามมาติด ๆ โฮกกกกกกกกก T^T และฉันก็จนมุมจนได้ อ๊ากกกกกกกก
“หึ ๆๆ เธอตายแน่ยัยลิง หะ ๆ หึ ๆ ” หัวเราะบ้าอะไรของมั๊นนนน ชั่วร้าย T_T
“อ๊ากก ! >O<” อีตาเขียดเดินมาประชิดตัวฉันจนได้แทบไม่มีที่ว่างให้แมงวี่แมงวันบินผ่านไปได้ ใกล้เกินไปแล้ว ใกล้ไปแล้ววว T^T
“ถอนคำพูดซะ ! ”
“ไม่ยะ ! นายมันไอ้นกเขาไม่ขัน ไอ้เสื่อมสมรรถภาพทางเพศ!! >O<”
เรื่องอะไรจะยอมกันเล่า ! - ^ - บังอาจว่าฉันไม่สวยดีนัก เชอะ ๆๆ
“ลองดูไหมล่า ! ใครกันแน่ จะเสื่อมสมรรถภาพทางเพศ” ไม่พูดเปล่าโน้มหน้าลงมาใกล้ชนิดหายใจไม่ออกเลยทีเดียว อ๊ากกกกกกก นายจะฆ่าฉันรึง๊ายยยยย บังอาจเอาหน้าหล่อๆนั่นเข้ามาใกล้ฉันในระยะประชิดตัว โฮกก T //// T
“ไอ้ลามก ! ถอยออกไปเลยนะว้อยย ! >////<”
ออกไป ออกไปเถิด ก่อนฉันจะเป็นลม>O<
“ไม่ ! ฉันถามว่าลองดูไหมจ๊ะเบเบ้ ? ^^”
หยุดรอยยิ้มอันร้ายกาจนั่นเลยนะ! นายกำลังจะฆ่าฉัน โอ้ย จะละลาย -//-
“ลองเลิงอะไรเล่าออกไปนะ >///<” ฉันพูดพลางพยามอย่างสุดแรงกล้าที่จะผลักอีตาเขียดบ้ากามนี่ออกไปให้พ้นๆตัวฉันสักที อ๊าก T^T ใกล้เกินไปแล้ว
“ไม่ออก ! ก็เธอว่าฉันอ่ะ - ^ -” ไม่พูดเปล่าโน้มหน้าหล่อนั้นมาใกล้อีก โอ้ย ปกติก็จะตายแล้ว ถ้าใกล้อีกนิดเดียวจูบเลยนะเว้ยย T///T อายผีสาวเทวดาวบ้างเถิดดด
“>////<”
“ว่าไงละ หืม จะถอนคำพูดไหม ^^”
ยังหน้าด้านมียิ้มอยู่อีกนะ หนอย! ไอ้เขียดฟองน้ำ ไอ้เขียดบ้ากาม ไอ้ ไอ้ ไอ้ หล่อ T^T
ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 182 ท่าน