Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  






 
อ่านเรื่อง
Bad Superstar★
PinKBerrYCheesecake
BS 1 : Lower...
3
22/11/2555 19:18:14
743
เนื้อเรื่อง
Bad Superstar 1 : Lower


ฉันลุกออกจากร้าน พร้อมกับน้ำตาที่ไหลไม่หยุด เหมือนหัวใจกำลังจะหยุดเต้น คำพูดของโอเวนกระหน่ำแทงหัวใจจนแทบจะกระอัก ทำไม...ทำไมวันที่ควรจะเป็นวันที่ดีที่สุดถึงได้กลับกลายเป็นวันที่แย่ที่สุดได้ละ ? เหล่าบรรดานักข่าว แฟนคลับพากันวิ่งเข้ามาหาฉันเพื่อที่จะมาแสดงความยินดี แต่ฉันกลับไม่เห็นอะไรเลย ไม่เห็นแม้แต่ทางลงบันได...
 
                -ตุบ-
 
โอ๊ยยย ! เจ็บจัง นี่ฉันตกบันไดหรอเนี่ย
 
                “กรี๊ดดดดด โรส !”
 
                “เป็นอะไรไปน่ะ”
 
                “ขอทางหน่อยครับๆ” บอดี้การ์ดเข้ามาพยุงตัวฉันไว้
 
                “เกิดอะไรขึ้นหรอคะ ? ทำไมน้องโรสถึงเป็นอย่างงี้ แล้วทำไมต้องร้องไห้ด้วยคะ ?” นักข่าวหญิงชี้ไมโครโฟน มาที่ปากของฉัน
 
                “นั่นสิคะ ทำไมถึงเดินออกจากร้านในสภาพแบบนี้”
 
                “หรือว่าโดน คุณโอเวนบอกเลิกครับ แล้วภาพถ่ายนั่นล่ะครับ @#$%^!&*#”
 
ฉันไม่ได้ยินอะไรทั้งนั้น ฉันไม่อยากรับรู้อะไรอีกแล้ว...พอกันที !
 
                “ขอทางหน่อยครับๆ”
 
                “เดี๋ยวค่ะ น้องโรส ตกลงเรื่องมันเป็นยังไ.....”
 
                “กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด !หุบปากซะทีอีพวกบ้า !” ฉันตะโกนสุดเสียง จนทุกอย่างเงียบ เงียบขนาดที่ ได้ยินแม้กระทั่งเสียงลม
 
                “ขอทางทีครับ” บอดี้การ์ดรีบพาตัวฉัน เข้าไปในรถ
 
                “น้องโรสค่ะ ขอสัมภาษณ์หน่อยค่ะ น้องโรสสสส”
 
นี่มัน...แย่ที่สุด !
 

- - -

 
                “ไปไหนหรอครับ คุณโรส”
 
                “บาร์...”
 
                “ที่ไหนหรอครับ”
 
                “ที่ไหนก็ได้...”
 
                “จะดีหรอครับ ถ้าเกิด...”
 
                “บอกว่าไปก็ไปไง !!เป็นแค่คนขับรถ ทำมาเป็นรู้ดี”
 
                “ขออภัยครับ คุณโรส”
 
20 นาทีต่อมา...
 
                “ถึงแล้วครับ” บอดี้การ์ดคนนึงเดินมาเปิดประตูให้ฉัน
 
                “อืม...พวกแกจะไปไหนก็ไป”ฉันหยิบแว่นตาดำ เสื้อแจ็คเก็ต กับ หมวกแก๊ปสีเทาขึ้นมาสวม แล้วเดินเข้าไปในร้าน
 
                “ครับ” บอดี้การ์ดกลับเข้าไปในรถ ก่อนที่รถจะออกตัว
 
ฉันก้าวเข้าไปในผับ ที่มีไฟนีออนหลากสี ประดับอยู่ทั่วทุกที่ มีเสียงเพลง กับ นักเต้นรูดเสา ที่มีผู้ชายคอยให้เสียง ฉันเดินไปถึงแถบบาร์ ก็มีบาร์เทนเดอร์เข้ามาต้อนรับ
 
                “รับอะไรดีครับ ไวน์ วิสกี้ หรือจะเป็นเหล้าปั่นครับ”
 
                “อะไรก็ได้...ที่แพงที่สุด”
 
                “ครับ” บาร์เทนเดอร์เขย่งเท้า หยิบขวดเหล้าขวดใหญ่ที่วางอยู่บนชั้น
 
                “แล้วก็ขอ บุหรี่ซองนึง"

                “ครับ” เขาเทเหล้าลงในแก้วขนาดเล็กสำหรับดื่มเพียวๆแบบไม่เติมโซดา แล้วก้มลงหยิบซองบุหรี่ในลิ้นชักมาวางที่หน้าฉัน
 
                “เฮ้อ ~ ทำไมโลกนี้มันโหดร้ายอย่างนี้นะ” ฉันบ่นหนึ่งจบ แล้วหยิบไฟแช็คจุดบุหรี่
 
                “ผมขอตัวนะครับ” บาร์เทนเดอร์เดินไปอีกฝั่งของบาร์ เมื่อมีลูกค้าคนอื่นๆมานั่ง
 
                “...” น้ำตามันเริ่มหยดลงมา เมื่อฉันนึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้น
 
รอบๆร้าน มีเสียงเพลงแดนซ์คลับเปิดอยู่ตลอด แต่ที่ที่ฉันนั่งนั้น ห่างจากลำโพงมากจึงไม่ค่อยได้ยิน มันทั้งเงียบ และหนาว มันเป็นคืนที่ฉันต้องจดจำไปตลอดชีวิต ใครกัน !ที่มันทำแบบนี้ ใครที่มันทำให้ฉันต้องเป็นแบบนี้ !
 
                ฉันนั่งคิดอยู่ได้ซักพัก ก็มีชายผมทองคนหนึ่ง ใส่หมวกสีดำ ใส่เสื้อกั๊กปลดกระดุม ทำให้เห็นแผงอกสีน้ำนม ดูเซ็กซี่ แต่ขอโทษที ฉันไม่มีอารมณ์มาให้นายจีบหรอกนะ
 
                “สวัสดีครับ คุณผู้หญิง”
 
                “นายเป็นใคร...?”
 
                “ผมชื่อ’เฟอร์เรโร่ คาปริชชิโอ’ครับ เป็นโฮสต์ของที่นี่ แล้วคุณล่ะครับ”
 
ฉันกระดกแก้วทีเดียวหมด แล้วหันไปตอบเบาๆ
 
                “ฉันหรอ...ฉันชื่อ ‘โรเซลล่า เลเบล’”
 
เขาไม่พูดอะไร ได้แต่ทำตาโต
 
                “ใช่...ฉันนี่แหละ โรส นายมีปัญหาอะไรมั้ย ?”
 
                “เอ่อ...= = ไม่มีครับ ว่าแต่คุณมาทำอะไรในที่อย่างงี้ครับ”
 
                “ฉันถูกแฟนบอกเลิก...” น้ำตาที่ไหลไปไม่กี่นาทีที่แล้ว กลับมาไหลอีกครั้ง กับเหตุผลเดิมๆที่ว่า ฉันไม่เหลืออะไรแล้ว
 
                “คุณเป็นอะไรรึเปล่า ?”
 
                “ก็อย่างที่เห็นนั่นแหละ”
 
                “มีอะไรให้ผมช่วยมั้ย”
 
                “อย่าดีกว่า ชีวิตฉัน ฉันดูแลเองได้” ฉันคีบบุหรี่เข้าปาก
 
                “เอ๋ ? คุณสูบบุหรี่ด้วยหรอครับ”
 
                “ฉันสูบเฉพาะที่ที่นักข่าว กับ สื่อมวลชนไม่รู้เท่านั้นแหละ”
 
                “ครับ...”
 
                “ที่นายมาตีสนิทก็คงจะอยากแฉฉันสินะ นายคงจะมีเครื่องบันทึกเสียงหรือว่า จะเอาเรื่องพวกนี้ไปบอกใครสินะ แต่...ไม่เป็นไร ฉันไม่มีอะไรจะเสียอยู่แล้ว”
 
                “ไม่หรอกครับ”
 
                “โลกใบนี้มันไม่แน่นอนหรอก T^Tฮือ..ฮือ ๆ ฉันไม่เหลืออะไรแล้วจริงๆ”
 
                “ถ้างั้นคุณมาดื่มกับผมดีกว่าครับ” เขายกแก้ว
 
                “ก็ดีเหมือนกัน ดื่มให้กับการสูญเสียครั้งนี้” ฉันปัดน้ำตาก่อนจะยกแก้วของฉัน ชนแก้วกับเขา แล้วดื่มจนหมด
 
                “ถ้าเป็นนายนายจะทำยังไง ?”
 
                “ผมก็จะอยู่อย่างนั้นไปเรื่อยๆ อะไรจะเกิดก็ปล่อยให้เกิด คนเราไม่มีทางกำหนดชะตากรรมได้หรอกครับ แล้วไม่ว่าจะเกิดเรื่องร้ายๆอะไร ผมก็จะไม่มีวันย่อท้อ เพราะชีวิตไม่ใช่เรื่องเล็กๆ ที่จะมาตัดทิ้งได้ง่ายๆ”
 
                “หรอ...ถ้าฉันคิดอย่างนายได้ก็ดีสิ แต่ชีวิตคนเรามันไม่เหมือนกันนี่นะ ”
 
                “ฮ่าๆ จริงด้วย โรสเอาเหล้าเพิ่มมั้ยครับ”
 
                “ทำไมหรอ ? ถ้าฉันเมาแล้ว นายคงจะฉวยโอกาสสินะ”
 
                “= = ไม่หรอกครับ ผมว่าไม่ต้องดีกว่านะครับ คุณเมามากไม่ดีนะ ♥”
 
                “ไม่ !ฉันจะเอา นี่บ๋อย !!ขอเหล้าอีกขวดซิ !”
 
                “ครับผ้มมมม” บาร์เทนเดอร์คนเดิมตอบกลับ
 
                “ช่วยไม่ได้นะครับ ปกติดาราต้องรักษาภาพพจน์ไม่ใช่หรอครับ”
 
                “ก็ตอนนี้ ภาพพจน์ฉันไม่เหลือแล้วไง ฉันถึงได้ทำอะไรแบบนี้ได้”
 
                “แล้วคุณไม่กลับบ้านหรอ นี่มันตีสี่กว่าๆแล้วนะ”
 
                “นายจะมายุ่งอะไรล่ะ อุ๊บ !” ก่อนที่จะพูดจบประโยค ฉันก็รู้สึกคลื่นไส้ขึ้นมา โอยยยย...ฉันกินเยอะจริงๆด้วย
 
                “โรส !จะอ้วกหรอ รอแปบนึงนะครับ” เฟอร์เรโร่ลุกขึ้นวิ่งไปที่ห้องน้ำ แล้วกลับมาพร้อมกับถุงพลาสติก
 
                “อะนี่ครับ”
 
                “ขอบใจนะ อ้วกกกกกกก !ๆ อ้วกกกกกกกกกกกกกกก”
 
ฉันอาเจียนออกมาเยอะพอสมควร ในขณะที่เฟอร์เรโร่ลูบหลังฉัน ปัดโธ่ !ทำไมมีแต่เรื่องแย่ๆแบบนี้เนี้ย คนในร้านจะมองอะไรกันนักกันหนา ไม่เคยเห็นคนอ้วกรึไง
 
                “ดูสิเธอ...รูปนี่มันอะไรเนี่ย เป็นดาราประสาอะไร ทำไมปล่อยให้มันออกมาได้เนาะ” เสียงของผู้หญิงโต๊ะข้างๆพูดขึ้น ในมือมีนิตยสารฉบับเมื่อกลางวันถืออยู่
 
                “นั่นสิ เมื่อก่อนฉันก็ชอบอยู่นะ โรสน่ะ แต่พอมีข่าวแบบนี้ก็ไม่ไหวเหมือนกัน ดูรูปสิน่าเกลี๊ยดน่าเกลียด” ผู้หญิงอีกคนพูดตาม
 
                “เนาะๆ ไม่รู้จักรักษาภาพพจน์ตัวเองซะบ้าง ฮ่าๆๆๆ”
 
หน็อยยยย !นินทาฉันอยู่งั้นหรอ
 
                “นี่พวกแก !ไม่ทราบว่า คนที่พวกแกพูดถึงน่ะ ไปทำอะไรเสียหายให้พ่อแม่แกมาอย่างงั้นหรอ ถึงต้องมานินทาลับหลังแบบเนี้ย” ฉันเงยหน้าขึ้นมาจากถุงพลาสติก แล้วลุกขึ้นชี้ไปทางผู้หญิงสองคนนั้น
 
                “นี่คุณ...!” เฟอร์เรโร่ลุกตาม แล้วยื้อฉันไว้
 
                “ปล่อยฉัน !พวกแก !พวกแก !!!บังอาจมากนะ ที่มาว่าคนอย่างฉั...”
 
เฟอร์เรโร่เอามือมาปิดปากฉันไว้ แล้วดึงตัวฉันให้นั่ง
 
                “คุณ !จะบ้าหรอ ถ้าพวกนั้นรู้เข้าว่าคุณเป็นใคร”
 
                “อื้อๆๆๆอื้อๆ”
 
                “อะไรกันน่ะ ผู้หญิงคนนี้ ทำไมต้องไปเดือดร้อนแทนโรสด้วยล่ะ”
 
                “ก็ฉันนี่แหละ ‘โรส’ พวกแกมีปัญหารึไง !” ฉันดึงมือเฟอร์เรโร่ แล้วถอดแว่น กับหมวกออก
 
                “โรส !!!”
 
                “กรี๊ดดดดดด โรส !”
 
                “เฮ้ย !นั่นมันโรสนี่นา”
 
                “ใช่น่ะสิ ฉันนี่แหละ โรเซลล่า เลเบล บังอาจมากนะที่มาพาดพิงฉันแบบนี้ ทำมาเป็นว่าอย่างนู้นอย่างนี้ พวกเธอเป็นได้อย่างฉันรึเปล่า ? เป็นแค่ขี้ดินริอาจมาเทียบกับคนอย่างฉัน แหม...ว่าคนอื่นเสียๆหายๆ รูปฉันมันเสื่อมมากเลยรึไง ลืมไปแล้วหรอว่าฉันเป็นนางแบบระดับหนึ่ง ส่วนเธอก็คงจะไขมันย้อยพุงเล็ดลอดออกมานอกเสื้อ นอกกางเกง คนมองเค้าเสียสายตาหมด แล้วที่เธอว่าฉันไม่รักษาภาพพจน์น่ะ อย่าบอกนะว่าเกิดมาชาติเนี้ย พวกเธอไม่เคยแก้ผ้า !”
 
                “นี่คุณ ผมว่าคุณทำเกินไปแล้วนะ” เฟอร์เรโร่ดึงแขนฉัน
 
                “ก็ไอพวกนี้มันกำลังนินทาฉันอยู่นิ !คอยดูนะ ฉันจะจองเวรจองกรรมพวกแก อีพวกสารเลว กรี๊ดดดดดด !”
 
                “คุณเมามากแล้วนะ พอได้แล้วครับ” เขาอุ้มฉันขึ้นพาดบ่า อะไรกันเนี้ย ผู้ชายคนนี้
 
                “ปล่อยนะ นายเฟอร์เรโร่ ปล่อยสิ !!!กรี๊ดดดดดดดดดดดๆ ฉันต้องไปตบไอคนพวกนั่นให้ได้ ปล่อยนะ ปล่อยยยย” ฉันถูกส่งออกนอกร้านโดยผู้ชายผมทอง ที่กำลังแบกฉันไว้
 
                “นายจะพาฉันไปไหนน่ะ ปล่อยนะ”
 
                “ผมจะไม่ปล่อยคุณจนกว่าคุณจะตอบตกลงกับผม !”
 
                “อะไรละ ตกลงอะไรของนาย !!”
 
                “คุณต้องหยุดอาละวาด แล้วก็เลิกกินเหล้า”
 
                “ไม่ๆๆๆๆๆ ม่ายยยยยยยยยยยยย !”
 
                “ถ้าคุณยังดื้ออยู่อย่างนี้ ผมก็ไม่ปล่อย” อะไรกัน ผู้ชายอะไรตื้อชะมัด นายเป็นใครยะ !แล้วทำไมต้องมายุ่งกับชีวิตของฉันด้วย !!
 
                “ปล่อยนะ ปล่อยยยยยยสิ !”
 
                “ผมบอกคุณแล้วไง ว่าชีวิตคนเรามันไม่ใช่เรื่องเล็ก ที่คุณจะตัดสินใจทำอะไรก็ได้น่ะ”
 
                “โอ้ยยยยยย !ก็ได้ ก็ได้ปล่อยได้แล้ว”
 
                “สัญญานะ”
 
                “เออน่า ปล่อยซะทีสิ”
 
                “ก็ได้” เขาวางฉันลง ฉันพยายามวางแผนจะกลับไปที่ร้าน แต่ตอนนี้เราสองคนอยู่ที่ไหนแล้วก็ไม่รู้เนี้ยยยย >[]<!
 
                “ไม่ต้องคิดจะหนีหรอกนะ”
 
                “อีตาบ้า !ทำไมนายต้องมายุ่งกับฉันด้วยเล่า !”
 
                “แหน่ะๆ คุณสัญญากับผมแล้วไม่ใช่หรอว่าจะไม่อาละวาด”
 
                “ก็ใช่ แต่...”
 
                “ไม่มีแต่...ถ้าคุณยังดื้ออยู่อีก ผมจะพาคุณส่งตำรวจนะ”
 
                “ชิ !” ฉันหันหน้าหนี ก่อนจะระเบิดออกมาสุดแรง
 
                “โว้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย !ฉันอยากตายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย !!!!!!!”
ฮือๆๆ ทำไมนะ ทำไมทุกอย่างมันถึงกลายมาเป็นแบบนี้ได้ล่ะ จากชีวิตซุปเปอร์สตาร์สุดเพอเฟ็ค กลับกลายมาเป็น ยัยสัปปะเหร่ออยู่ข้างถนนเนี่ยน่ะหรอ !
 
                “นี่คุณ ! เดี๋ยวคนอื่นเค้าก็ตื่นหมดหรอก”
 
                “ตื่นก็ตื่นสิ ใครสนล่ะ ฉันเป็นซุปเปอร์สตาร์ที่ดังที่สุดในฝรั่งเศสเลยนะ ใครจะมา...” เอ๋ ? ทำไมอยู่ดีดีหน้ามันก็มืด โลกทั้งโลกหมุนไม่หยุด อะไรเนี่ย เกิดอะไรขึ้นอีก...
 
                “เฮ้ย ! คุณ !คุณๆๆ” เฟอร์เรโร่เขย่าตัวฉัน ที่ล้มลงนอนกับพื้น “คุณ !ทำไมอยู่ๆ ถึงสลบไปละ คุณ !...โรสครับ โรส !”
 
 

ชีวิตฉันยิ่งต่ำลงอีกเป็นเท่าตัว...

ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 243 ท่าน