Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  







 
อ่านเรื่อง
Chocolate Chip -แพ้ใจ นายประธานที่รัก :: Eps06 อัพให้แล้วนะค่เม้น & โหวต [100%]
Unchun Skaw
#Eps 06 : 2 ปีผ่านไป ! [50% ]
7
28/01/2555 23:10:55
695
เนื้อเรื่อง

บทที่ 6  

2 ปีผ่านไป

 

  




 

  @ หอพัก มหา'ลัย BH

 

           ตอนนี้ฉันกำลังนอนกลิ้งเกือกอยู่กับเตียงนอน ที่ห้องพักอย่างสบายใจเนื่องจากวันนี้ไม่มีเรียน แต่แพนเพื่อนสุดที่เลิฟของฉัน ที่ตามกันมาต่อที่นี้ไปทำธุระ ฉันอยู่ที่มหา'ลัย BH  อยู่ปี 2  อยู่คณะอักษรศาสตร์ เอกภาษาฝรั่งเศส  ตอนแรกก็ไม่รู้จะเลือกอะไรดี เนื่องจากสมองอันน้อยนิดของฉัน T.T แพนเลยชวนมาอยู่ที่นี้

 

             ส่วนพัด น้องสาวฝาแฝดของฉันต่อมหาลัย'ลัยเดียวกันกับฉันเนี่ยเหละ แต่อยู่คณะวิทยาศาสตร์  ตอนแรกก็สอบติดแพทย์แต่พัดมันบอกว่าไม่อยากเรียนหนัก กร๊าซซซซซซซซซซซ !!

อิจฉาคนมีสิทธิ์เลือก > <//

 

            เรื่องฉันกับป็อป ฉันก็บอกเลิกก่อนที่จะจบ ฉันไม่อยากทำให้เขาต้องเจ็บ เพราะยังไงฉัน

ก็ไม่มีทางลืมคน ๆ นั้นได้หรอก บ้า บ้า ! จะไปนึกถึงเขาทำไมกัน คงไม่ต้องบอกหรอกนะว่าอยู่คณะอะไร ก็อยู่กับพัดนั้นเหละ ไอผู้ชายบ้า บอกชอบคนนู้น คนนี้ไปทั่ว เกลียดที่สุด

 

         ฉันลุกขึ้นจากเตียงแล้วลุกขึ้นไปหาอะไรกินในตู้เย็น ก็มีโจ๊กคัพอยู่ ฉันเลยเอาน้ำร้อนใส่

เกือบทุก ๆ วัน ที่ต้องกินอาหารแบบนี้ ชีวิตนักศึกษามันไม่ง่ายเลยจริง ๆ นะ จริงด้วย พึ่งนึกได้

อาทิตย์หน้าจะมีการรับน้องใหม่ สำหรับน้องปีหนึ่ง คิดแล้วก็หน้าสนุกนะ ตอนแรกที่ฉันเข้ามาใหม่ ๆ ก็โดนย่ำซะเละเลย เดียวปีนี้จะจัดหนัก :)

 

            ก๊อก ๆ !  

 

         เสียงเคาะประตูห้อง สงสัยจะเป็นแพน ฉันเลยเดินไปเปิดประตู ทำไมแพนไม่เปิดเข้ามาเองนะ กุญแจก็มีนี้นา สงสัยจะลืมเอาไปมั่ง

 

          ก๊อก ๆ !

 

      " จ้า ๆ กำลังเปิดให้อยู่ไม่เห็นต้องเคาะขนาดน้า....  !!!!!!  Oo0  นะนายยย  " เมื่อฉันเปิดประตูก็ต้องตกใจที่อยู่ ๆ ก็มีผู้ชายที่ฉันคุ้นหน้ายืนอยู่พร้อมกับแพน 

 

       " ไง ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ =_= " เขาตอบด้วยน้ำสียงเรียบเฉย  อย่างที่เคยเป็น ผู้ชายคนนี้

ทำไม ทำไมถึงมาอยู่ที่นี้ได้ล่ะ !

 

       " ทำไมนายนี้ ถึงมาที่นี้ฮะแพน !! " ฉันไปถามแพนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ แล้วลากเข้ามาในห้อง บุคคลที่ไม่ได้รับเชิญ ก็ถือวิสาสะเดินเข้าโดยไม่แคร์ใคร พร้อมปิดประตูให้ !! อ้ายนี้มันอะไรกันนนนนนนนนนนนนนน >[]<

 

       " แกจำได้ไหม ที่บอกให้ไปหาพัดเพื่อเอาข้อมูลที่ต้องทำวิจัย พอไปถึงหอ พัดไม่อยู่ เห็นซีเดินมาก็เลย "

 

      " ก็เลยเอามาแทนพัดเนี่ยน่ะ !! " ฉันพูดแซรกขึ้นก่อนที่แพนจะพูดจบพร้อมตวัดสายตาไปทางเขา

 

      " นาน่ะ ^^ อย่าคิดมากเลยนะเพื่อนเลิฟฟฟฟฟฟ :) " แพนพูดแล้วหัดมายิ้มให้ฉัน ขนลุกเป็นบ้าเลย แล้วฉันจะทำยังไงละที่นี้ T^T 

 

 

            หลังจากนั้นแพนกับนายนั้นก็คุยงานกันไปสองคน ฉันเห็นแล้วหงุดหงิดเลยเลยออกมาเดินเล่นแถว ๆ มหา'ลัย เหอะ !! -^-  เพราะเขาคนเดียวทำให้ฉันเป็นแบบนี้ เขาเป็นคนผิดเลย

อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกก >[]< 

 

            ฉันเดินเล่นอยู่ประมาณ 2 ชั่วโมง [?] เบื่อแล้วคิดว่าเขาคงจะกลับไปแล้ว นี้มันก็เย็นแล้วด้วย หิวชะมัดเลย สงสัยต้องชวยแพนออกไปกินข้าวข้างนอกบ้างแล้วเหละ อยู่แต่ในห้องอึดอัด !!  

            เมื่อฉันเดินมาถึงหน้าประตูห้อง ก็เห็นโน้ตใบหนึ่งติดอยู่หน้าห้อง ในโน้ตแผ่นนั้นเขียนว่า ' ออกไปข้างนอกกลับซี กลับดึกหน่อย ฝากรีดผ้าให้ด้วย ' เหอะ ๆ ตกลงว่าฉันเป็นเพื่อนหรือว่าทาสกัน เนี่ย ใช้ได้ใช้ดี  ฉันค่อย ๆ เอามือล้วงไปในกระเป๋าเพื่อหากุญแจ แต่แล้ว !! ก็ลืมนึกไปว่าไม่ได้หยิบ เพราะว่ากำลังหงุดหงิดอยู่กับตาบ้านั้น [หลายสรรพนามเหลือเกิน = =; เอาเป็นว่ารู้กัน]  ฉันหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเพื่อจะโทรหาแพน  T^T ชีวิตฉันมันจะมีอะไรแย่กว่านี้มั้น หน้าจอโทรศัพท์ของฉันก็ดับลง เนื่องจากแบตเตอร์รี่หมด กรี๊ดดดดดดดดดด  ดดดดดดดด !  ใครก็ได้เอาปืนมายิงฉันทีเถอะ เพราะนายคนเดียวเลยย !!   

 

 

[Zee ; Talk ]

 

เวลา 22.30 .

             ครั้งแรกที่เห็นเธอเปิดประตูห้องมาเห็นพิก จะว่าดีใจก็ได้น่ะ ถึงจะอยู่มหา'ลัยเดียวกัน แต่คณะของผมและเธออยู่ไกลกันเหมือนคนละฟากกันเลย ทำให้ผมไม่เคยเจอเธอเลย แต่ดูเหมือนคนที่ตกใจมากกว่าผมจะเป็นเธอนะ และเธอคงจะโมโหมากด้วย นี่มันก็ผ่านมา 2 ปีแล้วเธอจะไม่ยกโทษให้ได้จริง ๆ หรอเนี่ย

 

           ตอนนี้ผมกำลังขับรถมุ่งหน้าไปยังหอพักของแพน หรือว่าของพิกนั้นเหละ หลังจากนี้ประมาณ 1 เดือน ผมจะต้องช่วยให้ข้อมูลกับพวกเธอเพื่อทำงาน อะไรก็ไม่รู้ 

 

         " ขอบคุณท่มาส่งนะ วันนี้รบกวนนายมากเลย ^^ " แพนพูดพร้อมเปิดประตูรแล้วก้าวลงไป

 

        " ไม่เป็นไรหรอกแค่นี้เอง จะให้ฉันช่วยถือของไหมละ เอกสารเยอะเลย " ผมอาสา  

 

       " ขอบคุณมาก ๆ เลยนะซี  " 

 

        ผมเดินตามเธอไปที่ห้องที่อยู่ชั้น 2 สะดวกดีนะ แต่เมื่อไปถึงก็เห็นผู้หญิงคนหนึ่งนั่งลงกับพื้นแล้วเอาหลังพิงกับประตูห้อง !!! เห่ยย นั้นมันพิกนี้ ทำไมถึงมานั่งตรงนี้ละ

 

        " อ่าวเห่ย พิกทำไมแกถึงมานั่งหน้าห้องละ " แพนถามพิกพร้อม ดึงมือให้ลุกขึ้นยืน

 

       " ก็ฉันลืมกุญแจนี่นา T^T "  

 

       " ทำไมไม่โทรบอก = =? "

 

      " ใครบอกละว่าไม่โทร แบตโทรศัพท์มันหมดนะสิ แกก็กลับสะดึกเลย !! "  

 

     " ถือเป็นโชคร้ายละกันนะเพื่อน "

 

      " เหอะ ! ถ้าจะโชคร้ายขนาดนี้ "   เธอพูดพร้อมทำหน้าไม่สบอารมณ์เป็นอย่างมาก เห็นแล้ว

อยากเข้าไปหยิกแก้มเป็นบ้าเลย 

 

[End ]

 

 

        อ้ายยย !! เห็นหน้าแล้วอยากบีบคอตาบ้านั้น กว่าจะกลับไปได้ นั่งคุยกับแพนตั้งนาน !

ดีที่แพนไม่เรียกเข้าไปคุยด้วย ไม่งั้นฉันคงจะโกรธแพนไปอีกนาน

 

       ตอนนี้ฉันนอนกลิ้งไปมาอยู่บนเตียง เพราะว่านอนไม่หลับ  นั้นเสียงโทรศัพท์นี่นา ฉันเดินไปหยิบโทรศัพท์ที่โต๊ะ  ไม่ขึ้นชื่อ ใครโทรมาอีกเนี่ย = =;;

 

  " ฮัลโหล สวัสดีค่ะ "

 

   ( . . )  ปลายเงียบ เอ๊ะ งั้นไงกันโทรมาแล้วไม่พูด

 

  " ฮัลโหล สวัสดีค่ะ " ฉันพยายามพูดให้เสียงดังขึ้น

 

  ( . . ) !!!!!!! อะไรกัน คนยิ่งหงุดงิดอยู่ = =;

 

  " ฮัลโหล ถ้าไม่คุยฉันจะวางแล้วนะค่ะ =_____=' "

 

  ( พิก ฉันคิดถึงเธอนะ ) Oo0 !!  เสียงงงงง ผู้ชาย ใครกัน ?? เขารู้จักฉันด้วยหรอเนี่ย ??

 

 " ขอโทษนะค่ะ คุณคือใคร " 

 

 ( ฉันซีเอง )  ซซซซะซี !! งั้นเหรอ  กรี๊ด !! นี่ฉันฝันอยู่ใช่ไหม ?

 

 

"  นายโทรมามีอะไร มาบอกคิดถึงคนอื่นเขามั่ว ๆ เดี๋ยวพัดก็เข้าใจผิดหรอก " ฉันพยายามทำเสียงให้นิ่งที่สุด แง้ ๆๆ อยากร้องไห้ TT__TT

 

 

( นี่ ฉันไม่ได้เป็นอะไรกับพัดหน่อย อย่าเข้าใจผิดได้มั้ยยัยบ๋อง ) 

 

" นายว่าใครบ๋องกันย่ะ ! พูดให้มันดี ๆๆ "

 

 ( ก็เธอนั้นเหละ ฉันมีเรื่องจะคุยด้วยลงมาหาหน่อยสิ )

 

 " เรื่องอะไร ทำไมฉันต้องลงไปหานายด้วย ดึกแล้วอยากนอน "

 

 ( ฉันอยู่หน้าหอเธอ ฉันจะรอน่ะ )

 

 " อ่าวเห้ย ! อย่าพึ่งวางสายดิ "

 

 

                อะไรกัน ชิส์ ! เรื่องอะไรจะลงไปหา อยู่ข้างล่างให้หนาวตายไปเลยคนบ้าอะไร อยู่ ๆก็โทรมาบอกว่าคิดถึงมั่งละ ให้ลงไปหามั่งละ นิสัยแบบนี้เนี่ยไม่เปลี่ยนเลยน่ะ

 

                ทำไมฉันถึงนอนไม่หลับเนี่ย อ๊ากกกกกกกกกกก ไม่ไหวแล้ว !! ทำไมต้องเป็นแบบนี้ด้วย  ฉันรีบใส่เสื้อคลุม แล้วหยิบกุญแจห้อง แล้วเดินลงบันไดไป

 

 

          ฉันเดินมาถึงบริเวณหน้าหอเห็นผู้ชาย นั่งอยู่บนม้านั่งข้าง ๆ ตึก ฉันจึงเดินเข้าไปหา

 

       " นึกแล้วว่าเธอต้องมา " เขาพูดขึ้น โดยที่ยังไม่หันหน้ามาทางฉัน

 

       " มีอะไรก็รีบ ๆ พูดมาฉันง่วงแล้ว "    เขาไม่พูดอะไรแล้วกลับจับมือฉันแล้วลากให้วิ่งไปยังข้างหลังหอ

 

      " นี่นาย จะพาฉันไปไหน เนี่ย "   เขาไม่พูดอะไรแล้วอยู่ ๆ ก็ดึงฉันเข้าไปกอด

 

      " นี่นายจะทำอะ อะ " ยังไม่ทันที่ฉํนจะพูดจบ เขาเอามือขึ้นมาปิดปาก

 

     " อย่าพึ่งพูดอะไรได้มั้ย ฉันขอกอดหน่อยเถอะ "  ฉันพยายามดิ้นแต่ก็โดนท่อนแขนของเขารัดไว้แน่น เขาเป็นอะไรของเขาเนี่ย ฉันไม่เข้าใจ

 

 

   

 

เช้าวันรุ่งขึ้น อันแสนสดใส [ ? ]

 

                         โอ้ย ! ง่วงนอนเป็นบ้าเลย เมื่อคืนกว่านายนั้นจะเลิกกอด ก็ปาเข้าไปเกือบ ๆ ตี 1

แถมพอขึ้นมานอน ก็นอนไม่หลับอีก แล้วจะเรียนรู้เรื่องมั้ยเนี่ย

 

                   ตอนนี้ฉันกำลังเรียน คราสแรก จะเรียนก็ไม่ถูกหรอก เพราะมันไม่เข้าหัวเลยสักนิด

 

         " นี่พิก "

 

         " มีอะไรหรอแพน "

 

          " แกเป็นอะไรเนี่ย เรียกตั้งหลายครั้งแล้วนะ ไม่ไหวก็กลับไปนอนไปเดี๋ยวฉันลาอาจารย์ให้ "

 

        " ขอบใจนะ ฝากด้วยละ เดี๋ยวคราสบ่ายจะลองมาเรียนนะ "

 

        " ไม่ต้องเลย นอนไปเหอะ หน้าแกยังกะศพ = =;; "

 

        "  ไม่นะ ฉันออกจะสวยยะ  -^- "

 

                 ฉันค่อย ๆ เปิดประตูห้องเข้าไปนอน แต่แล้วก็เห็นบุคคลที่ไม่ได้ตอนรับนั่งอยู่

 

         " นายเข้ามาในห้องฉันได้ไง !! " ฉันชี้ไปที่หน้าซีที่นั่งหน้าตาเฉย อยู่บนโซฟา

 

         " ก็เพื่อนเธอให้กุญแจสำรองมา บอกให้มาตอนเที่ยง ฉันไม่เรียนตอนเช้าเลยมาก่อน ไม่นึกว่า เธอจะโดดเรียนแล้วมาเจอฉัน "

 

         " ใครโดดเรียนกันย่ะ ฉันแค่ไม่ค่อยสบายเลยจะนอนพัก "

 

         " เธอเป็นอะไรมากหรือป่าว " เขาพุดพร้อมลุกขึ้น เอามือมาแตะที่หน้าผาก " ตัวก็ไม่ร้อนนี่นา "

 

        " อย่ามายุ่ง ฉันจะไปนอน หลีกทางให้ด้วย "

 

        " ครับ ๆ "

 

 

                แล้วฉันจะได้นอนมั้ยเนี่ย ขอร้องละ ขอให้ฉันอย่าได้เจอหน้าเขาสักวันได้มั้ย แง้ T^T   

 

      

          " ถ้ามีอะไรเรียกใช้ได้ตลอดเลยนะ " เขาตะโกนเข้ามาก่อนฉันจะปิดประตู ห้องนอน

 

         " ไม่จำเป็นย่ะ เชิญนั่งดูทีวีตามสบายเถอะ "

 

          " ไม่พูดประชดประชันกัน สักวันคงไม่เป็นไนหรอกมั่ง "

 

         " เรื่องของฉัน !!!!!!!! "  พูดเสร็จฉันก็รีบปิดประตูทันที   ขอนอนหน่อยเถอะนะ !

 

  

                     ฮ้าวววว ! -[]- นี่ฉันนอนไปกี่ชั่วโมงนี่ ฉันเอาโทรศัพท์ขึ้นมาดูเวลา นี้มันจะบ่ายโมงแล้วนี่นา ว่าแล้วทำไมหิวขนาดนี้ 

 

                   ฉันค่อย ๆ ลุกออกจากเตียงแล้ว เดินไปที่ห้องนำเพื่อล้างหน้า  ฉันเงยหน้าขึ้นมองกระจก หน้าเราเนี่ย โทรมจริง ๆ นะเนี่ย = =;   

 

                  ฉันเดินไปเปิดตูเย็นที่อยู่นอกห้อง  ยังพอมีบะหมี่คัพเหลืออยู่ ชีวิตเด็กหอเนี่ยมันไม่ง่ายเลยจริง ๆ

 

 

              ฉันเดินถือบะหมี่คัพที่ใส่น้ำร้อนแล้วเดินไปที่โซฟา แต่แล้วก็เห็นคนนอนอยู่ [][] ++ ลืมไปได้ไงเนี่ยว่าเขายังอยู่ในห้อง  ฉันตั้งบะหมี่คัพไว้บนโต๊ะ และเอามือไปสะกิดเบา ๆ

 

 

                " นี่นายตื่นได้แล้ว อ้ายยยย !! " อยู่เขาก็จับมือแล้วดึงฉันไปกอด นี่เขาแกล้งหลับหรอเนี่ย

เขาเปลี่ยนให้ฉันไปอยู่ข้างล่างแล้วค่อมฉันไว้

 

             " นี่นายจะทำอะไรอะ "

 

             " เมื่อวานไม่ได้สังเกตเลยนะว่าเธอสวยขึ้น "

            

             เขาพูดบ้าอะไรเนี่ย > <////////  เขาค่อย ๆ โน้มหน้าลงมา จนตอนนี้หน้าฉันกับเขาห่างกันประมาณไม่ถึง 5 เซน แล้ว  ฉันรู้สึกได้ถึงลมหายใจของเขา ด้วยความกลัวฉันจึงหลับตาไว้แน่น เข้าค่อย ๆ เลื่อนหน้าขึ้นไปแล้วค่อย ๆ จรดลิ้มฝีปากลงบนหน้าผากฉัน  เขาค่อย ๆ ลุกขึ้นแล้วเดินออกจากห้องไปอย่างไร้เสียง !!

 

           คนบ้า บ้า !!  เขาทำบ้าอะไรของเขาเนี่ยย อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกก !! แด่ ดิ้นน

>__</////////////////

 

 

         

                     หลังจากที่ฟุ้งซ่านอยู่นานก็เริ่มกินบะหมี่ ที่ขึ้นอืดจนหมด แล้วอาบน้ำ พร้อมเอางานที่ยังไม่ทำขึ้นมาตรวจสอบเล็กน้อย ไม่นานแพนก็กลับมา

 

 

                    " นี่แพนฉันขอยืมสมุดเลกเชอร์ด้วยนะ  "

 

                   " ได้สิ อยู่ในกรเป๋านะ "

 

                   " อื้อ "

 

                    ฉันเดินไปที่โต๊ะเพื่อสมุดที่อยู่ในกระเป๋า  กระเป๋ายัยนี่เนี่ย  ของเยอะเป็นบ้าเลย อ่ะ ! -[]- นี่มันประวัติซีนี่นา  ฉันหยิบกระดาษที่มีประวัติของซีอยู่ขึ้นมา อ่าน แต่ ?! ฉันจะสนใจของแบบนี้ไปทำไมกัน อ๊ากกกกกกกก !! ฉันกำลังจะบ้า -^- +

 

 

 

 

 

 

  วันรุ่งขึ้น

 

                ฉันเดินไปที่ตึกเรียน กับแพนสองคน ด้วยอาการเซ็งสุด ๆ เนื่องจากเมื่อคืน ซีเขาส่งข้อความมาว่า 

 

              ' คืนนี้อย่านอนดึกนะ อย่าลืมฝันถึงผมบ้างละ  ฝันดีนะครับที่รัก :) '

 

 

               เห็นแล้วถึงกับจี๊ด ! ใครเป็นที่รักนายนั้นกัน แล้วก็ถ้าวันถึงเขาละก็เขาเรียกว่าฝันร้ายยยยยย !

ฉันส่งข้อความกลับไปว่า

 

             ' ใครเป็นที่รักนายกัน  ไปตายซะ !! ' 

 

             หลังจากนั้นก็ปิดเครื่องแล้วนอนทันที เหอะ !! !  แล้วแบบนี้จะให้ฉันดีใจได้ยังไง  -^- !

เซ็งจิตค่ะ !

 

 

 

 

             " นี่พิก ช่วงบ่ายพวกเราไม่มีเรียน ซีก็ไม่มีเรียนเหมือน ฉันว่าจะไปทำงานที่หอสมุดออเธอว่าไง "

             อะไรนะ ! จะไม่มีวันไหนที่ฉันจะไม่เจอหน้าเขาบ้างหรอเนี่ย

 

           " คือฉันไม่ค่อยสบาย แกไปคนเดียวได้ มั้ย ? "

 

          " อย่าโกหกฉันเพื่อหนีงานเลย นี่แกอู้มาหลายครั้ง แล้วนะ  = = + "

 

          " จ้า ๆ ฉันไปก็ได้ย่ะ ชิส์ ! "   ถ้าฉันไม่ตอบตกลงมีหวังได้โดนบ่นอีกยาวแน่นอนชัวว์

 

 

13.00

 - ณ หอสมุด

 

            และแล้วเวลาแห่งหายนะ[เว่อร์] ก็มาถึง  ตอนนี้ฉันนั่งอยู่ในมุม ๆ หนึ่งที่ไม่ค่อยมีคนมากเท่าไหร่ ตอนแรกแพนให้ฉันเป็นคนสอบถาม คุยไปคุยมามันเริ่มจะเถียงกันเรื่อย ๆ ยัยแพนเห็นว่าถ้ายังเถียงกันอยู่งานคงเสร็จแล้วเปลี่ยนให้ฉันเขียนแทน มันน่าจะเป้นอย่างนี้ตั้งนานแล้วล่ะ !  

 

                " เย้ ! ในที่สุดงานก็เสร็จ นี่ซีเย็นนี้ไปกินข้าวด้วยกันนะ ^^ "

             

               " งั้นก็ไม่เกรงใจแล้วกัน ^^ "

 

                              ชิส์ ! ไม่มีมากกว่า คนชวนก็ไปเลย บางที่ยัยแพนมันอาจชวนตามมารยาทก็ได้นะ

กินข้างกับเขาเนี่ย จะกินได้กี่คำกัน

 

              ฉันนั่งกินเขี่ยอาหารไปมาด้วยความเบื่อหน่าย ไม่ใช่อาหารไม่อร่อยหรอกนะ ก็นายซีนะสิเอาแต่ปั้นหน้ายิ้มแล้วจ้องฉันอยู่ตลอดเวลาใครมันจะไปกินลง

 

              " นี่เธอ อาหารไม่อร่อยหรอ ทำไมกินน้อยจัง ^ ^ "  ซีถามฉัน

 

              " จะกินน้อยหรือมากมันก็ไม่เกี่ยวกันนาย "

 

             " นี่พิกเธอจะตอบดี ๆ กับเขาสักคำมันก็ไม่เป็นอะไรหรอกมั่ง "

 

              " -^- ! ใช่สิ ฉันมันไม่ดี "

      

              " ฉันก็ไม่ว่าอะไรแกซะหน่อย - -''  "

          

              "ไม่ใช่ ! ก็เมื่อกี้แกว่าฉัน = =' ''

 

              " ผมว่าพวกคุณอย่าทะเลาะกันเลยนะครับ ^ ^ "

 

              "   อย่ามายุ่ง = =^ "

 

              " ^ ^ "

 

              " ยิ้มอะไร !

 

            " ^ ^ "  

 

           " =______________________=* "

 

                             อ๊ากกกกกกกก ! ฉันอยากฆ่าเขา

 

 

                  หลังกลับมาที่ห้อง ฉัน กับแพนก็เข้าสู่โหมดปกติ พวกเราทะเลาะกันบ่อยจนเป็นธรรมดา

แต่ตอนนี้ฉันยังหงุดหงิดอยู่ !! คงไม่ต้องบอกเพราะใคร ภาพตอนที่นายนั้นยิ้ม มันยังวนอยู่ในหัว หลอนเป็นบ้า !! > <// 

 

                 โทรศัพท์เข้านี่นา ?!

 

        ' พ่อ '

             

              พ่องั้นหรอ ลืมโทรหาพ่อไปเลยนะช่วงนี้ คิดถึงจัง !

 

       " ฮัลโหล ค่ะพ่อ "

 

        [ ฮัลโหลลูก เป็นไงบ้างช่วงนี้ไม่ค่อยโทรหาพ่อเลย ]

 

        " ขอโทษนะคะ พอดีช่วงนี้ยุ่ง ๆ นะค่ะ "

 

      [ จร้า ยังไงก็อย่าหักโหมให้มากนะพ่อเป็นห่วง ]

 

       " ค้า ! พ่อก็เหมือนกันนะคะ "

 

     [ นี่ก็ดึกแล้วมากแล้ว พ่อไม่กวนละ ฝันดีนะลูก]

 

        " คะ ฝันดีเหมือนนะค่ะ "

 

                เห้อ...  เหนื่อยเป็นบ้าเลยวันนี้  ยังไงก็ขอพักก่อนละกัน พรุ่งนี้มันจะเป็นยังไง เรื่องนี้ฉันยังไม่อยากคิดเลย

 

 

[Talk ; Zee]

 

            เห้อ..ผมดีใจเป็นบ้าเลย วันนี้ได้เห็นหน้าเธอทั้งวัน ฮ่า ๆ ผมนี่มันบ้าใช่ไหม ทำไมผมถึงได้ชอบเธอขนาดนี้กันนะ ทั้งที่ ๆ มันไม่ควรจะเป็นแบบนี้เลย  แต่ในเมื่อมันเป็นไปแล้ว ผมก็จะไม่ปล่อยเธอไว้เลย เธอจะต้องเป็นของผมคนเดียวเท่านั้น ซะเมื่อไหร่ ^ ^ ผมคงบังคับเธอไม่ได้หรอก แต่ก็จะไม่ถอยเหมือนกัน

 

 

วันรุ่งขึ้น

 

            วันนี้เป็นวันเสาร์ แพนเลยชวนไปเที่ยวที่สวนสนุกด้วยกัน เป็นการตอบแทนที่ผมช่วยงานผมจนเสร็จ     ซึ่ง ตอนนี้ผมกำลังยืนรอ พวกเธออยู่หน้าสวนสนุก ผมไม่ดีใจเอาเสียเลย ถ้างานเสร็จหลังจากนี้ผมคงหาโอกาสมาเจอพิก ได้ยาก !  อ๊ากก !! อุตส่าห์ได้เจอกันทั้งที ทำไมพระเจ้าชอบแกล้งผมจังน่ะ ?

 

          " ขอโทษนะซี รอนานมั้ย ^ ^; " แพนพูด

 

         " ไม่เป็นหรอกครับ แค่นี้เอง แล้วพิกละไม่มาหรอ "

 

        " มันไปหาที่จอดรถน่ะ เดี๋ยวก็มา คิดถึงมันละสิ  ^ ^ "

 

       " ถ้าผมบอกว่าใช่ คุณจะว่าอะไรมั้ยครับ "

 

        " ก็ไม่ว่าอะไรหรอก แต่อาจช่วยเหลือนิ๊ดนึ่ง "

 

       " ช่วย ? "

 

        " ถูกต้องแล้วละ "

 

        " แล้วคุณจะช่วยผมยังไง "

 

        " ก็ไม่มีไรมาก ก็แค่ให้นายกับเพื่อนฉัน เที่ยวด้วยกันสองต่อสอง แล้วฉันก็จะหลีกทางด้วยการกลับบ้าน ^ ^ "

 

 

         " ไม่กลัวพิกโกรธเอาหรอครับ "

 

        " เรื่องนั้นไว้ที่หลัง ฉันไปละ นัดกับคนอื่นไว้เหมือนกัน ^ ^ ฝากเพื่อนฉันด้วยนะสุดหล่อ "

 

            เพื่อนเธอเนี่ย  ร้ายใช่ย่อยเลยนะ แต่ว่ามันก็ถือเป็นโอกาสที่ผมจะได้เที่ยว

เอ๊ะ !! ไม่ใช่สิ ผมจะถือเป็นเดตแรกของเราแล้วกัน ^ ^   


_____________________________________________





เริ่มจะมั่วแล้ว 55555 พลิกไปพลิกจนตอนนี้ก็ไม่เหมือนกันว่าจะจบแบบไง ^ ^ 

อ่านแล้วเม้น และโหวตด้วยนะค้าบบบบ จุ้บ ๆๆ -3 -

ข้อความ :
จากคุณ * :
 

หน้าที่ 1 จาก 1 หน้า
แสดง เรื่อง
ความคิดเห็นที่ 1

สั้นไปหน่อยขอโทษนะค่ะ ^^.

จากคุณ skaw/(skaw) อัพเดตเมื่อ 24/12/2554 19:00:28
หน้าที่ 1 จาก 1 หน้า
แสดง เรื่อง
 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 255 ท่าน