Guest   
 
Username:
Password:




 


  
 



 
อ่านเรื่อง
Chocolate Chip -แพ้ใจ นายประธานที่รัก :: Eps06 อัพให้แล้วนะค่เม้น & โหวต [100%]
Unchun Skaw
# Eps07 : คนไหนกันแน่ ? [100%]
6
25/12/2554 16:58:25
489
เนื้อเรื่อง

บทที่ 4

 ใครกันแน่   
Re: ขอการ์ตูนผู้หญิงร้องไห้

 



       ฉันเดินมาที่ซุ้ม หลังจากที่แยกกัน  ตอนนี้ที่ฉันต้องทำคือไปหาแพนให้เร็วที่สุด มันโทรหามาเป็น 50 สาย ฉันลืมตั้งเปิดเสียงไว้ อ้ายย ป่านี้คงโกรธจนอยากจะฆ่าฉันเลยก็ว่าได้ แง้ ๆ

T T/  

 

          " แพนจ๋า  ^ ^; " ฉันเรียกแพนเสียงหวาน ด้วยหวาดผวาเพื่อความปลอดภัยของชีวิต แล้วทรัพย์สิน -,,- ( เวอร์ )

 

          " มาแล้วหรอห่ะ !! โทรไปทำไมไม่รับสายรู้มั้ยว่าฉัน [email protected]#[email protected]%#$^&#@#$4 ฯลฯ " แพนด่าฉันลากยาว จนอยากจะไปให้พ้น คิดได้ไงเนี่ยเชื่อเลย !  

 

          " ขอน้ำหน่อยเหนื่อย " =[]= + อึ้งค่ะ เปลี่ยนอารมณ์เร็วเว่อร์ ! แต่ว่าเพื่อความปลอดภัยฯ เอาน้ำให้แพนดีกว่าาาาา

 

          " นี่จ่ะน้ำดื่มเย็น ๆ ^^; " ฉันยื้นน้ำให้แพน

 

          " ขอบใจ = =++ " ฉิ้ง ฉิ้ง !! สายตาของแพนน T T'

 

          " ฉันขอโทษ ก็ฉันหาเธอไม่เจอก็เลย "

 

          " ไปกินข้าวโดยไม่รอฉัน ใช่มั้ยยย !!!!! " แง้ ๆ พ่อแก้ว แม่แก้วช่วยลูกด้วยยย ToT

 

          " แล้วเธอไปไหนมาละ " ฉันถาม

 

          " ไปห้องน้ำมาสิ ได้เวลาพักเลยไปยืดเส้นทำไมไม่ได้หรอ " อ่อไปห้อง ห่ะห้องน้ำ ?! ฉันก็ไปเหมือนนี่นา

 

          " โกหก ฉันไปห้องน้ำมาเหมือนกันไม่เห็นเจอเธอเลย " ฉันถามพร้อมจ้องตาแพน

 

          " จริง ๆ นะ ฉันกับเธออาจสวนทางกันก็ได้ " ไม่ใช่ !! แพนโกหก เรื่องอะไรชิส์ ! ฉันต้องรู้ให้ได้คอยดูสิ  -*-  

 

          " วันนี้ฉันอาจต้องแยกกับเธอนะตอนเย็น " ฉันพูดกับแพน

 

           " ทำไมละ ฉันกะจะพาเธอไปร้านไอติมซะหน่อย ช่วงนี้เราไม่ค่อยได้ไปกันเลยนี่นา " แพนทำสงสัย

 

           " ขอโทษด้วยจริง ๆนะ " ทำไมฉันต้องทิ้งเพื่อนเพื่อไปกับนายด้วยเนี่ย !!

 

           " ทำไมช่วงนี้ เธอไม่ว่างตลอดเลย เห็นมีคนบอกว่าเห็นเธอไปกับซีทุกวันเลย  "

 

           " เปล่า ๆไม่มีอะไร ซีแค่ไปหาพัด ฉันเลยติดรถไปด้วย "

 

           " ทำไมซีต้องไปหาพัดทุกวัน "

 

           " เขาอาจไปหาเรื่องงานมั่ง พวกเขาอยู่ห้องเดียวกันนี่ " ซึ่งเป็นห้อง A ห้องที่เก่งที่สุด พุดแล้วเจ็บใจ

 

           " ฉันว่าไม่น่าใช่ สองคนนั้นเขามีอะไรบอกฉันมาเดี๋ยวนี้นะ ฉันไม่อยากตกข่าว " = =; ดูเหตุผลแล้วท้อเลย  แต่ก็นะฉันขอบอกกับแพนละกัน คนเดียวเท่านั้นหวังว่าเขาคนนั้น คงจะไม่ว่าอะไร ! ^^*

 

          " คือว่าเรื่องมันเป็นแบบนี้นะ ………." ฉันเล่าทุกอย่างให้แพนฟัง ทุกเรื่องเลย แม้กระทั่งเรื่องวันนี้โอย โอย พูดแล้วเขิน >////< ฉันควรจะไม่รู้แบบนี้สิ ! !

 

 

         " แสดงว่าเธอ ชอบเขานะสิ " โห่ถามแบบนี้ฉันควรตอบไงค่ะ >///////////////<*****

 

        " ไม่ได้ชอบซะหน่อย แค่รู้สึกดีเวลาอยู่ใกล้ " ยิ่งพูดยิ่งเขินน เธอเขินไม่ได้นะ เขาจะเป็นของพัด

 

         " แน่ใจหรอย่ะ "

 

         " ยังไงเขาก็ชอบพัด ไม่ได้ชอบฉันแล้วดูเหมือนว่าพัดก็จะไม่ได้รังเกียจเขาซะหน่อย "

 

         "  แต่ว่าพัดก็ยังไม่รู้นี่นา ฉันเชียร์แกเต็มที่ ^^V "

 

         "  อย่าพูดอะไรที่เป็นไปไม่ได้เลย นี้ก็ใกล้เวลาเดี๋ยวเขาจะ ฉันไปละบาย  ^ ^"

 

          ฉันตัดสินใจเดินออกมา เพราะยิ่งพูดเรื่องนี่ เหมือนยิ่งตอกย่ำฉันเลย อยากร้องไห้ น้ำตามันจะไหล อึดอัดไปหมด ทำไมชีวิตฉันต้องเป็นแบบนี้ด้วย ถ้าฉันไม่ได้เจอกับเขาก็คงดีสินะ บ้าที่สุดเพอเจ้อ อีกแล้วเรา

 

          ฉันหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเพื่อจะโทรหาเขาเพราะตอนนี้ ฉันมารอเขานานไปแล้วนะสิ ไปอยู่ไหนของเขากันนะ -^-

 

           ( เลขหมายที่ท่านเรียกไม่สามารถติดต่อได้ ในขณะนี้ กรุณาติดต่อใหม่อีกครั้งค่ะ ) อะไรกันทำไม่ติดต่อไม่ได้นะ หรือว่าจะแกล้งฉันกัน อะไรกันเนี่ย !!

 

           และแล้วฉันก็ต้องเดินกลับ มันก็ไม่ได้เหนื่อยอะไร มากหรอกนะแต่เจ็บใจเป็นบ้าเลย ถึงสักทีอยากนอน ๆ ><  นั้นมันซีนี่นา ทำไมถึงมาอยู่ที่นี้ได้ละ ?!

 

            " กลับมาแล้วหรอพิก  วันนี้เป็นไงมั่ง " เสียงพัดดังขึ้น สงสัยจะหายแล้วสินะ :)

 

            " อื้ม ก็โอเคฉันขึ้นห้องก่อนนะ วันนี้รู้สึกอยากพัก ^^" ฉันยิ้นเจือน ๆ ให้พัดก่อนเดินขึ้นไปบนห้อง โดยไม่หันไปมองเขาเลยแม้นิดเดียว

 

              ฉันมันคงจะเป็นคนที่ชอบคิดอะไรไปคนเดียวสิ เขาก็แค่แกล้งเราเหมือนที่เขาทำประจำ อยู่น้ำตามันก็ไหลลงมา ทำไมฉันหยุดร้องไห้ไม่ได้นะ ทำไมฉันต้องเป็นแบบนี้

 

             และฉันก็ผล็อยหลับไป ..

 

 

 

      เที่ยงคืน !

 

            ฉันตื่นขึ้นพร้อมด้วยอาการที่ปวดตา และหัว เรานี่คิดมาก ๆ จริง ๆ เลยนะ ร้องไห้หนักจนหลับไปเลย  ฉันเดินไปที่ห้องน้ำ ล้างหน้า ล้างตาเพื่อให้หายง่วง แล้วเดินลงมาข้างล่าง หิวจังเลยเหะ ไปหาอะไรกินดีกว่า

 

            ฉันนั่งดูทีวีสักพักก็เริ่มเบื่อ มีแต่โฆษณาอะไรก็ไม่รู้นานเหลือเกิน ออกไปที่สวนที่ดีกว่า ฉันเปิดประตูบ้านออกไป เพื่อเดินไปที่สวน ฉันสังเกตเห็นอะไรก็ไม่รู้ที่หน้าประตูรั่ว ใครกันมาจอดข้างหน้าบ้านฉัน ต้องไปดูซะหน่อยแล้ว รถคุ้น ๆ เหะ นี่มันรถซีนี่นาทำไมมาจอดอยู่ตรงนี้ ฉันเปิดประตูรั้ว แล้วไปเคาะที่หน้าต่าง เพื่อปลุกคนในรถให้ตื่น เดี๋ยวปลอดบวมตายกันพอดี

 

          " นี่นาย "

 

          " …… "

 

          " นี่นาย ตื่นเดี่ยวนี้นะ "

 

          "..... "

 

           " นี่นายประธานงี่เง่า ฉันบอกให้ตื่นไงเล่า " ฉันตะโกนแต่ไม่ดังมาก  เพราะเกรงใจคนในหมู่บ้าน ^^:;

 

         " ฉันเธอแล้วใช่มั้ยว่า อย่าเรียกฉันแบบนั้น " เห้ ! ตื่นเมื่อไหร่เนี่ย รู้ งี้เรียกแบบนี่ตั้งแต่แรกแล้ว = =;

 

         " ก็นายไม่ตื่น " ฉันหันหลังให้เขา ไม่ค่อยอยากมองหน้าเลยเหะ !!

 

         " ฉันขอโทษ "

 

         " รู้สึกว่านาย จะขอโทษฉันบ่อยจังนะ หึ ๆ = =; " ฉันพร้อมพยายามหัวเราะ

 

         " คือว่าพัดเขาโทรหา บอกว่าเหงา ฉันเลยไปอยู่เป็นเพื่อน "

 

         " ฉันถามนายหรอ ?! " ทำไมรู้สึกเหมือนอยากจะร้องไห้ขึ้นมาอีกแล้วนะ ฉันจะอ่อนแอไม่ได้เด็ดขาด

 

          " เธอโกรธฉันสินะ "

 

         " …. " ฉันเงียบเพราะหากพูดออกไปละก็ น้ำตามันคงจะไหล

 

         " …. "

 

              เขาเงียบเช่นกัน ถ้าเป็นเช่นนี่แล้วเขาคงจะไม่อยากพูดอะไรกับฉันแล้วสินะ ฉันตัดสินใจเดินเข้าบ้าน แต่รู้สึกเหมือนโดนมือของใครบางคนจับไว้

 

        " อย่ามาเตะต้องตัวฉันนะ !!! "

            

             เขาค่อย ๆ เอาริมฝีปากของเขา ประกบกันกับของฉันแล้วค่อย ๆ จูบอย่างแผ่เบา แล้วอ่อนหวานฉันพยายามจะหนี แต่เขาล็อกฉันไว้อย่างสมบรูณ์แบบ เขาทำแบบนี้กับฉันอีกแล้ว น้ำตาของฉันค่อย ๆ ไหล ลงอย่างช้า น้ำตาที่ฉันพยายามกัดกลั่นเอาไว้ไม่ให้มันไหล ฉันแสดงความอ่อนให้เขาเห็นได้ยังไงกัน เมื่อเขาเห็นฉันร้องเขา ค่อย ๆ ถอนริมฝีปากออก

 

       เพี้ย !  ฉันฝาดอย่างสุดแรงที่ตรงหน้าของคนเลว !! ทันที

 

 

       " นายทำบ้าอะไร เห็นฉันเป็นอะไรกันแน่ คิดจะก็ทำ " ฉันพยายามห้ามเสียงสะอื้นเอาไว้แล้วพยายามพูด

 

      " คือ.. "

 

      " นายรักพัด แล้วมายุ่งกับฉันทำไม จูบฉันทำไม !! " ฉันด่าอย่างหน้าสมเพช ตัวเอง สภาพผู้หญิงร้องไห้

 

      " ฉันไม่ได้ตั้งใจ... "

 

      " ตั้งแต่นี้เป็นต้นไป อย่ามายุ่งกับฉันอีก ! " ฉันใช่แรงฮืก สุดท้ายผลักเขาออกไป แต่เขาก็ยังจับฉันไว้ แล้วดึงเขามากอด

 

       " ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ นายไม่มีสิทธิ์ทำแบบนี้ "

 

      " .... "

 

       " ปล่อยฉัน ปล่อย ! จะทรมานฉันไปถึงไหน " ฉันพยายามดิ้น แต่ก็แพ้แรง ของเขา

 

       " เธอก็ฟังฉันบางสิ ! "

 

       " ฉันไม่อยากฟัง !!!! "

 

        " ที่ฉันทำทุกอย่างกับเธอ ฉันทำไปโดยที่หัวใจของฉันมันสั่ง ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม ไม่ความรู้แบบนี้มันถึงเกิดขึ้นเวลาอยู่ใกล้เธอ ทั้ง ๆ ที่มันควรจะเป็นตอนอยู่กับพัด "

 

        " …. " ฉันเลือกที่จะไม่พูด เพราะไม่รู้ว่าเขาจะพูดอะไรกันแน่

 

       " ฉันไม่รู้หรอกนะว่าเธอรู้สึกยังไงกับฉัน แต่ถ้ามันทำให้เธอเจ็บฉันก็ขอโทษ "

 

        " .... "

 

       " ฉันคิดว่ามันไม่จำเป็นแล้ว เพราะว่าฉันเจอคนที่ฉันคิดว่าใช่กว่าพัดแล้วละ "

 

       " .... "    เขาคลายอ้อมแขนออก แล้วจับที่หัวไหลของฉัน

 

       " ผู้หญิงคนนั้นคือเธอไงละพิก ฉันรักเธอ เข้าใจมั้ย !! "  เมื่อได้ยินคำนี่ น้ำตาของฉันมันกลับยิ่งไหลออกมา บอกรักคนนู้นที คนนี้ที ผู้ชายคนนี้เขาทำได้ยังไงกัน

 

      " ทรมานฉันยังไม่พออีกหรอ ฉันขอร้องเหอะ เลิกยุ่งกับฉัน " ฉันรีบสะบัด และวิ่งเขาบ้าน และไม่ลืมล็อกประตูรั้ว ประตูบ้าน แล้วขึ้นห้องนอนทันที

            

              ฉันเดินเขาไปในห้องน้ำ พร้อมเปิดฝักบัว ฉันค่อย ๆ นั่งลงในฝักบัวมันล้างมันล้างทุกอย่าง ให้มันกลบเสียงสะอื้นที่ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่มันจะหยุดไหล และหายไปพร้อมกับความรู้ที่เจ็บปวดและทรมานนี้สักที  ความรู้สึกที่เหมือนตายทั้งเป็น แค่คน ๆ คนเดียวมันช่างมีอิทธิพลกับหัวใจของฉันมากเหลือเกิน มีทางไหนจะช่วยฉันบ้างมั้ยน่ะ  

ใครคนนั้นที่ทำให้ฉันลืมเขา 

 

 

   เช้าวันรุ่งขึ้น

 

           วันนี้จริงๆ แล้วฉันจะต้องไปประจำซุ้มแต่ว่าฉันโทรไปแพนแล้วบอกปวดหัว ตอนนี้ฉันเลยนอนกลิ้งไปมาอยู่บนเตียง ^^ จะว่าสบายก็ไม่ได้นะ วันนี้ฉันไม่อยากไปเจอหน้าเขานี้ เขาคงต้องไปอยู่แล้ว

 

         ก๊อก ก๊อก ! !

 

      เสียงใครมาเคาะประตูเนี่ย ฉันลุกขึ้นจากเตียงแล้วเดินไปเปิดประตู แล้วก็เจอพัดยืนอยู่

 

          " มีอะไรเนี่ย ?! "

 

           " มีคนมาหา "

 

           " ใคร ?! "

 

           " ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่ว่าเขเป็นผู้ชาย " หา ! นี่หรือว่าจะเป็นป๊อป -0- ฉันลืมบอกเขานี่นา

 

          " ฉันพอ จะรู้แล้วว่าใครขอบใจ แต่เธอควรจะพักนะ = =;"

 

          " ฉันไม่เป็นอะไรสักหน่อย ฉันไปละ " แล้วพัดก็เดินเข้าห้องตัวเองไป 

 

          ฉันเดินลงบันไดไป ที่ห้องนั่งเล่นที่มีป๊อปนั่งอยู่ วันนี้เขาใส่ชุดสบาย ๆ ฉันเดินเข้าไปนั่งข้าง ๆ

 

         " ฉันขอโทษทีนะ ที่ลืมบอกไปว่าฉันจะไม่ไปวันนี้ ^^; "

 

         " ไม่เป็นไรหรอก มันก็ไม่ได้เสียเวลามากสักหน่อย ว่าแต่เธอเป็นอะไรหรอ "

 

         " ฉันขี้เกียจไปนะสิ ฉันไม่ชอบที่คนเยอะ ๆ " ฉันโกหกเพื่อความสบายใจของป๊อป

 

         " นี่ให้ฉันพาไปเที่ยวมั้ยละ ฉันก็เบื่อเหมือนกัน " เที่ยวงั้นหรอ ดีเหมือนกันเหะฉันจะได้ไปพักผ่อนมั่ง ^^  

 

         " แล้วแต่นายแล้วกัน งั้นฉันขอไปจัดการตัวเองแปปนึ่งนะ ถ้าเบื่อก็เอาหนังที่อยู่ในตะกร้าใต้ทีวี มาดูก็ได้นะ " ฉันบอกป๊อป แล้วเดินขึ้นห้องไป 

 

 

    ____________________________________________________ 50%

 

 

       " เธออยากไปไหนเป็นพิเศษหรือเปล่า " ป๊อปถามฉันขณะขับรถ

วันนี้ฉันแต่งตัวสบาย ๆ ไม่มีอะไรมาก

 

      " ไม่มีนะ แล้วแต่นายเลยละกัน ^ ^ " ฉันหันไปตอบเขา แล้วยิ้ม

จะว่าฝื่นก็ได้นะ ฉันยังคงทำใจได้ไม่เร็วขนาดนี้หรอก ฉันหวังว่าการไปเที่ยวครั้ง มันอาจทำให้ฉันมีความสุขขึ้นมาสักนิดก็ยังดี

 

    

     ป๊อปจอดรถต้องสวนสาธารณะแห่งหนึ่ง อยู่ห่างจากตัวเมืองไม่ค่อยมาก  เนื่องจากตอนนี้เป็นช่วงสาย ๆ ก็เลยไม่ค่อยมีคนมากนัก

 

     " เธออยากกินอะไรไหม เดี๋ยวฉันจะได้ไปซื้อให้ " พอพูดถึงของกินแล้วฉันเลือกไม่ถูกเหะ ^..^

 

     แต่ก็เกรงใจเอาเป็นน้ำเฉย ๆ ก็แล้วกัน

 

    " ฉันขอน้ำอะไรก็ได้ " ฉันเดินไปนั่งอยู่ตรงม้านั่งใต้ต้นไม้  มันร่มพอให้นั่งพักได้เลยละ

 

 

   " เอานี้น้ำ " ป๊อปยื่นกระป๋องน้ำโค้กมาให้ฉัน แล้วนั่งลงข้าง ๆ

 

   " ขอบใจ "

 

   " เรามาคิดกันดีกว่าว่าเราจะไปไหนกันดี "

 

   " .... " ฉันเงียบ เพราะไม่ค่อยอยากพูดสักเท่าไหร่

 

   " ถ้าฉันจะพาเธอไปทะเลเนี่ยคงจะร้อนน่าดู 55 5 หรือว่าเธออยากไป "

 

  ด้วยความที่ฉันนอนไม่ค่อยหลับทำให้มันเกิดอาการง่วง จนฟังไม่ค่อยรู้เรื่องว่าป๊อปพูดอะไร   ฉันเอนหัวไปพิงต้นไม้แล้วค่อย ๆ หลับตาลง จนหลับไปในที่สุด

 

 

( Talk : Pop )

 

  " หรือว่าจะไปเดินห้างดี ว่าไง "  ผมหันไปถามคนข้าง ๆ แต่กลับเห็น เธฮเอาหัวพิงต้นไม้ 

 

      ผมค่อย ๆ เอามือไปเตะที่หัวแล้วดึงเข้ามา ให้หัวของพิกอยู่บนไหล่ เธอคงจะเหนื่อยมากสิน่ะ ไปทำอะไรมาเนี่ย เห็นตั้งแต่เช้า หน้าโทรมขนาดนั้น ใจหนึ่งก็อยากถาม อีกใจหนึ่งก็ไม่อยากยุ่งเรื่องส่วนตัว

 

      แล้วจะทำยังไงกับคนที่หลับดีละเนี่ย ตอนนี้ฝนค่อย ๆ ปอย ลงมา ผมรีบอุ่มเธอไปยังที่รถแล้วมานั่งข้าง ๆ  ไอฝนเวร !! ตกมาได้เวลามาก กก ก ก = =;

 

      นี้ก็พึ่ง 10 โมงพาเธอไปไหนดี ตื่นมาคงหิวแน่นอน รู้สึกว่ายังไม่กินอะไรมาสินะ ผมขับรถมาเรื่อย ขับแบบไม่จุดหมาย วนไปวนมา เพราะไม่รู้จะไปไหน

 

      หรือว่าจะพาไปบ้านตัวเองดี ผมค่อย ๆ เลี้ยวหัวกลับแล้วตรงกลับบ้านของตัวเอง ที่บ้านคงจะมีพร้อมทุกอย่าง จะได้พาเธอนี้ไปนอน

 

 

      ผมจอดรถลงในโรงรถบ้าน แล้วอุ้มเธอลงจากรถ แล้วพาไปในห้องนั่งเล่น เพราะขื่นถ้าพาไปที่ห้องนอนละก็ เดี๋ยวจะดูไม่ดี แล้วผมก็ไม่ใช่คนดีมากมายอะไรมากหรอก งั้นเรากันดีกว่าแก้กันดีกว่า 

 

      ผมเปิดเพลงคล่อ เบา ๆ ในห้องแล้วเดินออกจากห้อง พร้อมค่อย ๆ ปิดประตู  

 

      ยิ่งอยู่ใกล้เธอมากเท่าไหร่ มันยิ่งทำให้ใจผมหวั่นไหวเหลือเกิน ถึงจะบอกเธอไปแล้วก็เถอะ สักวันหนึ่งผมจะต้องมาเอาเธอมาเป็นของผม และให้เธอรักผมอย่างที่ผมรักเธอ

 

 

(End talk )

 

 

           ฉันรู้สึกปวดท้องเพราะว่าหิวทำให้รู้สึกตัว ฉันค่อย ๆ ลืมตาขึ้นแล้วพบว่าตัวเองอยู่บนโซฟา แล้ว !! ที่นี้มันที่ไหนกัน ><'' 

 

            ฉันเอามือเท้าโซฟาแล้วค่อย ๆ ดันตัวเองขึ้น ไม่คุ้นเลยเหะ ดูเหมือนจะเป็นห้องนั่งเล่นของพวกเศรษฐีชัวว์ ๆ ห้องหรูได้โล่

 

            จำได้ว่าก่อนที่ฉันจะหลับ ฉันนั่งอยู่กับป๊อป แล้วตอนนี้เขาอยู่ไหนเนี่ยแล้วนี้มันกี่โมงกี่ยามแล้ว ฉันหันไปหันมา ก็เห็นนาฬิกาตั้งอยู่ !! อะไรกันนี้มันบ่าย 3 แล้วหรอเนี่ย มิน่าละหิวเป็นบ้าเลย

 

             ฉันเดินออกมาจากห้อง แต่ว่าไม่ว่าจะหันทางไหนมันก็มีทางเต็มไปหมดเลย ฉันยังไม่อยากหลงทางนะ ฉันค่อย ๆ เดินมั่ว ๆ ไปจนถึงสวน ฉันสังเกตเห็นผู้ชายคนหนึ่งกำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่ สงสัยจะเป็นป๊อปแน่เลย 

ฉันเลยเดินเข้าตรงไปหา

 

           " อ่าวพิก ตื่นตั้งแต่เมื่อไหร่กัน " ป๊อปหันมาทางฉันพอดีแล้วถาม

 

           " เมื่อกี้นี้เอง  ที่นี้บ้านป๊อปหรอ " ฉันนั่งต้องเก้าอี้ที่ตั้งอยู่ข้ามเขา

 

           " อืม ใช่แล้ว หิวใช่ไหม จำได้เธอยังไม่ได้กินข้าวนี้ จะกินข้าวบ้านฉันหรือว่าจะออกไปกินข้างนอกละ "

 

           " แล้วแต่นายแล้วกัน ^ ^ " ฉันยิ้มตอบเข้าอย่างเจือน ๆ

 

           " งั้นไปกินข้างนอกดีกว่า ฉันไม่ค่อยชอบในบ้านสักเท่าไหร่ " ฉันค่อย ๆ เดินตามเขามา แล้วขึ้นรถไป

 

 

   @ ร้านอาหาร

 

           ตอนนี้ฉันอยู่ที่ร้านอาหารแห่งหนึง ไม่หรูมาก คนก็ไม่ค่อยมีเนื่องจากนี้มันพึ่งบ่าย 3 เหอะ ๆ = =; แต่ว่าตอนนี้ฉันหิวมาก ๆๆๆๆๆๆ เลย

>[]<  ไม่นานอาหารก็มาเสิร์ฟ โอย ! สวรรค์ ^&^

 

           ฉันค่อย ๆ กินของที่อยู่บนโต๊ะเรื่อย ๆ จนของที่เยอะมากในตอนแรก ค่อย ๆ น้อยลง

 

          " เอาของหวานมั้ย " ป๊อปพูดขึ้นหลังจากที่เงียบมานาน จนฉันแทบลืมไปเลยว่ามากินข้าวกับเขา ><''

 

          " ไม่แล้วฉันอิ่มแล้ว ^ ^ " ฉันยิ้มให้เข้าแล้วรีบดื่มน้ำ หมดเวลากินแล้วสิ ^ ^:;;

 

          " งั้นหรอ จะไปไหนหรือป่าววันนี้เรายังไม่ได้เที่ยวเลยน่ะ "

 

          " ฉันว่าฉันอยากเดินอ่ะ ไปเดินห้างกันมั้ย " ฉันบอกเขา เพราะรู้สึกว่าตอนนี้มันอิ่มมากเลย สงสัยจะกินเยอะเกินไป

 

         " ได้เลยครับ ^^ "  

 

 

          และแล้วเขาก็ใช้ช่วงเวลาที่เหลือพาฉันเที่ยว มากมายสารพัดที่ ที่ฉันอยากไป จนตอนนี้เวลาประมาณ  1 ทุ่มเศษ ๆ

 

          เขาพาฉันมาเดินที่สะพานข้ามแม่น้ำ บรรยายกาศรอบ ๆ ก็ไม่ค่อยมีรถผ่านซักเท่าไหร่  มีลมพัดมาเบา ๆ ถึงถนนจะเปียกไปหน่อยก็เถอะ วันนี้ฉันคงจะเป็นหนี้บุญคุณเขามากเลย จะบอกได้ว่าวันนี้ฉันสนุกมาก ถึงมันจะเป็นแค่ช่วงเวลาสั้น ๆ

 

          " ขอบคุณมากนะ ที่วันนี้อุตส่าห์พาฉันไปเที่ยว "

 

          " ไม่เป็นไรหรอก ^^ "  

 

          ทั้งฉันและเขาหยุดเดินและหันหน้าไปยังแม่น้ำ มีแสงไฟสีส้มอ่อน ๆ สะท้อนลงไป 

 

          " นี่นาย "  ฉันเรียกเขา

 

          " อะไรหรอ "             

 

          " นายชอบฉันจริง ๆ หรอ "

 

          " เปล่า ฉันไม่ได้ชอบเธอ "

 

          " ._____.? " ฉันหน้าไปทางเขา พร้อม ๆ กับที่เขาหันหน้ามาทางฉัน

 

          " แต่ฉันรักเธอตางหากละ "

         

          เมื่อเขาพูดจบ เขาก็ค่อย ๆ โน้มหน้าลงและแล้วปากเขาก็ค่อย ๆ ประกบกับปากฉันเบา ๆ ฉันจูบอยากอ่อนโยน แต่ทำไมความรู้สึกของฉันมันถึงกับอยาก

ปฏิเสธจูบของเขานักละ ฉันจึงค่อย ๆ จูบตอบเขาเบา ๆ

 

          เขาค่อย ๆ ถอนจูบออกช้า ๆ

 

        " เป็นแฟนกับฉันได้ไหม " เขากระซิบที่ข้าง ๆ หูของฉัน ถึงฉันจะไม่ได้ชอบป๊อป แต่ก็อยากปฏิเสธเขา 

 

        " อืม ฉันจะเป็นแฟนกับนาย " ฉันกระซิบตอบเขาไป และค่อย ๆ โน้มหน้าลง และจูบฉันอีกครั้ง ถึงมันจะไม่ใช่จูบแรก แต่มันจะเป็นจูบเริ่มต้น ความรักที่ดีของเรานะ  และฉันจะพยายามตอบความรู้สึกของนายนะป๊อป แต่ไม่ใช่ตอนนี้  เพราะฉันยังไม่สามารถลืมเขาได้

 

   

20.20

 

           ตอนนี้ป๊อปกำลังขับรถมากส่งฉันที่บ้าน ฉันนั่งอยู่รถกับ ต่างคนต่างเงียบ เป็นเพราะว่าเขินหรือเปล่าฉันก็ไม่แน่ใจ

  

           ป๊อปจดรถลงที่หลังรถคันหนึ่ง คุ้น ๆ เหะ

 

       "  ถึงบ้านเธอแล้ว " ป๊อปหันมาทางฉันแล้วพูด

 

       " อะ,อื้ม และเจอกันใหม่นะ ^ ^ "

 

       "  ฝันดีน่ะ "

 

       " อืม " ฉันเปิดประตูลง แล้วเดินไปที่หน้าบ้าน แสงไฟในห้องนั่งเล่นเปิดอยู่

ขอให้ตานั้นไม่อยู่ทีเถอะ เพราะนั้น มันของเขาชัด ๆ เลย

 

       ฉันเดินเขาบ้านไป และเห็นเขานั่งอยู่โซฟาคนเดียว สงสัยความพัดจะขึ้นไปนอนแล้วสินะ   ฉันค่อย ๆ เดินขึ้นบันไดอย่างช้า ๆ นี้มันอะไรกันเนี่ย นี้มันบ้านฉัน ทำไมต้องมาทำอะไรแบบนี้ด้วย

 

 

       " ถึงเธอจะเดินหนีไปก็เท่านั้นแหละ เดินมาคุยกับฉันดี ๆ ว่าวันนี้เธอไปไหนมา " เสียงดังขึ้นมาขณะที่ฉันกำลังก้าวขึ้นบันได

 

       " ไม่มีเหตุผลที่ฉันจะต้องบอกนาย " ฉันรีบเดินขึ้นบันไดไป  แล้วรีบเข้าห้องพร้อมปิดประตูล็อก

 

         น้ำใส ๆ ค่อย ๆ ล้นออกจากตา มันไหลลงมาเรื่อย ๆ จนเหนื่อยจะห้ามมันไหว

ทำไมความรู้สึกนี้มันยังเกินกับฉันอยู่นะ ทั้ง ๆที่พยายามจะไม่มอง ไม่พูดด้วย เพราะความรู้สึกนี้ มันทำให้ฉันปวดร้าวจนอยากจะระเบิดมันออกมา

 

( Talk : Zee )

 

             " นี่เดี๋ยวสิเธอ !!  "  ผมตะโกนตามหลัง ใครจะว่าผมมันเลวก็เชิญ ผมก็คงต้องรับชะตากรรม

 

              ทำอะไรไม่คิด ยิ่งเห็นเธอร้องไห้ มันยิ่งเหมือนเอามีดมากรีดที่หัวใจ ถ้ารู้ว่ามันจะเป็นแบบนี้ผมคงไม่พูดแบบนั้นออกไป !  

 

              ผมมานั่งรอเธอตั้งแต่เย็น โดยบอกพัดว่ามีเรื่องจะคุยกับพิก ผมจำรถคันนั้นได้ รถที่มาส่งเธอเมื่อกี้ ใช่ มันคือรถป๊อป ไม่รู้ว่าไปรู้จักกันตั้งแต่เมื่อไหร่

 

              ผมควรจะโกรธเธอมั้ยเนี่ย ?!

 

              แต่ในเมื่อเธอไม่อยากเห็นหน้า ผมก็คงจะต้องเลิกยุ่งกับเธอ ไม่รู้จะช่วยให้เธอรู้สึกดีขึ้นหรือเปล่า

 

              ผมคงทำถูกแล้วสินะ 

__________________________________________________________________


Unchun Skaw ^^

 

         ตอนนี้พยายามให้มันดราม่าแต่ก็เป็นได้เท่าที่เห็นนะค่ะ ขอโทษด้วยที่มันไม่ค่อยอิน เอาเป็นว่าตอนนี้มันเศร้าแล้วกันนะค่ะ ^^;  

 

         ขอบคุณที่คอยทนอ่านนิยายไม่ได้เรื่อง เรื่องนี้นะค่ะ ยังไงก็เม้น & โหวต ให้ด้วยนะค่ะ

          จุ ปปป ป ปป ป ป

 

           มาแก้ไขเรื่องตัวอักษรแล้วนะค่ะ ^^ 

ข้อความ :
จากคุณ * :
 

หน้าที่ 1 จาก 1 หน้า
แสดง เรื่อง
ความคิดเห็นที่ 1
แกไขตัวอักษรได้แล้วววววววว กรี๊ดดดดดด อ่านแล้วเม้นด้วยนะค่ะ :) 
จากคุณ skaw/(skaw) อัพเดตเมื่อ 24/12/2554 18:00:04
หน้าที่ 1 จาก 1 หน้า
แสดง เรื่อง
 
    มีปัญหาทางเว็บ ติดต่อ [email protected] จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 296 ท่าน

Line PM