Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  






 
อ่านเรื่อง
Rebel of the rule ทรยศกฎหัวใจฉีกความตายให้เรารักกัน!!
ployplay_thieflady
[[CHAPTER :: 8]]
8
21/12/2554 16:21:25
412
เนื้อเรื่อง
8
 
“มาแล้วๆ ^o^” เสียงของพอลลี่ดังขึ้นแทบจะทันทีที่ฉันเดินเข้ามาถึงห้อง สายตาระริกระรี้แบบนี้คงต้องการรู้เรื่องมากๆ แน่ๆ เลย  สอดรู้สอดเห็นชะมัด - -*
ฉันเดินเข้าไปนั่งที่ของตัวเอง พร้อมกับยิ้มหน้าบาน ยัยพอลลี่กับการ์ด้าก็เลยรีบขยับก้นมานั่งข้างๆ ฉัน เรียวยะกับลูเปียก็ได้แต่ยิ้มๆ ให้กันเท่านั้น แล้วก็นั่งคุยกันต่อ เพราะคงจะรู้เรื่องเป็นอย่างดีนั่นแหละ จึงไม่อยากจะถามอะไร ส่วนลูซี่ก็ส่งยิ้มมาให้แบบรู้ทันด้วยกันอีกคน ไม่ต้องอธิบายอะไรกับลูซี่มากนัก เพราะเธอเป็นคนที่ไม่ค่อยจะอยากรู้เรื่องอะไรมากนัก จะมีก็แต่ยัยสองตัวเนี้ยเนี่ยแหละ ที่ต้องการรู้รายละเอียดหยิบย่อยเข้าไปอีก - -
“เป็นไงบ้าง?ทีเครสกับเธอน่ะลงเอยกันด้วยดีแล้วใช่มะ?” ฉันไม่ตอบคำถามของการ์ด้า ได้แต่พยักหน้าอย่างอายๆ ส่งไปให้ก็เท่านั้นยัยสองตัวนั่นก็เลยวี๊ดๆ ว๊ายๆ กันอย่างระริกระรี้
“แล้วไงอ่าซีเวียร์ เขาบอกชอบเธอแบบไหนเหรอ?” พอลลี่ที่วี๊ดว๊ายกับการ์ด้าเสร็จ ก็หันมาถามฉัน พร้อมกับหน้าตาที่อยากรู้เสียเต็มประดา ยัยบ้าเอ้ย...ถามแบบนี้ฉันก็เขิลแย่เลยอ่ะดิ >///<
“เอ่อ...ขอโทษค่ะ” ก่อนที่ฉันจะได้ตอบคำถามของยัยสองเพื่อนเกลอนั่น เสียงสาวน้อยก็ดังขึ้นทางหน้าประตู ทำให้ทุกคนในห้องต้องมองมาที่เธอจุดเดียว
เธอเป็นสาวน้อยน่าตาน่ารักคนหนึ่ง ดูแล้วเธอน่าจะอยู่ประมาณเกรด 9 เธอมัดผมแกะ ด้วยใบหน้าที่ดูบ่องแบ๊วเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว มันก็ยิ่งทำให้หน้าหน้าเธอดูน่ารักมากยิ่งขึ้นไปอีก ในมือของเธอถือกล่องใส่คุ๊กกี้ที่น่าจะเพิ่งทำเสร็จใหม่ๆ ในชั่วโมงคหกรรมอยู่ด้วย สงสัยจะเอามาให้รุ่นพี่ที่เธอแอบปลื้มล่ะมั้ง
เธอเดินเข้ามาด้วยท่าทางเขินๆ แล้วมาหยุดอยู่ตรงหน้าของเรียวยะและลูเปีย ทั้งสองคนนั้นมองหน้ากันอย่างเอ๋อๆ แล้วก็ลุกขึ้นยืนพร้อมๆ กัน การ์ด้าที่เห็นแบบนั้นก็เริ่มเกิดอาการมาคุขึ้นมาซะดื้อๆ เพราะใครๆ ต่างก็รู้ว่าเรียวยะกับการ์ด้าเป็นแฟนกัน และถ้ายิ่งหน่อมแน้มคนนั้นเอาคุ๊กกี้มาให้กับเรียวยะมันก็ดูจะเป็นการหักหน้าของเธอเป็นอย่างมากเลยล่ะ
แต่แล้ว...กล่องคุ๊กกี้ก็ถูกยื่นไปให้กับลูเปียที่ยืนอยู่ข้างๆ เรียวยะแทน เรียวยะรีบถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก แล้วเดินมาหาการ์ด้าทันที ลูเปียก็เลยได้แต่ยืนทำหน้างงๆ แต่ก็รับขนมกล่องนั้นเอาไว้
“ขอบใจนะ ^^” พอลูเปียพูดจบ ยัยเด็กคนนั้นก็หันหลังแล้วเดินกลับออกไปทันที ใบหน้าเธอแดงโคตรๆ เลยล่ะ
“แหม...เนื้อหอมจริงๆ เลยนะ ^o^” ฉันพูดออกมาอย่างแซวๆ ให้กลับลูเปีย หมอนั่นก็ได้แต่ยิ้มๆรับอย่างหน้าตาเฉย
“อ่ะแน่นอน...อย่างฉันน่ะมันหล่อเลือกได้อยู่แล้ว ^o^” ฉันว่าฉันคิดผิดนะ ที่เลือกจะชมไอ้บ้าเนี่ย -*-
“เอ่อ...แต่ฉันไม่ค่อยชอบกินคุ๊กกี้เท่าไหร่นะ - -a” ลูเปียเปิดกล่องออก แล้วหยิบคุ๊กกี้ขึ้นมากินเพียงหนึ่งชิ้นเท่านั้น แล้วเขาก็ปิดมันไว้ตามเดิม ลุเปียเดินเข้าไปหาลูซี่ที่กำลังอ่านหนังสืออยู่อย่าง เอ่อ...เคร่งเครียด ลูซี่อ่านหนังสือฆาตกรรมอยู่หรือไงนะ ถึงได้ทำหน้าโหดขนาดนั้น - -a
“เธอชอบกินคุ๊กกี้ไหมลูซี่? ถ้าชอบ...ฉันให้หมดเลย ^^”
ปึง!!
พอลูเปียถามจบ ลูซี่ก็ปิดหนังสือเสียงดังจนทำให้พวกฉันและลูเปียสะดุ้งกันทั้งห้อง ลูเปียมองหน้าลูซี่อย่างไม่เข้าใจ ลูซี่ลุกขึ้นยืนแล้วเดินไปที่ประตูทันที
“ฉันปวดหัว...ลาอาจารย์ให้ด้วยนะพอลลี่” น้ำเสียงของลูซี่ที่บอกพอลลี่ฟังดูแล้วเย็นๆ ยังไงก็ไม่รู้ ทำให้พอลลี่ได้แต่พยักหน้าหงึกๆ ตามก็เท่านั้น ลูเปียที่โดนเมินก็กลับทำหน้าตาผิดหวังอย่างเห็นได้ชัด เขาวางกล่องขนมไว้บนโต๊ะ แล้วเดินออกจากห้องไปอีกทางที่ลูซี่เดินไปทันทีโดยไม่พูดไม่จา
“เดี๋ยวฉันมานะการ์ด้า...” พอบอกการ์ด้าเสร็จ ฉันก็รีบเดินตามลูเปียออกไปทันที ฉันมองหาเขาอยู่นาน จนมาหยุดอยู่ที่โต๊ะติดกับสนามบาสที่พวกเราชอบมานั่งเป็นประจำ เนื่องจากตอนนี้ใกล้เวลาเข้าเรียน นักเรียนส่วนมากจึงขึ้นห้องกันไปเกือบหมดแล้ว จึงมีแค่คนส่วนน้อยเท่านั้นที่ยังนั่งเอ้อระเหยกันอยู่ ฉันเดินเข้าไปนั่งข้างๆ ลูเปีย พร้อมกับวางมือที่บ่าของเขา
“ฉัน...รู้สึกแย่ยังไงก็ไม่รู้...” ลูเปียพูดออกมาเบาๆ และถ้าฉันตาไม่ได้ฝาดไป ฉันเห็นน้ำตาของเขาเริ่มที่จะเอ่อในดวงตาของเขา
“นาย...รักลูซี่?”
“...” ลูเปียไม่ตอบคำถามของฉัน มีเพียงน้ำตาของเขาเท่านั้นที่เป็นคำตอบ ฉันว่าฉันก็คงเดาไม่ผิด การที่ลูเปียเป็นหนุ่มฮอต มันก็เป็นเรื่องธรรมดาของคนหน้าตาดีอยู่แล้ว แต่การที่ลูเปียไม่เคยคบใคร ไม่คิดจะคบใคร ฉันก็ไม่เคยรู้เหตุผลของเขาเลยสักนิด แต่ตอนนี้เหตุผลของเขากำลังกระจ่างต่อหน้าของฉันเอง
“ตั้งแต่เมื่อไหร่?”
“ตั้งแต่เด็กๆ แล้วล่ะ” ลูเปียพูดเอามาเพียงเบาๆ และเริ่มเช็ดน้ำตาของตัวเอง “ฉันรู้จักพอลลี่กับลูซี่มาตั้งแต่เด็กๆ ลูซี่เป็นคนที่ดูเงียบๆ นิ่งๆ แต่เวลาที่ฉันทะเลาะกับพ่อแม่ เธอจะคอยอยู่เป็นเพื่อนฉันตลอด และพยายามทำให้ฉันยิ้มแล้วลืมเรื่องที่เคยโกรธพ่อกับแม่”
“แล้วทำไมไม่...”
“เธอรู้ความคิดของลูซี่ไหม? ขนาดฉันรู้จักลูซี่มาก่อนเธอด้วยซ้ำ ฉันยังไม่เคยเข้าใจความรู้สึกของลูซี่เลย” ลูเปียพูดถูกทุกอย่าง ถึงลูซี่จะดูธรรมดาเวลาอยู่กับเพื่อนๆ แต่ฉันก็ไม่เคยรู้เลยว่า ในใจของลูซี่มีอะไรอยู่ในนั้นบ้าง ลูเปียคงจะทรมานมากเลยสินะ เฝ้าแอบรักคนที่ได้ขึ้นชื่อว่าเป็น ‘เพื่อน’ ขนาดอยู่ใกล้กันแค่นี้ แต่ก็ไม่มีทางพูดออกไปได้เลยว่าตัวเองรู้สึกอะไรบ้าง
“ฉันจะไปบอกลูซี่เอง!!” พอฉันพูดจบ ฉันก็เตรียมตัวจะลุกออกไป แต่ลูเปียก็ดึงมือของฉันเอาไว้ ฉันหันกลับมามองหน้าลูเปียอย่างไม่เข้าใจ แต่ก็ยอมนั่งลงฟังเขาตามเดิม
“บอกแล้วยังไงล่ะ? ถ้าบอกไปแล้วลูซี่ไม่ได้รู้สึกเหมือนกับฉัน แล้วมันจะเป็นยังไง?” ลูเปียพูดออกมานิ่งๆ แล้วให้ฉันได้คิดตาม...
ความสัมพันธ์...จะยังอยู่เหมือนเดิมหรือเปล่า?
ยังจะเรียกว่า ‘เพื่อน’ ได้เต็มปากอยู่ไหม?
พอคิดได้แบบนี้ ฉันก็มองหน้าลูเปียอย่างลำบากใจ ทั้งสงสาร แล้วก็เป็นห่วงความรู้สึกของเขาอย่างที่สุด แต่ลูเปียกลับไม่แสดงความเสียใจผ่านทางสายตาส่งมาให้ฉันเลยสักนิด เขายิ้มรับมันอย่างเต็มใจ แม้ว่าใจของเขาตอนนี้จะช้ำมากแค่ไหน แต่เขาก็ยินดีที่จะรับมัน...
ฉันดึงลูเปียมากอดไว้ เพราะมีแค่สิ่งเดียวเท่านั้นที่ฉันจะสามารถทำให้เขาได้ในตอนนี้ ความห่วงใยของฉันคงจะส่งไปถึงใจของลูเปีย เขากอดตอบฉันแล้วร้องไห้ออกมาเบาๆ โดยที่ไม่มีเสียงสะอื้นออกมาสักนิด เขาปล่อยให้น้ำตาของเขาไหลออกมาอยู่อย่างนั้น เพราะคงคิดว่า...มันจะบรรเทาความทรมานของเขาได้บ้าง...
ก็เท่านั้นเอง...
 
1 เดือนผ่านไป
“เร็วๆ เข้า ใกล้จะสอบแล้วนะ อย่ามั่วชักช้าสิ!! >o<” ฉันหันไปเร่งทีเครสที่กำลังถือหนังสืออยู่เต็มมือด้วยอาการที่รีบร้อน เพราะอีกสิบห้านาทีเท่านั้นก็จะได้เวลาสอบแล้ว แต่ทีเครสก็ยังได้แต่เดินอ่านหนังสือสบายๆ ไม่ทุกข์ไม่ร้อนอะไรเลย ช่วนรีบเป็นเพื่อนฉันหน่อยได้ไหมเนี่ย >o<
“รู้แล้ว ก็รีบอยู่นี่ไง J” คำพูดนายน่ะมันรีบ แต่การกระทำเนี่ย มันตรงกันข้ามอย่างสิ้นเชิงเลยนะยะ -^-
“ชิ...งั้นฉันไปก่อนแล้วกัน สอบเสร็จแล้วเจอกันหน้าโรงเรียนนะ” พอสั่งเสร็จ ฉันก็รีบบึ่งไปที่ห้องสอบทันที พอมาถึงก็เจอยัยเพื่อนๆ ของฉันกวักมือยิ๊กๆ มาให้ฉัน และไม่มีเวลาที่จะได้คิดอะไรมาก ฉันก็เข้าไปนั่งที่โต๊ะแล้วตั้งใจสอบอย่างเต็มที่
นี่ก็ผ่านมาหนึ่งเดือนเต็มๆ ที่ฉันคบกับทีเครส ความรักของเราแฮปปี้มากๆ เลยล่ะ ถึงเขาจะไม่ได้เป็นคนที่โรแมนติกอะไรมากมาย แต่ก็ไม่ถึงกับหวานไม่เป็นนะ มันก็ต้องมีบ้างเล็กๆ น้อยแหละ ก็แหม...คนเขารักกันนี่นา >///<
แต่...ในความสุข ก็ต้องมีความทุกข์ออกมาปะป่นบ้าง ไม่เล็กก็น้อย แต่ของฉันเนี่ย ฉันว่ามันโคตรเยอะเลยอ่ะ T^T ก็หลังจากสอบเสร็จ ทีเครสก็ต้องเดินทางไปเรียนที่อังกฤษทันที เพราะพ่อของเขาต้องกลับไปทำธุรกิจที่นั่น ก็เลยยกกันไปทั้งครอบครัว
บอกแล้วไงล่ะ...ว่าโคตรจะทุกข์เลยล่ะฉัน TToTT
แต่ทีเครสเขาสัญญากับฉันไว้ว่า...พอเรียนจบภาคเรียนที่ 2 เมื่อไหร่ เขาจะรีบกลับมาหาฉันทันที เพราะเขาจะมาต่อที่มหาลัยในเมืองไทย เพื่อมาอยู่กับฉัน และพ่อกับแม่ของเขาก็อนุญาตแล้วด้วย ^o^
ฉันจึงต้องได้แต่รอเท่านั้นเอง แต่ก็ช่างเหอะ...เพราะยังไงเขาก็ต้องกลับมาหาฉันอีกอยู่ดี ห่างกันแค่ไม่กี่เดือน ไม่เป็นไรมากนักหรอก ^-^
คู่อื่นๆ เขาก็หวานชื่นกันไป เพราะไม่มีใครต้องย้ายไปเรียนที่อื่น ก็เลยลั้นล้ากันตลอดวี่วัน -*-
ส่วนเรื่องของลูเปีย ก็ยังคงเป็นความลับระหว่างฉันกับเขาอยู่แบบนั้น ลูซี่ก็ทำตัวเหมือนเดิม คุยบ้างเล่นบ้างตามภาษากับลูเปีย เขาจึงไม่เป็นอะไรมากนัก เพราะอย่างน้อย เขาก็ยังมีลูซี่อยู่ข้างๆ เสมอ
พอสอบเสร็จ พวกเราก็ยกโขยงกันไปส่งแฟนฉันที่สนามบิน โธ่...พอต้องจากกันจริงๆ กลับใจหายพิกล
“กลับมาเร็วๆ ล่ะ - -” ฟ่งซินที่กอดกับทีเครสอยู่พูดขึ้น พร้อมกับผละออก ลูซี่กับพอลลี่ก็ได้แต่โบกมือลาไปมาเท่านั้น
“กลับมาก็อย่าลืมซื้อของมาฝากกันมั้งล่ะ เอาแบบที่แพงๆ ด้วยนะ ^o^” ส่วนไอ้บ้าลูเปีย ก็เห็นแก่ได้อยู่วันยันค่ำ ไอ้นี่มันน่านัก -*-
“เดินทางปลอดภัยนะ ^^” การ์ด้าที่ยืนอยู่ข้างกับเรียวยะก็พูดยิ้มๆ ส่งไปให้ เรียวยะได้แต่เดินเข้าไปกอดตมประสาเพื่อนแล้วก็ผละออกก็เท่านั้น
“แล้วฉันจะรีบกลับมาหาเธอนะ” ทีเครสเดินมาหยุดอยู่หน้าฉัน แล้วพูดออกมา ฉันที่อุตส่าห์เตรียมตัวเตรียมใจมาอย่างดี กลับน้ำตาไหลออกมาอย่างไม่รู้ตัว ทีเครสเดินมาเช็ดให้ฉันเบาๆ พร้อมกับรอยยิ้มอีกเช่นเคย
“ต้องรีบกลับมานะ...รีบมานะ...ฮึก...” ฉันโผเข้ากอดทีเครสแล้วร้องไห้ออกมา ทีเครสก็โอบกอดฉันทันทีเหมือนกัน มือของเขาที่ชอบลูบผมของฉันเป็นประจำ ลูบที่หัวของฉันไปมาอย่างปลอบโยน ไม่ใช่เขาเองไม่เสียใจที่ต้องจากฉันไป แต่เขาคิดว่ายังไงเขาก็ต้องกลับมาหาฉันแน่นอน เขาก็เลยไม่แสดงความรู้สึกออกมามากนัก ฉันผละออกจากเขาแล้วยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาของตัวเอง แล้วยิ้มให้เขาดูเพื่อให้เขาไม่ต้องห่วงฉัน แล้วเขาก็ยิ้มตอบกลับมาให้ฉันเหมือนกับทุกครั้งที่ฉันยิ้มให้เขา
“ดูแลตัวเองดีๆ นะ...แล้วฉันจะกลับมาดูแลเธอต่อ J” ฉันพยักหน้ารับ และไม่ทันที่ฉันจะได้ทันตั้งตัว ใบหน้าของเขาก็โน้มลงมา ริมฝีปากของเขาแตะกับริมฝีปากของฉันอย่างอ่อนโยน มันนุ่มนวลและเต็มไปด้วยความห่วงหา สัมผัสมันบางเบา จะฉันคิดว่าริมฝีปากของฉันกำลังสัมผัสกับปุยนุ่นอยู่ก็ว่าได้ เขาค่อยๆ ผละออกไปอย่างอ้อยอิ่ง ก้าวถอยหลังและยกมือขึ้นโบกไปมา แล้วเดินไปขึ้นเครื่องในที่สุด
ฉันเอื้อมมือมาสัมผัสที่ริมฝีปากของตัวเองเบาๆ ที่ริมฝีปากของฉันยังรู้สึกอุ่นๆ อยู่เลย นี่เป็นจูบแรกของฉันกับเขา ตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมา ทีเครสไม่เคยคิดที่จะลวมลาม หรือทำอะไรที่ทำให้ฉันต้องเสียหายเลยแม้แต่น้อย เพราะเหตุผลเดียวของเขาก็คือ...
เขาจะรอจนกว่าเราจะได้อยู่ด้วยกัน ตลอดไป...
 
**********************
ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 185 ท่าน