Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  






 
อ่านเรื่อง
music lover เพลงนี้แทนคำว่ารัก
Rosaline
music lover 3
3
19/12/2554 19:42:33
350
เนื้อเรื่อง
ก๊อก ก๊อก ก๊อก
“พี่หวาน คืนนี้หอมนอนด้วยนะคะ :D”
“ได้สิจ๊ะ”
“เย้ๆ แล้วนี้ทำอะไรอยู่คะ ห้องรกเชียว”
“อ้อ นั่งดูรูปเก่าๆอยู่หนะ แต่กำลังจะเก็บแล้ว หอมอย่าสนใจเลย”
พี่หวานพูดพลางเก็บรูปต่างๆลงกล่องไม้กล่องหนึ่ง ที่สลักตัวอักษรไว้ว่า WS
ฉันก็จะไม่สนใจหรอกนะ ถ้าฉันไม่ไปเห็นรูปผู้ชายคนหนึ่งซะก่อน
“พี่หวานนนน นี้รูปผู้ชายที่ไหนอ่ะ อย่าบอกนะว่าเทพบุตรในฝันของพี่อ่ะ!!”
“น้ำหอมพอแล้ว นอนๆ”
“ไม่นอน จนกว่าจะรู้ความจริง :p”
ฉันแย่งกล่องไม้จากมือพี่หวานแล้วก็วิ่งไปเข้าห้องนำ้ ล๊อกประตู แล้วรีบเปิดดู เป็นอย่างที่คิด ในนั้นมีแต่รูปผู้ชายนั่งเล่นเปียนโนอยู่ แต่เห็นไม่ค่อยชัดเลย ฉันรีบดูรูปทุกรูปจนถึงรูปสุดท้าย ที่เห็นหน้าผู้ชายคนนั้นชัดที่สุด ผู้ชายคนั้นคือ“สโตน”!!!
“หอมเปิดประตูให้พี่นะ เอากล่องคืนมา”
“พี่หวาน นี้มันอะไรกัน!!”
“หอมออกมาคุยกับพี่ก่อนนะ”
“พี่หวานชอบโตนใช่มั้ย?”
“หอมมัน มันไม่ใช้”
“พี่หวานบอกหอมมาเถอะ หอมรอฟังอยู่”
“หอมคือ พี่…พี่ ”
“พี่แค่ตอบหวานมาว่า ชอบหรือ ไม่ชอบ”
“คือพี่เคยชอบโตน!!แต่ว่าเค้าเป็นแฟนกับหอม พี่เลยพยายามตัดใจ”
“แต่ตอนนี้เค้าไม่ใช้แฟนหอมแล้วนะ”
ฉันพูดพร้อมกับเปิดประตูห้องน้ำ แล้วหันไปเผชิญหน้ากับพี่หวาน ฝืนยิ้มแล้วบอกกับพี่หวานว่า
“ตอนนี้หอมกับโตนไม่ได้เป็นอะไรแล้ว พี่หวานไม่ต้องคิดมากนะคะ”
“หอม คือ พี่..พี่ขอโทษจริงๆ”
พี่หวานร้องไห้ ฉันได้แต่กอดปลอบพี่หวานเบาๆ กระซิบพี่หวานว่า
“หอมไม่เป็นไร ถ้าพี่หวานยังชอบเค้าอยู่ ก็พยายามเข้านะคะ J”
“น้ำหอม”
“หอมไม่กวนพี่หวานดีกว่า พี่หวานคงเหนื่อยอยากพักผ่อน หอมกลับไปนอนห้องตัวเองนะคะ”
“ก็ตามใจน้ำหอมนะ”
“กู๊ดไนท์คะ พี่สาว”
“กู๊ดไนท์จ๊ะ”
ฉันรีบเดินออกมาจากห้องพี่หวานก่อนจะกั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ นี้มันบ้าอะไรกัน พี่หวานชอบโตนตั้งแต่เมื่อไหร่!! ทำไม ทำไมต้องเป็นผู้ชายคนนั้ด้วยนะ!!
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
7.45 a.m. @ T University
ฉันตื่นแต่เช้า อาบน้ำ แต่งตัว และขับรถมาที่มหาลัยอย่างรวดเร็ว ข้าวเช้ายังไม่ได้กินเลย หิวจัง U.U
เรื่องมือคืนทำให้ฉันแทบจะเป็นบ้า และด้วยความที่ไม่อยากเจอพี่หวาน ในตอนนี้ ฉันจึงรีบตื่นแต่เช้าและออกมามหาลัยทันที
“เฮ้ออ หิวจังเลยยย”
ฉันพูดพลางกดรีโมทล๊อกมินิสีแดงคันโปรดแล้วเดินเข้าไปในตึก แต่ก็ต้องชะงักเมื่อมีใครมายืนขวางซะก่อน
“อรุนสวัสดิ์ครับ คุณนารดา”
“นี้ยังมีคนมาเช้ากว่าฉันอีกหรอเนี่ยย?”
“ก็พอดีวันนี้มีนัดกับสาวก่อนเข้าเรียนว่าจะพาไปทานโจ๊กเจ้าอร่อยไง”
“ลงทุนนะเนี่ย ฮ่าๆๆๆ”
“แต่สาวคนนั้นคงเบี้ยวนัดผมแล้วหล้ะ คุณนารดาไปทานเป็นเพื่อนผมได้มั้ย”
“หวัง ฉันไม่ใช้ตัวสำรองนะย๊ะ”
“ผมก็ไม่ได้บอกให้หอมเป็นตัวสำรอง เป็นตัวจริงเลยได้มั้ย”
“บ้าป่ะเนี่ย เพ้อ ละเมอ หรือนอนไม่พอ”
“หวังพูดความจริงนะหอม :0”
“ไม่ต้องมาปากหวาน ชวนไปกินข้าวแบบนี้ จะให้ทำอะไรอีก”
“แหนะ รู้ทันอีกแล้ว :C”
“ฮ่าๆๆ แล้วมีอะไรรึเปล่าหล้ะ?”
“คืนนี้ไปงานเป็นเพื่อนหน่อยจิ :* ”
“งานอะไรอีกอ่ะ?”
“เปิดตัวห้างใหม่ ไปนะๆ”
“ขอคิดดูก่อนได้มั้ยหล้ะ? ฮ่าๆๆๆ”
“ไม่ให้คิดแล้ว เดี๋ยวหลังเลิกเรียนจะมารับที่หน้าคณะนะ”
“เฮ้ยย มัดมือชกกันไปป้ะ?”
“ไม่รู้ ไม่ชี้ ไม่สน แต่ตอนนี้ไปกินข้าวกันเหอะ หิวแล้วๆ”
“ก็ได้ นี้ถือว่าเห็นแก่ความเป็นเพื่อนนะ :C”
“ไม่ได้เห็นแก่โจ๊กหรอ?”
“ปากแบบนี้ควรไปด้วยมั้ยเนี่ย!”
“โอ๋ๆ ไม่ทำแล้วคร้าบๆ”
“ชิส์ :P”
เอาเหอะ ออกงานกับหวังวันี้คงทำให้ฉันลืมๆเรื่องนั้นไปได้บ้างนะ.
 
16.37 p.m. @ W STORE
“เอาอะไรหยิบเลยนะ ร้านนี้ของหวังเอง :D”
“ไม่ต้องมายิ้มเลย มีแต่ชุดเซ็กซี่เกินไปทั้งนั้น หอมไม่ใส่นะ :P”
“โห่หอม แล้วหอมจะใส่ชุดไหนเนี่ย?”
“พาไป TOPSHOP หน่อยดิ ห้างหวังก็มีไม่ใช้หรอ? คิกคิก”
“นี้นี้ี้คนสวย หลอกให้หวังซื้อชุดใหม่ให้ใช่มั้ย”
“ฉลาดมาก!!”
“ก็ได้ ไปก็ไป”
“ดีมากคะสุดหล่ออ”
 
 
 
 18.34 p.m. @ new W STORE
ฉันอยู่ในชุด STUD LEOPARD CORSET DRESS พร้อมกับร้องเท้าส้นสูงสีดำ ของ TOPSHOP และหวังก็อยู่ในชุดสูท คัตติ้งเนียบของ CK เค้าดูด๊จริงๆเวลาออกงานแบบนี้
“ไม่คิดเลยนะเนี่ยว่าหอมใส่ชุดนี้แล้วโคตรสวยเลย”
“ปากหวาน ชมกันเกินไปมั้ย”
“ก็จริงอ่ะ ชุดแบบนี้มีไม่กี่คนที่ใส่สวยนะ J”
“ขอบใจสำหรับคำชม แล้วหอมต้องทำอะไรบ้าง แค่ควงหวังเดินไปรอบงานใช่ป้ะ?”
“ก็ประมาณนั้น แต่จะมีคนเข้าใจผิดหวังมั้ยหอม”
“บ้า ใครจะมาเข้าใจผิดเรา”
แชะ แชะ แชะ
“เห้ย พวกเราคุณหวังมาแล้ว”
เสียงของนักข่าวคนหนึ่งพูดขึ้นจากนั้นก็มีนักข่าวอีกหลายคนวิ่งจรงมาที่ฉัน กับหวังที่ยืนอยู่หน้างาน
“สวัสดีครับ พี่ๆนักข่าวทุกคน ของคุณที่มาร่วมงานนะครับ”
“แล้ววันนี้คุณหวังพาใครมาด้วยคะเนี่ย?”
“อ้อ คุณนารดาไงครับ”
“คุณนำ้หอมหรอครับเนี่ย วันนี้ดูสวยมากเลยนะคะ 0.0”
“ขอบคุณคะ J”
“แล้วทำไมวันนี้มากับคุณหวังหล้ะครับ คุณน้ำหอม”
“พอดีหวังชวนมาคะ ก็เลยมาเป็นเพื่อนเฉยๆ”
“แล้วไม่กลัวคุณเพชรเข้าใจผิดหรอครับคุณน้ำหอม เพราะงานน้ีคุณเพชรก็มานะคะ ”
พี่เพชรมางานนี้ด้วยหรอเนี่ย ใช่สิ พี่เพชรก็เปิดร้านใหม่ที่นี้ ลืมคิดไปเลย
“ไม่หรอกครับ ผมกับน้ำหอมเป็นแค่เพื่อนกัน คุณเพชรต้องเข้าใจอยู่แล้ว”
หวังชิงตอบให้ฉันอย่างเป็นธรรมชาติมากๆ รักษาฟอร์มสุดๆ
“แล้วคุญน้ำหอมจะเข้าใจคุณเพชรผิดมั้ยคะเนี่ย ที่ควงคุณเอมมางานนี้”
“เอ๊ะ คุณเอมมาด้วยหรอคะเนี่ย ดีใจจังจะได้เจอกันสักที”
ฉันตอบออกไปอย่างแนบเนียน ทั้งที่ในใจแล้วมีแต่ความสงสัย เอม หรือชะเอม นางเอกใหม่ดาวรุ่ง ทำไมมากับพี่เพชรนะ
“งั้นหมดคำถามแล้ว เราขอตัวก่อนนะครับ”
หวังพูดแค่นั้นแล้วดึงฉันออกไปจากหน้างานทันที
“หอม โอเครึเปล่า?”
“โอเรื่องอะไรหรอ?”
“ก็เรื่องคุณเพชรไง”
“หวัง ไม่ต้องคิดมากหรอก เค้าจะมากับใครก็เรื่องของเค้า เราเข้างานเถอะ สายแล้วนะ”
“แน่ใจหรอหอม กลับตอนนี้ยังทันนะ”
“The show must go on นะหวัง”
“ตามใจหอมแล้วกันนะ แต่ถ้าไม่ไหวบอกนะ หวังจะพากลับ”
“อาห๊ะ”

ความจริงแล้วใครๆก็รู้ว่าฉันกับพี่เพชรกำลังดูใจกันอยู่ และผู้ใหญ่ก็เห็นดีเห็นงาม จะให้หมั้นกันอยู่แล้ว แต่ติดที่ฉันยังเรียนไม่จบ แถมวันนั้นพี่เพชรยังมาบอกรักฉัน แล้วตอนนี้ฉันควรจะเชื่อคำพูดของเค้ามัั้ย
นี้มันอะไรกันเนี่ย พี่สาวก็ชอบแฟนเก่าของฉัน ส่วนว่าที่คู่หมั้นควงคนอื่นมาออกงาน ฉันจะเอายังไงกับชีวิตดี!!
ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 272 ท่าน