Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  







 
อ่านเรื่อง
รักร้ายๆ ของนายปีศาจ
YUU
Chapter 2 You Are Mine
2
15/12/2554 19:48:40
559
เนื้อเรื่อง
Chapter 2 You Are Mine
ฮือๆ เมื่อคืนฉันนอนไม่หลับเลยให้ตาย ตอนนี้ตาโตๆทั้งสองข้างของฉันมันโตกว่าเดิมหลายเท่าตัวเพราะขอบตาของฉันมันคล้ำอย่างเห็นได้ชัด แล้วจะให้ทำยังไง สาบานได้เลยว่า ไม่ว่าใครที่ต้องตกอยู่ในสถานะอย่างฉันก็คงจะหลับไม่ลงเหมือนกัน ใครมันจะกล้าข่มตานอนในเมื่อรู้ทั้งรู้ว่ามีปีศาจตัวเป็นๆนอนอยู่ห้องที่เกือบเรียกได้ว่าห้องเดียวกันเพราะห้องของฟีนิกซ์ถือได้ว่าเป็นห้องๆเดียวเพราะห้องที่เขาเนรมิตรให้ฉันนอนอยู่ตอนนี้คือห้องแต่งตัวของเขาเพราะฉะนั้นห้องๆนี้ก็จะอยู่ในห้องใหญ่ของเขาอีกที หากว่าฉันต้องเข้าห้องน้ำ หรืออาบน้ำ ฉันก็เดินออกไปเจอกับหมอนั่นซึ่งคาดเดาไม่ได้ว่า เขาจะทำอะไรอยู่
“เฮ้ ลูก้า ตื่นแล้วเธอก็ควรออกมารีบอาบน้ำแต่งตัวสิ นี่เรากำลังจะไปโรงเรียนสายอยู่แล้วนะ”
“กรี๊ดดดดดดดดดดด  ตาบ้า นายเข้ามาในห้องผู้หญิงสุ่มสี่สุ่มห้าได้ไงเล่า อย่างน้อยๆก็ควรเคาะประตูก่อน” ฉันตะโกนด่าฟีนิกซ์ดังลั่นเมื่อจู่ๆเขาก็ถือวิสาสะเปิดประตูเข้ามาและยืนพิงเท่ๆอยู่ตรงนั้นส่งเสียงเจื้อยแจ้วแต่เช้า ฉันไม่สามารถชินกับการที่มีผู้ชายอยู่ร่วมชายคาได้หรอกนะ แถมผู้ชายคนนั้นก็ไม่ใช่ผู้ชายธรรมดาด้วยสิ เพราะเขาเป็นปีศาจToT
“ก็มันห้องของฉันนี่นา แล้วอีกอย่างเธอก็เป็นของฉัน เห็นตอนนี้ หรือตอนไหนก็ไม่ต่างกันเท่าไหร่หรอก อย่างมากก็แค่ตอนอายุสิบแปด อะไรๆก็อาจจะโตขึ้นแต่ฉันก็ไม่ถือ” อ้ากกก ตาบ้านี่ทำไมถึงได้พูดเรื่องแบบนี้ได้หน้าตาเฉยจังนะ นายไม่ถือ แต่ฉันถือว้อย ไอ้ปีศาจลามก
“ฉันไม่ใช่ของนายไม่ว่าเมื่อไหร่ ฉันเป็นคน แต่นายไม่ใช่เพราะฉะนั้นเจ้าสาวของนายก็ควรเป็นแบบเดียวกับนายสิ ปล่อยฉันไปเถอะนะ”ฉันยกมือไหว้ขอร้องฟีนิกซ์พร้อมก้าวถอยหลังเรื่อยๆเมื่อฟีนิกซ์เดินเข้ามาในห้องช้าๆ
“อะไรคือเธอเป็นคน แต่ฉันไม่ใช่ แล้วอะไรที่เธอบอกว่าเจ้าสาวของฉันก็ควรเป็นแบบเดียวกับฉัน และฉันก็ควรปล่อยเธอไป อย่าบอกนะว่าอะไรๆที่พูดมาเธอไม่รู้ตัว แม่เธอไม่เคยบอกอะไรเธอเลยรึไง”ฟีนิกซ์พูดด้วยสีหน้าจริง(เมื่อเทียบกับที่ผ่านๆมาน่ะนะ)แต่ฉันกลับไม่เข้าใจเรื่องที่หมอนี่พล่ามออกมาแม้แต่น้อย แล้วเดี๋ยวนะ เจ้านี่หาว่าแม่ฉันไม่สั่งสอนรึไง
“นะ...นายหาว่าแม่ฉันไม่สั่งสอนงั้นหรอ”
“เธอหน้าตาแค่เหมือนจะโง่ ฉันไม่คิดว่าเจ้าสาวของฉันจะโง่หรอกนะ อืม แต่ก็น่ารักไปอีกแบบ” มันหลอกด่าหนูTToTT
“นาย”
“เอาล่ะที่รัก ทางเดียวที่เธอจะรู้ตัวและเลิกทำท่าหวาดกลัวนั่น มีทางเดียวซะแล้วล่ะ” ฆ่าฉันใช่มั๊ยล่ะ เพราะฉันนึกทางอื่นไม่ออกเลยจริงๆYoY
“อย่านะ นาย คงจะไม่ฆ่าฉันหรอกใช่มั๊ย” แง้ๆ หมอนี่เป็นปีศาจที่ใจร้ายชะมัดเลยอ่ะ ฮือๆ
ยังไม่ทันที่ฉันจะหาทางหนีหรือได้พูดจาหว่านล้อมใดๆฟีนิกซ์เดินดุ่มเข้ามาคว้าหมับเข้าที่เอวบางๆของฉันและตวัดฉันเหมือนไม่ได้รู้สึกว่าฉันเป็นคนขึ้นพาดบ่าและเดินออกไปนอกตัวบ้าน ม่ายยน้า ฉันไม่ได้แม้กระทั่งอาบน้ำด้วยซ้ำ มันจะไม่ตายแบบสกปรกไปหน่อยรึไง ไม่สิ เขากำลังจะโยนฉันลงไปด้านล่างใช่มั๊ย ฮือๆ ไม่ว่าทางไหนมันก็ไม่สวยงามทั้งนั้นเลย
“กรี๊ดดดดด ไม่นะ ไม่ๆๆๆๆ”
ฉันกรีดร้องพร้อมดิ้นรนหนีตายอย่างสุดชีวิตแต่แรงมนุษย์ตัวเล็กๆอย่างฉันจะสู้ปีศาจร่างกายสูงยาวเข่าดี แถมพละกำลังมหาศาลอย่างเขาได้ไง และเสียงกรี๊ดของฉันก็ไม่ได้ช่วยอะไรเมื่อ
“ว้ากกกกก กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดด”
เขาโยนฉันลง เขาโยนฉันโล้งงงงท่านผู้ช้ม  ไอ้บ้า แง้ๆๆๆๆ ตายยย  หมอนี่มันโหดเกินไปแล้ว ถึงจะเป็นปีศาจ แต่เขาก็หน้าตาดี(ไม่เกี่ยว)เขาก็น่าจะปราณีมนุษย์หน้าตาน่ารักๆอย่างฉันบ้าง รู้งี้ยอมๆเป็นภรรยาเขาก็ดี อย่างน้อยๆเขาก็หน้าตาดีนะ(ไม่จบ)
“....”
“...”
ไม่... ไม่เห็นรู้สึกเจ็บเลยอ่ะ ฉันคงกลัวมากไป จนตายไปก็เลยไม่รู้ตัวสินะ ฮือๆสาวน้อยวัยสิบเจ็ดดับอนาถที่อีเดน
“ไอ้ปีศาจเลว ไอ้ปีศาจใจดำฮือๆ”
“เฮ้ เลิกคร่ำครวญแล้ววลืมตาซะ”
“แง้ๆๆ ขนาดฉันตายนายก็ยังตามมาล้างผลาญวิญญาณฉันด้วยหรอ นายมันใจร้ายเกินไปแล้ว”
“ตายอะไร มองไปรอบๆสิ”
ฉันลืมตาทั้งๆที่ยังสะอึกสะอื้นอยู่พร้อมมองไปรอบๆตามที่ฟีนิกซ์บอก แต่ ฮือๆ สวรรค์ชัดๆ แง้ๆๆๆ
“นี่ฉันได้ขึ้นสวรรค์ด้วยหรอฮือๆๆ ก็ยังดี”
“ยัยเพี้ยนเธอยังไม่ตาย”
“เอ๋”
ฉันรีบลืมตาและหันซ้ายหันขวาเพื่อมองสิ่งรอบๆตัวอีกรอบ และมันก็เป็นความจริงวิวด้านนอกที่ฉันอยู่ยังเป็นต้นไม้ใบหญ้า ลมเย็นๆก็ยังพัดผ่านหน้าอยู่เลย
“นายไม่ได้โยนฉันลงหรอ แล้วนายทำไมยังบินอยู่ แล้วฉัน...” แล้วฉันทำอะไรอยู่ ทำไมฉันยังลอยอยู่ และรู้สึกเหนื่อยๆชอบกล
“เธอก็กำลังบินด้วยปีกของตัวเองอยู่ไง ยัยนกพิการปีกสองสี” ฟีนิกซ์มองฉันยิ้มๆแล้วเหล่ไปด้านหลังจนฉันอดที่จะหันมองตามไม่ได้TToTT
“ม่ายยยยยยยยยยยยยยยยยย” ปีก ฉันมีปีก แถมยังเป็นสองสีด้วยข้างหนึ่งสีแดง ข้างหนึ่งสีเงินประหลาดกว่าฟีนิกซ์ซะอีก ไม่น้า ฉันไม่ได้เป็นพวกเดียวกับหมอนี่หรอกใช่มั๊ย โฮๆ ฆ่าฉัน ฆ่าช้านนนนนน แง้ๆ
“เฮ้ย หยุดบินทำไม”
ฟีนิกซ์ร้องอย่างตกใจและรีบบินมารับฉันที่กำลังจะร่วงลงไปด้านล่างจริงๆปล่อยให้ฉันร่วงตกลงไปคอหักตายเถอะ ฉันรับไม่ได้โฮๆๆ
หลังจากที่เราลงข้างล่างมาอย่างปลอดภัย ฟีนิกซ์ก็ต้องพาฉันขึ้นไปใหม่ เพราะฉันยังต้องอาบน้ำและแต่งตัวไปโรงเรียนอีก ฉันไม่ได้แปลกประหลาดใจ หรือหวาดกลัวอย่างที่เป็น เพราะฉันมีเรื่องที่กลัวยิ่งกว่าฉันกลัวตัวเอง และหลังจากใช้เวลากับการแต่งตัว ฟีนิกซ์ก็ต้องเข้ามาพูดจาหว่านล้อม และสุดท้ายก็กลายเป็นข่มขู่สารพัดจนฉันยอมไปโรงเรียน
“ว้าว ใครอ่ะน่ารักจัง”ก้าวแรกที่เข้ามาที่โรงเรียน ที่ฟีนิกซ์เล่าว่าเป็นโรงเรียนของเหล่าปีศาจทั้งหลาย ซึ่งฉันก็ไม่เกร็งหรือกลัวมากอย่างเดิมแล้ว และสิ่งที่เขาภูมิใจมากที่สุดนั่นก็คือ เขาเป็นประธานนักเรียน ทุกคนที่อยู่ด้านหน้าก้าวเข้ามาพูดจาทักทาย และรุมล้อมฉันเหมือนเลดี้กาก้าก็ไม่ปาน
“อย่ายุ่งกับเธอเพราะยัยนี่เป็นภรรยาฉัน”
“เอ๋?”
“จริงหรอ ประธานมีภรรยาแล้วรึ ไหนบอกมีแค่คู่หมั้นไง” นายนักเรียนที่หน้าเหมือนแมวทักขึ้น
“มันก็เหมือนๆกันนั่นแหละเพราะสุดท้ายแล้วก็ลงเอยเหมือนกัน”ฟีนิกซ์พูดยิ้มๆ
“แหมๆ ประธานน่าอิจฉาจังเลย คู่หมั้นน่ารักขนาดนี้”
....
 
ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 333 ท่าน