Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  






 
อ่านเรื่อง
Rebel of the rule ทรยศกฎหัวใจฉีกความตายให้เรารักกัน!!
ployplay_thieflady
[[CHAPTER :: 7]]
7
13/12/2554 15:36:12
418
เนื้อเรื่อง
7
 
ตอนนี้ชีวิตของฉันก็เต็มไปด้วยสีชมพู *o*
ตอนแรกฉันก็คิดอยู่น่ะนะ ว่าชีวิตฉันไม่มีอะไรขาดหรือเกินไปเลยสักนิด แต่ตอนนี้ฉันรู้แล้วล่ะว่าฉันคิดผิด ตอนแรกฉันขาด ‘ความรัก’ ไปไงล่ะ แต่พอจะได้มา ก็ดันได้มามากเกินไปอีกต่างหาก >///<
ถึงแม้ว่าทีเครสจะยังไม่ได้ขอฉันเป็นแฟน แต่การกระทำของเขาเนี่ยมันแสดงออกม้าก...มาก ถ้าใครดูไม่ออกนะ ฉันว่าจะต้องไปบำบัดแล้วล่ะ - -*
แต่ทีเครสก็ยังเป็นทีเครส ยังมีหลายด้านที่ฉันยังไม่อาจคาดเดาได้ ที่พูดแบบเนี่ย ไม่ใช่ว่าเขาเป็นคนไม่ดีแต่อย่างใด เพียงแค่เขาชอบแกล้งฉันก็เท่านั้นแหละ T^T แถมยังไม่คิดที่จะหยุดแกล้งง่ายๆ ด้วยนะ เหตุผลก็คือชอบหน้าของฉันเวลาที่โดนแกล้งมากเลย มันสมควรจะเป็นเหตุผลไหมเนี่ย - -a
และตอนนี้พวกเราทั้งสี่คน (นับไม่ผิดหรอก นับแค่ผู้หญิงเท่านั้นก็สี่พอดีเป๊ะ - -) ก็นั่งทำงานอยู่ที่โต๊ะหินข้างๆ สนามบาส ส่วนพวกผู้ชายก็รวมกลุ่มกันเล่นบาสกันอย่างเมามันส์ เรียวยะกับการ์ด้าก็ยังรักกันแนบแน่นเหมือนเดิม (อาจจะยิ่งกว่าเดิมด้วยซ้ำ - -*) ส่วนคู่ของพอลลี่กับฟ่งซินก็คบกันเป็นที่เรียบร้อยแล้ว (ตอนไหนก็ไม่รู้ -*-) ก็มีหวานบ้าง กัดกันบ้าง (แต่พอลลี่จะเป็นฝ่ายแง่งๆ ใส่มากกว่า เพราะฟ่งซินทำได้อยู่หน้าเดียว - -) ลูซี่ก็ยังไร้คู่เหมือนกับลูเปียที่ยังไม่คิดที่จะคบใคร -*-
ส่วนฉัน...นางเอกของเรื่องก็ยังโสดอยู่ ณ บัด Now T^T
ชิ...ไม่ขอก็ไม่ต้องขอสิ ฉันก็ไม่อยากจะเป็นแฟนเขานักหรอก >^<
แต่อยากเป็นมากกว่านั้น หุหุ -.,-
เวลานี้กลุ่มฉันเลยมีคนเข้ามาเพิ่มสองคน พวกผู้ชายนี่ก็แปลกนะ เวลาแค่อาทิตย์กว่าๆ ก็สนิทกันได้แล้ว เร็วจริงๆ -*-
“นี่...พวกผู้ชายเนี่ยสนิทกันเร็วเนอะ ว่ามะ?” พอลลี่ที่ทำงานอยู่ เงยหน้าขึ้นมาเปิดบทสนทนา สาวๆ อีกสองคนจึงต้องเงยหน้าขึ้นมาจากงานของตัวเองเพื่อมาฟังเช่นกัน
“แหม...ก็ไม่เห็นจะแปลกตรงไหนไหน ทีพวกเรายังสนิทกันเร็วเหมือนกันไม่ใช่เหรอ” การ์ด้าเป็นคนตอบคำถามของพอลลี่ แล้วก็หันมามองหน้าทุกๆ คน
“นั้นน่ะสิ แค่มีความคิดเห็นตรงกันก็คบกันยืดแล้ว”
“ใช่ๆ...ฉันว่าลูซี่พูดถูกที่สุดเลย ^^”
“ฉันก็เห็นด้วยกับลูซี่แล้วก็ซีเวียร์นะพอลลี่ ตอนแรกๆ น่ะพวกเราก็ไม่เห็นจะต้องคุยอะไรกันมากมายเลย เหมือนกับว่าแค่มองตาก็รู้ใจอะไรประมาณเนี่ย ^^”
“จริงด้วยสินะ สงสัยพวกผู้ชายคงจะแบบว่า...‘แค่มองตา…ก็รู้ใจ’ อะไรประมาณนี้หรือเปล่า ^o^” พอสิ้นเสียงของพอลลี่ ทุกคนก็หัวเราะออกมาพร้อมกันทันที ผู้ชายเขาคงมองตากันหวานซึ้งเลยล่ะมั้ง ถึงสนิ้ท...สนิทกันขนาดนั้นน่ะ ฮ่าๆ
“หัวเราะอะไรกันเหรอจ๊ะสาวๆ ^o^” แล้วเสียงแป๋นๆ ของไอ้ลูเปียก็ดังขึ้น พร้อมกับพวกผู้ชายที่เดินมานั่งข้างๆ พวกเรา
“เปล่านี่เนอะ ไม่มีอะไรสักหน่อย ^o^” พอลลี่พูดออกมายิ้มๆ พร้อมกับหยิบผ้าขึ้นมาเช็ดเหงื่อให้ฟ่งซินที่นั่งอยู่ข้างๆ
“ใช่...นี่มันเรื่องของผู้หญิงเขาย่ะ” แล้วการ์ด้าก็ทำตามแบบพอลลี่เป๊ะๆ เรียวยะยื่นหน้าของตัวเองให้การ์ด้าซับเหงื่อให้ ต่รางจากฟ่งซินที่ยังทำอยู่หน้าเดียว - -
“อ๋อเหรอ...แหม เป็นคู่ๆ กันเลยนะ ลูซี่จ๋า เช็ดเหงื่อให้เขามั้งจิ >o<” ลูเปียที่ทำเสียงสตอให้สายตาของฉันหันไปหาลูซี่เพื่อที่จะอ้อนแบบคู่อื่นๆ บ้าง ลูซี่ได้แต่หันไปมอง แล้วทำหน้านิ่งๆ เท่านั้น แต่ฉันว่ามันดูน่าถีบดีนะเนี่ย ไอ้หน้าของลูเปียแบบนั้นน่ะ - -+
“ไปไกลๆ ป่ะ เหม็นเหงื่อ - -”
“โธ่...ลูซี่อ่า จะทำตัวหวานๆ แบบคนอื่นเขาก็ไม่ได้ T^T”เพราะคำพูดของลูซี่จึงทำให้ลูเปียหน้าหงอไปเลย ฮ่าๆ...สะใจชะมัด >o<
“สมน้ำหน้า :P” พอได้ทีฉันก็เลยซ้ำเติมไอ้ลูเปียทันใด มันมองหน้าฉันอย่างเคืองๆ แล้วก็เสาะยิ้มออกมา
“ก็ปากอย่างนี้ไง ถึงได้อยู่อย่างเนี่ย L” ไอ้ลูเปียพูดขึ้นมา พร้อมกับมองฉันตั้งแต่หัวจรดเท้า อะไรของมันเนี่ย
“ทำไม? อย่างฉันเนี่ยมันทำไม? -*-”
“คนอื่นเขาก็มีแฟนกันหมดแล้ว เหลือแต่เธอเนี่ยและที่ขายไม่ออก” ทั้งๆ ที่ทีเครสก็อยู่กับฉันตรงนี้ มันยังกล้าพูดออกมานะหยาบคายที่สุดเลย >o<
“นายรู้ได้ไงว่าฉันขายไม่ออก?นายจะมารู้ดีกว่าฉันได้ไง? - -*” ฉันรีบเถียงไอ้ลูเปียออกไป แต่ฉันก็ไม่กล้าที่จะเถียงอะไรมากนักเพราะฉันกับทีเครสก็ยังไม่ชัดเจนเหมือนกับคู่ของพอลลี่ ที่ฟ่งซินขอคบกันเธอแล้วตั้งแต่ต้น
ส่วนทีเครส...ก็ไม่มีท่าทีว่าเขาจะพูดเรื่องคบกับฉันเป็นแฟนสักที ก็จะมีแต่ท่าทีที่คอยเป็นห่วงเป็นใยกัน และคอยดูแลเป็นอย่างดีก็เท่านั้น แต่ก็ไม่เคยจะมีสักคำที่เขาพูดออกมาว่า...
‘เราเป็นแฟนกันนะ’
“ทีเครสยังไม่ขอคบเธอเลยไม่ใช่เหรอ? สงสัยคงจะ...”
“ลูเปีย!!!” ก่อนที่ลูเปียจะพูดจบ เรียวยะก็ตวาดออกมาเสียงดังลั่น ฟ่งซินก็ได้แต่ตวัดสายตาดุๆ ไปมองลูเปียเท่านั้น ลูเปียที่ตอนแรกทำหน้าหน้ากวนประสาท พอรู้ตัวว่าพูดอะไรออกมาก็ยกมือขึ้นปิดปากไว้แน่น สายตาของเขาดูสำนึกผิดมากๆ ส่วนทีเครสก็ได้แต่หันไปทำสายตาเฉยชาใส่ลูเปีย แล้วก็หันมามองหน้าของฉันอีกครั้ง
“ฉันขอโทษ...ฉันผิดไปแล้ว TT^TT”
‘ทีเครสยังไม่ขอคบเธอเลยไม่ใช่เหรอ?สงสัยคงจะ...’นายจะพูดอะไรกันแน่?คงจะอะไร? หรือว่า...
‘ทีเครสยังไม่ขอคบเธอเลยไม่ใช่เหรอ?สงสัยคงจะไม่คิดจริงจังอะไรกับเธอหรอก อย่าหวังสูงไปหน่อยเลย J
พอคิดได้แบบนั้น ฉันก็ลุกขึ้นแล้วเดินหนีออกมาทันที โดยไม่สนใจเสียงเรียกของการ์ด้าเลยแม้แต่น้อย
 
นี่สินะ...สิ่งที่นายจะบอก มันเป็นคำพูดที่ทำให้ฉันหน้าเสียได้โดยเฉพาะเลยล่ะลูเปีย และมันก็เป็นคำพูดที่ทำให้ฉันปวดร้าวมากที่สุดด้วย
เขาไม่เคยจะคิดอะไรกับฉัน...สิ่งที่เขาทำก็ทำแค่ฆ่าเวลาเล่นๆ หรือไม่ก็แค่หาอะไรสนุกๆ ทำก็แค่นั้น...
ทำไมเขาต้องเข้ามาทำร้ายจิตใจของฉันมากขนาดนี้ด้วย ฉันเคยไปทำอะไรให้เขาเจ็บช้ำกันนะ เขาถึงได้ทำกับฉันแบบนี้ ถ้ารู้อย่างนี้ ฉันจะขอเฝ้ามองเขาอย่างเดิมดี ไม่ขอให้เขาเข้ามาทำความรู้จักกับฉันเลย ฉันจะได้ไม่เจ็บและคิดเข้าข้างตัวเองแบบเนี่ย
น้ำตาของฉันไหลออกมาอย่างไม่ยอมหยุด จะร้องไปทำไม?ร้องเพื่ออะไร?ร้องให้คนแบบนั้นทำไมกัน?เขาทำร้ายเรานะ...จะไปเสียน้ำตาให้เขาทำไมกัน น้ำตาของฉันมันมีค่ามากกว่าเขาเยอะ หยุดร้องเลยนะยัยซีเวียร์!!
ฉันเอามือยกขึ้นปาดน้ำตาแบบลวกๆ แล้วเดินต่อไปแบบไม่มีจุดหมาย รู้แต่ว่าตอนนี้...หน้าของเขาเป็นสิ่งที่ฉันไม่อยากเจอมากที่สุด!!
“ซีเวียร์...หยุดก่อนซีเวียร์!!” แล้วเสียงของคนที่ฉันไม่อยากเจอหน้ามากที่สุดก็ดังขึ้นทางด้านหลังของฉัน ฉันหันไปมองแล้วก็รีบเร่งฝีเท้าเพื่อเดินหนีเขาให้เร็วที่สุด แต่เขาก็ตามมาดักหน้าฉันจนได้ฉันยืนมองหน้าเขาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความผิดหวัง และใบหน้าที่เต็มไปด้วยน้ำตา
“ฟังฉันก่อนนะซีเวียร์ ฉัน...”
“ไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้น ฉันไม่อยากฟัง!”
“แต่เธอต้องฟังฉันนะ เพราะเธอกำลังเข้าใจฉันผิด!!” ทีเครสพูดออกมาอย่างรีบเร่ง พร้อมกับจับที่ไหล่ทั้งสองข้างของฉัน ฉันพยายามที่จะดิ้นให้หลุด แต่ก็ไม่เป็นผล
“ฉันบอกแล้วไงว่าฉันไม่อยากฟังอะไรจากปากนายทั้งนั้น! ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้เลยนะ!!”
“ไม่!! จนกว่าเธอจะฟังที่ฉันจะพูดต่อไปนี้!!”
“ปล่อยฉันนะ!!” ฉันตะคอกทีเครสออกไป แล้วพยายามดิ้นให้หลุดจากเขา เขาจับฉันแน่นมากราวกับว่าไม่อยากปล่อยฉันให้หลุดมือไป
 “ฟังฉันนะซีเวียร์ ฉัน...”พอความพยายามของฉันไม่เป็นผล ฉันก็เลยค่อยๆ หยุดดิ้น แล้วมองหน้าของเขา
แค่นี้ยังทำร้ายกันไม่พออีกหรือไง...ทำไมต้องตามมาซ้ำเต็มกันด้วย!!
ฉันอาศัยจังหวะที่เขาเผลอ ขยับตัวและสะบัดหลุดจากเขา แล้วรีบวิ่งทันที แต่ก็ไม่พ้นจากมือของเขาได้เขาเอื้อมมือมากอดรอบเอวฉันจากทางด้านหลัง แล้วเอาหน้าซุกอยู่ที่ซอกคอของฉัน ฉันพยายามแกะมือของเขาออกจากเอวของฉัน แต่คราวนี้ดูเหมือนเขาจะรัดฉันแน่นกว่าเดิมอีก
“ไม่!! ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้!!”
“ฟังฉันนะซีเวียร์...”
“ปล่อยฉันนะ!!”
“...”
“ปล่อยฉัน!!!”
“ฉันรักเธอ!” ฉันหยุดดิ้นแทบจะทันที หลังจากที่ได้ยินเสียงของทีเครสที่ดังอยู่ข้างหูของฉัน น้ำตาก็ยังไหลไม่หยุด ฉันได้แต่ยืนนิ่งฟังเขาพูดอยู่อย่างนั้น ตอนแรกก็ไม่อยากจะฟังคำแก้ตัวของเขาที่เข้ามาหลอกฉัน แต่เขาก็ต้องทำให้ฉันแปลกใจ เมื่อคำที่เขาพูดออกมา ไม่ใช่สิ่งที่เขาแก้ตัว แต่เป็นคำสารภาพรักของเขา
“ฉันไม่รู้นะว่าเธอคิดว่าฉันเป็นคนแบบไหน แต่ฉันไม่เคยคิดกับเธอเล่นๆ เลยแม้แต่ครั้งเดียว...”
“...”
“ตอนเห็นเธอครั้งแรก ฉันรู้สึกสนใจในรอยยิ้มที่ไร้เดียวสาของเธอ แต่ก็ไม่ได้ทำความรู้จักกัน”
“...”
“จนวันที่เธอโดนลูกบาส ฉันถึงมีโอกาสได้ทำความรู้จักกับเธอ ฉันรู้...ว่าพอลลี่วางแผนให้ฉันได้อยู่ใกล้กับเธอ และฉันก็คิดว่า เธอน่าจะคิดแบบเดียวกับฉัน”
“...”
“และก็จริงอย่างที่ฉันคิด ฉันมีความสุขมาก ที่ได้อยู่ใกล้ๆ เธอ เพราะเธอน่ารัก เป็นกันเอง ฉันถึงได้ชอบเธอมากขนาดนี้”
“...”
“และวันนี้ ฉันกับพวกผู้ชายก็ได้วางแผนกันเอาไว้” หลังจากที่พูดอยู่นาน ทีเครสก็ค่อยๆ คลายอ้อมกอด แล้วจับตัวฉันให้หันไปเผชิญหน้ากับเขา สายตาของเขาเต็มไปด้วยความหวัง หวังที่จะให้ฉันเข้าใจ และเชื่อใจในสิ่งที่เขากำลังจะพูด พอฉันได้เห็นสายตาแบบนั้น ใจของฉันก็อ่อนยวบลงไปไม่เหลือชิ้นดี
“...”
“ว่า...จะให้ฉันหาเรื่องเธอ แกล้งเธอว่าเธอเป็นคนเดียวที่ไม่มีคู่ แล้วให้ไอ้ทีเครสมันขอเธอเป็นแฟน” แล้วเสียงของลูเปียก็ดังขึ้นมาทำให้ฉันต้องหันไปมองหน้าของมัน
“แต่ฉันก็เป็นคนทำเสียแผน ทำให้เธอเข้าใจไอ้ทีเครสมันผิด และก็...ทำให้เธอเสียใจด้วย” ลูเปียสารภาพออกมาเบาๆ พร้อมกับก้มหน้าหลบสายตา ท่าทางของเขาทำให้น้ำตาของฉันไหลออกมาอีกครั้ง ลูเปียเงยหน้าขึ้นมามองหน้าของฉันแล้วเดินเข้ามาใกล้ ลูเปียจับที่ไหล่ทั้งสองข้างของฉัน แล้วน้ำตาของเขาก็ไหลออกมา
“ฉัน...ขอโทษนะซีเวียร์ ฉันมันปากไม่ดีอย่างที่เธอว่าจริงๆ แหละ ทำอะไรไม่คิด ทำให้เธอต้องเสียใจ ฮึก...ฉันขอโทษนะ...” ฉันมองหน้าของลูเปียที่เต็มไปด้วยน้ำตาแล้วก็ต้องเผลอร้องไห้ออกมาอีกครั้ง นึกถึงวันเวลาเก่าๆ...
ลูเปียเคยช่วยฉันเอาไว้ตอนที่ฉันติดอยู่ในห้องที่ล็อคจากข้างนอก เพราะความประมาทของตัวฉันเอง เวลานั้นฉันกลัวมาก แต่ก็เป็นเพราะลูเปียที่คอยหาเรื่องทะเลาะกับฉัน จนฉันเลิกกลัว และได้ออกมาอย่างปลอดภัย ถึงแม้ลูเปียกับฉันจะทะเลาะกันประจำ แต่...เขาก็เป็นเพื่อนที่ดี ที่ฉันรักและผูกพันด้วยมากๆ เลยคนหนึ่ง
ฉันค่อยๆ เอามือขึ้นเช็ดน้ำตาให้ลูเปีย เขามองหน้าฉันแล้วก็พูดคำว่าขอโทษเบาๆ ออกมาอีกครั้ง ฉันจึงได้ส่งยิ้มไปให้เขาและตอบรับเบาๆ
“ฉันจะโกรธนายได้ไง นายเป็นเพื่อนที่ฉันรักนะ ฉันโกรธนายไม่ลงหรอก...”
“ซีเวียร์...เธอจำไว้นะ เธอเป็น‘เพื่อน’ ที่ฉัน ‘รัก’มากที่สุด” พอลูเปียพูดจบ เขากับฉันก็โผเข้ากอดกันอย่างเต็มรัก ถึงแม้ชีวิตนี้ฉันจะไม่เหลือเพื่อนคนใดที่คอยยืนอยู่ข้างๆ สักคน แต่ฉันเชื่อว่า ลูเปียเป็นคนเดียวที่จะยืนอยู่ข้างๆ ฉัน ไม่ทิ้งฉันไปไหนแน่นอน...
ลูเปียค่อยๆ ดันฉันออกจากอ้อมแขน แล้วเช็ดน้ำตาของตัวเองออกอย่างลวกๆ แล้วก็หันมาเช็ดน้ำตาให้ฉันด้วย คงเพิ่งจะคิดได้ล่ะมั้ง...ว่ามันน่าขายหน้าน่ะ
“หน้าที่ของฉันหมดแล้วล่ะ ต่อไปก็หน้าที่ของนายแล้วนะ” ลูเปียหันไปพูดกับทีเครส เขายิ้มรับบางๆ แล้วพยักหน้าเบาๆ ให้ลูเปียลูเปียจึงเดินเข้าไปแทร๊กมือกับเขาอย่างสนิท แล้วเดินออกไปทันที ทั้งให้ฉันและเขาได้อยู่กันตามลำพัง ฉันค่อยๆ หันมาหาเขาอย่างช้าๆ แล้วสบตาของเขาที่มองฉันอยู่ก่อน แล้วยิ้มออกมาบางๆ
“เอาล่ะแม่สาวน้อย ฟังผมให้ดีๆ นะ...”
“...”
“เป็นแฟนกับผมนะครับ :)"
ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 253 ท่าน