Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  






 
อ่านเรื่อง
Rebel of the rule ทรยศกฎหัวใจฉีกความตายให้เรารักกัน!!
ployplay_thieflady
[[CHAPTER :: 6]]
6
10/12/2554 22:28:41
358
เนื้อเรื่อง
6
 
“ไม่เป็นไรแล้วล่ะ แค่หัวโนนิดหน่อย ประคบสักนิดก็ดีขึ้นเองแหละ -o-” อาจารย์ที่อยู่ประจำห้องพยาบาลบอกพร้อมกับส่งแผ่นประคบมาให้ ฉันรับมาแล้วก็เอามาแปะไว้ที่หัว
“ขอบคุณนะครับ”
“ไม่เป็นไรหรอก งั้นครูไปทานอาหารก่อนนะ ฝากปิดประตูด้วยล่ะ” พอสั่งเสร็จอาจารย์ก็เดินออกไปจากห้องพยาบาลทันทีเลย
“ยังเจ็บอยู่ไหม?” ทีเครสหันมาถามฉัน แล้วมองหัวที่ปูดๆ ของฉันอย่างเป็นห่วง ฉันเลยส่งยิ้มตอบกลับไป
“ไม่เป็นไรมากหรอก พอลลี่ก็แค่เป็นห่วงฉันมาก ก็เลยพูดเวอร์ๆ ไปน่ะ ^^”
“ไหน...เอาแผ่นมานี่มา เดี๋ยวฉันประคบให้” พอพูดจบ ทีเครสก็แย่งแผ่นประคบไปจากมือฉัน แล้วประคบให้ฉันอย่างเบามือ
ใบหน้าของเขาอยู่ห่างจากฉันแค่ไม่กี่คืบเท่านั้น มันยิ่งทำให้หัวใจของฉันเต้นส่ำไม่เป็นจังหวะ ลมหายใจของเขารินรดอยู่ที่หน้าผากของฉัน ทำเอาฉันขนลุกไปหมด ฉันต้องพยายามอย่างยิ่งเลยล่ะที่จะไม่มองหน้าของเขา เพราะกลัวหัวใจของฉันจะเต้นดังจนคนข้างๆ ได้ยิน
“เธอ...ชื่อซีเวียร์ใช่ไหม?” ทีเครสถามออกมาเบาๆ ในขณะที่ยังประคบหัวปูดๆ ของฉันอยู่
“อะ...อ๋อ...ใช่ ^^”
“ฉันชื่อทีเครสนะ ที่เครส นิวเดียร์นาสอยู่เกรด 12 ห้อง D ^^” แหม...ไม่ต้องบอกหรอก ฉันรู้อยู่แล้วล่ะ ^o^
“ฉันซีเวียร์ ซิลเวอร์นี อยู่เกรด 12 ห้อง B ^^”
“แล้วเมื่อวานไปทำอีท่าไหนล่ะ ถึงได้โดนให้ไปยืนอยู่หน้าห้องน่ะ?” ทีเครสถามออกมา พร้อมกับรอยยิ้ม โอ๊ย...อายจัง >///<
“ฉันขี้ลืมน่ะ ชอบลืมทำรายงานมาส่งอาจารย์แกอยู่เรื่อย ^^a”
“แล้วก็ยังชอบเกาะเสาเป็นปลิงด้วย ^^” อ๊ากกก...อย่าพูดได้ไหมเนี่ย ฉันอายเขา >///<
“ก็แหม...แค่อยากดูเขาเล่นบาสกันเท่านั้นแหละ -///-”ฉันรีบพูดออกไปแล้วเสหน้าไปทางอื่น กลัวเขาจะรู้ว่าฉันไปแอบมองเขา >///<(ฉันว่าไม่ต้องบอกเขาก็คงจะรู้แล้วล่ะ -*-)
“จริงอ่ะ? J”ทีเครสเอียงคอมามองหน้าฉันแล้วถามออกมาอย่างเป็นต่อ
“( -///- )(_ _)( -///- )” ฉันไม่ตอบ ได้แต่พยักหน้าส่งไปเท่านั้น แต่ถึงกระนั้นทีเครสก็ยังไม่หยุดล้อฉันซะที
“แค่ดูคนเล่นบาสเท่านั้นจริงๆ เหรอ?”
“( -///- )( _ _)( -///- )”
“ว้า...นึกว่ามาดูฉันคนเดียวซะอีก J”
“>///<” ฉันได้แต่ก้มหน้าก้มตาหลบหน้าของเขาเท่านั้น โอ๊ย...หยุดสั่นได้แล้วหัวใจฉัน จะสั่นอะไรนักหนาเนี่ย >o<
“ฉันก็แค่อยากจะบอกว่า ถ้าจะมาดูน่ะ ไม่ต้องแอบหรอก มาดูได้เลย เพราะ...” ทีเครสพูดออกมาและเว้นไปนาน จนฉันต้องเงยหน้าขึ้นไป แล้วฉันก็เจอกับใบหน้าที่กำลังอมยิ้มอยู่ห่างกันไม่มาก และไม่ใช่หน้าของฉันจะแดงคนเดียว หน้าของทีเครสก็เริ่มแดงขึ้นมาน้อยๆ อย่างน่ารักเลยล่ะ >///<
“เพราะ...?” ฉันถามออกไปเบาๆ พร้อมกับมองหน้าของเขาอย่างต้องการคำตอบ เขายิ้มออกมาบางๆ แล้วก็พูดในสิ่งที่ทำให้ฉันหน้าแดงยกกำลังสองเลยล่ะ
“เพราะฉันอยากให้เธอมานั่งเชียร์ฉันคนเดียวไงล่ะ J”
“^///^” ฉันได้แต่อาย แล้วก้มหลบสายตาของเขาทันที เพิ่งรู้นะเนี่ยว่าคนหล่อๆ ก้เจ้าเล่ห์เป็นกะเขาด้วย
กริ๊ง!!
“หมดเวลาพักเที่ยงแล้ว งั้นฉันขอตัวก่อนนะ” พอเสียงออดหมดเวลาพักเที่ยงดังขึ้น ฉันก็ลุกขึ้นแล้วรีบเดินออกมาจากห้องพยาบาล แต่ทีเครสก็คว้าแขนของฉันไว้ก่อน และกระซิบที่ข้างหูของฉันเบาๆ
“อย่าลืมล่ะ...ไปดูฉันคนเดียวนะ J” ฉันเหลือบสายตาไปมองหน้าทีเครสแล้วก็ต้องหน้าแดงซะเอง ฉันไม่ตอบ และก็ดึงแขนตัวเองออกจากทีเครส แล้วเดินออกมาทันที
เพราะถ้าขืนอยู่นานกว่านี้...อกฉันต้องแตกตายแน่ๆ คนบ้าอะไรก็ไม่รู้ มีอิทธิพลกับหัวใจฉันจัง >///<
 
แล้วคาบบ่ายฉันก็เป็นอันเรียนรู้เรื่อง เพราะในหัวของฉันมีแต่เรื่องของทีเครสอยู่เต็มไปหมดเลยอ่า ^///^ ดีหน่อยที่ชั่วโมงแรกของคาบบ่ายเป็นงานในช่าง ที่ฉันเตรียมอุปกรณ์มานั้นแหละ ก็เลยไม่ต้องใช้หัวสมองเท่าไหร่ เพราะดูแล้วฉันก็ไม่ได้มีมันเท่าไหร่น่ะนะ หัวสมองน่ะ -*-
เพราะสมองของฉันตอนนี้ มีแต่ทีเครสยอดยาหยีของฉันเท่านั้น^o^ (นางเอกฉันดูบ้าผู้ชายยังไงก็ไม่รู้นะ -*-)
พอเข้าห้องเรียนมาได้นะ ยัยพอลลี่ก็รีบกุลีกุจรเข้ามาถามเรื่องฉันกับทีเครสทันที ว่าบอกรักหรือยัง? เขาตอบตกลงไหม? หรือเขามีแฟนอยู่แล้ว? และอีกสารพัดคำถามที่ประดังประเดเข้ามาหาฉันไม่หยุดหย่อน พอลลี่ได้แต่พูด พูด พูด แล้วพูดก็ไม่หยุด จนฉันคิดว่ามันแอบชอบทีเครสอยู่ก็ไม่ปาน
มีเพื่อนรักฉันขนาดนี้มันก็ดีอยู่หรอกนะ แต่บางทีมันก็เหนื่อยหัวใจอยู่ไม่น้อย - -*
ส่วนคนอื่นๆ ก็รู้เรื่องที่ฉันแอบปลื้มทีเครสกันโดยพร้อมหน้า ไม่ต้องบอกคงจะรู้นะคะว่าใครมันเป็นคนบอก -*-  ข่าวของฉันเนี่ยเร็วยิ่งกว่า 3G ซะอีกนะเนี่ย น่าภูมิใจพิลึก - -a
และอีกคนที่รู้เรื่องนี้แล้วก็คือเพื่อนสนิทของทีเครส ฉันตกใจมากเลยนะที่เขารู้เรื่องเนี่ย>o<แต่ยัยพอลลี่ก็ได้ขอร้องฟ่งซินเอาไว้ว่าไม่ให้เอาเรื่องนี้ไปบอกทีเครส เพราะอยากให้ฉันเป็นคนไปพูดกับเขาเองมากกว่า และฟ่งซินก็รับปากมาแล้วด้วย ที่ฟ่งซินรับปากง่ายๆ แบบนี้ เพราะเขาก็พอจะดูออกว่าทีเครสก็น่าจะมีใจให้ฉันอยู่บ้างไม่มากก็น้อย
มีใจให้หมดทั้งดวงเลยไม่ได้เหรอคะ ทีเครสขา....*O*
และทันทีที่หมดคาบบ่าย พวกฉันและเพื่อนๆ ก็เก็บข้าวของ แล้วเดินออกจากห้องไปรอรถเมล์ด้วยกัน แต่ฉันและพวกก็ต้องหยุดอยู่ที่หน้าประตูทันใด เมื่อเห็นผู้ชายสองคนที่กำลังยืนคุยอยู่ที่หน้าห้องของฉัน
“ที่รักของเธอมาแล้วซีเวียร์ >///<” ยัยพอลลี่กระซิบๆ เบาแล้วสะกิดแขนฉันยิ๊กๆ
“เห็นแล้ว -///-” ฉันหันไปกระซิบตอบยัยพอลลี่ แล้วก็หันมามองหน้าทีเครสที่หันมาเจอฉันพอดี เขายิ้มแล้วเดินเข้ามาหาฉันกับพวก พร้อมกับฟ่งซินที่อมยิ้มเดินเข้ามาเช่นกัน
“จะกลับบ้านกันแล้วเหรอ?” ที่เครสถามออกมาเบาๆ พร้อมกับมองหน้าของฉัน
“ใช่...กำลังจะกลับน่ะ”
“แหม...ถามแต่ซีเวียร์คนเดียวเลยนะ อย่างนี้พวกเราก็เสียใจแย่สิ ^o^” ยัยพอลลี่ที่ตอนนี้มีสอใส่เกือกอยู่เต็มหน้า พูดออกมาอย่างล้อๆ ทำให้ใบหน้าของทีเครสเริ่มมีสีสันเพิ่มขึ้นมา ไม่อยากจะบอกเลยว่ามันเป็นสีชมพู อิอิ ^///^
“ไม่ต้องเสียใจหรอก เดี๋ยวฉันชวนเธอกลับบ้านเอง” ฟ่งซินพูด แล้วเอาแต่จ้องหน้าพอลลี่อย่างนิ่งๆ เอ...ได้ยินว่าเขาเป็นลูกชายของมาเฟียนะ ภายนอกก็ดูนิ่งๆ อยู่หรอก แต่ก็ไม่คิดว่าน้ำเสียงจะนิ่งจนเย็นยะเยือกแบบนี้ ฉันอยากรู้จังเลยว่าประโยคเมื่อกี้มันเป็นประโยคคำชวน หรือประโยคบอกเล่ากันแน่ สมแล้วล่ะที่เกิดมาเป็นลูกของมาเฟีย-*-
“เออ...จ๊ะ Y^Y” พอลลี่กระแอมตอบออกไปเบาๆ ไม่รู้ว่าเพราะกลัวหรือว่าเกรงกันแน่ (มันเหมือนกันไม่ใช่เหรอ ไอ้สองคนเนี่ย - -a)
“หึๆ...พอลลี่จังกลัวฟ่งซินเหรอ?” ลูเปียที่ยืนมองอยู่ข้างๆ ลูซี่ก็เอ่ยออกมาอย่างขำ ทำเอาพอลลี่ต้องหันไปมองมันแบบคาดโทษ เพื่อให้ไอ้ตัวปากปีจออย่างไอ้ลูเปียหุบรูบนหน้านั่นลง
ฉันอยากจะบอกจังเลยพอลลี่ว่ามันไม่ได้ผล ToT
“กลัวฉัน -*- ทำไมกัน?” ฟ่งซินที่ยืนสังเกตอยู่ก็พูดออกมา แถมสายตายังดูเคืองๆ ยังไงก็ไม่รู้ ไม่ต้องมาถึงฉันนะฟ่งซิน ฉันว่านายไปเครียร์กะพอลลี่เอาเองดีกว่านะ ฉันไม่อยากยุ่ง T^T
“ปะ...เปล่าสักหน่อย >o<”
“ฉันว่าพอลลี่ไม่ได้กลัวหรอก ก็แค่เกรงๆ ฟ่งซินก็เท่านั้นแหละ เรายังไม่คุ้นเคยกันดีเท่าไหร่เลยนินะ J” แล้วพระเอกในดวงใจ (ของยัยการ์ด้านะ ><) ก็อธิบายออกมาเพื่อแก้สถานการณ์ตึงเครียดของพอลลี่ พอได้ยินแบบนั้นยัยนั่นก็รีบพยักหน้าแบบเอาเป็นเอาตายกันเลยทีเดียว -*-
“ฮ่าๆ...ไม่ต้องกลัวฟ่งซินมันหรอก ถึงปากมันจะดูหน้ากลัวนะ แต่นิสัยเนี่ยใช่ได้เลยทีเดียว J” ทีเครสหัวเราะออกมา แล้วก็แก้ตัว เอ้ย...แก้ต่างให้กับฟ่งซินทันที ส่วนเพื่อนของฉันก็ได้แต่ทำหน้าเซ็งโลกแล้วพรึมพรำออกมาเบาๆ เท่านั้น
“ฉันน่ากลัวตรงไหนเนี่ย - -a” เอ่อ...พอเขาทำหน้าเอ๋อๆ แบบนี้ก็ดูน่ารักดีเหมือนกันนะเนี่ย ^^a
“แล้วจะยืนตรงนี้กันอีกนานไหม ฉันอยากกลับบ้านแล้วอ่ะ (. .  )” ลูซี่ที่ยืนเงียบเป็นเป่าสากมาชาติกว่าๆ ก็เอ่ยขึ้นมาอย่างตรงกับใจของหลายๆ คน ใช่...จะยืนคาประตูอีกนานไหมเนี่ย -*-
“โอ๋ๆ...ลูซี่จ๋า เรากลับกันดีกว่าเนอะ ให้พวกเขายืน ‘จีบ’ กันไปเหอะ ป่ะเรียวยะ กลับกันดีกว่า J” พอทิ้งระเบิดลูกบักเบ้งเอาไว้ในฉันกับพอลลี่เสร็จ ไอ้ลูเปียมันก็เดินเกี่ยวคอของลูซี่เดินไปเฉยเลย จนทำให้ลูซี่ที่โดนมันเกี่ยวคอเอาไว้ได้แต่ส่งสายตาแบบนี้ไปให้มัน - -+
“งั้นจะกลับกันหรือยังล่ะซีเวียร์? หรือจะไปที่ไหนๆ ต่อ? J” ไอ้หล่อเพื่อนของฉันถามออกมาพร้อมสายสายที่กรุ้มกริ่ม แต่ไม่ได้มองมาทางฉันนะ ดันมองไปทางทีเครสซะงั้น ทีเครสก็ได้แต่ยิ้มตอบ แล้วหันหน้ามาหาฉัน
ให้มันได้อย่างนี้สิ มีอะไรก็มาลงที่ฉันหมดเลย -///-
ไม่ชอบเหรอไง? -*-=>ผู้แต่ง
แหะๆ...ช้อบ...ชอบ ^///^
“ไม่ได้ไปที่ไหนต่อหรอก ก็แค่...”
“อยากกลับบ้านด้วย -*-” ทีเครสที่พูดค้างอยู่ถึงกับหน้าเสียที่ฟ่งซินเพื่อนของเขาเป็นคนตอบออกมาเอง -*- ไม่ใช่หน้าเสียย่างเดียวนะ หน้าแดงด้วย อิอิทำเอาฉันกับพวกที่เหลือหัวเราะออกมาอย่างพร้อมเพรียงกัน
“รู้ได้ไงวะ?แล้วจะพูดออกมาทำบ้าอะไร -*-” ทีเครสหันไปฉะฟ่งซินที่ทำเขาหน้าเสีย ฟ่งซินก็ได้แต่ลอยหน้าลอยตาไม่รู้ไม่ชี้ -3- ที่เครสก็เลยหันหน้าอายๆ มาที่ฉัน โคตรน่ารักเลยอ่า >o<
“เอ่อ...นั่นแหละ แบบที่ไอ้ฟ่งซินมันพูด ^///^a”
“ก็อยู่ด้วยกันแล้ว ก็กลับพร้อมกันเลยซิ ไม่เห็นจะเป็นไรเลย ^o^” ฉันตอบออกมายิ้มๆ ไม่ใช่ไม่เขินนะ ถ้ามัวแต่เขินกันไปกันมาก็ไม่ได้เรื่องสักทีสิ -.,- (อ่อ...อยากได้เรื่องว่างั้น - -+)
“ได้ข้อสรุปแล้ว งั้นเรากลับพร้อมกันเราดีกว่านะ ไอ้ลูเปียกะลูซี่คงไปถึงป้ายรถเมล์แล้วมั้งเนี่ย เฮ้อ...คิดถึงการ์ด้าจังเลย วันนี้ดูไร้คู่จังเลยแหะ - -a” เรียวยะบ่นออกมาแล้วกับเดินออกจากหน้าประตูไป ฉันจึงได้เลยเดินตามมันออกมา ทีเครสเดินมาข้างๆ ฉันแล้วก็เริ่มชวนคุยโน่นคุยนี่ไปเรื่อย ส่วนพอลลี่ที่กำลังจะเดินตามฉันมาก็ถูกฟ่งซินจับที่ข้อมือแล้วลากให้เดินออกมาพร้อมๆ กัน
ไม่รู้ว่าสมควรจะสงสารพอลลี่หรือจะเขินแทนดีที่มีหนุ่มหล่อมาเฟียมาเดินจับมือด้วยกันแน่ เฮ้อ...ตัดสินใจลำบากจัง -.,-
ทีเครสเป็นคนคุยสนุก ฉันก็เลยไม่เขินมากที่ฉันกับเขาเดินคุยกันแบบนี้ ฉันเล่าเรื่องต่างๆ ของฉันให้เขาฟังอย่าง ทั้งเรื่องเอ๋อๆ เป๋อๆ ของฉัน หรือไม่ก็เรื่องที่ฉันชอบแกล้งยัยการ์ด้ากับเรียวยะที่ชอบพลอดรักกันอยู่สองคน จนเรียวยะต้องกระแอมมาปรามฉันเบาๆ -*- (แต่มีหรือที่ฉันจะหยุด หุหุ ^.^) เขาเองก็เล่าเรื่องของเขา และเรื่องน่าขายหน้าของฟ่งซินให้พวกฉันฟัง อย่างเรื่องที่ฟ่งซินกินเผ็ดไม่ได้เพราะแพ้ของเผ็ดๆ แต่ดันไปกินวาซาบิทั้งที่ไม่รู้จัก จนตัวเองต้องเข้าโรงพยาบาลไปหนึ่งอาทิตย์เต็มๆ  ให้ฉันและเพื่อนของฉันฟัง เราต่างหัวเราะกันออกมาอย่างสนุก แม้ว่าสายตาโหดๆ ของฟ่งซินจะมองอยู่ก็ตาม ^^
เพราะฟ่งซินเกิดมาในตระกูลที่เป็นมาเฟีย การกระทำของเขาก็เลยดูแข็งๆ และน่าเกรงขาม ภายนอกของเขาต้องวางตัวให้ดี แต่จริงๆ แล้วข้างในของเขาก็เป็นแบบพวกเราๆ เนี่ยแหละ อยากมีเพื่อน อยากสนุกเหมือนกัน เขาขอแค่ที่บ้านของเขาที่มีแต่เรื่องซีเรียสก็พอ ที่โรงเรียนขอให้เขาได้ทำตามที่ใจตัวเองต้องการดีกว่า
ตอนแรกพอลลี่ก็ดูเกร็งๆ อาจจะเป็นเพราะความน่าเกรงขามของฟ่งซิน แต่เมี่อได้คุยกับเขา ได้เห็นมุมซื่อๆ ในตัวของเขาเธอก็เริ่มหายกลัว และมีแอบแกล้งเขาเล็กๆ ฟ่งซินถึงแม้จะไม่ได้ยิ้มออกมาสักเท่าไหร่ มีเพียงแค่การเสาะยิ้มออกมาเล็กๆ เท่านั้น แต่การที่เขาไม่ทำท่าโมโหร้าย ก็แสดงว่าเขาก็รู้สึกดีกับพวกเราแล้วล่ะ ทีเครสบอกฉันมาแบบนี้อ่ะนะ ^^
พอมาถึงป้ายรถเมล์ ก็เจอลูเปียยืนรอรถอยู่กับลูซี่ ลูซี่ได้แต่มองหน้ามันนิ่งๆ ส่วนลูเปียก็ทำหน้าเป็นหมาหงออยู่ข้างๆ และพอมันเห็นพวกฉัน...
“กว่าจะเดินมาถึงเนอะ ไม่รอให้รถเมล์หยุดวิ่งซะเลยล่ะ -o-” ปากหมาๆ ของมันก็เห่ามาใส่ฉันทันที -*-
“ถ้าแกยังไม่หุบปากของแกนะ ชีวิตที่เหลือของแกนั้นแหละ...ที่จะหยุดลง -*-”
“ชิ...ไม่พูดด้วยแล้ว -3-” แล้วมันก็หันหน้างอนๆ กลับไปหาลูซี่ที่ยืนมองมันอย่างเอือมระอา เชอะ...อยากง้อตายล่ะ -3-
“สนิทกันดีเนอะ J” ลูซี่ที่ไม่สนใจลูเปียเลยแม้แต่นิด ก็หันมามองพอลลี่ที่โดนฟ่งซินจับมืออยู่ไม่ยอมปล่อย ฟ่งซินหน้าขึ้นสีเล็กน้อย ต่างกับพอลลี่ที่หน้ากลายเป็นมะเขือเทศไปแล้ว
“>///<”
“รถเมล์มาแล้ว ไปกันเถอะ” ลูเปียพูดขึ้น พร้อมกับรถเมล์ที่วิ่งมาจอดที่ป้ายพอดี ลูซี่หันมาโบกมือให้ฉันน้อยๆ แล้วก็เดินขึ้นรถเมล์ไป ลูเปียหันมาแลบลิ้นใส่ฉัน แล้วรีบวิ่งขึ้นรถตามลูซี่ไปทันที เพราะถ้ามันไม่ไป มันคงจะโดนค้อนที่ฉันถืออยู่ในมือเป็นแน่แท้ -*-
“นี่...ปล่อยได้แล้ว ฉันจะขึ้นรถกลับบ้าน >///<” พอลลี่ที่พยายามแกะมือปลาหมึกของฟ่งซินออกจากมือของตัวเองพูดออกมา ฟ่งซินได้แต่มองหน้าพอลลี่ แล้วทำหน้าหงุดหงิดใส่
“ให้ฉันไปส่งเธอไม่ได้ไง?-*-”
“ฉันกลับเองได้ บอกไปกี่รอบแล้วเนี่ย >o<”
“ก็ฉัน...”
“เอาแบบนี้ดีกว่านะฟ่งซิน ไว้วันหลังค่อยไปส่งพอลลี่ดีกว่า นัดวันกันให้แน่ชัดไปเลย จะได้ไม่กล้าปฏิเสธ ^o^” ก่อนที่ฟ่งซินกับพอลลี่จะเถียงกันจนรถเมล์มันไป ฉันก็เลยหาทางไกล่เกลี่ยให้ทั้งสองคน และฉันก็ได้รับสายตาครุ่นคิดของฟ่งซินส่งมาให้ กับสายตาอาฆาตของพอลลี่ ก็แหม...อยากวางแผนเรื่องฉันกับทีเครสดีนัก พอฉันแกล้งกลับดันทำสายตาอย่างนั้นส่งมาให้ฉันเหรอ ยัยเพื่อนอกตัญญู >o<
“ไว้ฉันจะโทร.หาแล้วกัน - -” โดยที่ไม่รีรอ ฟ่งซินก็ดึงกระเป๋าพอลลี่ออกมาค้นหาโทรศัพท์โดยไม่คิดจะขออนุญาติ -*- แล้วกดเบอร์ของตัวเองลงไปทันที จนเสียงเรียกเข้าโทรศัพท์ของฟ่งซินดังขึ้น เขาจึงค่อยคืนโทรศัพท์ไปให้พอลลี่อย่างหน้าตาเฉย - -
“นี่...ฉันยังไม่ได้อนุญาตเลยนะ >o<”
“ไม่รีบกลับไง รถจะออกแล้วนะ - -”
“ก็...” พอลลี่ได้แต่ฟึดฟัดๆ คำหน้าแค้นๆ แล้วก็สะบัดบ็อบวิ่งขึ้นรถเมล์ทันที อาเมน - -*
“แล้วเบอร์เธอล่ะ? -*-”
“เอ๋...?” ทีเครสถามฉันออกมา พร้อมกับขมวดคิ้ว จะเหมือนกันไปถึงไหนเนี่ยสองคนเนี่ย จะขอก็ขอแบบหน้าบื้อๆ เลยใช่ไหม - -*
“เอาโทรศัพท์มา - -//” ฉันแบมือขอโทรศัพท์ไปตรงหน้าเขาเขายิ้มออกมาหน้าแป้นแล้วก็ส่งโทรศัพท์มาให้ทันที
“พูดง่ายอย่างนี้ค่อยน่ารักหน่อย J”
“น่ารักก็อย่าเผลอมารักก็แล้วกัน >o<”ฉันพูดกับตัวเองเบาๆ เพื่อไม่ให้ทีเครสได้ยิน
“เผอิญรักไปแล้วสิเนี่ย ว้า...ทำไงดี J”แต่มันก็คงจะไม่มีผลต่อหูของเขาเลยก็ว่าได้ จะหูดีไปไหนเนี่ย >///<
“แหวะ - -” เสียงของฟ่งซินกับเรียวยะดังขึ้นพร้อมๆกัน เชอะ...อิจฉาล่ะซิ >^<
“เธอขึ้นรถเมล์สายนี้ใช่ไหม?” ทีเครสถามฉันออกมาพร้อมกับมือที่ชี้ไปทางรถเมล์ที่แล่นเข้ามาพอดี
“ใช่...งั้นไปก่อนนะ แล้วพรุ่งนี้เจอกัน ^^//” ฉันบอกลาและส่งมือถือของเขาคืนไป แล้วก็โบกมือบ๊ายบายเขา เรียวยะกับฟ่งซิน เรียวยะที่ปกติจะต้องกลับบ้านกับฉันเพราะอยากไปส่งการ์ด้าก็ไม่ได้ไปด้วย เพราะวันนี้การ์ด้าไม่อยู่ เรียวยะก็ไม่รู้ว่าจะไปกับฉันเพื่ออะไร เพราะบ้านเขากับบ้านฉันมันอยู่คนละทางกันเลย
ก่อนรถจะออกมา ทีเครสก็พูดแบบไม่มีเสียงให้ฉัน จับใจความได้ว่า...
‘แล้วจะโทร.หานะJ’แล้วอย่างนี้จะไม่ให้ใจฉันเต้นแรงได้ยังไงล่ะเนี่ย >///<
ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 177 ท่าน