Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  






 
อ่านเรื่อง
secret Miracle เมืองแห่งความ(ไม่)ลับจับรักยัยแม่มดฝึกหัด 1
Cytherea
ซีเทรีย
22
10/12/2554 13:54:56
359
เนื้อเรื่อง
22
ซีเทรีย
            ‘อุแหว้ อแหว้ อุแหว้!!!’
            เสียงเด็กร้อง......
            ฉันอยู่ที่ไหนกัน ทำไมมันมืดไปหมดเลย รู้สึกเจ็บหัวชะมัด.......
            ‘โอ๋ๆๆๆ เป็นเด็กดีนะจ๊ะ’สักพักฉันก็ได้ยินเสียงเล็กใสดังมาจากที่ไหนสักแห่ง ฉันอยากจะลุกขึ้นตามหาเสียงนั้น แต่ร่างกายไม่สามารถขยับไปไหนได้ ฉันหันซ้ายขวามองหาต้นเสียง ตอนนี้สติของฉันไม่ค่อยที่จะเต็มร้อยสักเท่าไหร่ จึงทำให้ได้ยินต้นตอของเสียงไม่ชัดเจนสักเท่าไหร่
            ‘ทีน่า......เจ้าจงเอาเด็กคนนี้ไปทิ้งซะเถอะ!’ จู่ๆก็มีเสียงทุ้มนุ่มดังขึ้นมา น้ำเสียงนั้นมีความกังวลอย่างเห็นได้ชัด น้ำเสียงนั้นอาจจะดูแข็งกร้าว แต่กลับมีความอ่อนโยนซ่อนอยู่ด้วย
            ‘ไม่มีทางเทกซัส เด็กนี่เป็นลูกของเรานะ ท่านจะทิ้งไปได้ลงเหรอ’เสียงเล็กใสโต้กลับไปด้วยน้ำเสียงที่สดใส
            ‘แต่เด็กคนนี่ ในภายภาคหน้าจะกลับมาทำลายบ้านเมืองของเรานะ ข้ามั่นใจได้’เสียงทุ้มพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
            ‘ข้าไม่เชื่อ!!!!’ เสียงใสนั้นแปรเปลี่ยนเป็นเสียงแข็งกร้าว
            ‘โธ่ ทีน่า....’
            ‘ถ้าท่านจงเกลียดจงชังเด็กคนนี้ก็ได้โปรดบอกข้ามาตามตรง ไม่เห็นจะต้องมาพูดอ้อมค้อมอย่างนี้’
            ‘ไม่ใช่เป็นอย่างที่เจ้าคิด......’
            ‘ข้าผิดหวังในตัวท่านจริงๆ’
 จากนั้นเสียงก็หายไป สักพักหนึ่งก็ภาพหนึ่งผุดขึ้นเข้ามาในสมอง มันเป็นภาพที่ชายวัยประมาณสามสิบต้นๆ กำลังมีหน้าทีตื่นตระหนก เขากำลังเดินเข้าไปในห้องๆหนึ่งอย่างระมัดระมัด ในห้องนั้นมีเด็กคนหนึ่งกำลังหลับใหลอยู่ในแปลขนาดพอดีตัวเด็ก ชายคนนั้นเดินเข้าไปหาเด็กคนนั้น เมื่อไปถึงแปล เขาได้อุ้มเด็กขึ้นมาอย่างระมัดระวัง
‘ข้าขอโทษทีน่า แต่ข้าจำเป็นต้องทำ’ ชายหนุ่มพูดกับเด็กที่อยู่ในอ้อมแขน ทั้งที่เด็กคนนั้นยังหลับตาพริ้มอยู่
จากนั้นชายหนุ่มก็รีบเดินออกไปจากห้องโดยไม่ให้เด็กตื่น จากนั้นภาพก็หายไปอีกครั้ง สักพักก็มีภาพผุดขึ้นมาอีกครั้ง เป็นภาพที่ชายหนุ่มคนเดิมกำลังส่งเด็กคนนั้นให้กับผู้หญิงคนหนึ่ง ซึ่งผู้หญิงคนนั้นไม่ได้ใส่เครื่องประดับมากมายเท่าชายหนุ่ม เธอใส่แค่เสื้อผ้าสีสันธรรมดาเท่านั้น เธอรับเด็กคนนั้นมาด้วยความดีใจ
‘ข้าฝากลูกของข้าด้วย’
‘โปรดไว้ใจข้าเถอะ ข้าจะดูแลลูกของท่านอย่างดี’เธอพูดพร้อมกับยิ้มให้ชายหนุ่มอย่างอ่อนโยน ไม่ทันที่ชายหนุ่มจะเปิดปากพูดอะไร จู่ๆสมองของฉันก็รู้สึกเหมือนถูกบีบ มันบีบแรงมาก เหมือนะไร จู่ๆสมองของฉันก็รู้สึกเหมือนถูกบีบ มันบีบแรงมาก เหมือนกับสมองของฉันจะแหลกสลายไปในทันที มันเจ็บปวดมาก
“กรี๊ดดดดดด!!!!!” ในหัวสมองมีแต่ภาพของเด็กคนนั้น เมื่อเด็กคนนั้นลืมตาขึ้นมา ตาของเด็กคนนั้นเป็นสีฟ้าทะเลดูสดใสมาก แต่ฉันไม่ได้สนใจอะไรนัก เพราะตอนนี้ฉันรู้สึกเจ็บหัวอย่างมาก ได้เพียงแต่กรีดร้อง เพราะไม่สามารถทำอะไรได้ จู่ๆเหมือนกับทุกสิ่งทุกอย่างดับวูบลงในพริบตา
 
“วีนัส! วีนัส!”
ฉันได้ยินเสียงทุ้มนุ่มอันคุ้นเคย ร่างกายของฉันถูกขยับไปมาเบาๆ เมื่อลืมตาขึ้นก็พบกับนัยน์ตาที่ดำสนิท จมูกที่โด่งเป็นสัน แววตานั้นมองมาทางฉันด้วยแววตาที่เป็นห่วง เขากำลังจับไหล่ทั้งสองข้างและเขย่าไปมาอย่างอ่อนโยน เมื่อเจนเทินเห็นว่าฉันฟื้นแล้ว ก็ทำตาโตและยิ้มอย่างดีใจ และโผเข้ามากอดทันที
“วีนัส เธอฟื้นแล้ว ฉันเป็นห่วงเธอมากเลยนะรู้ไหม”
“ฉันไม่เป็นอะไรมากหรอก” พูดจบฉันก็หันไปมองรอบๆตัว ที่ไหนว่ะเนี่ย =_=มันเป็นห้อง......ห้องของฉันนี่นา นี่เรากลับมาอยู่บ้านการ์ฟิวตั้งแต่เมื่อไหร่กัน
“ฟื้นแล้วเหรอ” เสียงแหลมเล็กดังมากจากทางประตู เมื่อหันไปดูก็พบกับผู้หญิงคนหนึ่ง เธอสวยมาก ผมสีทองยาวประมาณกลางหลัง ที่ปลายผมของเธอม้วนเป็นลอนอย่างสวยงาม เธอใส่ชุดเหมือนกับเทพธิดาในเทพเจ้าของกรีก ผมของเธอมีสายคาดที่ทำด้วยเชือกฟางตัดกับหน้าผากขาวๆของเธอได้อย่างลงตัว ที่ข้อมือของเธอพันด้วยผ้าที่ฟ้าใส ผ้านั้นยาวไปถึงข้างหลังของเธอ หน้าของเธอกำลังยิ้มมาให้ฉันอย่างอ่อนโยน ริมฝีปากสีชมพูอ่อนขยับขึ้นลง หลังจากที่ฉันมองเธออย่างงง
“ขอโทษนะ ที่ฉันลืมแนะนำตัว ฉันชื่อซีเทรีย ยินดีที่ได้รู้จัก”
                                                 ( to be continued.....)
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
ปล.จบเล่มหนึ่งแล้วนะคะ ขอบคุณมากนะคะ ที่ติดตาม โปรดติมามเล่มที่สองด้วยนะคะ เพราะคิดว่าถ้าเล่ม
เดียวคงไม่พอ 555555 ยังไงก็ติดตามเล่มสองกนด้วยนะคะ รับรองว่าไม่นานเกินรอคะ ^^ ช่วยโหวดและ
เม้นท์ด้วยนะค่ะ
ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 185 ท่าน