Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  






 
อ่านเรื่อง
Rebel of the rule ทรยศกฎหัวใจฉีกความตายให้เรารักกัน!!
ployplay_thieflady
[[CHAPTER :: 2]]
2
09/12/2554 00:56:27
399
เนื้อเรื่อง
2
 
Vigorous Internationals school
“ยัยโลชั่น!!! เอาคืนมาเดี๋ยวนี้เลยนะ!!! >o<” เสียงปรี๊ดแหลมๆ ของยัยการ์ด้าดังมาแต่ไกล ทำให้รู้ว่าฉันยังหนีมาห่างจากยัยนั่นไม่พอ ฉันจึงต้องวิ่งหนีอย่างรีบเร่งอีกรอบ
“ฮ่าๆ อยากได้ก็ตามมาเอาสิ มาๆๆๆ เราคิดถึงเธอทุกคืนเลยนะ อ๊ากกก...เขินนะเนี่ย อิอิ”ฉันพูดไล่หลังเสียงดังให้ยัยการ์ด้าได้ยิน หน้าของยัยนั่นจึงกลายเป็นลูกตำลึงสุกอย่างช่วยไม่ได้ สงสัยจะทั้งแค้นและทั้งอายเลยล่ะนั่น ฮ่าๆ
“หุบปากเดี๋ยวนี้เลยนะยัยโล่ชั่นเน่า!!!>///<”
“ฉันชื่อ ‘ซีเวียร์’ไม่ใช่นีเวีย แล้วฉันก็ไม่ใช่โลชั่นด้วย ฮ่าๆ”
“แกจะเป็นอะไรฉันไม่รู้หรอกนะ แต่เอาโทรศัพท์ฉันคืนมาเดี๋ยวนี้เลย!! >o<”แล้วยัยนั่นก็เร่งฝีเท้าเข้ามาใกล้ฉันทุกที หวา...ต้องรีบกลับให้ถึงห้องแล้วสิเรา
ฉันรีบวิ่งโดยที่ไม่หันกลับไปดูการ์ด้าอีกเลย เพราะมัวดู ‘ข้อความรัก’ของยัยการ์ด้าจนเพลิน เรียวยะนี่ก็น่ารักนะ ส่งข้อความหวานๆ ทุกวันเลย อิอิ ^o^
แล้วฉันก็วิ่งเข้ามาหยุดอยู่ที่ห้อง 12-B ห้องเรียนของเกรด 12 ภายในโรงเรียน Vigorous internationals school โรงเรียนนี้เปิดสอนตั้งแต่เกรด 7-12 นั้นก็คือฝั่งมัธยมต้น-ปลาย ส่วนทางด้านประถม จะแยกออกเป็น Vigor Internationals school
โรงเรียนทั้งสองแห่งนี้ มีแต่ลูกของผู้ลากหมากดีเขาเรียนกันทั้งนั้น เป็นโรงเรียนนานาชาติ แต่ก็อยู่ภายใต้ของประเทศไทย ก็เลยเปิดสอนภาษาไทยซึ่งเป็นภาษาประจำชาติแก่พวกเด็กนอกได้เรียนรู้กัน ถ้าไม่มีเงิน ก็อย่าหวังว่าจะได้เข้ามาเรียนที่นี่เลยก็ว่าได้ ส่วนฉัน...ถึงแม้ว่าจะไม่ได้เป็นลูกนายกกลับชาติมาเกิด แต่ก็พอมีฐานะทางบ้านอยู่บ้าง ก็งี้แหละ บ้านรวยนิดรวยหน่อยอ่ะนะ ^^
ฉันชื่อ ‘ซีเวียร์  ซิลเวอร์นี’ จะขออธิบายสั้นๆ ละกัน ฉันมีผิวขาวใสไปทั้งตัว ผมดำยาวตรงสวยมีน้ำหนัก นัยน์ตาสีฟ้าสดใส มีนิสัยชอบแกล้ง ปากดี มีน้ำใจ หุ่นไม่อ้วน ถึงไม่สวยเลิศเลอ แต่ก็ไม่ได้ขี้เหล่ จัดได้ว่าอยู่ในขั้นน่ารักน่าเตะจะมากกว่า -*-
ส่วนยัยที่วิ่งตามมาด้านหลังคือยัยการ์ด้า เธอเป็นผู้หญิงที่น่ารัก ตาสีดำโต กับผมตรงสั้นระบ่า แต่ชอบทำตัวเป๋อๆ ให้ฉันแกล้งอยู่เลย ^_^
ฉันวิ่งถลาเข้าไปในห้อง ก็ได้เจอกับเพื่อนๆ ร่วมชั้นที่ยังมาถึงกันแค่ไม่กี่คนเท่านั้น สายตาของฉันมองหา‘เจ้าของ’บทความหวานๆ ในมือถือทันที แล้วสายตาฉันก็ไปสะดุดอยู่ที่หนุ่มญี่ปุ่นหน้าใสคนหนึ่งเข้าอย่างจัง เขาหันมามองฉันแล้วยิ้มให้เป็นเชิงทักทายทันที ฉันเลยรีบเดินเข้าไปหาพร้อมกับรอยยิ้มสดใส
“ไง...เรียวยะ ^^”
“วิ่งมาแต่เช้าอย่างเนี่ย แกล้งการ์ด้าอีกแล้วล่ะซิ - -*” เรียวยะมองฉันด้วยสายตาเจ้าเล่ห์เหมือนกับรู้ทันฉันซะทุกอย่าง เชอะ...เบื่อจริงๆ เลย -*-
“เอาคืนมานะซีเวียร์!!!” แล้วเจ้าของโทรศัพท์ก็มาหยุดยืนเหนื่อยหอบอยู่ที่หน้าประตูห้อง พร้อมกับมองมาที่ฉัน แต่พอหันมาเจอสายตายิ้มๆ ของเรียวยะ เจ้าหล่อนก็หน้าแดงขึ้นมาซะงั้นแหละ >///<
“อ่ะๆ...คืนก็ได้ ไม่เห็นอยากอ่านเลย -3-” ฉันส่งโทรศัพท์คืนให้การ์ด้าอย่างง่ายๆ เธอเดินมารับไปอย่างอายๆ เรียวยะเห็นอย่างนั้นก็ได้ทีเสริมขึ้นมา
“อ่านหมดแล้วล่ะซิ ถึงคืนง่ายขนาดเนี่ย -///-”
“J”
“ >///<”
“แหม...ก็อยากรู้นี่นา เพื่อนทั้งสองคนของฉันน่ะ รักกันมากขนาดไหน J”
“ฉันน่ะรักมากอยู่แล้ว -///-” เรียวยะพูดออกมาเบาๆ แต่ก็ดังพอที่ฉันกับการ์ด้าจะได้ยิน ยัยนั่นยิ่งหน้าแดงใหญ่เลย อิอิ
“ทำไรกันแต่เช้าเลย ไม่บอกไม่กล่าวกันเลยนะ -o-” เสียงกวนๆ ของไอ้ ‘ลูเปีย’ ดังขึ้นมา พร้อมกับร่างสองสาวที่เดิมมาพร้อมกัน
“ดีๆ พอลลี่ ดีๆ ลูซี่ ^o^” และนี่ก็คือคำทักทายประจำของฉันกับเธอทั้งสองคน -*-
“ดีจ้าซีเวียร์ ^o^” พอลลี่ นางฟ้าตัวน้อยๆ ของฉันยิ้มออกมาอย่างน่ารัก เธอเป็นสาวร่างเล็ก น่าทะนุถนอม หน้าตาเธอขาวใสยิ่งกว่าตุ๊ตาซะอีก อ๊ากกก...น่ารักอ่ะ ^///^
“ดี...ซีเวียร์ J” และลูซี่ ที่เป็นสาวยิ้มสวยในใจของชายหนุ่มหลายๆ คน เธอเหมาะสมมากกับหุ่นของนางแบบ ไม่พูดมาก แต่ก็ไม่ได้ปิดตัวเอง
เอ่อ...ฉันได้บอกหรือยังว่าทั้งพอลลี่และลูซี่เป็นพี่น้องแฝดคนละฝากัน น่ารักยกกำลังสองเลยใช่ไหมล่ะ อิอิ
“ฉันทักเธอคนแรกเลยนะยัยงั่ง ทำไมไม่ทักฉันตอบเลยล่ะยัยโลชั่น -*-” และอีกคนที่จะไม่พูดถึงก็ไม่ได้ ลูเปีย นายจอมกวนโอ๊ยที่เป็นคู่อริกับฉัน กัดกันตลอดทุกเวลา เป็นเพราะนิสัยกวนโอ๊ยของเขานั้นแหละ ที่ทำให้ฉันไม่อยากจะเสวนาด้วย เอาเป็นว่าหมอนี่เป็นคนที่หน้าตาดีจนมีแฟนคลับอยู่นิดๆ หน่อยๆ นั่นแหละ
“ชิ...ก็ปากเงี่ย ใครเค้าอยากจะทัก -3-” ฉันพูดออกมา พลางกอดอกแล้วหันหน้าหนี
“แหม...ฉันอยากจะทักเธอตายล่ะ เห็นว่าอยู่กลุ่มเดียวกันหรอกถึงทักน่ะ รู้งี้ทักการ์ด้าดีกว่า สวยกว่าเธอเยอะเลย : P”
“ไอ้ลูเปีย เมื่อกี้ว่าไงนะ - -*”
“ทำไม? ยัยโลชั่นบูด : P”
“หน็อย!! เดี๋ยวแกได้ตาย!!!” ฉันเดินเข้าไปเพื่อจะบีบคอไอ้ลูเปีย แต่ก็ได้พอลลี่กับลูซี่ที่เป็นคนมาดึงฉันไว้
“ห้ามฉันทำไมอ่า...ปล่อยฉ้านนน!!”
“อย่าทะเลาะกันเลยนะ ลูเปียก็ปากเสียไปงั้นแหละ ^^” พอลลี่เทพธิดาองค์น้อยของฉันพูดออกมาพร้อมกับกอดฉันเบาๆ
“ใช่...เธอก็รู้นะ ว่าไม่มีใครปาก ‘หมา’ เท่ามัน” ลูซี่ที่จับแขนฉันไว้ไม่ยอมปล่อยก็พูดออกมาเหมือนกัน แต่ฉันรู้สึกสะใจยังไงก็ไม่รู้แฮะ ก็เลยหยุดดิ้นแล้วหันมายิ้มให้
“เออ...เนอะ ฉันว่าเธอพูดถูกที่สุดเลย ^^a” บอกแล้วไง ว่าลูซี่เป็นคนพูดน้อย แต่ฉันก็ยังไม่ได้บอกนี่นะ ว่าถ้าเธอได้พูดแล้ว เธอพูดโคตรเจ็บเลย สาบานได้เลย...ว่าชาตินี้ทั้งชาติ ฉันจะไม่ยอมเป็นศัตรูกับลูซี่แน่นอน TT^TT
“เหมือนฉันโดนด่ายังไงก็ไม่รู้สินะ -*-” ไอ้ลูเปียที่เพิ่งรู้ตัว ก็ได้แต่ทำหน้างงๆ มันก็คงรู้แหละว่าโดนด่า แต่ก็ไม่มีใครกล้าต่อกรกับลูซี่
“ใช่...แกโดนลูซี่ด่า และแกจะโดนฉันด่าด้วย ไม่ต้องมาแซวการ์ด้าต่อหน้าฉันเลยนะ -*-” แล้วเรียวยะก็หันไปฉะลูเปียด้วยอีกคน
“ตกลงฉันผิดใช่ไหมเนี่ย TToTT”
ทั้งฉัน การ์ด้า เรียวยะ พอลลี่ ลูซี่ และลูเปีย เป็นเพื่อนกันค่ะ อย่างที่รู้ๆ พอลลี่กับลูซี่เป็นพี่น้องกัน ส่วนลูเปียก็เป็นเพื่อนบ้านของทั้งสองคนนี้มาตั้งแต่เด็กๆ ส่วนฉันกับการ์ด้า ก็เป็นเพื่อนรักที่เรียนด้วยกันมาตั้งแต่อนุบาล ส่วนเรียวยะ ที่เพิ่งเข้ากลุ่มมาเมื่อเกรด 10 ก็มาอยู่กลุ่มเดียวกัน เพราะบังเอิญมาหลงเสน่ห์การ์ด้าเพื่อนสาวของฉันเนี่ยแหละ แต่สองคนนี้ก็เพิ่งคบกันได้ไม่นาน เพราะต่างฝ่ายต่างอ้ำๆ อึ้งๆ ไม่ยอมบอกรักกันสักที จนทำให้ฉันกับสหายอีกสามคน ต้องวางแผนจัดการความรักของสองคนนี้ เรื่องมันถึงได้ลงเอยกันอย่างแฮปปี้เอนดิง
ถึงแม้ฉันกับลูเปียจะชอบเถียงกันบ่อยๆ แต่เวลามีปัญหา...ลูเปียจะเป็นผู้นำคอยจัดการให้ตลอด เราจึงเป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่เกรด 10 และที่เถียงกันแง่งๆ ใส่กัน ก็ไม่ได้หมายความว่าฉันกับลูเปียจะเกลียดขี้หน้ากันนะ เราน่ะรักเพื่อนๆ กันมาก ก็แค่แง่งๆ สร้างสีสันให้กลุ่มครึกครื้นก็เท่านั้นเอง
“นักเรียน...นั่งที่ได้แล้ว” แล้วอาจารย์มิเชล อาจารย์ประจำชั้นก็เดินเข้ามา นักเรียนที่กระจัดกระจายอยู่ตามส่วนต่างๆ ของห้องก็เดินกลับมานั่งที่ของตัวเอง รวมทั้งฉันกับเพื่อนๆ ด้วย ตอนนี้เราเรียนกันอยู่เทอม 1 ซึ่งอีกไม่กี่อาทิตย์ก็จะใกล้ปิดเทอมแล้ว ฉันกับเพื่อนๆ จึงได้ตั้งใจเรียนกันเต็มที่ เพราะเทอมหน้าก็คงจะไม่ค่อยได้เรียนเท่าไหร่ เพราะพวกเราอยู่เกรด 12 จึงต้องเตรียมตัวเอนกันในปีหน้า เทอม 2 จึงน่าจะไม่ค่อยมีเรียนมากนัก
“รายงานที่ครูให้ไป เอามาส่งที่หน้าห้องได้เลย แล้วเปิดหน้า 198 อ่านแล้วเดี๋ยวครูจะถามเอง” พออาจารย์พูดจบ ฉันก็เริ่มนึกขึ้นมา
เอ...วันนี้มีรายงานด้วยเหรอ?
“เป็นไรไปเหรอ...ซีเวียร์?” การ์ด้าที่นั่งข้างๆ ฉันถามขึ้นมาอย่างสงสัย เธอหยิบเอารายงานเล่มบางออกมาวางไว้บนโต๊ะ พอเห็นอย่างนั้น ฉันก็เลยหยิบมันขึ้นมาดู พอเห็นแล้วฉันอยากจะร้องไห้ออกมาเลยทีเดี๋ยว - -^
“การ์ด้า...ฉันลืมรายงานเรื่องนี้ไปซะสนิทเลยอ่ะ ทำไงดีล่ะ? ToT”
“เหอะๆ...ฉันว่าเธอรีบไปบอกอาจารย์ดีกว่านะ ถามฉัน...ฉันก็คงให้คำตอบอะไรเธอไม่ได้น่ะ ^^;;” การ์ด้ายิ้มฝืดๆ มาทางฉัน แล้วหันหน้าไปทางหน้าห้อง พอฉันหันตามไป ก็เจอกับสายตามหาโหดของอาจารย์มิเชลที่ส่งมาพอดี
“ซีเวียร์...เธอลืมอีกแล้วใช่ไหม?” อาจารย์มิเชลถามออกมาเสียงดัง ทำให้ฉันต้องตกเป็นเป้าสายตาของคนทั้งห้องไปในทันที
“ขะ...ขอโทษค่ะ” ฉันพูดออกไปเสียงเบา พลางก้มหน้าลง ได้ยินเสียงหัวเราะคิกๆ มาจากด้านหลัง หน็อย...ไอ้ลูเปีย อย่าให้เป็นแกบ้างแล้วกัน ฉันจะขำให้หงายท้องไปเลย TT^TT
อาจาร์ยมิเชลมหาโหดมองหน้าฉันแล้วส่ายหัว เพราะนี่ไม่ใช่การลืมครั้งแรกของฉัน แต่ฉันเนี่ยแหละ...ตัวลืมเป็นประจำเลย และอาจารย์ก็จะสั่งฉันด้วยคำพูดเดิมๆ ว่า...
“ออกไปยืนนอกห้องเดี๋ยวนี้!!!” แง๊...พระเจ้า หนูขอโทษTToTT
ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 133 ท่าน