Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  






 
อ่านเรื่อง
Magic Dreams มหัศจรรย์นัก รักเจ้าชายในฝัน
AoLy
:: บทนำ ::
1
08/12/2554 04:03:30
257
เนื้อเรื่อง

     ลานโล่งกว้างที่ไร้สีสัน รอบๆ เต็มไปด้วยสีขาวโพลนคล้ายสตูดิโอ แต่ก็ดูกว้างใหญ่ไพศาลราวกับสรวงสวรรค์ กลิ่นหอมอบอวลอยู่ทั่วบริเวณ ราวกับดึงให้ฉัน เดินเข้าไปเรื่อยๆ อย่างไม่มีสิ้นสุด
“แอลฟี่...”  เสียงเรียกฉันดังขึ้น ฉันมองเห็นชายร่างหนึ่งยืนห่างจากฉันมาก จนทำให้ฉันมองเห็นเขาได้เลือนลางเหลอเกิน
“...นั่นใครน่ะ” ฉันเดินเข้าไปใกล้มากขึ้น ก็ยิ่งได้กลิ่นหอม หอมมากๆ
“ฉันรักเธอนะแอลฟี่ รอฉันนะ” เสียงเรียกปริศนานั้น ค่อยๆ ดังเข้าสู่โสตประสาทของฉันมากขึ้นเรื่อยๆ เหมือนหลอมรวมพลัง เพื่อที่จะดึงดูดฉันให้เข้าไปใกล้
“...นายเป็นใคร” ฉันถามขึ้นอีกครั้ง ชายหนุ่มตรงหน้าฉันช่างงดงามมากจริงๆ นันย์ตาสีน้ำตาลอ่อนของเขาช่างหน้าค้นหา แต่ที่หน้าแปลกตาที่สุด นั่นก็คือเขาสวมมงกุฏ เขาคือใครกันนะ
“สักวันเธอจะได้รู้แอลฟี่... รอฉันนะ เราจะต้องได้พบกัน” เขาบอกฉัน และเดินจากฉันไป ตามทางเดินสีขาวที่ไม่มีสิ้นสุด
“แอล สายแล้วลูก”
“ค่ะแม่ จะไปเดี๋ยวนี้ล่ะค่ะ” อะไรกันน่ะ นี่ฉันฝันไปเหรอเนี่ย ทำไมฉันฝันแบบนี้เหมือนกันทุกคืนเลยนะ รู้แต่เพียงว่าทุกครั้งที่ฝันถึงก็จะมีแต่ความอบอุ่นอยู่ในหัวใจตลอดเวลา แล้วชายปริศนาคนนั้นเป็นใครกัน น่าแปลกที่ฉันจำไม่ได้แม้กระทั่งใบหน้าของเขา แม้แต่น้ำเสียงก็ยังนึกไม่ออก แต่ฉันเหมือนเห็นมงกุฏอยู่ที่ศีรษะของเขา หรือว่าเขาจะเป็นเจ้าชายนะ งั้นเขาก็คงจะเป็นเจ้าชาย... ในฝันของฉัน
“แอล”
“...”
“ยัยแอลฟี่”
“โอ๊ย เรียกซะเสียงดังเลยเมนี่ ตกใจหมด”
“ก็ฉันเรียกตั้งหลายรอบแล้วแกก็ไม่ตอบนี่นา เหม่ออะไรของแกนะแอลฟี่” 
“แกเคยฝันถึงคนที่แกไม่รู้จักบ้างป่ะ?” ฉันตัดสินใจโพล่งถามข้อสงสัยที่ฉันคาใจสุดๆ กับเมนี่ มันจะหาว่าฉันบ้าไหมนะ = =”
“จะบ้าหรอ ถ้าแกไม่รู้จักแล้วแกจะไปฝันถึงเขาได้ไง”
“ไม่รู้สิ ฉันฝันถึงเขาบ่อยมาก ฝันเหมือนๆ กันทุกคืนเลย”
“แล้วคนในฝันของแก เขาบอกอะไรกับแกบ้างหรือเปล่า”
“ฉันรู้สึกเหมือนฉันกำลังรอเขา หรือบางที... เขาก็กำลังรอฉัน ฉันคิดว่าเขา เขาเหมือน... เจ้าชาย”
“เจ้าชาย? อะไรทำให้แกคิดแบบนั้น”
“ไม่รู้สิ แต่ฉันคิดว่าเขาคือ “เจ้าชายในฝัน” ของฉัน”
“เพ้อใหญ่แล้วน่าแก แล้วพี่ซันชายน์ของแกล่ะ จะเอาเขาไปไว้ที่ไหน”
“ก็อยู่ที่เดิมนั่นแหละเมนี่” นั่นสินะ ฉันจะไปคิดถึงคนในฝันเพื่ออะไร ในเมื่อฉันก็มีแฟนที่แสนดีอย่างพี่ซันชายน์แล้วทั้งคน ผู้ชายที่รักฉัน ดีกับฉัน และก็อยู่เคียงข้างฉันมาตลอด
“คุยอะไรกันอยู่เหรอครับ สาวๆ” พี่ซันชายน์เดินมาหาฉันพอดี รัศมีความหล่อของเขาแผ่กระจายทั่วโรงเรียน ก็เขาเป็นดาราดังนี่นา แต่เขาก็มาที่นี่บ่อยนะ คนในโรงเรียนก็เริ่มจะรู้แล้วล่ะ ว่าเราเป็นแฟนกัน
“พี่ซันมาเร็วจังเลยนะคะ ดีนะเนี่ยที่วันนี้แอลเลิกเรียนเร็ว”
“พี่ไม่อยากให้แอลรอนานน่ะ เมนี่กลับด้วยกันไหม เดี๋ยวพี่จะแวะไปส่ง”
“เอ่อ ไม่ดีกว่าค่ะ เชิญพี่ซันชายน์ไปกับแอลเถอะค่ะ เมนี่ไม่อยากเป็น กขค อิอิ”
“ไม่ไปด้วยกันจริงๆ เหรอเมนี่” ฉันหันไปถามเมนี่อีกครั้ง
“แกไปกะพี่ซันสองคนน่ะดีแล้ว จะได้มีเวลาอยู่ด้วยกันนานๆ ไง นานๆ ทีพี่เขาจะหาเวลาว่างมาหาเธอได้นะ” เมนี่หันมากระซิบฉัน
“งั้นเธอกลับบ้านดีๆ นะเมนี่”
“จ้า ไม่ต้องห่วง ไปนะ บ๊ายบาย สวัสดีค่ะพี่ซันชายน์”
“ครับ ^-^”
“ไปกันสองคนไม่กลัวนักข่าวตามถ่ายรูปเหรอคะพี่ซัน”
“ช่างเขาเถอะ พี่แก้ข่าวจนเบื่อแล้ว อยากทำอะไรก็ทำไปเถอะ”
“นั่นสินะคะ”
“แอลฟี่ครับ วันนี้ไปทานข้าวกันไหม” พี่ซันชายน์หันมาถามฉัน ขณะที่เขากำลังขับรถ
“ก็ได้ค่ะพี่ซัน แอลว่าพักนี้เราก็ไม่ได้ทานข้าวด้วยกันนานแล้วนะ”
“งั้นวันนี้แอลฟี่อยากทานร้านไหนบอกพี่ได้เลยนะ”
“อะไรก็ได้ค่ะ แล้วแต่พี่ซันเลย”
“ร้านนี้คนยังเยอะเหมือนเดิมนะ หาที่จอดรถยากด้วย” พี่ซันชายน์พูดขึ้น เรามาถึงที่ร้านอาหารสุดหรูย่านใจกลางเมือง มันเป็นร้านแรกที่เรามาด้วยกัน ตอนพี่ซันชายน์มาขอฉันเป็นแฟน วันนี้จะมีอะไรพิเศษหรือเปล่าน้า เขาถึงได้พาฉันมา เอ๊ะหรือว่า จะขอหมั้น อ๊ากเขินน เพราะเราก็คบกันมาหนึ่งปีกว่าแล้วนะ พี่เขาก็เรียนใกล้จบแล้วด้วยตื่นเต้นๆๆๆ
“ใช่ค่ะ อาหารก็อร่อยมากด้วย”
“งั้นเราไปหาที่นั่งกันเถอะ” พี่ซันชายน์พาฉันไปนั่ง และสั่งอาหารประมาณสามอย่าง ความจริงพี่ซันจะสั่งอีก แต่ฉันกลัวว่าจะกินไม่หมด เลยพอแค่นี้ดีกว่า เห็นเมนูแล้วไม่กล้าสั่งเลย แพงแสนแพง เด็กม.ปลาย อย่างฉันไม่มีปัญญามากินเองแน่ๆ
“อาหารอร่อยมากค่ะพี่ซัน วันนี้พี่ซันพาแอลมาทานข้าว นี่เรื่องในโอกาสอะไรหรือคะ” ฉัน
“แอลจะให้พี่พูดเลยจริงๆ หรอ” ถามเลยสิคะ ตื่นเต้นนะเนี่ย จะเป็นแบบที่ฉันหวังไว้ไหมนะ
“ค่ะ แอลอยากรู้มากๆ”
“คือพี่ว่า... เรา เราเลิกกันเถอะ”
“จริงหรือคะ แหม... หา อะไรนะคะ เลิก หมายความว่าไงคะ? นี่แอลฝันไปหรือเปล่า”
“แอลไม่ได้ฝันไปหรอก พี่พูดจริง พี่ขอโทษนะ แต่พี่คงเป็นแฟนกับแอลต่อไปไม่ได้แล้ว”
“ทำไมล่ะคะ แอลไม่ดีตรงไหน แอลทำอะไรผิด ทำไมคะพี่ซัน”
“คือพี่มีคนอื่น พี่ขอโทษนะ เราจบกันแค่นี้ดีกว่า สักวันเราต้องได้เจอคนที่ดีกว่าพี่แน่ๆ” พอพี่ซันชายน์พูดจบ ก็วางเงินไว้บนโต๊ะ แล้วเดินจากฉันไปแบบไม่มีวันหวนกลับมา
“พี่ซันทำแบบนี้กับฉันได้ยังไง ฮือๆ” ฉันนั่งร้องไห้อยู่เพียงลำพังในร้านอาหารสุดหรู โดยที่ไม่รู้ตัวเลยว่า มีสายตาคู่หนึ่งที่มองเธอด้วยความรู้สึกผิด และสงสารเธอมากบทนำ
     ลานโล่งกว้างที่ไร้สีสัน รอบๆ เต็มไปด้วยสีขาวโพลนคล้ายสตูดิโอ แต่ก็ดูกว้างใหญ่ไพศาลราวกับสรวงสวรรค์ กลิ่นหอมอบอวลอยู่ทั่วบริเวณ ราวกับดึงให้ฉัน เดินเข้าไปเรื่อยๆ อย่างไม่มีสิ้นสุด
“แอลฟี่...”  เสียงเรียกฉันดังขึ้น ฉันมองเห็นชายร่างหนึ่งยืนห่างจากฉันมาก จนทำให้ฉันมองเห็นเขาได้เลือนลางเหลอเกิน
“...นั่นใครน่ะ” ฉันเดินเข้าไปใกล้มากขึ้น ก็ยิ่งได้กลิ่นหอม หอมมากๆ
“ฉันรักเธอนะแอลฟี่ รอฉันนะ” เสียงเรียกปริศนานั้น ค่อยๆ ดังเข้าสู่โสตประสาทของฉันมากขึ้นเรื่อยๆ เหมือนหลอมรวมพลัง เพื่อที่จะดึงดูดฉันให้เข้าไปใกล้
“...นายเป็นใคร” ฉันถามขึ้นอีกครั้ง ชายหนุ่มตรงหน้าฉันช่างงดงามมากจริงๆ นันย์ตาสีน้ำตาลอ่อนของเขาช่างหน้าค้นหา แต่ที่หน้าแปลกตาที่สุด นั่นก็คือเขาสวมมงกุฏ เขาคือใครกันนะ
“สักวันเธอจะได้รู้แอลฟี่... รอฉันนะ เราจะต้องได้พบกัน” เขาบอกฉัน และเดินจากฉันไป ตามทางเดินสีขาวที่ไม่มีสิ้นสุด
“แอล สายแล้วลูก”
“ค่ะแม่ จะไปเดี๋ยวนี้ล่ะค่ะ” อะไรกันน่ะ นี่ฉันฝันไปเหรอเนี่ย ทำไมฉันฝันแบบนี้เหมือนกันทุกคืนเลยนะ รู้แต่เพียงว่าทุกครั้งที่ฝันถึงก็จะมีแต่ความอบอุ่นอยู่ในหัวใจตลอดเวลา แล้วชายปริศนาคนนั้นเป็นใครกัน น่าแปลกที่ฉันจำไม่ได้แม้กระทั่งใบหน้าของเขา แม้แต่น้ำเสียงก็ยังนึกไม่ออก แต่ฉันเหมือนเห็นมงกุฏอยู่ที่ศีรษะของเขา หรือว่าเขาจะเป็นเจ้าชายนะ งั้นเขาก็คงจะเป็นเจ้าชาย... ในฝันของฉัน
“แอล”
“...”
“ยัยแอลฟี่”
“โอ๊ย เรียกซะเสียงดังเลยเมนี่ ตกใจหมด”
“ก็ฉันเรียกตั้งหลายรอบแล้วแกก็ไม่ตอบนี่นา เหม่ออะไรของแกนะแอลฟี่” 
“แกเคยฝันถึงคนที่แกไม่รู้จักบ้างป่ะ?” ฉันตัดสินใจโพล่งถามข้อสงสัยที่ฉันคาใจสุดๆ กับเมนี่ มันจะหาว่าฉันบ้าไหมนะ = =”
“จะบ้าหรอ ถ้าแกไม่รู้จักแล้วแกจะไปฝันถึงเขาได้ไง”
“ไม่รู้สิ ฉันฝันถึงเขาบ่อยมาก ฝันเหมือนๆ กันทุกคืนเลย”
“แล้วคนในฝันของแก เขาบอกอะไรกับแกบ้างหรือเปล่า”
“ฉันรู้สึกเหมือนฉันกำลังรอเขา หรือบางที... เขาก็กำลังรอฉัน ฉันคิดว่าเขา เขาเหมือน... เจ้าชาย”
“เจ้าชาย? อะไรทำให้แกคิดแบบนั้น”
“ไม่รู้สิ แต่ฉันคิดว่าเขาคือ “เจ้าชายในฝัน” ของฉัน”
“เพ้อใหญ่แล้วน่าแก แล้วพี่ซันชายน์ของแกล่ะ จะเอาเขาไปไว้ที่ไหน”
“ก็อยู่ที่เดิมนั่นแหละเมนี่” นั่นสินะ ฉันจะไปคิดถึงคนในฝันเพื่ออะไร ในเมื่อฉันก็มีแฟนที่แสนดีอย่างพี่ซันชายน์แล้วทั้งคน ผู้ชายที่รักฉัน ดีกับฉัน และก็อยู่เคียงข้างฉันมาตลอด
“คุยอะไรกันอยู่เหรอครับ สาวๆ” พี่ซันชายน์เดินมาหาฉันพอดี รัศมีความหล่อของเขาแผ่กระจายทั่วโรงเรียน ก็เขาเป็นดาราดังนี่นา แต่เขาก็มาที่นี่บ่อยนะ คนในโรงเรียนก็เริ่มจะรู้แล้วล่ะ ว่าเราเป็นแฟนกัน
“พี่ซันมาเร็วจังเลยนะคะ ดีนะเนี่ยที่วันนี้แอลเลิกเรียนเร็ว”
“พี่ไม่อยากให้แอลรอนานน่ะ เมนี่กลับด้วยกันไหม เดี๋ยวพี่จะแวะไปส่ง”
“เอ่อ ไม่ดีกว่าค่ะ เชิญพี่ซันชายน์ไปกับแอลเถอะค่ะ เมนี่ไม่อยากเป็น กขค อิอิ”
“ไม่ไปด้วยกันจริงๆ เหรอเมนี่” ฉันหันไปถามเมนี่อีกครั้ง
“แกไปกะพี่ซันสองคนน่ะดีแล้ว จะได้มีเวลาอยู่ด้วยกันนานๆ ไง นานๆ ทีพี่เขาจะหาเวลาว่างมาหาเธอได้นะ” เมนี่หันมากระซิบฉัน
“งั้นเธอกลับบ้านดีๆ นะเมนี่”
“จ้า ไม่ต้องห่วง ไปนะ บ๊ายบาย สวัสดีค่ะพี่ซันชายน์”
“ครับ ^-^”
“ไปกันสองคนไม่กลัวนักข่าวตามถ่ายรูปเหรอคะพี่ซัน”
“ช่างเขาเถอะ พี่แก้ข่าวจนเบื่อแล้ว อยากทำอะไรก็ทำไปเถอะ”
“นั่นสินะคะ”
“แอลฟี่ครับ วันนี้ไปทานข้าวกันไหม” พี่ซันชายน์หันมาถามฉัน ขณะที่เขากำลังขับรถ
“ก็ได้ค่ะพี่ซัน แอลว่าพักนี้เราก็ไม่ได้ทานข้าวด้วยกันนานแล้วนะ”
“งั้นวันนี้แอลฟี่อยากทานร้านไหนบอกพี่ได้เลยนะ”
“อะไรก็ได้ค่ะ แล้วแต่พี่ซันเลย”
“ร้านนี้คนยังเยอะเหมือนเดิมนะ หาที่จอดรถยากด้วย” พี่ซันชายน์พูดขึ้น เรามาถึงที่ร้านอาหารสุดหรูย่านใจกลางเมือง มันเป็นร้านแรกที่เรามาด้วยกัน ตอนพี่ซันชายน์มาขอฉันเป็นแฟน วันนี้จะมีอะไรพิเศษหรือเปล่าน้า เขาถึงได้พาฉันมา เอ๊ะหรือว่า จะขอหมั้น อ๊ากเขินน เพราะเราก็คบกันมาหนึ่งปีกว่าแล้วนะ พี่เขาก็เรียนใกล้จบแล้วด้วยตื่นเต้นๆๆๆ
“ใช่ค่ะ อาหารก็อร่อยมากด้วย”
“งั้นเราไปหาที่นั่งกันเถอะ” พี่ซันชายน์พาฉันไปนั่ง และสั่งอาหารประมาณสามอย่าง ความจริงพี่ซันจะสั่งอีก แต่ฉันกลัวว่าจะกินไม่หมด เลยพอแค่นี้ดีกว่า เห็นเมนูแล้วไม่กล้าสั่งเลย แพงแสนแพง เด็กม.ปลาย อย่างฉันไม่มีปัญญามากินเองแน่ๆ
“อาหารอร่อยมากค่ะพี่ซัน วันนี้พี่ซันพาแอลมาทานข้าว นี่เรื่องในโอกาสอะไรหรือคะ” ฉัน
“แอลจะให้พี่พูดเลยจริงๆ หรอ” ถามเลยสิคะ ตื่นเต้นนะเนี่ย จะเป็นแบบที่ฉันหวังไว้ไหมนะ
“ค่ะ แอลอยากรู้มากๆ”
“คือพี่ว่า... เรา เราเลิกกันเถอะ”
“จริงหรือคะ แหม... หา อะไรนะคะ เลิก หมายความว่าไงคะ? นี่แอลฝันไปหรือเปล่า”
“แอลไม่ได้ฝันไปหรอก พี่พูดจริง พี่ขอโทษนะ แต่พี่คงเป็นแฟนกับแอลต่อไปไม่ได้แล้ว”
“ทำไมล่ะคะ แอลไม่ดีตรงไหน แอลทำอะไรผิด ทำไมคะพี่ซัน”
“คือพี่มีคนอื่น พี่ขอโทษนะ เราจบกันแค่นี้ดีกว่า สักวันเราต้องได้เจอคนที่ดีกว่าพี่แน่ๆ” พอพี่ซันชายน์พูดจบ ก็วางเงินไว้บนโต๊ะ แล้วเดินจากฉันไปแบบไม่มีวันหวนกลับมา
“พี่ซันทำแบบนี้กับฉันได้ยังไง ฮือๆ” ฉันนั่งร้องไห้อยู่เพียงลำพังในร้านอาหารสุดหรู โดยที่ไม่รู้ตัวเลยว่า มีสายตาคู่หนึ่งที่มองเธอด้วยความรู้สึกผิด และสงสารเธอมาก
ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 376 ท่าน