Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  






 
อ่านเรื่อง
ก๊วนป่วนโรงเรียนแปลก
Morinne
ตอนที่ 8 สัญชาติญาณของสิงโตภูเขา
9
07/12/2554 21:35:37
432
เนื้อเรื่อง
ตอนที่ 8สัญชาติญาณของสิงโตภูเขา
                เสียงถอนหายใจแล้วถอนหายใจอีกของเขา  ทำให้อีกสองคนที่ยืนอยู่ข้างเริ่มหงุดหงิดรำคาญใจบ้างแล้ว
                “นายจะถอนหายใจอีกนานไหม” อิชิบะ โทชิโอะ  พูดออกมาหน้าไร้ความรู้สึก
                “ถ้าถอนใจมาก ๆ ระวังจะหมดลมหายใจเอาง่าย ๆ นะคะ”  ส่วนมินาโกะพูดหน้าตายิ้มสดใส...
                ไคมองคนทั้งคู่อย่างหนักใจกว่าเดิม  “พวกนายจะไม่ให้ฉันถอนหายใจได้ยังไง...  ก็ในเมื่อฉันไม่ได้อยากจะมาเหยียบที่นี่เลยสักนิด” 
                สำหรับไคแล้วโรงเรียนสาธิตริโค  ก็เป็นเหมือนสถานที่ต้องห้ามนั่นแหล่ะ 
                “แล้วจะเข้าไปหรือเปล่าล่ะคะ...”  มินาโกะจังถาม 
               
                มินาโกะกับโทชิโอะเหิดประตูเข้าไปในห้องซ้อม...
                คนในห้องนั้นหันมามองที่พวกเขากันหมด  โดยเฉพาะผู้ชายหน้าตาน่ารักที่อยู่ตรงหน้า  ที่เข้ามาต้อนรับพวกเขาโดยเฉพาะ 
                “มาเร็วจังนะครับ...  ดูจากความเร็วของการข่าวของมัธยมเรนชินแล้ว  ผมคิดว่าน่าจะอีกประมาณสักชั่วโมงด้วยซ้ำนะเนี่ย”  ผู้ชายหน้าอ่อนคนนั้นทำเป็นแลบลิ้นใส่เขาอย่างทะเล้น  แต่สีหน้าของโทชิโอะไม่เล่นด้วย  เขาเห็นแล้วว่า  คนที่เขามองหานั้นอยู่ตรงไหน...
                เป็นมินาโกะที่ยิ้มตอบ  “ขอบพระคุณนะคะที่แนะนำ  แต่คิดว่าคงไม่จำเป็นหรอกค่ะ” 
                แม้แม่มินาโกะเองพอสังเกตเห็นคนที่เธอตั้งใจมารับกลับ  ก็ยังฝืนยิ้มอยู่ต่อไปไม่ไหว....
                นั่น...  อะไร...
                เธอเห็นเทนโง นัตสิกิ  ยืนเป็นเป้านิ่งอยู่ในสนามซ้อมยิงธนู! 
                “ดูเหมือนนี่จะไม่ใช่เรื่องเล่น ๆ แล้วนะคะ  คุณโนโนฮาระ....  ตั้งใจจะทำอะไรกันแน่คะ”  มินาโกะถามเขาเสียงเย็น
                “ก็แค่....  เล่นกันน่ะ...” 
                ไอ้หมอนี่!  เนี่ยนะหรือกำลังเล่นกัน!  นี่มันจะฆ่ากันชัด ๆ
                โทชิโอะกำหมัดแน่น  แทบจะเดินไปกระชากคอไอ้คนที่กำลังง้างธนูอย่างไม่รู้ร้อยรู้หนาวคนนั้นมาซัดให้กระเด็น
                แต่มือเย็น ๆ ของมินาโกะมาจับแขนเขาไม่ให้ก้าวออกไปซะก่อน
                สายตาของเธอเหมือนกำลังบอกเขาว่า ‘ให้ฉันจัดการเอง’
                “ฉันควรขอบคุณสินะคะ... ที่คอยดูแลเทนโงซังของพวกเราเป็นอย่างดี” เธอบอก  ทำเอาโนโนฮาระยังต้องเลิกคิ้วข้างหนึ่งขึ้นด้วยความชื่นชมในคามใจเย็นของเธอ
                “อืม...ไม่เป็นไรหรอกเรื่องนั้นน่ะ...  ว่าแต่  มินาโกะจังอยากจะรับตัวเธอกลับไปล่ะก็...  คงต้องไปถามนิโจ้คุงเขาดูล่ะนะ  ว่าเขาอยากจะ ‘เลิกเล่น’ หรือยัง” 
                ไอ้ใบหน้าเปื้อนยิ้มนั่นน่ะ  สักวันเธอจะทำให้เขายิ้มไม่ออกแน่ ๆ
                “ถ้าอย่างนั้น  คงต้องขอรบกวนแล้วนะคะ”  มินาโกะจังเดินเข้าไปหาคนที่กำลัง ‘เล่น’ อยู่
                นิโจ้ เซนกิ  ปล่อยธนูออกไป  ดอกปล้วดอกเล่า  แต่ละดอกเฉียดร่างบอบบางของคนที่เป็นเป้าไปนิดเดียวเท่านั้น  ถ้าหากนัตสึกิไม่ขยับตัวเลย  เธอจะต้องถูกไอ้ลูกธนูบ้า ๆ นั่นปักลงตามร่างกายแน่นอน  ใช่สิ...  วิธีการของพวกเขาก็คือ  แค่เกือบตาย....  เท่านั้น! 
                “ขออภัยที่ต้องรบกวนนะคะ....ท่านนิโจ้  เซนกิ” 
                “อ้ะ!”  เขาทำเป็นตกใจปล่อยลูกธนูออกไป  ทำให้มินาโกะแทบจะหยุดหายใจในทันที  เพราะลูกธนูนั้นเฉียดใบหน้าขาวสะอาดของนัตสึกิถากจนเป็นแผลถลอก 
                “นัตสึกิ!”  โทชิโอะแทบจะบินลงไปหาเธอด้วยซ้ำ  ตอนนั้นเองที่มินาโกะเห็นรอยยิ้มปีศาจของผู้ชายที่ยืนอยู่ตรงหน้า  เขาง้างคันธนูออกอีกครั้ง  จากนั้นเล็งไปที่ร่างของอิชิบะ 
                “นิโจ้  เซนกิ  อย่านะ!”  มินาโกะร้องเตือนเขา  แต่ก็ไม่ทันแล้ว  ลกธนูถูกออกไปอย่างรวดเร็ว  ไม่แม้แต่จะหยุดคิดด้วยซ้ำ 
                ขณะเดียวกัน  โทชิโอะที่เป็นห่วงนัตสึกิ  ก็ไม่ทันรับรู้ถึงอันตรายที่กำลังพุ่งเข้ามาสักนิด  พอดีกับที่เสียงร้องเตือนของมินาโกะดังออกมา 
                “ระวัง!!!!” 
                ฉึก! 
                โทชิโอะหันไปมองปลายแหลมของลูกธนูที่อยู่ตรงหน้า  เหงื่อเย็น ๆ ไหลลงมาจากขมับของเขา 
                อีกแค่เซ็นเดียวปลายแหลม ๆ นั่นก็จะปักเข้าที่หัวไหล่ของเขาชัด ๆ ทำไมถึง....
                “แหะ ๆ”  เสียงหัวเราะของนัตสึกิดังขึ้น  “เกือบไปแล้วไหมล่ะ..” 
                เขาหันไปมองเธออย่างใจลอย  ให้ตายเถอะ...  ขนาดนี้แล้วเธอยังอุตส่าห์ช่วยเขาเอาไว้อีก!
                “นัตสึกิซัง...ไม่เป็นไร...” 
                พูดยังไม่ทันจบเสียง ฟ้าว!ของลูกธนูก็ดังผ่านเข้ามาในโสตประสาท  พวกเขาหลบกันไปคนละทาง 
                มินาโกะไม่อาจทนดูพวกเขาถูกทำร้ายได้  เธอกัดฟันพูดกับคนเลือดเย็นตรงหน้าอย่างเหลืออด
                “ถึงคุณจะเป็นคนของสี่ตระกูลใหญ่และก็ยังเป็นคนของท่านชิน  แต่อย่าลืมนะคะว่า  ท่านไคก็เป็นหนึ่งในผู้ที่มีสิทธิ์สืบทอดตระกูลต่อจากท่านผู้นำเช่นกัน!”
                นิโจ้ เซนกิหันมามองหญิงโอ้อวดอย่างเย็นชา  “แล้วไงล่ะ...  นอกจากเธอกับอิชิบะคนน้องแล้ว  ฉันยังไม่เห็น ‘ท่านไค’ของเธอเลย” 
                “เรียกหาผมหรือครับ  รุ่นพี่” 
                ทุกคนหันไปที่ประตู  เห็นฟูจิมิยะ ไคยืนอยู่ตรงนั้น เขามาตั้งแต่เมื่อไหร่!
                “ไค...  มาตั้งแต่เมื่อไหร่  หรือครับ”  โนโนฮาระ ชูริรีบพูดคลี่คลายสถานการณ์  นี่เขาคาดผิดไปหรือไงว่าไคจะไม่กล้ามาที่นี่! 
                “ทำไมถึง...”  นิโจ้เองก็คิดไม่ถึงว่าไคจะกล้ามา  ในเมื่อคนคนนั้นก็อยู่ที่นี่ด้วย
“เขาเป็นคนสำคัญ...ผมจึงต้องมารับด้วยตัวเอง  หวังว่าคงจะให้ผมพาพวกเขากลับไปได้นะครับ”
ฟูจิมิยะ ไค...  พวกเขาไม่กล้าหาเรื่องด้วยหรอก...
“เอาสิ...”  ทั้งโนโนฮาระ ทั้งนิโจ้  ต่างก็หลีกทางให้ไค  เขาหันไปทางมินาโกะแล้วว่า
“จะกลับกันได้หรือยัง...  ฉันไม่อยากจะเสียเวลาอยู่ที่นี่อีกแม้แต่นาทีเดียว” 
โทชิโอะยิ้ม...  หันไปหานัตสึกิ  “กลับกันเถอะครับ  คุณนัตสึกิ”
นัตสึกิไม่ค่อยอยากจะเชื่อเหตุการณ์ที่เห็นตรงหน้ามากนัก....  แต่ก็อดยิ้มออกมาไม่ได้...
ฟูจิมิยะคนน้องนี่...  ดูเหมือนจะต่างจากคนพี่อยู่บ้างล่ะนะ...
 
พวกเขาเดินออกไปจากเขตโรงเรียนสาธิตริโคอย่างปลอดภัยแล้วก็จริง  แต่นัตสึกิก็คอยมองไคอยู่ตลอดอย่างไม่วางใจ
“เธอมองหน้าฉันทำไม...”  ไคเองก็ถูกมองจนชักจะเขิน ๆ อยู่เหมือนกัน
คงคิดอยากจะขอบคุณฉันอยู่ล่ะสิ... 
“ไม่เหมือนตรงไหนน๊า....”  นัตสึกิบ่น พลางสังเกตไปทั่วใบหน้าของไค
“อะไรของเธอ?” ไคขมวดคิ้ว  
“อ้อ....!”  เข้าใจละ...  เธอยิ้ม 
“อ้ออะไร?”  ไคไม่เข้าใจสักนิด  ใบหน้ากรุ้มกริ่มนั่นทำให้เขาอยากจะง้างปากให้เธอพูดความในใจออกมาซะเดี๋ยวนี้เลย!
ที่ต่างกันคงจะเป็น...  ดวงตานั่นแหล่ะ...  ถึงหมอนี่จะเย็นชาไปหน่อย...  แต่หัวใจก็ไม่ได้เย็นชาไปด้วยนี่นะ...
 
นัตสึกิขอแยกตัวกลับบ้านไปก่อน  พวกเขาทั้งสามคนต่างก็รอคอยโอกาสนี้เพื่อที่จะหาข้อสรุปของเรื่องราวที่เกิดขึ้น  เดินคุยกันไปตามทางกลับบ้าน
มินาโกะชักสีหน้าขึ้นมาทันที  เธอไม่พอใจคนพวกนั้นเป็นที่สุด  “ตั้งใจจะหาเรื่องกันอยู่แล้วสินะ...”
โทชิโอะหันไปมองสีหน้ากราดเกรี้ยวที่ไม่ค่อยได้เห็นบ่อยนักของเธอแล้วอดขมวดคิ้วไม่ได้...
“อย่าโมโหไปเลย...  ถ้าโมโหแล้วเดี๋ยวจะคิดอะไรไม่ออกนะ”  เขาบอกเธอพลางยิ้ม  รอยยิ้มนั้นทำให้หญิงสาวอดเขินอายเล็ก ๆ ไม่ได้ 
“อิชิบะคุงก็เหมือนกัน...  ถ้าหากเทนโงซังไม่ช่วยเอาไว้...”  เธอไม่อยากนึกถึงสภาพนั้นเลย 
แต่คำพูดของมินาโกะกลับชวนให้พวกเขาทั้งสองนึกสงสัย  โดยเฉพาะไค...
ทำไมสิงโตภูเขาอย่างนัตสึกิถึงไม่ออกอาละวาด... แต่กลับยอมให้คนพวกนั้นรังแกเอาได้
“แย่ล่ะสิ...”  โทชิโอะหยุดเดิน  ‘หรือว่าถูกคนพวกนั้นข่มขู่!’  เขาคิด 
“อย่างนัตสึกิมีอะไรต้องกลัวด้วยหรือ”  ไคคิ้วขมวด  ดูเหมือนเขาจะเข้าใจความคิดของอีกฝ่ายเป็นอย่างดี
“หรือว่า...  เป็นการวางเงื่อนไข?”  มินาโกะสันนิษฐาน
“พึ่งจะเข้ามาเรียนได้ไม่นาน....  ถ้าหากเกิดเรื่องขึ้นข้างนอกโรงเรียน  พวกคณะกรรมการส่วนกลางคงไม่ให้เรียนต่อจนจบ”  เขาบอก 
“เป็นอย่างนั้นแน่หรือ...”  ไคคิดไม่เหมือนคนอื่น  เขาเข้าใจว่าผู้หญิงคนนี้ไม่ได้คิดจะอยู่นิ่ง ๆ อย่างแน่นอน  เพราะนี่มันเป็นสัญชาติญาณการต่อสู้ของสัตว์ป่า 
“หรือนายว่าไง...”
“เปล่า...  ไม่มีอะไร”  ไคบอกพวกเขา  จากนั้นก็แยกตัวกลับคนเดียว
 
ชื่อ : เทนโง  นัตสึกิ
เกิด : โตเกียว  ญี่ปุ่น
อายุ :17
ผลการเรียนอยู่ในระดับ : D คลาส 
ผลงานโดดเด่น : เล่นกีฬาได้ดีทุกชนิด
ไคมองข้อมูลส่วนตัวของนัตสึกิผ่านทางจอคอมพิวเตอร์แล้วรู้สึกว่าข้อมูลพวกนี้นั้นแสนจะธรรมดาสามัญเหลือเกิน...  ครอบครัวอยู่ในระดับฐานะปานกลาง  ไม่ได้ร่ำรวยอะไร  โรงเรียนประถมไม่ได้ระบุ  โรงเรียนมัธยมต้นก็เป็นโรงเรียนโนเนมอยู่ในต่างจังหวัด  มัธยมปลายได้โควต้าเรื่องอัจฉริยะด้านกีฬา  เข้ามาเรียนที่มัธยมเรนชิน
แต่เขาก็ยังไม่เห็นผลงานระดับประเทศของเธอ...
ทำไมคนธรรมดาสามัญอย่างเธอถึงได้เข้ามาเรียนอยู่ในโรงเรียนที่ขึ้นชื่อว่าเป็นโรงเรียนไฮคลาสได้...  นี่นับเป็นเรื่องมหัศจรรย์ทีเดียว
ถูกพักการเรียนไปหนึ่งปี  ก่อนหน้านั้นดำรงตำแหน่งประธานนักเรียน....เอ๋?
นี่มันเป็นแค่ช่วงก่อนปิดเทอม  นัตสึกิเป็นประธานนักเรียนก่อนที่จะถูกพักการเรียนแค่สองอาทิตย์เท่านั้น!
ไคปิดหน้าจอลง...เขาได้ยินเสียงคนเดินเข้ามาใกล้ประตูห้อง 
“ท่านไคขอรับ...กระผมสุโอขอรับ”  เป็นเสียงของสุโอ...  ผู้ติดตามของชิน 
“อืม...มีอะไรงั้นหรือ”  เขาตอบผ่านบานประตูที่ยังปิดสนิท
“ท่านชินให้มาเรียนว่า  ถ้าคราวหน้าท่านไคแวะไปหาที่โรงเรียน  ก็อยากให้บอกให้รู้ล่วงหน้าก่อน  จะได้ไม่เสียมารยาท ไปเตรียมการต้อนรับให้สมเกียรติขอรับ”
หึ...  ช่างประชดประชันดีจังนะ  “ฝากไปบอกชินด้วยว่า...  จะไม่มีคราวหน้าอีก!” 
“รับทราบขอรับ  ถ้าเช่นนั้นกระผมขอตัว”
เสียงฝีเท้าดังไกลออกไป  ไคค่อยผ่อนลมหายใจเก็บเอาไว้อย่างตึงเครียดออกมา
เรื่องการต่อสู้กับชิน  เขาต้องจัดการแน่...  ส่วนเรื่องของเทนโง นัตสึกิ...  ไคเปิดหน้าจอขึ้นมาอีกครั้ง
ถ้าหากข้อมูลถูกต้อง...  เรื่องที่เธอจะเป็นหมากสำคัญในกระดานนี้  ก็คงจะเป็นเรื่องที่เขาวิตกกังวลไปเองกระมัง
 
หลังจากที่นิโจ้  เซนกิกับโนโนอาระ ชูริเดินออกมาจากห้องซ้อม  ภารโรงก็เข้ามาปิดล็อคกุญแจเรียบร้อย...  ใครเลยจะคาดว่ามีเงาดำผลุบเข้ามาอีกทางจากหลังกำแพง  เงาดำนั้นเอากล่องของขวัญห่อสวยงามมาวางเอาไว้  จากนั้นก็กระโดดออกไปอย่างไร้ร่องรอย
พวกคนในชมรมธนูจะมาซ้อมกันตั้งแต่เช้า  โดยเฉพาะนิโจ้ เซนกิ  ถึงแม้จะเป็นคนเลือดเย็น  แต่ก็มุ่งมั่นกับการฝึกมาก  ในจำนวนคนที่มาเช้า  ก็จะมีเขารวมอยู่ด้วย  แต่วันนี้กลับมีกล่องของขวัญปริศนาวางอยู่ที่พื้น  ตรงจุดที่เขายืนยิงธนูอยู่เป็นประจำ  แน่นอนว่ารวมถึงที่ไล่ยิงเป้ามนุษย์เมื่อวานนี้ด้วย...  เขามองกล่องของขวัญนั้นอย่างเย็นชา
“ต้องเป็นพวกสาว ๆ ที่แอบชอบคนในชมรมเราแน่ ๆ...”  หนุ่มคึกคะนองคนหนึ่งเดินเข้าไปยกกล่องดู  รู้สึกได้ว่ากล่องนั้นในเบาเหลือเกิน...  ไม่รู้ข้างไนใส่อะไรเอาไว้... 
“เอ..ไม่ได้จ่าหน้าถึงใครนี่นา  ลองเปิดดูซิ”  เพื่อน ๆ หลายคนเข้ามามุงดูกล่องปริศนาใบนั้น  ทว่าพอเจ้าของที่เปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จ  เขาก็ใช้สายตาไล่คนพวกนั้นออกไปจากที่ของเขาในทันที 
พวกเขาจึงได้หลบมาด้านข้าง  แต่ก็ยังลุ้นของขวัญปริศนากันต่อไป 
“เปิดเลย!” 
ทันทีที่เปิดกล่องออก...  สิ่งที่อยู่กล่องก็เริ่มเคลื่อนไหว
“นะนะนี่มัน....”  พวกเขายังไม่ทันได้พูดอะไร  ไอ้ตัวดำ ๆ เป็นล้าน ๆ ตัวก็พากันกรูออกมาจากกล่องแล้วกระจายออกเป็นวงกว้างด้วยความรวดเร็ว  “ว้ากกกกกก  พ่อจ๋าแม่จ๋า  ช่วยด้วย!”
พวกเขาพากันร้องและวิ่งหนีไปด้วยความตกใจ  ทิ้งให้นิโจ้ที่กำลังยืนตัวแข็งเพราะทำอะไรไม่ถูกอยู่ในนั้นคนเดียว
สิ่งมีชีวิตที่ผู้ชายอย่างเขาเขาเกลียดที่สุดในโลกใบนี้ก็คือ  “มะมะแมลงสาบ!!!!” 
นั่นมันกองทัพแมลงสาบ  วิ่งกันเกลื่อนพื้นนับเป็นพัน ๆ ตัว!  คันธนูที่อยู่ในมือร่วงหล่อนพื้นดังตุบ!  พร้อมกับหน้าซีดขาวของเจ้าของที่เอาแต่วิ่งหลบซ้ายหลบขวาอยู่อย่างจ้าละหวั่น  “ว้าก!!!!  ถอยไป  ถอยไป!!!”  อีกแค่ก้าวเดียวเขาก็จะหลบกองทัพแมลงสาบออกไปจากห้องได้แล้ว  ทว่า...
แหมะ...  แมลงสาบตัวหนึ่งบินขึ้นมาเกาที่เสื้อของเขา
llll มะมะมะม่ายยยยยยย!!! 
วิญญาณของนิโจ้ เซนกิ ก็ได้ไปสู่สุขคตินับตั้งแต่วินาทีนั้นแล..... 
 
โอม  จงเป็นสุขสุขเถิด.....            
นัตสึกิกำลังละเมอฝันหวานอยู่ในห้องเรียน....  พอตื่นเช้ามาก็ง่วงมาก  ก็เลยต้องมาหลับในห้องเรียนแบบนี้...  สงสัยว่าเมื่อคืนคงจะหนักไปหน่อย....ครึครึครึครึ...
ที่ห้องคณะกรรมการนักเรียนพวกเขาก็ยังคงจิบชายามเช้าเหมือนเคย  โจวี่ที่กำลังโบกมือให้พวกสาว ๆ ทางหน้าต่างก็พูดขึ้นมาด้วยสีหน้ายิ้มแย้มไม่เปลี่ยน  “นายให้โทชิโอะจับตามองนัตสึกิตลอดเวลาอย่างนั้น...  ก็เพื่อที่จะระวังไม่ให้เธอก่อเรื่อง  แต่ที่ไหนได้...  พวกนายต้องไปออกหน้าช่วยเธอถึงที่สาธิตริโคเชียวเหรอ”
ไคจิบชาอย่างใจเย็น  ส่วนมินาโกะที่กำลังรินชาส่งให้คนอื่นกลับพูดขึ้น
“โจวี่คุงไม่ถูกโรคกับพวกโรงเรียนนั้นเหมือนกันสินะคะ...”  เขาเป็นโรคเดียวกับไคนั่นแหล่ะ
“ยัยนั่นไม่เป็นอะไรง่าย ๆ หรอกน่า  พวกนายไม่ต้องลงทุนลงแรงเหยียบเข้าไปที่นั่นก็ได้  เสียศักดิ์ศรีชะมัด” 
มินาโกะคิด....  ถ้าหากโจวี่ไปเห็นอย่างที่เธอเห็น  เขาจะพูดอย่างนี้ออกมาได้ไหมนะ...
“นายนี่ใจดำจังนะ...”  เธอบอกพลางจิบชาในถ้วยของตัวเองต่อ
“คุณนัตสึกิ...”  โทชิโอะเตือนเขาที่ชอบพูดจาห้วน ๆ พร้อมกับส่งสายตาบอกความจริงจัง
“ทำไมพวกนายถึงได้โอ๋ยัยนี่กันนักนะ....  ออกจะถึงบึกบึยยิ่งกว่าชายชาตรีอกสามศอกอย่างพวกเราซะอีก!”
โจวี่หันหลังไปด้วยความไม่พอใจ  ไม่นานเสียงหัวเราะของหญิงสาวสุดเซ็กซี่ของโรงเรียนก็ดังขึ้นพร้อมกับเสียงเปิดประตูดังครืด...  “ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า....  นี่ทุกคน  มีเรื่องตลกจะเล่าให้ฟังด้วยล่ะ!”
จิโตเสะถือเดินเข้ามานั่งไขว่ห้างอย่างอารมณ์ดีเป็นที่สุด  ที่วันนี้เธอมาสายก็เพราะคุยโทรศัพท์กับเพื่อนที่อยู่สาธิตริโคอยู่นานทีเดียว...
“เมื่อกี้ฉันคุยกับเพื่อนที่สาธิตริโค...   พวกนายเชื่อไหม  นิโจ้ เซนกิคนนั้นน่ะ  ถูกเล่นงานซะงอมไปเลยล่ะ!”
ไคมองมินาโกะ มินาโกะมองโทชิโอะ  ทั้งสามคนสบตาด้วยความรู้สึกเดียวกัน
“เกิดอะไรขึ้นเหรอ...”  โจวี่เริ่มจะสนใจขึ้นมา  เขานึกอยู่แล้วว่าจะต้องมีสักวันที่สวรรค์จะมีตา!
“นี่ไงล่ะ!”  เธอโชว์มือถือของเธอขึ้นมา  ในนั้นกำลังแสดงภาพถ่ายที่คนในภาพกำลังนอนสลบร่างไร้วิญญาณอยู่ท่ามกลางกองทัพแมลงสาปในห้องซ้อมยิงธนู
โจนาธานหลุดขำก๊ากออกมาอย่างห้ามไม่อยู่  โทชิโอะก็หันหลังไปหัวเราะในลำคอท้องแข็ง  มินาโกะก็ปิดปากตัวเองพยายามที่จะให้เสียงของตัวเองเบาที่สุดแต่ก็ยังลอดออกมาอยู่ดี  ส่วนไคเขามองคนในภาพอย่างตกตะลึง 
ฟุ่....  ~~~  ไคส่งเสียงออกมาดวยความสะใจเล็ก ๆ  แล้วปีศาจในร่างของเขาก็แอบขำอยู่ในใจอย่างสุดเสียง...
“ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า  ขำโคตรๆ ฉันก็ไม่รู้ว่าใครเป็นคนทำหรอกนะ แต่ขอบอกว่าแผนนี้ซึ้งสุด ๆ ไปเลย!” 
จะมีใคร!  ทั้งสามคนคิดเหมือนกัน...
จิโตเสะยังคงตกลงขบขันอยู่ในห้องคณะกรรมการนักเรียน  และวันนี้...เสียงหัวเราะก็ดังไปทั่วโรงเรียนมัธยมเรนชิน...
ข้อความ :
จากคุณ * :
 

หน้าที่ 1 จาก 1 หน้า
แสดง เรื่อง
ความคิดเห็นที่ 1
หนุกมากๆๆค่า อัพไวๆนะค่า
จากคุณ PJYG/(PJYG) อัพเดตเมื่อ 07/12/2554 21:57:19
หน้าที่ 1 จาก 1 หน้า
แสดง เรื่อง
 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 204 ท่าน