Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  







 
อ่านเรื่อง
Antidepressant อุบัติรักนายจอมโหด
Triple N
Ep04 :: Manager ?
4
04/12/2554 22:45:47
791
เนื้อเรื่อง

Ep04 :: Manager ? 



“ถ้าเธอกลัวว่าตื่นมาแล้วจะไม่เจอใคร ต่อไปนี้เธอตื่นมาจะเจอฉัน”

                    ฉันมองเขาอย่างไม่เข้าใจ นี่เขากำลังพูดเรื่องอะไร

“ฉันไปเก็บของของเธอที่ดูจะจำเป็นไปไว้ที่ห้องของฉันแล้ว”เขายังคงพูดต่อไปเรื่อยๆ อธิบายให้ฉันที่ยังทำหน้าโง่ใส่เขาต่อไป “ไหนๆฉันก็จ้างเธอมาดูแลฉันอยู่แล้ว ก็ไปอยู่กับฉัน ส่วนบ้านนั่นก็ขายทิ้งไปซะ”

“ไม่ได้นะ ขายไม่ได้” ฉันผุดลุกขึ้นทันทีที่เขาบอกว่าจะขายบ้านหลังนั้นทิ้ง

“บ้านนั่นพ่อกับแม่ฉันเคยอยู่ คุณขายมันไม่ได้นะ”

“มอนท์” เขาบอกฉันเสียงเข้มๆนิ่งๆอีกครั้งเมื่อฉันหลุดเรียกเขาไปว่าคุณ

“อืม ไม่ขายก็ไม่ขาย ส่วนเธอ ไปเปลี่ยนชุดเตรียมกลับบ้านได้แล้ว ฉันให้เวลาสิบนาที” เขาพูดก่อนจะเดินออกไปจากห้อง ฉันมองตามร่างของเขาจนประตูปิดลง



                นี่มันเกิดอะไรขึ้นกับชีวิตของฉันกันแน่เนี่ย!


 
                หรูหรา คำเดียวที่ฉันจะนิยามห้องของเขาที่เขาพูดถึง มันต่างจากที่ฉันคิดไว้มาก ถึงจะรู้ว่าเขารวยอยู่แล้วก็ตาม หลังจากเปิดประตูเข้ามาก็เจอกับห้องโถงตรงกลาง คล้ายๆกับห้องรับแขกอะไรประมาณนั้น ตรงมุมด้านซ้ายก็เป็นเคาท์เตอร์ไว้ทำอาหาร และมีประตูอีกสองบานที่อยู่ตรงข้ามกัน
“ฉันเอาของของเธอไปไว้ในห้องนั้นแล้ว”เขาชี้ไปทางบานประตูที่อยู่ติดกับห้องครัว ส่วนเขาเดินไปเปิดตู้เย็นและหยิบเบียร์ออกมาหนึ่งกระป๋องแล้วเดินเข้าห้องที่อยู่ด้านตรงข้ามกับห้องของฉัน

                ฉันเดินเข้าห้องที่มอนท์เตรียมไว้ให้ ห้องนี้ไม่ใหญ่ไม่เล็ก มีทุกอย่างพร้อม ทั้งโต๊ะเขียนหนังสือ ตู้เสื้อผ้า เตียงนอน และห้องน้ำในตัว ฉันเห็นกระเป๋าสองสามใบวางอยู่บนเตียง ฉันหยิบแต่ละใบขึ้นมาดู ใบแรกเป็นเสื้อผ้าของฉัน มีอยู่ประมาณห้าชุด รวมถึงชุดนักศึกษาอีกสองชุดด้วย กระเป๋าต่อมาเป็นหนังสือเรียนของฉัน เอ่อ นี่มันหนังสือตั้งแต่ปีหนึ่ง เขาจะหยิบมาด้วยทำไมน่ะ ส่วนใบสุดท้ายเป็นกระเป๋าใบเล็กๆ ฉันหยิบของเพียงชิ้นเดียวในนั้นออกมากอดไว้ นั่นคือรูปครอบครัวของฉัน นั่นคือรูปที่พ่อกับแม่ถ่ายด้วยกันตอนที่แม่ท้องฉันอยู่ รูปใบเดียวที่ฉันได้ถ่ายรูปกับแม่

                แต่เหมือนฉันจะยังไม่เห็นของสำคัญบางอย่าง ฉันรื้อกระเป๋าทั้งสามใบออกมาก็ไม่พบมัน ถ้าไม่มีมันฉันต้องแย่แน่ๆ คิดได้อย่างนั้นฉันพุ่งไปเคาะประตูห้องมอนท์ทันที

                มอนท์เปิดประตูออกด้วยท่าทางหงุดหงิด ฉันเองก็ไม่รู้จะเริ่มพูดกับเขายังไงได้แต่เอานิ้วจิ้มๆเข้าหากัน ก่อนที่มอนท์จะดึงมันออกไม่ให้มันได้จิ้มกันอีก ฉันเงยหน้าขึ้นมองตาดุๆเขาพลางยิ้มเจื่อนๆ

“คือ...ฉันไม่มีชุดชั้นใน”

                พอฉันพูดจบประตูตรงหน้าก็ปิดลงอย่างแรง นี่ฉันพูดอะไรผิดไปอ่ะ ก็ฉันหาแล้วเขาไม่ได้เอามันมาให้ฉันแน่นอน ฉันเองก็มีเงินติดตัวมาหนึ่งร้อยสามสิบบาท แล้วคอนโดที่เขาพาฉันมาอยู่นี่ก็ห่างไกลจากบ้านฉันมาก ก่อนหน้านี้ที่เขาไปส่งฉันที่บ้านเขาคงวนรถไกลน่าดู ในขณะที่ฉันนั่งคิดอะไรอยู่เพลินๆ ประตูห้องของมอนท์ก็เปิดออกอีกครั้ง ฉันที่วางตัวไม่ถูกก็ได้แต่หันไปยิ้มเจื่อนๆให้เขา ส่วนเขาก็ส่งสายตาอำมหิตคืนมาให้ฉัน
นายอย่าทำหน้าแบบนั้นเซ่ = =

“ไปเปลี่ยนเสื้อผ้า หาชุดที่ดูดีกว่าชุดนี้มาใส่ ฉันจะพาเธอไปซื้อของแล้วจะเลยไปซ้อมดนตรีด้วยเลย”

                ฉันไม่รอให้เขาพูดซ้ำ ฉันรีบกระโดดออกจากโซฟาไปที่ห้องแล้วเปลี่ยนเสื้อด้วยความไวแสงทันที เขาเดินนำไปที่รถ ฉันรีบเปิดประตูด้านข้างนั่งโดยไม่ต้องรอให้เขาสั่ง พอถึงห้างเขาก็บอกให้ฉันเดินนำไปโซนของใช้ผู้หญิง ฉันแอบเห็นนะว่าเขาหน้าแดงลามไปถึงหู ฮ่าฮ่า เขาน่ารักจัง


                น่ารักหรอ ฉันคิดอะไรอยู่เนี่ย-0-



                หลังจากเลือกซื้อของเสร็จ เขาก็เป็นคนไปจ่ายเงิน ฉันเห็นพนักงานหลายคนแอบส่งยิ้มให้เขาด้วยล่ะ แล้วก็ชี้ๆมาทางฉัน คงสงสัยล่ะสิ ว่าฉันเป็นอะไรกับเขา ก็มอนท์น่ะทั้งหน้าตาการแต่งตัวเหมือนหลุดออกมาจากแมกกาซีน ส่วนฉันมีแต่เสื้อยืดกับกางเกงขาสั้น คนทั่วไปคงจะคิดว่าฉันเป็นแฟนกับเขาไม่ลงหรอก

“ไปได้แล้วยัยฟราย...เดย์” เขาเว้นช่วงชื่อฉัน แบบนี้เหมือนด่ากันชัดๆเลยนี่นา

“ทำไมต้องเว้นคำแบบนั้นล่ะ”=^=

“แล้วทำไมจะเว้นไม่ได้ล่ะ”- -

“เชอะ จะเรียกอะไรก็เรียกไปเถอะ แล้วก็...ขอบคุณอีกครั้งนะ”ฉันบอกพลางชูถุงของใช้ต่างๆของฉันที่เขาไล่ซื้อให้เต็มแขนไปหมด


                ผู้ชายคนนี้เกิดมาเพื่อเซอร์ไพรส์ฉันจริงๆ ^^


 

“ซื้อเบียร์ให้หน่อย ห้ากระป๋อง”

“หยิบสูทที่พาดบนโซฟาให้หน่อย”

“เธอเห็นไดร์เป่าผมมั้ย”

“สั่งข้าวให้พวกเราหน่อย”

“เธอเห็นกางเกงในฉันป่ะ”

                หลากหลายเสียงเรียกเข้าที่ดังไม่หยุดตั้งแต่ฉันเดินเข้ามา ทำไมผู้ชายพวกนี้ถึงได้มีเรื่องวุ่นวายกันนักนะ คนนู้นจะเอาไอ้นู่น คนนี้จะหาไอ้นี่ แล้วก่อนที่ฉันจะมารับใช้เนี่ย พวกเขาอยู่กันได้ยังง๊าย ><”

“เงินเดือนเธอแพงมากนะ” มอนท์พูดขณะที่ฉันกำลังจะหย่อนก้นลงโซฟา ทำไมพูดดักหน้าฉันแบบนี้ล่ะ แล้วใครจะกล้านั่งล่ะว้อย

“เหนื่อยแล้ว” TT0TT

“ฉันซ้อมดนตรีอยู่ เหนื่อยกว่าเธอเยอะ แค่เดินไปเดินมาอย่ามาทำบ่น”

“ก็....” มอนท์ยังคงบ่นต่อ ฉันเองก็ไม่รู้จะแก้ตัวยังไง

“งั้นนั่งแทกซี่กลับบ้านไปเลยไป”มอนท์พูดพลางโยนกระเป๋าสตางค์ของเขามาให้ฉันทั้งใบ แต่ฉันรับมันไม่ทัน มันจึงตกไปอยู่ที่พื้น ฉันได้แต่ก้มมองกระเป๋าสตางค์ใบนั้นนิ่งๆ


                นี่ฉันทำมอนท์หงุดหงิดหรอ ?


                นั่นสินะ ฉันผ่านงานหนักไม่ได้นั่งพักมาตั้งเท่าไหร่ มอนท์คงคิดว่าฉันทำเพราะอยากเรียกร้องความสนใจจากเขาสินะ

“ฉันขอโทษนะ” ฉันพูดด้วยความรู้สึกแย่เต็มอก ฉันก้มหน้าลงพร้อมๆกับเสียงเบส กีตาร์ และกลองค่อยๆเงียบลง พร้อมมีมือมาแตะที่ไหล่ขแงฉันและบีบมันเบาๆ ฉันเงยหน้าขึ้นมองคนที่มาจับไหล่ฉัน


ไม่ใช่มอนท์ ... เขาคือวอร์ม


“พวกเราแกล้งเธอไปอย่างนั้นแหละ ก่อนเธอจะมาพวกเราก็ทำกันเองหมดก็ไม่เห็นเป็นไร” เขายกมือลูบผมฉันไปด้วยขณะปลอบ ฉันยิ้มตอบไปด้วยความรู้สึกซึ้งใจ

“นั่งแทกซี่กลับบ้านไปซะ” มอนท์อีกครั้งที่เดินแทรกเข้ามาและเอากระเป๋าสตางค์ยัดใส่มือฉัน

“เฮ้ มอนท์ นายจะใจร้ายปล่อยให้สวีตตี้นั่งรถแทกซี่กลับบ้านคนเดียวตอนสองทุ่มครึ่งได้หรอ” เป็นไออาร์ที่พยายามจะช่วยให้ฉันและมอนท์รู้สึกดีขึ้นอีกแรง

“นั่นสิ เดี๋ยวดูพวกเราเล่นดนตรีเสร็จแล้วค่อยกลับก็ได้ บ้านเธออยู่ไหนล่ะเดี๋ยวไปส่ง” เป็นวอร์มที่แทรกขึ้นมาอีกครั้ง ตอนแรกเขาหันไปเสริมกับไออาร์แต่ประโยคหลังหันมาถามฉัน ฉันหันไปมองหน้ามอนท์ทันที แบบนี้ก็แสดงว่าเพื่อนๆมอนท์ยังไม่รู้น่ะสิว่าฉันอยู่กับเขาน่ะ

“ฉันว่าให้มอนท์ไปส่งนั่นแหละ เห็นกลับด้วยกันบ่อยๆ” ไออาร์ตอบแทนฉันที่ยังเงียบและมองหน้ามอนท์อยู่ แต่เขาไม่ได้ตอบอะไรเพื่อนไป เพียงแค่หันหลังกลับไปหยิบเบสของเขาขึ้นมา

“เฮ้ย กลับมาซ้อมได้แล้ว เหลืออีกครึ่งชั่วโมงจะได้ไม่พลาดตอนโชว์” มือกลองของวง พีพี เคาะไม้กลองสองสามครั้งเพื่อเรียกสมาชิกกลับไปซ้อม ทุกคนยิ้มให้ฉัน ยกเว้นมอนท์


“มันอารมณ์เสียเป็นปกติ อย่าไปทำอะไรขวางหูขวางตามันอีกล่ะ”วอร์มโยกหัวฉันไปมาก่อนจะเดินกลับไปที่ตำแหน่งเดิม เขาอบอุ่นเหมือนกับชื่อของเขา สายตาอ่อนโยนนั่นคงทำให้คนตกหลุมรักได้ไม่ยากเลย

                พวกเขาเริ่มกลับมาซ้อมอักครั้ง ถึงฉันจะไม่ค่อยมีเวลามานั่งฟังดนตรีเท่าไหร่ แต่ฉันสัมผัสได้ว่าวงเขามันเจ๋งจริงๆ คิดแล้วอยากอัดตอนนี้ส่งให้ค่ายเพลง แต่แค่กล้องตัวเล็กๆฉันยังไม่มี จะเอาอะไรถ่ายพวกเขาล่ะ ฉัยเลยได้แต่นั่งมองพวกเขาเพลินๆ ตาก็เริ่มจะหนักๆลงมาแล้ว


“เชื่อเลย วันศุกร์เธอนอนเข้าไปได้ยังไงในห้องซ้อมดนตรีเนี่ย” ครั้งนี้เป็นพีพีที่เข้ามาปลุกฉัน ส่วนมอนท์พอเห็นฉันลืมตาแล้วก็เอานิ้วมาเขี่ยให้แล้วชี้ให้ฉันเดินตามเขาออกไป พวกเขาคงกำลังจะเดินทางไปที่คลับเพื่อแสดง


                ตอนนั่งรถมากับมอนท์ฉันรู้สึกได้ถึงบรรยากาศมาคุที่วนเวียนอยู่รอบตัว แต่ก็รู้ว่าจะทำยังไงให้หายไป ใช่แล้ว ตามหลักต้องเปิดวิทยุให้บรรยากาศผ่อนคลายก่อน

                แต่มันกดเปิดปุ่มไหนกันล่ะ ? ฉันลองเอานิ้วจิ้มปุ่มที่ใหญ่ที่สุดก่อน....เงียบ ต่อมาฉันจิ้มตรงด้านซ้ายสุดข้างล่างมันก็ขึ้นจอฟ้าแล้วก็ดับไปอีก และเมื่อฉันเลื่อนไปกดปุ่มบนสุดขวามือ กลับมีซีดีแผ่นหนึ่งกระเด้งออกมา  ฉันหันไปมองมอนท์ช้าๆและพบว่าเขาก็มองฉันอยู่เช่นกัน ทำไมตั้งแต่เรามาอยู่ด้วยกันเขาถึงไม่เหลือเค้าความใจดีเหมือนเมื่อก่อนเลย มันเกิดอะไรขึ้นกับมอนท์น่ะ

                มอนท์ไม่ได้ตอบอะไรแต่ยื่นมือมากดปุ่มข้างใต้ปุ่มที่ฉันกดไปก่อนหน้านี้ โดยที่ฉันยังไม่ได้ชักมือกลับมือของเขาทับอยู่บนมือของฉัน ฉันหันกลับไปมองหน้าเพราะอยากรู้ว่าทำไม แต่เขากลับมองไปยังท้องถนนอยุ่เหมือนเดิม ฉันจึงชักมือกลับมากุมไว้ที่หน้าตัก

“อ่อ ขอโทษนะ พอดีมันชิน”มอนท์พูดขึ้นเมื่อชักมือกลับไปแล้วเช่นกัน ชิน...อะไรกันนะ


                แล้วฉันก็ได้คำตอบเมื่อเขาเล่นดนตรีจบ มอนท์บอกว่าให้เตรียมผ้าเย็นไว้ให้พวกเขาห้าผืน ฉันที่เพิ่งเดินไปหยิบมาก็ต้องตกใจ เมื่อมีผู้หญิงสี่คนเดินมาทางห้องแต่งตัวนี้และหยิบผ้าออกไปคนละผืน ฉันเองก็ได้แต่ยืนเป็นรูปปั้นที่มีผ้าพาดที่แขนอยู่แค่ผืนเดียว และเมื่อ นายแบบทั้งห้าเดินลงมาจากเวที สาวๆทั้งสี่ก็ตรงเข้าไปซับหน้าให้ไออาร์ พีพี วินเทอร์และมอนท์ มีเพียงวอร์มเท่านั้นที่เดินตรงมาหาฉัน

“เสียฟอร์มชะมัด ทุกคนมีสาวๆเดินมาหากันหมดยกเว้นฉัน” วอร์มเดินมาข้างๆและกำลังตั้งหน้าตั้งตาหัวเราะ ทั้งๆที่ฉันไม่เห็นว่ามันจะขำตรงไหน

“หรอ”และนั่นเป็นเสียงพีพี และไออาร์พูดขึ้นพร้อมกัน และก่อนที่ฉันจะเห็นอะไรชัดเจน ผ้าผืนสุดท้ายที่พาดแขนฉันไว้เมื่อสองวินาทีก่อนก็มีสาวส้นสูงสี่นิ้วฉวยมันไปซับหน้าให้วอร์มอีกคน

                แล้วฉันมาทำบ้าอะไรเนี่ย !! ฉันหันไปมองมอนท์ เพราะไออาร์ พีพี และวินเทอร์นั้นเดินออกไปพร้อมกับสาวๆของตัวเองเรียบร้อย เหลือเพียงวอร์มและมอนท์ที่ยืนจับมือกับสาวสวยคนนั้นอยู่ เขาคงลืมว่าฉันอยู่ตรงนี้

“เฮ้”วอร์มจับมือของผู้หญิงตรงหน้าให้หยุดซับหน้าให้เขาและเรียกมอนท์ “ถ้านายไม่ว่างเดี๋ยวฉันไปส่งวันศุกร์เองก็ได้นะ”

“อ้าว แล้วฝ้ายล่ะคะวอร์ม”ผู้หญิงที่ยืนข้างวอร์มส่งเสียงและสายตาออดอ้อนเต็มที่ไปให้วอร์มแต่เขาเพียงแค่ยิ้มบางๆกลับไป

“ไม่เป็นไร ลูกหมาฉัน ฉันพากลับเองได้”มอนท์ดึงผู้หญิงข้างๆตัวที่ทำเสียงจิ๊จ๊ะและส่งสายตาพิฆาตมาให้ฉันออก เขาหันไปพูดอะไรบางอย่างกับเธอแต่ฉันไม่ได้ยิน

“ขอบใจนะเพื่อน”เมื่อมอนท์ผละออกมาจากผู้หญิงคนนั้นได้ เขาก็เดินตรงมายังทางที่ฉันยืนอยู่และตบบ่าให้กับวอร์มไปสามที  หลังจากนั้นเขาก็ลาก ย้ำ ลากฉันออกมาจากคลับนั้นและบีบข้อมือฉันจนมันน่าจะแดงไปหมดแล้ว

                เมื่อถึงรถเขาก็ยัดฉันใส่รถเหมือนครั้งก่อนไม่มีผิด เขาไม่พูดอะไรและสตาร์ทรถกลับบ้านทันที


                ระหว่างทางฉันและเขาไม่ได้พูดอะไร เพลงฉันก็ไม่กล้าเอื้อมมือไปเปิดทั้งๆที่ฉันยังไม่รู้ตัวว่าตัวเองทำผิดอะไร แต่สายตาของเขากลับบอกว่าฉันผิดไปมากแล้ว

“เธอน่ะ”และมอนท์เอง..ที่อยุ่ดีๆก็พูดทำลายความเงียบขึ้นมา “ชอบไอ้วอร์มหรือเปล่า หมายถึงชอบแบบ...อยากได้น่ะ”


                อยากได้ !! นี่เขาหมายความว่ายังไง
ข้อความ :
จากคุณ * :
 

หน้าที่ 1 จาก 1 หน้า
แสดง เรื่อง
ความคิดเห็นที่ 1
ขอบคุณค่าาา ^^
จากคุณ nanghnoo/(nanghnoo) อัพเดตเมื่อ 06/12/2554 17:16:48
ความคิดเห็นที่ 2
ติดตามจ้า ^O^
จากคุณ ireneadler/(ireneadler) อัพเดตเมื่อ 05/12/2554 19:03:08
หน้าที่ 1 จาก 1 หน้า
แสดง เรื่อง
 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 560 ท่าน