Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  






 
อ่านเรื่อง
Touch My Heart ลิ้มรสสัมผัสรักหัวใจนายจอมหยิ่ง
Nickle
:: Ground 15 ::
17
04/12/2554 22:39:28
773
เนื้อเรื่อง
"เธอเป็นอะไร... ร้องไห้ทำไม"
"ปล่อยฉันนะ ฉันไม่ต้องการจะยุ่งเกี่ยวกับนายอีก ฮึก..."
พอฉันพูดจบเขายื่นกุญแจคืนมาให้ฉัน เขาคงจะไม่ได้เจอฉันอีกหลังจากงานนี้เสร็จ ทุกวันที่มาทำงานถ่ายละครเขาก็ยังคงนิ่งเงียบ ไม่ยอมคุยกับฉัน แต่มันก็เป็นไปอย่างที่ฉันจะให้มันเป็นแล้วนี่ วันที่ถ่ายละครตอนอวสาน ยัยนิกเกิลกระดี้กระด้ามาบอกทุกคนในกองถ่ายว่าจะแต่งานกับเขาในวันเสาร์นี้ เขาทำท่าทางนิ่งเฉย ไม่สามารถรู้ได้เลยว่าเขาคิดอะไรอยู่
"อ้าว นิกเกิลครับ มาแจกบัตรแต่งงานของคุณกับไอแบงค์หรอครับ"
"ค่ะ"
ฉันเลือกที่เลี่ยงไปที่เงียบ ๆ ไม่มีใครรู้สักพัก แล้วไม่คิดว่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นจะเป็นจริง ชายร่างสูงกล้ามใหญ่ปิดหน้าปิดตา มากระชากตัวฉันรถตู้ไป ฉันพยายามดิ้นให้หลุดแต่มันแรงเยอะกว่า หน้าต่างรถตู้ทุกบานปิดด้วยม่านทำให้มองไม่เห็นข้างนอก มันเอาเทปมาปิดปากฉันแล้วมัดมือฉันไว้
"เงียบซะ ไม่งั้นแกตายแน่"
"อื้ออ อือ... อา..."
"เงียบซะ!!"
 
[Tip :: Bank]
 
ผมนั่งอยู่ข้าง ๆ นิกเกิลให้รู้ไว้ด้วยนะว่าผมโดนบังคับให้นั่งใกล้ ๆ ผมมองไปรอบ ๆ ไม่เห็นวี่แววของยัยบ๊องนั่นเลย หายไปไหนน๊าา... ไอเบสก็นั่งอยู่ข้าง ๆ นิกเกิลก็แจกบัตรอยู่ ส่วนผมนั่งอยู่เฉย ๆ ผู้กำกับให้มาดูว่าละครที่ถ่ายเสร็จนั้นเป็นยังไงบ้าง แล้วให้ไปตามยัยบ๊องนั่นมาด้วย ผมตามหาทั่วทั้งกองถ่ายแล้วก็ไม่เจอ คงอยู่ข้างนอกแหละมั้ง ^^
"อะไรเนี่ย ? " ผมไม่เหยียบอะไรเข้า พอหยิบขึ้นมาก็รู้ว่าเป็นกุญแจรถของเธอ "มาอยู่นี่ได้ไงเนี่ย"
ผมหันไปมองดูรอบ ๆ เห็นรอยรถ แต่แถวนี้ไม่มีรกผ่านมานานแล้วนะ หรือว่า... รถเก๋งโดนลักพาตัวไป O_O! คงไม่หรอกมั้ง ยัยนั่นมันเก่ง แต่ถ้าโดนลักพาตัวขึ้นมาจริง ๆ จะทำยังไงล่ะ โทรศัพท์ แค่โทรไปเช็คดูก็รู้แล้ว
ตรู๊ด...
"ฮัลโหล..."
(หนะ...นายโทรมาทะ... ทำไม)
"เธอเป็นอะไร ทำไมเสียงสั่นอย่างนั้นล่ะ"
(พูดไปสิ!! โอ๊ย! T^T ฉันไม่เป็นอะไรหรอก)
"จะไม่เป็นอะไรได้ไง ในเมื่อเธอ..."
(...)
วางสายแล้ว บ้าชิบ ถ้ายัยนั่นไม่ได้เป็นอะไร แล้วทำไมเสียงสั่นเหมือนกลัวอะไร แล้วเสียงผู้ชายด้วย ไอเบสเดินตามผมมาอย่างเงียบ ๆ มาถามผมว่าเกิดอะไรขึ้น เขารู้เรื่องของเธอดีทุกอย่าง ทำไมเธอถึงไม่อยากอยู่ใกล้ผม ทำไมถึงชอบเดินออกมาเงียบ ๆ ทั้งที่ผมไม่รู้ตัว
"นายมีอะไร"
"ก็แค่อยากรู้ว่านายจะแน่แค่ไหน รถเก๋งเคยบอกกับฉันว่า เธอจะไปต่างประเทศ แล้วตอนนี้ก็หายตัวไป..."
"ทำไมนายถึงรู้เรื่องยัยนั่นดีล่ะ ยัยนั่นขายให้นายเท่าไหร่!!"
ผัวะ!
"นายกล้าพูดให้ผู้หญิงเสียหายหรอวะ แกคิดอะไรของแกอยู่!!"
"..."
กริ๊ง ๆ
"ฮัลโหล..."
(แกเตรียมเงินมาให้พวกเราสามสิบล้าน)
"แกบอกมานะว่าแกเป็นใคร จับตัวเธอไปทำไม"
(ทำตามที่ฉันบอก พรุ่งนี้เอาเงินมาให้ฉันที่โกดังร้างแถวถนนXX เวลา XX.XXน. มาให้ตรงเวลา ไม่งั้นนังนี่ตาย!!)
"แกอย่าทำอะไรเธอนะ"
วางสายแล้ว... ผมรีบไปเตรียมเงินและค้นหาสถานที่ที่นัดเจอ ผมจะไม่ยอมเสียคนที่ผมรักให้ใครอีก ผมเคยอกหักจนจะบ้าตายอยู่แล้ว ถ้าคราวนี้ผมขาดยัยบ๊องนั่นไปอีก ผมคง... ผใเดินกลับไปที่กองถ่าย พี่ผู้กำกับถามหารถเก๋ง ผมได้แต่บอกว่าเธอกลับไปแล้ว พี่บอลต์ก็เข้ามาบอกกับผมว่ารถของเธอยังจอกอยู่ตรงนี้อยู่เลย
"พี่บอลต์..."
"มันเกิดอะไรขึ้นน่ะแบงค์"
พี่บอลต์พาผมไปส่งถึงคอนโดฯ แล้วก็นั่งลงคุยกัน ผมเล่าเรื่องทั้งหมดให้พี่บอลต์ฟัง พี่บอลต์ก็ตกใจอยู่เหมือนกัน แต่ผมใจเสีย เสียเงินทองมากมายผมไม่เครียด ใครกันที่ทำเรื่องแบบนี้
"ใจเย็น ๆ เถอะไอแบงค์"
"ฉันเย็นไม่ไหวแล้วนะเว้ย!!"
"พี่แบงค์ เกิดอะไรขึ้นหรือเปล่า"
"ป่าวหรอกครับ น้องนีออน" 
ผมเดินเข้าไปในห้องของผม ผมคิดไปทั้งคืนกับอีแค่ผู้หญิงคนเดียวถึงกับต้องเสียเงินเยอะขนานนั้นเลยหรอ ผมไปนึกถึงภาพเก่า ๆ ที่ผ่านด้วยกันมา เธอทำให้ผมเอ็นดูถึงแม้ว่าจะซน ทำให้ผมยิ้มออกเมื่อนึกถึง กับอีแค่เงินสามสิบล้านไม่ตายก็หาหใหม่ได้ ในที่สุดผมก็หลับ พอตื่นขึ้นมาผมก็รีบไปธนาคารถอนเงินออกมา ไปตามที่นัดหมาย ในโกดังไม่มีอะไรเลยนอกจากถังน้ำมัน
"ฉันมาแล้ว แกปล่อยตัวยัยนั่นได้แล้ว"
"ไหนล่ะเงิน"
"นี่ไง แกก็มาเอาไปสิ"
"ไหนล่ะความรักที่นายมีให้ฉัน"
"นิกเกิล นี่เธอเป็นคนจับตัวรถเก๋งมาหรอ"
ผู้ชายสองคนจับตัวรถเก่งออกมา นิกเกิลร้องไห้ออกมา รถเก๋งเริ่มดิ้นให้หลุดจากมือพวกอันตพาน ผมได้แต่ยืนมองช่วยอะไรไม่ได้เลย จนรถเก๋งดิ้นหลุดออกมาได้วิ่งมาหาผม นิกเกิลถือปืนขึ้นมาชี้ไปทางรถเก๋ง ผมพยายามแกะเชือกที่มัดข้อมือของเธออยู่
"แกตาย..."
"อย่านะ นิกเกิล!"
ปัง! ปัง ปัง!!
"อ๊าสส"
ผมโดนไปหนึ่งนัดที่แขน แต่พอไม่นานไอเบสกับตำรวจก็มา ยิงจนนิกเกิลตาย ผมก็รีบปฐมพยาบาล ส่งโรงพยาบาล เธอก็ต้องไปเพราะมีฟกช้ำ ถลอกนิดหน่อย ผมได้เข้าห้องICU เอากระสุนออกเสร็จก็ย้ายไปที่ห้องคนป่วยVIP กระสุนโดนที่แขนไม่เป็นอะไรมาก อีกไม่กี่วันคงกลับได้
"ไอแบงค์ ไหนว่านายจะไม่เป็นไรไง"
"ก็โดนแค่ที่แขน แล้วนี่ยัยบ๊องนั่นไม่มาด้วยหรอ"
"ไม่มาอ่ะ ว่าแต่นายเถอะ อีกกี่วันกลับบ้านได้วะ"
"ไม่กี่วันแหละ รออาการตรวจ"
ผมเปิดดูโทรทัศน์ ได้ข่าวมาจากไอเบสว่ายัยนั่นจะไปต่างประเทศ ข่าวก็ออก บอกว่าพรุ่งนี้เธอจะไป แต่ไม่ระบุว่าจะไปประเทศอะไร ไม่จะมาเยี่ยมกันบ้างเลยรึไงเนี่ย ผมอุส่าห์ช่วยเอาไว้ เฮอะ!
"ไอเบส"
"เป็นไงบ้างวะ"
"ก็ดีขึ้น แล้วพี่แกล่ะ"
"ก็จะกลับประเทศนิวซีแลนด์อ่ะแหละ"
"แล้วรถเก๋งล่ะ"
"ก็... อยู่บ้าน ไม่ยอมออกไปไหนเลย"
เพราะผมหรือเปล่า เดี๋ยวนี้เบสก็ค่อยเป็นพ่อสื่อให้ผมกับเธอตลอด มันคงรู้แล้วแหละว่าผมชอบเธอ หลังจากที่เบสกลับไป ผมก็นั่งเงียบ ปิดโทรทัศน์ อยู่คนเดียว เหมือนคนที่พึ่งอกหักใหม่ ๆ ผมรู้สึกว่าผมจะโดนทิ้งยังไงไม่รู้...
"ตื่นแล้วหรอคะ^^"
"ครับ"
"แย่แล้ว!"
"อะไรวะ ให้คนป่วยพักผ่อนหน่อยดิวะ"
"งั้นนายพักไป รถเก๋งขึ้นเครื่องตอนเที่ยง งั้นนายไม่ต้องไปนะเว้ย"
"อะไรนะ!!"
เธอคิดอะไรอยู่รถเก๋ง ทำไมต้องหนีผมด้วย... เธอไม่เคยรู้เลยว่าฉันรักเธอมากแค่ไหน...
ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 278 ท่าน