Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  






 
อ่านเรื่อง
secret Miracle เมืองแห่งความ(ไม่)ลับจับรักยัยแม่มดฝึกหัด 1
Cytherea
การพบหน้าของสองตระกูล
20
04/12/2554 08:33:16
336
เนื้อเรื่อง
20
การพบหน้าของสองตระกูล
            อีกครึ่งชั่วโมงทางฝั่งนั้นก็จะมากันแล้ว......
            ตอนนี้ฉันมาอยู่ที่สถานที่ในการแข่งขันแล้ว ที่อยู่ตรงหน้าฉันก็คือป่าคุลฟิว(Confused) ซึ่งความหมายมันก็ตรงกับลักษณะของป่าแห่งนี้มาก
            ป่าแห่งนี้ ไม่ว่าจะมองไปทางในก็เหมือนเป็นปกติทั่วไป แต่ถ้าใครสังเกตดีๆ มันเปลี่ยนทิศทางทุกๆเวลาเลยล่ะ ใครที่คิดที่จะเดินผ่านป่านี้ไป ฉันว่ามันคงจะเป็นเรื่องยากเอาการเลยล่ะ
            ถ้าจะให้แปลชื่อของมันตามตัวแล้ว Confused ที่แปลว่าสับสนยังไงล่ะ หรือจะเรียกป่านี้อีกอย่างว่า ป่าแห่งการสับสน
            “ป่านี้จะเปลี่ยนเส้นทางทุกๆหนึ่งนาทีนะ ถ้าเป็นไปได้อย่าอยู่ห่างจากฉันล่ะกัน เพราะฉันรู้จักป่านี้เป็นอย่างนี้” จู่ๆการ์เฟียที่เดินมาจากทางด้านหลังพูดขึ้น เมื่อหันไปก็พบกับรอยยิ้มที่ทำให้สาวๆใจละลายส่งมาที่ฉันอย่างเต็มพิกัด
            แต่ขอโทษเถอะ ฉันขอบอกตรงๆนะ ฉันไม่ชอบรอยยิ้มแบบนั้นนะ =_=
            “อะ.....อืม =_=”
            “อย่าเครียดนะ มีฉันอยู่ทั้งคนอย่าเป็นห่วงเลย ^^”
            “อืม =_=”
            “ถ้าเกิดว่าเกิดอะไรขึ้น ตะโกนเรียกฉันได้ทุกเมื่อเลยนะ ฉันยินดีเข้าไปช่วยเหลือ”
            “อืม =_=”
            “แล้วถ้า.....”
            “การ์เฟีย =_=” ในขณะที่การ์เฟียกำลังพล่ามอยู่นั้น ฉันก็ขัดขึ้นซะก่อน
            “อะไรเหรอ ^^”
            “วันนี้นายไข้ขึ้นหรือไง ชวนฉันคุยอยู่ได้ ปกติไม่เห็นจะคุยกับฉันสักคำ =_=”
            “อันที่จริง ฉันตั้งใจจะเอาสิ่งนี้มาให้นะ ^^” พูดจบการ์เฟียก็ยื่นสิ่งที่เขาหลบอยู่ข้างหลังตั้งแต่เข้ามาคุยกับฉัน มันเป็นม้วนกลมหลากสีที่มีก้านยื่นออกมาให้ถือ มันถูกห่อด้วยพลาสติกเอาไว้ในส่วนที่เป็นกลมๆ ดูถ้าจะหวานน่าดูเลย น่ากิน =.,=
            “อมยิ้ม? นายเอามาให้ฉันทำไมเหรอ =_=”
            “กินเลยสิ ก่อนที่เขาจะมา เขาบอกว่าถ้าเรากินอะไรที่หวานในเวลาเหนื่อยหรือเครียด ก็จะทำให้มีแรงขึ้นมา และจะทำให้สมองแล่นฉิ่วเลยนะ”
            “เอ่อ......ขอบคุณนะ แต่ฉัน เก็บเอาไว้กินน่าจะดีกว่า ^^;;;” วันนี้เขาแปลกไปจริงๆด้วย! =[]=
            “ถ้างั้น สัญญากับฉันสักอย่างจะได้ไหม” เขาเปลี่ยนจากสีหน้าที่ยิ้มแย้ม มาเป็นสีหน้าที่จริงจังแทน นัยน์ตาที่เขามองฉันเป็นแววตาที่ฉันเองก็อธิบายไม่ถูก เล่นเอาฉันปรับสีหน้าไม่ถูกเลยล่ะ
            “อะ.....อะไรเหรอ”
            “อมยิ้มนะ......ช่วยเก็บรักษามันเอาไว้ให้ดี และเมื่อผ่านพ้นการแข่งขันครั้งนี้ไปแล้ว......ฉันจะบอกบางอย่างกับเธอ เธอช่วยรับสิ่งที่ฉันจะบอกด้วยนะ”
            “หะ....หา?”
            “อมยิ้มฉันถือเป็นบุญคุณนะ เพราะฉะนั้นเธอต้องทำในสิ่งที่ฉันบอกเพื่อเป็นการทดแทนได้หรือเปล่า” การ์เฟียยิ้มให้ฉัน มันเป็นยิ้มที่อบอุ่นที่สุดที่ฉันเคยมีมา
            “อะ....เอ่อ....”
            “วีนัส!!!” ในขณะที่ฉันยังพูดไม่จบเสียงทุ้มนุ่มก็ดังขึ้น เมื่อหันไปมองก็พบเจนเทินกำลังเดินมาทางนี้และมองมาทางฉันและการ์เฟีย อย่างไม่สบอารมณ์ เป็นอะไรไปอีกคนแล้วล่ะเนี่ย =_=;;
            “มะ....มีอะไรเหรอ”
            “เธอมานี้กับฉันหน่อย” พูดจบเขาก็ดึงแขนฉัน ก่อนที่จะพาฉันปลีกตัวออกมาจากคนอื่นเขา วันนี้เป็นวันแปลกแห่งชาติหรือไง เจนเทินก็ท่าทีแปลกๆ การ์เฟียก็ท่าทีแปลกๆ กินยาไม่เขย่าขวดกันหรือไง =_=
            “มีอะไรเหรอเจนเทิน ฉันกำลังคุยกับการ์เฟียอยู่นะ เสียมารยาทนะรู้ไหม =_=”
            “วีนัส......”
            “วันนี้พวกนายสองคนมีอะไรกันนักเหรอ ทำไมถึงดูแปลกๆนักล่ะ”
            “ฉัน.....”
            “พวกนายมีเรื่องอะไรกันงั้นเหรอ”
            “....ฉันรักเธอ”
            “เป็นแบบนี้มัน......หา!”ฉันกำลังจะพูดก็ต้องชะงักเมื่อประโยคที่เจนเทินพูดออกมาเมื่อกี้ทำให้ฉันถึงกับพูดไม่ออก
            “ฉันรักเธอ.....ฉันรักเธอ”เจนเทินพูดคำนั้นซ้ำๆก่อนที่จะสวมกอดฉันอย่างแผ่วเบา สัมผัสที่เขากอดฉัน ทำให้ฉันรู้สึกได้ ว่าเหมือนเขากำลังกลัว.......ว่าแต่ กลัวอะไรอย่างนั้นเหรอ
            “วีนัส สัญญากับฉัน.......ว่าไม่ว่า ‘เขาคนนั้น’ จะพูดอะไร เธอก็อย่าไปตอบรับเขาเด็ดขาด......สัญญาได้ไหม” เขาพูดด้วยเสียงที่แผ่วเบา เสียงนั้นทำให้ฉันเริ่มที่จะหวั่นวิตก ว่าเกิดเรื่องอะไรไม่ดีกับเขาหรือเปล่า
            “เกิดอะไรขึ้นเหรอเจนเทิน”
            “.....ไม่ได้เกิดอะไรขึ้นทั้งนั้น....เพียงแต่ สัญญากับฉัน.....”
            “......”
            “สัญญาสิวีนัส.....”
            “....”
            “สัญญาสิ!!!!”
            “ได้ๆๆ ฉันจะสัญญา......” เสียงของเจนเทินถึงจะตะคอกใส่ฉันเสียงดัง แต่ฉันกลับไม่รู้สึกไม่พอใจหรือกลัวเลยสักนิด อาจจะเป็นเพราะ ในน้ำเสียงนั้น ฉันสัมผัสได้ถึงความสั่นกลัว ความไม่มั่นคง และนั้นยิ่งทำให้ฉันรู้สึกใจคอไม่ดีเอาซะเลย
            “หาเจอจนได้ครับ ไม่นึกว่าจะมาเจอภาพที่สร้างแรงบันดาลใจให้กับผมมากเลยทีเดียว....”จู่ๆก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้น ทำให้ฉันกับเจนเทินผลักออกจากกัน เมื่อฉันหันไปมองก็พบกับร่างสูง นัยน์ตาสีแดง ผมของเขาสีน้ำตาลเข้มทรงรากไทร ใบหน้าขาวเนียนตัดกับแว่นสีดำที่เขาใส่ ในมือของเขาถือหนังสือเล่มหนากับปากกาเล่มหนึ่ง
            “ยินดีที่ได้เจอกันครับ ผมคอปเปอร์ วิลเลี่ยม ครับ” เขาขยับแว่นนิดนึงก่อนที่จะโค้งคับนับทำความเคารพฉันและเจนเทิน เอ๊ะ! คอปเปอร์.......วิลเลี่ยม.....งั้นก็แสดงว่า.....
            เขาอยู่ในตระกูลวิลเลี่ยมนะสิ!!!
            “.....วิลเลี่ยม.....” เจนเทินพึมพำออกมาเบาๆ
            “อ้าวๆๆๆ ไหงถึงมาแย่งซีนกันได้เล่าคอปเปอร์ ฉันยังไม่ได้แนะนำตัวเลยนะ ^^”
            “คอกเทล!!!!” มะ.....ไม่น่าเชื่อ คอกเทลก็มีส่วนเกี่ยวข้องด้วยเหรอเนี่ย
            “ไงวีนัส ไม่ได้เจอกันซะนาน สบายดีไหม ^^” คอกเทลยิ้มอย่างเป็นมิตร แต่น้ำเสียงกบตรงกันข้ามโดยสิ้นเชิง
            “อะไรกัน ไม่เห็นจะน่ากลัวอย่างที่คิดเลย น่าสมเพชล่ะสิไม่ว่า” จู่ๆก็มีเสียงเล็กนุ่มดังมาจากข้างหลัง เมื่อหันไปมอง ก็พบกับร่างบางกับร่างสูง หน้าตาจัดได้ว่าดูดีเลยทีเดียว
            “ฮ้าวว~ ง่วงชะมัด ไม่น่าเอาแต่นอนเลยน้า รู้สึกขี้เกียจยังไงก็ไม่รู้สิ” หลังจากที่สองคนนี้เดินมาได้ไม่นาน ก็มีเสียงห้วนๆดังขึ้นจากทางด้านข้าง เจ้าของเสียงที่บ่งบอกถึงความง่วงคือคนที่กำลังเดินเข้ามาทางพวกเรา ผมสีเหลืองอ่อนที่ไม่ได้จัด ทำให้ดูยุ่งเหยิง เขาเดินมาพลางหาวอ้าปากเหวอ ด้วยท่าทางที่เหมือนกับเพิ่งตื่นนอน
            “เฮ้ๆ อย่าหาวปากกว้างอย่างนั้นสิ เดี๋ยวเฉือนซะหรอก” เสียงอีกเสียงหนึ่งดังขึ้น พร้องกับผู้ชายร่างเล็ก ในมือถือมีดขนาดพกพา ตาสีน้ำทะเลของเขาดูลึกลับอย่างน่ากลัว ปากของเขาขยับไปมา เผยให้เห็นเคี้ยวเล็กๆทั้งสองของเขา
            “อย่ายุ่งกับฉันมากจะได้ ฮ้าวว~”
            “นะ.....นี่.....” เจนเทินกระซิบที่ข้างหูฉันเบาๆ
            “หือ?”
            “เธฮสังเกตบ้างไหม”
            “สังเกต สังเกตยังไงเหรอ”
            “คือ......พวกเรากำลังถูกล้อมอยู่นะ”
            “!!!” จะ.....จริงๆด้วย ไม่ว่าจะมองไปทางไหน ก็มีแต่ตระกูลวิลเลี่ยมทั้งนั้น                    ยะ.....แย่แล้ว!!!
“หว่า~ ทำไมเผลอๆถึงได้โดนล้อมได้ล่ะ ใช้ไม่ได้เลยนะ หึ!”
“หึๆๆๆ ดีแล้วแหละ จะได้จัดการเร็วๆ แผล็บ~” ผู้ชายร่างเล็กพูดเสร็จก็เลียมีดในมืออย่างช้าๆ พลางมองมาด้วยสายตาที่บ่งบอกได้ว่าเตรียมที่จะฆ่าพวกเราด้วยมีดที่เขากำลังเลียอยู่นั้นได้ทุกเมื่อ
“เกมนี้นึกว่าจะยากซะอีก ที่ไหนได้ ฟันที่เดียวก็ชนะแล้ว ได้กำไรเห็นๆ” ร่างบางพูดขึ้น
“ฮ่าๆๆ ครั้งที่แล้วเธอรอดไปได้ แต่ครั้งนี้.......ฉันไม่ปล่อยเธอไปแน่! เตรียมล้างศพของแกได้เลย!!!!”
“ถึงฉากฆาตกรรมพอดีเลย สงสัยคงจะเลือดฉาดน่าดูเลยนะ หึ.....น่าสนุกจังเลยนะ”
กรอดๆ~
ฉันได้ยินเสียงของเจนเทินที่ขบกรามแน่น มองไปทางตระกูลเจนเทินด้วยความแค้น มือกำหมัดแน่น จนเห็นเส้นเลือดปรากฏขึ้นที่มือ
“เงียบทำไมฮะ!!! หรือว่ากลัว ฮ่าๆๆๆ” คอกเทลพูดหลังจากที่เงียบไปนาน
“....”
            ‘ฉึก!!!’
“กรี๊ดดดดดด!” จู่ๆผู้ชายร่างเล็กที่ถือมีดอยู่ ก็กระโจนเข้าใส่เจนเทิน จากนั้นก็บรรจงเสียบมีดเข้าไปที่ต้นแขนด้านซ้ายของเจนเทิน ก่อนที่จะดึงมีดเล่มนั้นออก ก่อนที่ยืนเลียเลือดที่อยู่ในมืออย่างมีความสุข นัยน์ตาของเขามองมาอย่างคนที่ถือไพ่เหนือกว่า
เลือดสีแดงสดเริ่มไหลออกมาจากต้นแขนของเจนเทิน แต่เจนเทินก็ไม่ได้แสดงถึงความเจ็บปวดแต่อย่างใด มือด้านขวาของเขากำที่แผลแน่น เจนเทินเริ่มกำแผลแรงขึ้น จนเหงื่อของเจนเทินเริ่มแตก หน้าของเขาเริ่มซีด ท่าทางอาการจะไม่ค่อยดี
“หึ.....ยาพิษที่อยู่บนมีดผสมกับเลือดของคนตระกูลคลอริกเนี่ย สดยอดจริงๆ! ฮ่าๆๆๆ”
“!!!” ยาพิษอย่างนั้นเหรอ!!! นี่มีดนั้นมียาพิษเคลือบอยู่อย่างนั้นเหรอ ไม่น่าล่ะ ว่าทำไมเจนเทินสีหน้าดูไม่ค่อยดีเพียงแค่ไม่กี่นาที ที่แท้ก็มียาพิษแฝงอยู่ ทำไงดีล่ะ!
“แหกๆ แหกๆ แหกๆ” เจนเทินเริ่มหายใจเร็วและถี่ขึ้น สีหน้าของเขาดูซีดลงมากอย่างเห็นได้ชัด เหงื่อเริ่มไหลพลั่ก ตัวสั่นเทา อาการตอนนี้ของเขาแย่เอามากๆเลย อย่าเพิ่งเป็นอะไรนะเจนเทิน
“นาย.....ทำไมถึงทำแบบนี้! ทั้งที่ยังไม่ได้เริ่มการแข่งขันนี่!! อย่างนี่มันโกงกันชัดๆ!” ฉันตะโกนออกไปอย่างเหลืออด การที่ฉันตะโกนออกไปนั้นทำให้พวกเขานิ่งชะงักไปเพียงครู่ ก่อนที่พวกเขาจะปล่อยหัวเราะออกมา
“ฮ่าๆๆๆๆ”
“ฮ่าๆๆๆๆ โกงอย่างนั้นเหรอ.....หึ......คำนั้น ฉันฟังมาจนชินหูเพียงพอแล้วล่ะ”
“!!!”
คำพูดนั้น ทำให้ฉันนึกถึงคำที่การ์ฟิวพูดขึ้นทันที
‘เธอต้องระวังเอาไว้ให้ดีนะ เพราะพวกตระกูลวิลเลี่ยมนะ ขึ้นชื่อว่าเป็นนักจอมโกงที่สุดเลยล่ะ อย่าให้เผลอเชียวนะ ไม่งั้น พวกนั้นจะเอาเธอตายตั้งแต่ยังไม่เริ่มด้วยซ้ำ!’
โธ่เอ๊ย! ทำไมถึงได้งั่งอย่างนี้ล่ะวีนัส เธอลืมคำพูดของการ์ฟิวได้ยังไงกัน แล้วจะทำยังไงดีล่ะทีนี้
“เอาล่ะ.....จัดการแล้วหนึ่งคน อีกหนึ่งคนสินะ หึๆๆๆ” จากนั้นร่างสูงก็ย่างสามขุมเข้ามาหาฉันอย่างประสงค์ร้าย
นี่เรา.......จะต้องพ่ายแพ้แต่เพียงเท่านี้จริงๆนะเหรอ......
“วีนัส!!!”
‘ฟึ่บ!’
จู่ๆฉันก็ได้ยินเสียงๆหนึ่งดังขึ้น พร้อมกับมีบางสิ่งบางอย่างลอยมาทางฉัน เมื่อฉันรับไว้ก็พบว่า มันเป็นดาบด้ามยาวเสมือนกับดาบสมูไร นี่มันคืออะไรอ่ะ
‘ฟันมันไปข้างหน้า!!!!’ จู่ๆฉันก็ได้ยินเสียงๆ หนึ่งซึ่งดังมาจากไหนฉันก็ไม่ทราบได้ แต่เมื่อประโยคนั้นพูดจบแล้ว ร่างกายของฉันกลับรับคำสั่งมันอย่างอัตโนมัติ
‘ตึกๆๆ’
เท้าของฉันวิ่งเข้าไปหาร่างสูงที่กำลังจะเดินเข้ามาหาฉันอย่างอัตโนมัติ เมื่อฉันวิ่งเข้าไปในระยะที่อยู่ใกล้พอสมควรแล้ว ฉันจึงเงื้อมือ จากนั้นก็ฟันมันลงไปที่ใบหน้าของร่างสูงนั้น
เลือดสีแดงค่อยๆไหลออกมาเป็นทางยาวบนแก้มของร่างสูง แต่สีหน้าของเขากลับเรียบเฉย ไม่แสดงสีหน้าใดๆ
“.....”
ทุกสิ่งเหมือนหยุดนิ่ง ไม่มีใครพูดออกมาลยสักคำเป็นเวลาพักใหญ่ ก่อนที่จะมีเสียงหนึ่งดังขึ้นมาอีกครั้ง
“หึ......สมแล้วที่เป็นทายาทคนสุดท้ายของตระกูลเกรล”
สคูปเปอร์!!!
 -------------------------------------------------------------------------------------------------------------
ปล.ขอโทษนะคะที่ไม่ได้มาอัพเป็นเวลานานเลย พอดีช่วงนี้สอบเก็บคะแนนเยอะมากๆ แทบจะทุกวันเลย
จึงไม่มีเวลาเล่นคอมหรืออัพเดตตอนใหม่เลยค่ะ แต่ก็จะพยายามรีบแต่งให้จบและนำมาอัพนะคะ
ขอบคุณมากๆนะคะ
ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 182 ท่าน