Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  






 
อ่านเรื่อง
secret Miracle เมืองแห่งความ(ไม่)ลับจับรักยัยแม่มดฝึกหัด 1
Cytherea
การเตรียมตัววันสุดท้าย
18
04/12/2554 08:29:00
417
เนื้อเรื่อง
18
การเตรียมตัววันสุดท้าย
            พรุ่งนี้แล้วๆ ><
            ฉันตื่นเต้นมากๆเลยละ รู้ไหม ตลอดทั้งอาทิตย์ที่ผ่านมาฉันฝึกฝนมาตลอดทั้งวันเลยนะ เรียกได้ว่าแทบจะไม่ได้หยุดเลยล่ะ T^Tฉันกลัวว่าจะเอาชนะตระกูลวิลเลี่ยมไม่ได้
            “เป็นอะไรไปเหรอวีนัส ตื่นเต้นอย่างนั้นเหรอ” จู่ๆเสียงทุ้มนุ่มอันคุ้นเคยก็ดังมาจากด้านข้าง เมื่อฉันหันไปมองก็พบกับเจนเทินที่ส่งยิ้มมาให้ฉัน ก่อนจะถือวิสาสะนั่งลงข้างๆฉัน
            “ก็.....นิดหน่อย”
            “ไม่ต้องกังวลหรอกยังมีฉันกับพวกการ์ฟิวนะ จะกลัวอะไร” เจนเทินพุดพลางลูบผมฉันอย่างเอ็นดู การที่เจนเทินทำอย่างนี้ทำเอาฉันใจเต้นอยู่เหมือนกัน =////=
            “นะ....นั้นสินะ =///=” ฉันพูดพลางมองหน้าไปทางอื่นเพื่อหลบหน้าของเจนเทินที่ตอนนี้ฉันไม่อยากมองหน้าเขาเพราะถ้าฉันมอง ใจฉันก็ยิ่งเต้นแรง หน้าก็ร้อนผ่าวสุดๆ ให้ตายเหอะ! =////=
            ‘หมับ!’
            “อ๊ะ....OXO” จู่ๆเจนเทินก็จับคางฉันให้ฉันหันไปประจันหน้ากับเจนเทิน จากนั้นเขาก็ค่อยๆก้มหน้าลงมาประทับริมฝีปากของฉันอย่างไม่ทันตั้งตัว สมผัสอันนุ่มลึก หวานละมุน ทำเอาฉันถึงกับเคลิ้ม สัมผัสของเขาทำให้ฉันลืมความตึงเครียดทั้งหมด......
            หรือว่าที่เขาทำแบบนี้....เพราะจะทำเพื่อฉัน
            “อย่าเครียดเลยนะ ^^”เขาพูดหลังจากที่ผลักออกจากฉันแล้ว จากนั้นก็หันมายิ้มทะเล้นให้กับฉัน ซึ่งกำลังนั่งหน้าแดงอยู่ข้างๆเขา ให้ตาย! ไม่ชอบเลย ตอนที่เขายิ้มเนี่ย -*-
            “อะแฮ่ม!!” จุ่ๆเสียงกระแอมหนึ่งก็ดังขึ้น ทำเอาทั้งฉันและเจนเทินสะดุ้งพร้อมกัน เมื่อหันไปมองก็พบกับการ์เฟียที่ยืนกอดอกมองฉันกับเจนเทินอยู่
            “ที่นี่มันบ้านผมนะครับ กรุณาแสดงกิริยาให้เกียรติเจ้าของบ้านด้วยนะครับ =_=” การ์เฟียพูดขึ้นทำเอาทั้งฉันและเจนเทินมองอย่างเบื่อหน่าย
            ก็เจ้าของบ้านมันคือ......
            ‘โป๊ก!’
            “โอ๊ยยย! T^T”
            การ์ฟิวไม่ใช่เหรอ =_=
            “ใช่บ้านนายที่ไหน!!! บ้านฉันต่างหากเล่า!!! =_=”
            “คะ.....คร๊าบบบบ!” จากนั้นการ์เฟียก็รีบเดินขึ้นไปข้างบน ทำให้เหลือแค่ฉัน เจนเทิน และ การ์ฟิว
            “พรุ่งนี้ เขานัดที่ป่าซีเซียใช่หรือเปล่า” การ์ฟิวเอ่ยถามขึ้น
            “อื้อ เวลาเก้าโมงนะ” ฉันตอบกลับไป
            “งั้นพรุ่งนี้เราคงต้องตื่นมาเตรียมตัวตั้งแต่เช้า และคืนนี้อย่าลืมไปท่องคาถามาล่ะ จำให้แม่นๆเลยนะ ^^”
            “ค่ะ วางใจได้เลย”
            “อ้อ! อย่าลืมเอาผ้าวิเศษไปด้วยล่ะ”
            “เอ๊ะ! ผ้าวิเศษ.....ผ้าที่ใช้เสกคู่กับคาถาแข็งตัวนะเหรอ เอาไปทำไมอ่ะ” ฉันถามวีนัสอย่างงๆ
            “เหอะน่า ฉันคาดว่าน่าจะได้ใช้ล่ะนะ”
            “-*-“ ฉันไม่อยากจะเอาไปสักเท่าไหร่อ่ะน่ะ เพราะมันทั้งยาวและหนัก ไม่รู้จะเอาไปทำไม แต่เอาไปสักหน่อยก็ดี
            “อนนี่คร๊าบ ผมหิวจัง ทำอะไรให้ผมกินหน่อยดิครับ T^T” สลีปปี้เดินลงมาปุป ก็บ่นหิวปับเลย หายตายเหอะ! รู้สึกว่าเมื่อสองชั่วโมงที่แล้ว แนเพิ่งทำสปาเก็ตตี้ไปให้ไม่ใช่เหรอ -*-
            “สปาเก็ตตี้ยังมี อยู่ที่หม้ออ่ะ ไปตักได้เลยนะ” ฉันพูดออกไปพลางชี้ไปให้สลีปปี้ดูว่าหม้อที่ว่าอยู่ที่ไหน
            “อุ่นให้หน่อยสิครับ มายด์ซิสเตอร์ T^T”
            “=_=” เฮ้อ~ จริงๆเล้ย!
 
            “เพโมลา กราบี มีนั่ม!!!!”
            “ไม่ใช่ๆ มันต้อง เพโมลากราบี มีนั่มต่างหาก =_=”
            “งั้น เอาใหม่ๆ....... เพโมลากราบี มีนั่ม”
            “คำลงท้ายนะ พูดให้มันหนักแน่นหน่อยสิ =_=”
            “ขะ....ขอโทษคร๊า ><”
            ตอนนี้ฉันกำลังให้แบซฟูลสอนการร่ายเวทมนต์อยู่นะ ครูผู้สอนคนนี้ก็ดุแสนดุเลย -*- ร่ายผิดนิดเดียว มีเคี้ยน!!! =_=
            “เอาใหม่ๆ ถ้าครั้งนี้ยังไม่ได้คาถานี่อีก โดนเคี้ยน!!! =_=+”
            “ระ.....รู้แล้วน่า (=_=);;;” ฉันพูดเสร็จก็ปาดเหงื่อที่ไหลออกมาเป็นทางเพราะกำลังกดดันอย่างมาก ครูอะไรว่ะดุจะตายชัก =_=
            “เพโมลากราบี มีนั่ม!!!!”
            “คำว่า’ลา’เสียงผิดคีย์ =_=”
            “=[]=”
            นี่มันครูสอนร่ายคาถาหรือครูสอนดนตรี มีผิดคงผิดคีย์ด้วยเรอะ!! =_=
            “หันก้นมา =_=”
            “จะ....จะบ้าเหรอ ฉันเป็นผู้หญิงนะ จะหันกงหันก้นให้ผู้ชายได้ไง ไม่มีท๊างงงง ><”
            “แต่ฉันเป็นครูของเธอ ทำไมจะทำโทษนักเรียนไม่ได้ =_=+”
            “T^T”  โธ่คุณครูขา จะทำโทษนักเรียนเพราะแค่พูดออกเสียงผิดคีย์เนี่ยนะ =_=
            “หันก้นมา =_=++”
            “กะ.....ก็ได้ค่ะๆ T^T”
            “มาประชุมที่ห้องโถงแปดด่วน!!!” จู่ๆเสียงของการ์เฟียก็ดังขึ้นเพื่อเรียกให้ฉันกับแบซฟูลขึ้นไปประชุมในห้องโถงชั้นแปดอย่างที่ได้ยิน ทำให้ฉันไม่ต้องโดนตีก้น เย้ๆๆๆ ><
 
            ณ ห้องประชุม(สองชั่วโมงผ่านไป....)
            “เอาล่ะนะ หวังว่าทุกคนคงจะจำได้แล้วนะ ว่าใครต้องเอาอะไรไปบ้าง งั้นก็.....จบการประชุมเพียงเท่านี้นะคะ ^^”การ์ฟิวที่ยืนอยู่หัวโต๊ะประชุมพูดก่อนจะเดินออกไปจากห้องประชุม ทำให้ตอนนี้เหลือฉัน เจนเทิน การ์เฟีย พีค บิงโก และหนุ่มทั้งเจ็ดที่นั่งอยู่ในห้องประชุมเหมือนเดิม
            การประชุมที่เพิ่งผ่านไปก็ไม่มีอะไรมากอ่ะน่ะ การ์ฟิวก็แค่บอกว่าเราต้องเอาอะไรไปบ้าง เราต้องเตรียมตัวอย่างไร และเราต้องไปกี่โมง และเราก็วางแผนเอาไว้ล่วงหน้า............
            ที่คนอยากรู้ใช่ม้า~ ต้องเอาไว้ดูเมื่อถึงเวลาเองนะคร๊า ^^
            แต่ที่ฉันตกใจก็คือ ทุกคนในที่นี้ต้องเข้าร่วมทุกคนนะสิ แล้วเจนเทินที่อยู่ต่างตระกูลจะเข้าร่วมได้ยังไงล่ะ รู้สึกเป็นห่วงจัง
            “เฮ้อ~ รู้สึกตื่นเต้นยังไงก็ไม่รู้ พรุ่งนี้ก็ต้องเริ่มแล้วสิ ><” สนีซซี่พูดขึ้นก่อนที่จะใช้มือทั้งสองข้างโอบกอดตัวเองแล้วหมุนตัวไปมา นายรู้อะไรไหม นานวันเข้า นายก็ยิ่งทำตัวเหมือนตุ๊ดเข้าทุกทีแล้ว =_=
            “ไม่รู้ว่าทางโน้นเขาจะมาไม้ไหนกันนะ” พีคพูดขึ้น ก่อนที่จะเอามือเท้าคางอย่างเซ็งๆ
            “นั้นสิคร๊าบ ยิ่งเป็นตระกูลที่ได้ชื่อว่าจอมโกงที่สุดด้วยสิคร๊าบ” โดปี้พูดขึ้น
            “แต่ยังไงก็ต้องระวังตัวเข้าไว้น่ะ ต้องตั้งสติเอาไว้น่ะ ไม่อย่างนั้น ถ้าพลาดครั้งเดียวอาจจะพลาดไปตลอดชีวิตเลยก็ได้นะ” แบซฟูลพูดขึ้น
            “แล้วเธอคิดว่ายังไงบ้างล่ะวีนัส.....” แฮปปี้พูดขึ้น
            ฉันไม่ได้ยินอะไรทั้งนั้นเพราะตอนนี้ฉันกำลังนั่งคิดว่าต่อไปหลังจากนี้จะเกิดอะไรขึ้น พูดง่ายๆก็คือฉันกำลังวิตกอย่างมาก
            ถ้าเกิดในวันพรุ่งนี้ฉันทำไม่สำเร็จ ทุกคนจะเป็นยังไง........โดนจับอย่างนั้นเหรอ ไม่นะ! ต้องไม่ใช่อย่างนั้นสิ ฉันจะไม่ยอมให้เป็นอย่างนั้นเด็ดขาด.....แต่ จะทำไงล่ะ ก็ฉันรู้อะไรไม่มากเกี่ยวกับเวทมนต์นี้ คาถาหรือกฎต่างๆก็แค่งูๆปลาๆ เวลาร่ายเวทมนต์อะไรก็พูดติดๆขัดๆ ละ....แล้วอย่างนี้ ฉันจะไปชนะได้ยังไงกันล่ะ
            ‘หมับ’ จู่ๆก็มีสัมผัสอุ่นนุ่ม มาจับที่มือของฉัน ทำให้ฉันตื่นจากภวังค์ เมื่อฉันเงยหน้าขึ้นไปมองก็พบกับนัยน์ตาสีดำสนิท ที่มองมาทางฉันด้วยแววตาที่อบอุ่นและอ่อนโยน เขายิ้มให้ฉันนิดๆเพื่อเป็นการให้กำลังใจ ถึงเขาจะทำแค่นั้น แต่หน้าแปลกที่การกระทำเพียงนิด ก็ทำให้ฉันรู้สึกอุ่นใจขึ้นเป็นกองเลยล่ะ
            “ไม่ต้องกังวลไปหรอกนะ เพราะฉันจะอยู่ข้างเธอเสมอนะ” เขายิ้มให้ก่อนที่จะจับมือฉันแน่นขึ้น ฉันจึงยิ้มตอบกลับไปให้เขาเพื่อเป็นการบอกว่า ‘ฉันไม่เป็นไรหรอก’
            “ปัง!!” จู่ๆก็มีเสียงบางอย่างดังขึ้น ทำให้ทั้งฉันและเจนเทินสะดุ้ง เมื่อหันไปมอง ก็พบกับการ์เฟียที่เอามือทุบโต๊ะอย่างแรง และกำลังหันมามองทางฉันและเจนเทินด้วยสีหน้าเรียบเฉย
            แต่ในแววตานั้น แวบหนึ่งฉันเห็นแววตาที่แสดงอารมณ์ขุ่นเคืองเป็นอย่างมาก ก่อนที่จะเปลี่ยนมาเป็นแววตาเฉยชาภายในชั่วพริบตา
            “มะ.....มีอะไรเหรอ” พีคหันขึ้นมาถามด้วยสีหน้าตกใจ
            “อะ....เอ่อ....ไม่มีอะไร ฉันแค่รู้สึกเหนื่อยๆ งั้น.....ฉันขอตัวก่อน” ว่าจบการ์เฟียก็ลุกขึ้นยืนและหันหลังเดินออกไปจากห้อง ทำไมวันนี้เขาดูอารมณ์ไม่ดีเลยล่ะ
            “เขาเป็นอะไรของเขานะ นายรู้ไหมเจน......เทิน”ฉันพูดในขณะที่กำลังหันไปมองเจนเทิน แต่เมื่อหันไปมองแล้ว ก็ต้องชะงัก เพราะแววตาของเขาเต็มไปด้วยความหนักใจ ขุ่นเคือง ไม่พอใจอยู่เต็มไปหมด มือของเขาที่จังมือของฉันอยู่นั้นจับแน่นขึ้น คิ้วของเขาเริ่มขมวดดเข้าด้วยกันเหมือนกำลังคิดอะไรบางอย่าง
            วันนี้สองคนนั้นเป็นอะไรนะ......
 
ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 305 ท่าน