Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  






 
อ่านเรื่อง
secret Miracle เมืองแห่งความ(ไม่)ลับจับรักยัยแม่มดฝึกหัด 1
Cytherea
เลื่อนการแข่งขัน
16
04/12/2554 08:26:34
328
เนื้อเรื่อง
16
เลื่อนการแข่งขัน
สองอาทิตย์ผ่านไป.....
อีกเดือนหนึ่งก็จะถึงเวลาแล้ว การฝึกฝนก็เป็นไปอย่างราบรื่นอ่ะนะ ฉันเพิ่งรู้ว่าหนุ่มๆทั้งเจ็ดคนก็ต้องเข้าร่วมในการต่อสู้ครั้งนี้ด้วยล่ะ (แอบดีใจขึ้นมานิดนึง T^T) แล้วในการฝึกครั้งนี้ การ์ฟิวจะมาเป็นโค้ดถัดจากเจนเทิน ซึ่งแน่นอนการฝึกก็ต้องเปลี่ยนใหม่ นั้นก็คือการทดสอบวัดความสามารถในการฟัง ซึ่งวิธีการทดสอบก็คือ การ์ฟิวจะให้หูฟังคนละอัน และจะทำการทดสอบทีละคน โดยการฟังว่าเสียงที่ได้ยินนั้นมาจากทางกี่นาฬิกา ซึ่งนั้นก็ถือยากอยู่น่ะ
“วันนี้ใครจะเริ่มคนแรกเอ่ย ^^” การ์ฟิวพูดด้วยเสียงร่าเริง
“ผมครับ ผมคร๊าบ ^^” โดปี้ยกมือ ก่อนจะเดินไปรับหูฟังจากการ์ฟิว ก่อนจะเดินออกไปข้างหน้า และใส่หูฟัง
“เอาล่ะน่ะ เริ่มได้!”
“......” ทั้งห้องตกในความเงียบ ไม่มีใครสงเสียงดังทั้งสิ้น พวกเขาสายตาจดจ่ออยู่กับโดปี้อย่างตั้งใจ โดปี้ก็ตั้งใจฟังอย่างมีความสุข เพราะว่าเขายิ้มอยู่ไง =_=
“โอ๊ะ!! เสียงของนกพิราบบินอยู่ที่สี่นาฬิกาครับ!!!”
“ผิด!! มันเป็นนกแก้วต่างหาก =_=”
“=[]=”
“ไม่ผ่าน!!”
“T^T”
มะ.....ไม่ผ่าน เพียงเพราะบอกชนิดของนกผิดเนี่ยนะ =[]=
“ทำไมแกแยกระหว่างนกพิราบกับนกแก้วไม่ออกว่ะ =_=” แฮปปี้
“มันจะแยกออกได้ไงเล่า ก็มันมีแค่เสียง ฟึ่บๆ อ่ะ T^T”
“=[]=”
แล้วนายไปตอบชื่อนกด้วยทำไมเล่า =_=
“คนต่อไป เอ่อ.......แบซฟูล! นายพร้อมใช่ไหม ^^”
“เธอเห็นฉันเป็นพวกไม่เอาถ่านเหมือนพวกนี้หรือไง =_=”
“เออ จ้าๆๆ ^^;; มารับหูฟังไป”
“รู้แล้วล่ะน้า อย่ามาสั่งฉันซะให้ยากเลย =_=”
“=[]=”
“เหอะ! ผู้หญิงเข้าใจยาก =_=”
ฉันว่านะ นายนั้นแหละที่เข้าใจยากอ่ะ =[]=
“.....”
ทุกอย่างตกอยู่ในความเงียบเหมือนเคย คราวนี้แบซฟูลจะผ่านไหมนะ ลุ้นสุดๆเลย -*-
“ขอตอบ!!!”
อยู่ๆแบซฟูลก็พูดขึ้นมาเสียงดัง ทำเอาคนที่กำลังนั่งดูอย่างใจจดใจจ่อถึงกับสะดุ้ง อึ่ย~ ตอบแล้วๆๆ ><
“ขอตอบว่า......”
“ดะ....เดี๋ยวๆนะเจนเทิน =_=;;;”
“อะไรเล่า =_=+”
“คือ......ฉันยังไม่ได้กดปุ่มเปิดเสียงเลยอ่ะ =[]=”
“.....”
“.....”
“.....”
ทุกอย่างตกอยู่ในความเงียบอีกครั้ง ก่อนที่จะมีเสียง.....
“ฮ่าๆๆๆๆๆ”
“คิคิๆๆๆ”
“ฮ่าๆๆๆๆ”
ก่อนที่จะมีเสียงหัวเราะรัวอย่างนี้ไง =_=
“พวกแกหัวเราะบ้าอะไรว่ะ =_=+”
“ฮ่าๆๆ พี่ใหญ่ของพวกเรา น่าแตกดังเพล้งเลยคร๊าบ 555”โดปี้
“คิคิๆๆเรลลี่ด้วยนะครับ” สลีปปี้
“คิคิ แกในตอนนี้หน้าแดงมากเลยละไอฟูล 5555”ด็อค
“เหอะ! ถึงทีพวกนายบ้างก็แล้วกัน (=////= )”
 
“อ่าวคนต่อไป....วีนัสจ๊ะ”
“คะ.....คร๊า O_O” เอร๊ย! ถึงตาฉันแล้วเหรอเนี่ย โอ้ย! ตื่นเต้นๆๆ ><
ฉันเดินไปหยิบหูฟังมาจากการ์ฟิว และบรรจงใส่มัน จากนั้นก็เริ่มฟังเสียงจากหูฟังทันที เฮ้ยๆๆ ตื่นเต้นๆ มากๆเลย >< ฉันหลับตาเพื่อให้มีสมาธิมากยิ่งขึ้น
“ทำอะไรกันอยู่เหรอ” ดะ....ได้ยินแล้ว เสียงเจนเทินๆๆ สิบเอ็ดนาฬิกา!
“สะ.....เสียงเจนเทินทางสิบเอ็ดนาฬิกาคะ!!” ตอบออกไปแล้วๆ
“เอ่อ.....มันไม่ใช่เสียงในหูฟังหรอกนะวีนัส ^^;;;”
“อ่าว เอ๊ะ! อ้าว เจนเทินมาตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย =_=” เมื่อฉันลืมตาขึ้นก็พบกับเจนเทินที่ยืนอยู่ข้างๆการ์ฟิวและมองฉันอย่างงงๆ อ่าว มาขัดจังหวะซะได้ =_=
“โทษทีนะที่มาขัดจังหวะนะ ^^;;;”
“ไม่เป็นไรหรอก เอาเป็นว่าพักก่อนละกันนะ=_=” เมื่อแบซฟูลพูดขึ้นทุกคนจึงแยกย้ายกันออกไป แต่เสียงของเจนเทินก็ขัดเอาไว้ซะก่อน
“เดี๋ยวๆๆ ฉัน...มีข่าวจะมาแจ้งให้ทราบ”
“??”
“คือว่า ตระกูลวิลเลี่ยมส่งสารมาบอกฉันว่า จะเลื่อนการแข่งขัน จากเดือนหน้า มาเป็น.......สัปดาห์หน้า”
“วะ......ว่าไงนะ!!!!”
“อะ.....เอ่อ.....ก็อย่างที่เธอได้ยินนั้นแหละ”
“ทะ......ทำไมถึงเป็นอย่างนี้ล่ะ ก็ไหนเห็นว่าเริ่มเดือนหน้ายังไงอ่ะ”
“คือว่า.....คนข้างบ้านของฉันนะ เขาโทรมาบอกว่า มีจดหมายมาส่ง เขาก็เลยส่งมาให้ฉันที่นี้ ผลปรากฏว่า มันเป็นสารเลื่อนการแข่งขันนะ”
“แล้วเราจะทำยังไงดีล่ะ เรายังฝึกซ้อมกันไม่ถึงไหนเลยนะ” การ์ฟิวถามอย่างกังวล นั้นสิ การฝึกอะไรต่างๆที่ผ่านมาก็ยังไม่ถึงไหนเลย
“ก็ไม่เห็นต้องกังวลอะไรนี่ =_=” อยู่ๆแบซฟูลก็พูดขึ้น ทำเอาทุกคนหันไปมองเขาด้วยความสงสัย เขาพูดอะไรของเขาอ่ะ -*-
“จะไม่ให้กังวลได้ยังไงกัน ครั้งนี้เป็นการต่อสู้ครั้งสุดท้ายแล้วนะ ทำไมถึง......”
“ฉันหมายถึงว่าไม่ต้องเครียดกันต่างหากเล่า -*-“
“O_O!” เหลือเชื่อ แบซฟูลพูดประโยคดีๆแบบนี้เป็นด้วยเหรอเนี่ย =_=^
“ถ้ายังคิด ยังเครียด กังวลอยู่อย่างนี้ มันจะได้เรื่องไหมเล่า สู้เอาเวลามาฝึกซ้อมยังดีกว่าเยอะ ทำไมพวกเธอถึงคิดไม่เป็นแบบนี้ -*-“
“......”ฉันสาบานว่า เขากำลังหลอกด่าพวกฉันอยู่ -*- มันก็จริงของแบซฟูลนะ ถ้าเราไม่คิดจะฝึก เอาแต่กังวลอยู่แบบนี้ มันก็จะไม่ได้เรื่องอะไร
“เพราะฉะนั้นมาฝึกต่อได้แล้ว เห็นแล้วรำคาญลูกตาชะมัด =_=”
“=_=” นายรู้อะไรไหมแบซฟูล ถ้านายตัดประโยคหลังออก มันจะเป็นประโยคที่เพอร์แฟ็ค ที่สุดแห่งปีเลยล่ะ =_=
 
อีกฟากของเมือง.....
“สารเลื่อนการแข่งขันได้ไปอยู่ในมือตระกูลเกรลเรียบร้อยแล้วล่ะ” ชายหนุ่มนัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนพูดขึ้น เมื่อเข้ามาถึงของเพื่อนรักเพื่อนตายเป็นที่เรียบร้อยแล้ว เขาเอามือตบโต๊ะเสียงดัง เพื่อให้เพื่อนรักของเขาได้ยินที่เขาพูดมากขึ้น ร่างสูงที่นั่งอยู่หลังโต๊ะ ลดหนังสือพิมพ์ลง จากนั้นก็มองหน้าเพื่อนอย่างอารมณ์เสียเล็กน้อย เมื่อรู้ว่าตัวเองได้ถูกรบกวนสมาธิอยู่ ก่อนจะไปให้ความสนใจหนังสือพิมพ์ต่อ
“อืม.....ขอบคุณมากที่มาบอก” ร่างสูงเอ่ยเสียงเรียบขึ้น ในขณะที่สายตาก็ยังจดจ่ออยู่ที่หนังสือพิมพ์ ชายหนุ่มที่ยืนรอฟังคำขอบคุณถอดหายใจเล็กน้อย ก่อนจะยืนกอดอกมองเพื่อนรักอย่างเบื่อหน่าย ทั้งที่เพื่อนรักของเขาเป็นคนบอกให้เขาเฝ้ารอข่างคราวของสารเลื่อนการแข่งขันที่เพื่อนของเขาวานให้เขาไปจัดการให้แท้ๆ แต่เมื่อสารเลื่อนการแข่งขันไปถึงที่หมายแล้ว เขากลับไม่ได้พูดอะไรนอกจากคำว่าขอบคุณจากเพื่อนรักของเขาสักคำ
พูดอะไรให้มากกว่านี้หน่อยจะได้ไหม.......
“......อะไร” ร่างสูงที่เพิ่งสังเกตว่าเพื่อนรักของเขากำลังมองเขาอย่างปลงๆ ลดหนังสือพิมพ์ลงและถามเพื่อนอย่างสงสัย แต่แววตากลับเย็นชาเหมือนเดิมไม่มีเปลี่ยน
“นายน่าจะพูดอะไรมากกว่าคำว่า.....’ขอบคุณ’” ชายหนุ่มพูดเสียงเรียบพลางลูบสัตว์เลี้ยงของเขาที่พาดคอเอาไว้อย่างทะนุถนอม
ร่างสูงมองเพื่อนก่อนจะถอนหายใจดังเฮือก และพับหนังสือพิมพ์ให้เรียบร้อย จากนั้นก็วางมันไว้ที่โต๊ะ ก่อนจะนั่งกอดอกมองเพื่อน
“แล้วแกจะให้ฉันพูดคำว่าอะไรล่ะ” ร่างสูงมองเพื่อนรักด้วยแววตาเฉยชา พร้อมกับบอกเสียงเรียบ ชายหนุ่มที่กำลังลูบสัตว์เลี้ยงของเขาอยู่ทำท่าเหมือนกับว่าไม่ได้ให้ความสนใจของเพื่อน แต่กลับไปให้ความสนใจกับฉันเลี้ยงมากกว่า สัตว์เลี้ยงของเขายกหัวขึ้นเมื่อเจ้านายของมันลูบหัวของมันอย่างเบามือ หลังจากนั้นมันก็แลบลิ้นใส่เจ้านาย ลิ้นของมันเข้าออกๆอย่างรวดเร็ว เขาชอบลิ้นของมันที่ถูกแบ่งเป็นสองแฉกเอามากๆ
“พวกเราอายุตั้งเท่าไหร่แล้ว สคูเปอร์ นายก็น่าจะคิดเองได้แล้ว” ชายหนุ่มพูดในขณะที่กำลังหยอกล้อสัตว์เลี้ยงของเขาอยู่ ร่างสูงเมื่อได้ยินคำตอบอย่างนั้น เขาก็พูดขึ้นอย่างอารมณ์เสียแฝงความเดกดันเอาไว้ด้วย เขาเริ่มจะทนไม่ไหวกับความกวนส่วนล่างของเพื่อนรักของเขาขึ้นทุกที
“งั้นแกก็ออกไปได้แล้ว ฉันไม่ได้ว่างถึงขนาดมาเล่นกับสัตว์เลี้ยงทั้งวันเหมือนแกนะ คอกเทล”
“!!”
‘ฟึบ!’ เมื่อชายหนุ่มได้ยินอย่างนั้นเขาก็ให้งูของเขาไปกัดเข้าที่แขนของเพื่อนรักของเขาทันทีด้วยความโมโห
‘ติ้ง....ติ้ง’
ร่างสูงมองเลือดของเขาที่ไหลออกจากร่องรอยที่สัตว์เลี้ยงตัวดีของเพื่อนกัดเอาไว้เมื่อไม่กี่วินาทีที่แล้วด้วยสายตาที่เฉยชา เพราะเห็นเป็นเรื่องปกติมากสำหรับเขา
“ขอโทษทีนะ สคูเปอร์ ฉันต้องทำให้แกเป็นแผลอีกแผลหนึ่งแล้วสิ” ชายหนุ่มมองเพื่อนและผลงานของตัวเองด้วยสีหน้าเย้ยหยัน ร่างสูงมองไปที่เพื่อนรักด้วยสายตาที่อาจจะทำให้คนมองรู้สึกสันหลังวาบขึ้นมาทันที แต่สำหรับเพื่อนรักอย่างเขาถือเป็นเรื่องที่ปกติมาก
“....ไม่เป็นไร” ร่างสูงพูดก่อนจะเอามืออีกมือหนึ่งไปจับที่แผลเอาไว้ สักพักแผลเริ่มจางหายไปทีละนิดจนไม่เหลือร่องรอยเอาไว้แม้แต่นิดเดียว
“งั้นฉันกลับก่อนละกัน ^^” ชายหนุ่มหันหลังกลับ และทำท่าจะเดินออกไปจากห้อง แต่ก่อนที่เขาจะได้ออกไปจากห้อง เขาก็พูดประโยคที่ทำให้เพื่อนรักที่นั่งอยู่นั้นโกรธจนเป็นฝืนเป็นไฟ
“แกก็เหมือนกันนั้นแหละ ถ้ามัวนั่งเอ้อระเหยลอยชายอยู่อย่างนี้ หึ.....ได้แพ้มันสักวันละหว่า”
 
ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 187 ท่าน