Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  







 
อ่านเรื่อง
ฤา คือ รัก ระหว่างทางเดินสู่จันทร์
เอื้องรุ้ง
ตอนที่1
2
03/12/2554 21:04:04
233
เนื้อเรื่อง
 “กี่ปีแล้วที่เราคบกันมา คุณไม่เคยเปลี่ยนเลย ถ้าชีวิตฉันมีค่าน้อยกว่าพวกเพื่อนๆน้องๆของคุณ เราก็คงไม่มีอะไรต้องพูดกันอีก ”น้ำเสียงสั่นเครือจากเจ้าของเสียงใบหน้าเรียวได้รูป พวงแก้มสีชมพูเรื่อบัดนี้อาบไปด้วยน้ำตาแห่งความเสียใจและผิดหวัง จะมีผู้หญิงกี่คนที่ทนคนอย่างผมได้มาราธอนอย่างเธออีก ผู้หญิงที่เพียบพร้อมไปทุกอย่างทั้งรูปร่างหน้าตา ฐานะ และความชาญฉลาด เธอพร้อมไปทุกอย่างแต่ผมซิกลับปฏิบัติกับเธอราวไม่มีคุณค่าใดใด กี่ครั้งกี่หนที่เธอต้องทนคนไร้วินัยทางความรักอย่างผม แม้แต่วันสำคัญวันนี้ที่เรานัดกันว่าจะไปพบกันที่ร้านประจำบนดาดฟ้าชั้น 84 ของตึกใบหยก ใช่มันเป็นวันที่เธอรอจะให้คำตอบกับผมว่าเธอจะยอมแต่งงานกับผมไหม วันนี้เป็นวันสำคัญที่สุดในชีวิตของผมเท่าที่เราคบกันมา 10 ปี ความเจ็บแปลบจากรอยประทับของฝ่ามือลงบนแก้มผมเมื่อไม่กี่นาทีที่ผ่านมาเทียบไม่ได้กับความทรมานอย่างสุดหัวใจจากคำพูดที่เธอพูดกับผมและหยดน้ำตาของคนที่ผมรัก “เราไม่มีความหมายกับเธอเลยใช่มั๊ย …ถ้าเงียบเราก็คงไม่มีอะไรต้องพูดกันอีก เรา…เรา…ฉันคิดว่าเราเลิกกันเถอะ ” สิ้นสุดคำพูดเธอสะอื้นไห้เหมือนจะขาดใจก่อนที่หันหลังให้ผมอย่างไม่มีวันกลับ ผมเจ็บใจตัวเองที่สุดที่ในสถานการณ์อย่างนั้นทำไมผมตอบตัวเองไม่ได้ว่าควรจะต้องตัดสินใจเช่นไร ผมทำอะไรไม่ได้เลย แม้แต่คำพูดที่จะฉุดรั้งคนที่ผมรักไม่ให้เดินจากไป หมื่นคำพูดล้านถ้อยคำที่ผมพยายามจะอธิบายความจริงที่ต้องมาผิดนัดกับเธอคงเปล่าประโยชน์ไปตลอดกาล ทุกอย่างหยุดนิ่งทันทีที่คำพูดนั้นของเธอหลุดออกมา  “เราเลิกกันเถอะ”
 พลังงานและเรี่ยวแรงที่ผมรวบรวมได้ตอนนี้ คือ การหยิบวัตถุกำมะหยี่สีแดงที่อยู่ในกระเป๋าเสื้อสูทออกมาดูอย่างใจหาย เมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนหน้าเพียงเพราะเจ้ากล่องและของสำคัญในกล่องนี่แหละที่ทำให้ผมต้องเดินทางไปนอกเมืองเพื่อให้ได้แหวนเพชรน้ำงามมาขอเธอแต่งงาน แต่แล้วโชคชะตาเหมือนแกล้ง ผมห่วงที่จะขับรถไปหาเธอตามที่นัดหมายให้เร็วที่สุดจนไม่ทันเห็นมอเตอร์ไซท์รับจ้างที่ขับมาปาดหน้า เคราะห์ดีที่พาคนขับไปส่งโรงพยาบาลทันและอาการคนขับไม่ได้ร้ายแรงมาก แต่ทำต้องเสียเวลาในการวิ่งเต้นเป็นธุระให้คนเจ็บเนื่องจากเป็นคนต่างถิ่นและไม่มีญาติในกรุงเทพฯ 
            จริงอยู่ทั้งๆที่ผมเป็นนักกีฬาบาสเกตบอลทีมจังหวัด ไม่ว่าลงสนามไหนสนามนั้นไม่มีใครสู้แรงผมได้ แต่ตอนนี้แม้แต่แรงที่จะง้างเปิดกล่องวัตถุเล็กๆออกมาทำไมช่างยากเย็น ทันทีที่กล่องถูกเปิดออกความเจ็บปวดราวถูกเข็มเป็นพันเป็นหมื่นเล่มทิ่มแทงที่หัวใจก็ประดังเข้ามา ภายในกล่องกำมะหยี่สีแดง วัตถุวงแหวนสีทองประดับด้วยแสงแวววาวจากเพชรน้ำงามที่ถ้าสวรรค์ไม่แกล้งเสียก่อนก็ควรต้องไปสวมที่นิ้วนางข้างซ้ายของเธอ พร้อมประโยคที่ผมท่องได้ขึ้นใจ “แต่งงานกับผมนะที่รัก” ข้างๆแหวนเพชรผมแอบทำเซอร์ไพรท์เธอด้วยการวางวัตถุกลมแบนเล็กๆ
“เหรียญบาท” มันเป็นสิ่งที่ทำให้เราได้พบกัน ผมยังไม่ลืมเมื่อ 10 ปีที่แล้วผมก้มลงเก็บเหรียญที่ใครคนหนึ่งทำตกไว้ เจ้าของเหรียญวิ่งตามเหรียญมา ทันทีที่ผมเงยหน้าเพื่อส่งเหรียญให้เธอ แค่สบตาก็ทำให้ผมรู้ว่าชีวิตไม่เหมือนเดิมเมื่อพบเธอ เธอคนที่ใช่เดินทางมาแล้ว แต่นั้นมันก็เป็นอดีตไปแล้วในตอนนี้

.......โปรดติดตามตอนต่อไปคะ...................
ข้อความ :
จากคุณ * :
 

หน้าที่ 1 จาก 1 หน้า
แสดง เรื่อง
ความคิดเห็นที่ 1
น่าติดตามดีค่ะ ขอบคุนนะคะ
จากคุณ NonameYakoo/(NonameYakoo) อัพเดตเมื่อ 05/12/2554 09:16:15
หน้าที่ 1 จาก 1 หน้า
แสดง เรื่อง
 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 229 ท่าน