Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  






 
อ่านเรื่อง
Love Sweet เรื่องนี้เริ่มต้นด้วยร้าย...แต่ลงท้ายด้วยรัก
icety Princess
วันซวยๆของฉัน! แล้วคำของหมอนั่นมันคืออะไรกัน?
1
01/12/2554 22:44:42
214
เนื้อเรื่อง
 “กรี้ดดดดด!! ” ฉันกำลังเดินกลับบ้านแต่ใครไม่รู้มาฉุดฉันไป
“ พวกเราดูคนนี้สิ หน้าตาน่าเอ็นดู สนใจมาอยู่กับพี่มั้ยจ๊ะ ”
“ ไอโรคจิตปล่อยฉันไปเดี๋ยวนี้นะ!! ” ฉันร้องโวยวายทั้งชีวิตฉันไม่เคยเจออะไรบ้าๆอย่างนี้เลย o[]o
“ โอะๆ ท่าทางจะร้ายไม่เบานะเนี่ย ท่าทางจะเนื้อหอมน่าดูอยากจะลองชิมแล้วสิ ”
“กรี้ดดด อย่าเข้ามานะ! ”ฉันร้องโวยวายอีกครั้งแต่ยังไม่ทันที่ไอโรคจิตพวกนี้จะเข้ามา ก็มีคนมาช่วยฉันไว้ก่อน เขาต่อสู้กับพวกโรคจิตที่จะเข้ามาทำร้ายฉันจนเรียบแถมเขายังไม่เป็นไรอีก เก่งจะมัดเลย
“ไม่เป็นอะไรมั้ยครับ? ”  ฉันเงยหน้าขึ้นก็เห็นว่าหน้าของฉันกับหน้าของเขาอยู่ห่างกันแค่ไม่กี่เซ็น ผมของเขาสีน้ำตาล ไนย์ตาน่าจะเป็นสีน้ำตาลอ่อน สีผิวขาว จมูกโด่งใบหน้าเรียวได้รูปริบฝีปากบางสีชมพูลูกพีชเห็นแล้วน่าจุ๊บ นี่มันเทพบุตรชัดๆ
“คุณครับ ”
“ ม ไม่เป็นไรค่ะ ” ฉันพูดจบเขาก็เดินออกไปโดยไม่อำลาสักคำ
+++ ณ ทาวเฮาส์ ของริต้า +++
ฉันจัดการเก็บของทั้งหมดให้เป็นที่ก่อนที่จะทิ้งตัวลงบนโซฟา
“เฮ้อ วันนี้ท่าทางจะซวยแฮะ เจอแต่อะไรก็ไม่รู้แต่ก็ยังโชคดีที่มีคนมาช่วย ไปอาบน้ำล้างความซวยดีกว่า ”
ฉันพูดกับตัวเองจบก็เดินไปอาบน้ำทันที ตอนนี้ฉันอาบน้ำเสร็จแล้ว น้ำเย็นสบายดีจัง ฉันทิ้งตัวลงนอนบนเตียง
“ We were both young, when I first saw you “เสียงโทรศัพท์ฉันดัง
“ ฮัลโหล”
“ ริต้า แกทำไรอยู่? ”
“นอนอยู่ มีไรเปล่า ”
“นี่แกรู้ยัง ม.4/2 มีผู้ชายเข้ามาใหม่ หล่อมากกกก ”
“ จะหล่อขนาดไหนกัน แค่นี้ก่อนนะฉันง่วง ” ฉันวางสายเพื่อนฉันท่าทางจะคลั่งผู้ชายมากเลยนะเนี่ย =_=
 
+++ เช้าวันต่อมา ++++
ณ โรงเรียนมัธยมปลาย นานาชาติ โรสเบอรี่ (ชื่อโรงเรียนน่ากินนะเนี่ย*o*)
“มอนิ่ง ริต้า ”ฉันเดินเข้าโรงเรียนมาก็มีคนทักเลยแฮะ
“ มอนิ่ง นิโคล ^^ ”นิโคลเป็นเพื่อนสนิทฉันตั้งแต่ประถมแล้ว แต่บางทียัยนี่ก็ดูน่าเบื่อนะถึงจะร่าเริงก็เหอะ - -”
“ เอ๋ นั่นไงริต้าๆ ”
“อะไรของแกเนี่ย ” ยัยนี่พูดดูตื่นเต้นมากเลยนะ
“ก็คนนั้นน่ะ ที่ฉันบอกว่าเพิ่งเข้าใหม่ ”นิโคลพูดแล้วชี้ไปทางชายคนนั้น ฉันดูดีๆ นั่มันผู้ชายคนเมื่อวานที่ช่วยฉันไว้หนิ
“เป็นไงแกหล่อมั้ย เขาเดินมาทางเราด้วยๆ >///< ”
“ เจอกันอีกแล้วนะครับ”
“ ค่ะ เรื่องเมื่อวานขอบคุณมากนะคะ ”
“ไม่เป็นไรครับ^^ ” หลังจากที่เค้าเดินออกไปนิโคลดูจะงงๆนะ
“ริต้า แกรู้จักหรอ?”
“ป่าว เมื่อวานเค้าช่วยฉันไม่ให้โดนพวกโรคจิตทำร้าย”
“สุภาพบุรุษจัง >o< ”แทนที่ยัยนี่จะมาห่วงเพื่อน เฮ้อ- -*
กริ๊งงงงง เสียงสัญญาญดังขึ้น
“ขึ้นห้องกัน ”
“ อืม ”เหมือนนิโคลจะอยากขึ้นห้องมากนะเนี่ย
ตอนนี้ทุกคนก็ขึ้นห้องเรียนเรียบร้อย แต่รอตั้งนานแล้วครูยังไม่มาสักที สงใสจะติดธุระแฮะ
“ นี่พวกแกเด็กใหม่ห้อง 2 อ่ะ หล่อมากเลยล่ะแกได้ยินมาว่าชื่อซิกเลน  แต่ดูแล้วท่าจะหยิ่งนะ”
สงใสหมอนั่นจะเป็นที่สะดุดตาของพวกสาวๆนะ คงจะสเห่น์แรงน่าดูแต่ฉันไม่สนหรอกถึงแม้ตอนแรกจะอึ้งก็เหอะ

กรี๊งงงงง เสียงสัญญาญดังขึ้นสรุป ไม่มีครูสอน =_=
“ริต้า ฉันไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ ”นิโคลตระโกนมาบอกฉัน  บ๊องแฮะยัยนี่ ไปซะไกลแล้วยังจะตระโกนมาบอกอีก - -
ฉันกำลังเดินไปหลังโรงเรียนแต่มีความรู้สึกเหมือนคนเดินตามนะ ฉันหันไปก็ไม่เจอใคร ชักจะยังไงแล้วสิ แถวนี้ไม่ค่อยมีคนด้วย เอ๋ รู้สึกอีกแล้วฉันหันไปก็ไม่มีใครแต่พอหันหน้ามา
กรี๊ดดดดดด!
“เธอ ฉันเอง มีสติหน่อยสิ” ฉันลืมตาดูที่แท้คนหนิ หมอนั่นซะด้วย
“นายตามฉันมาทำไม ”
“เธอนี่มันไม่ไหวเลยนะ ”
“นายพูดอะไรของนายฉันไปทำอะไรให้นายตั้งแต่เมื่อไหร่หรอ? ” ถึงตอนแรกฉันจะปลื้มหมอนี่ที่ช่วยฉันก็จริงนะแต่ตอนนี้ฉันเริ่มจะรู้สึกไม่ค่อยชอบแล้วสิ หมอนั่นมองอะไรของเค้าเนี่ย แล้วจู่ๆก็เอื้อมมือมาแถวหน้าอกฉัน >//<
“เธอลืมติดกระดุมนะ ” พูดจบไอตาบ้านี่ก็เอามือมาติดกระดุมให้ฉัน พลั่ว!ฉันเอามือของฉันไปปัดมือของหมอนี่
“ ไอตาบ้า นายจะทำอะไรของนาย ” ฉันพูดด้วยความอาย ก็แหงสิจู่ๆเอามือมาติดกระดุมให้ฉัน ถ้ามันพลาดไปโดนไอนั่น o[]oจะทำยังไงล่ะเนี่ย
“ ฉันชื่อ ซิกเลน แล้วฉันจะติดกระดุมให้เธอไง ”
“ขอบใจ แต่ฉันไม่ต้องการ !” ฉันหมุนตัวจะเดินหนี แต่ขอฉันดันพลิกซะงั้นทำให้ฉันล้ม
กรี๊ดดดด o[]oตอนนี้ฉันอยู่ในอ้อมกอดของนาย ซิกเลนอะไรนั่น บ้าชะมีดเลย!!
“เธอนี่ซุ่มซ่ามหรือให้ท่าฉันกันแน่เนี่ย ”
“ - -+ คนอย่างนายเนี่ยนะไม่เคยอยู่ในสายตาฉันหรอก ” ฉันจะลุกเดินหนีแต่ โอ้ย!เจ็บชะมัดเลย ฉันล้มลงไปนั่งกับพื้น
“ ทำเป็นเก่ง ที่แท้ก็ได้แค่เนี้ยะ ”หมอนี่บ่นฉันแต่อยู่ๆเดินมาช้อนตัวฉันไปอยู่ในอ้อมแขนของเราอีกแล้วพาฉันไปส่งห้องพยาบาลo[]oถ้าพวกผู้หญิงเห็นเข้าฉันต้องจมอยู่ในกองเท้าแน่ๆเลย ขณะที่นายซิกเลนอุ้มฉันไปห้องพยาบาล ดูเหมือนว่าสายตาของแต่ละคนมองฉันแบบจิกกัดทั้งนั้นเลย
“ริต้า แกเป็นไรมากมั้ย ฉันไปเข้าห้องน้ำแค่แปปเดียวเองนะ ฉันขอโทษที่ทิ้งแก ”นิโคลรีบวิ่งมาพอรู้ว่าฉันอยู่ห้องพยาบาล ยัยนี่ท่าทางจะเป็นห่วงฉันมากเลยนะ แค่ข้อเท้าพลิกทำอย่างกับฉันเป็นไรร้ายแรงอย่างนั้นแหละ
“ฉันไม่เป็นไร ขอบใจแกมาก ”
“อืม ว่าแต่ขอบใจเนายมากเลยนะที่ช่วยเพื่อนฉันน่ะ ”
“ ครับ งั้นผมขอตัวก่อนนะ ”
“ค่ะ ”พอเจ้าหมอนั่นไปแล้วนิโคลก็ซัดฉัน
“นี่แก ไปทำไรมา แล้วทำไมถึงอยู่กับคนนั้นได้ ”
“แก ถามทีล่ะอย่างได้มั้ยเนี่ย ฉันแค่จะเดินไปหลังโรงเรียนแต่หมอนี่ตามฉันมาแล้วฉันก็เกิดข้อเท้าพลิกแค่นั้นเอง ”
“ แล้วเค้าตามแกไปทำไม ”
“ ฉันก็ไม่รู้ ” ฉันไม่กล้าบอกนิโคลเท่าไหร่เพราะยัยนี่เป็นคนซื่อๆใครถามก็บอกซะหมด ถ้ายัยนี่รู้ว่าหมอนั่นติดกระดุมเสื้อให้ฉัน พวกผู้หญิงคงรู้กันทั้งโรงเรียนแน่ๆ
“ งั้นไปเข้าห้องน้ำเป็นเพื่อนฉันหน่อยสิ”
“ ไปอีกแล้วหรอ”นิโคลดึงตัวฉันขึ้นแต่ฉันกลับไม่เจ็บขาอีกดีจังแฮะ ^^
“ฉันเปลี่ยนใจล่ะ ขึ้นห้องเรียนกันดีกว่านะ ”
“เปลี่ยนใจเร็วจังแฮะ ”
ประกาศนะคะนักเรียน  ม.4/1 สามารถกลับบ้านได้เลยนะคะ ครูสอนติดธุระอยู่ค่ะ
“ -_- เป็นงั้นไป ”
“ ครูติดธุระเนี่ยนะ! งั้นกลับบ้านกันเหอะ ”
“ นิโคลเธอกลับไปก่อนเหอะฉันต้องอยาเครียการบ้านก่อน ”
“ อ่อ ได้ๆ งั้นบาย ”
ตอนนี้ฉันนั่นอยู่โต๊ะหินอ่อนหลังโรงเรียน เงียบดี ฉันเริ่มเครียงานต่างๆที่ครูสั่ง จนเร็จเรียบร้อย เฮ้อ กลับบ้านได้แล้วสิ
“ กลับบ้านคนเดียวไม่กลัวโดนเหมือนเมื่อวานหรอ ”
“ - -+ ”
“  ให้ฉันไปส่งน่าจะดีกว่านะ ”
“ นายต้องการอะไรกันแน่ ”
“ เธอแน่ใจหรอว่าอยากรู้ ” หมอนี่เอาหน้ามาใกล้ฉัน จนฉันต้องผละตัวออก
“ฉันไม่อยากรู้เรื่องของนายหรอกนะ ฉันจะกลับบ้าน ”พูดจบฉันก็เก็บของ
“ สักวันเธอเดี๋ยวเธอก็รู้ว่าฉันต้องการอะไร ” หมอนี่พูดอะไรพิลึกแฮะ ฉันเก็บของเสร็จก็รีบกลับบ้านทันทีวันนี้เหนื่อนชะมัดเลย พอฉันถึงบ้านฉันก็รีบไปอาบน้ำ แล้วล้มตัวลงนอน แต่อยู่ๆคำของไอหมอนั่นก็ขึ้นมาในสมองว่า สักวันเดี๋ยวเธอก็รู้ว่าฉันต้องการอะไร อะไรเนี่ยแล้วฉันจะเก็บมันมาคิดทำไม! ทำไมฉันถึงซวยขนาดนี้นะ!

 
ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 110 ท่าน