Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  







 
อ่านเรื่อง
Oh!! my heart หล่อ ร้าย ซ่า นายคุณชายสุดเฟี้ยว
>B'ubby<
2 ฝากดูแล
4
01/12/2554 00:40:42
292
เนื้อเรื่อง

 2
ฝากดูแล
 

   “น้องอีกแก้ว”ฉันหันไปสั่งบ๋อยหลังจากดื่มบลัดดี้แมรี่แก้วที่หกหมด
   “น้องไม่ต้องแล้ว” นมเปรี้ยวรีบบอกบ๋อยแก้วที่ฉันสั่ง แล้วหันมาพูดกับฉันแทน “นี่ ดัชมิลล์ พอเถอะนะ เธอดื่มไปเยอะมากเลยนะ ฉันรู้ว่าเธอคอแข็งพอ แต่นี่เธอดื่มไปเกินห้าแก้วแล้วนะ ฉันว่าพอเถอะ”
   “เฮอะ พอเหรอ สภาพอารมตอนนี้ฉันเกินห้าแก้วมันไม่พอหรอกนะ เชื่อสิถ้าเป็นเธอคงจะดื่มเยอะกว่าฉันอีก เพราะมันไม่ใช่แค่เรื่องตอนนั้นแต่มันยังมีอีก เธอรู้มั้ย มันมีอีก!!!”
   “เรื่องอะไรล่ะดัชมิลล์ เธอก็บอกฉันสิ มั่วแต่ดื่มๆ อยู่นั้นแหล....”
   “มันจูบฉัน”
   “o.O จะ จูบ”
   “ทีนี้รู้ยังล่ะว่าทำไม ฉันต้องดื่มหนักขนาดนี้”
   “ฉันรู้น่าว่าสำหรับเธอแล้วมันร้ายแรงยิ่งกว่าอะไรดี แต่เธอควรจะหยุดอยู่เท่านั้นนะ ดื่มไปก็ใช่ว่ามันจะดีขึ้น”
   “เธอไม่ได้เป็นฉันนี่ นมเปรี้ยว เธอพูดได้หร อ”
   “ก็จริง น้องเอามาสี่แก้ว”นมเปรี้ยวพึมพำกับตัวเอง แล้วสั่งบ๋อยให้เอามาอีกสี่ นี่หมายความว่า..
   “.....”
เธอจะดื่มแทนฉันงั้นเหรอ!!!
[คาเรส]
ให้ตายสินี่มันหมายความว่ายังไงกัน ความจริงผมไม่ควรไปยุ้งกับเธอไม่ใช่หรอ ถึงเธอจะใสสั้นเที่ยวกลางคืน มันก็ไม่ใช่เรื่องของผมไม่ใช่หรอ ไม่เกี่ยวกับผมซักหน่อย แล้วทำไมผมต้องมานั่งรอเธอกลับมาบ้านด้วยนะ ทั้งๆที่ยัยนั้นก็บอกแล้วว่าไม่แน่ก็ไม่กลับ แล้วผมจะไปนั่งรอเธอทำไม เธอก็คงจะเหมือนๆกับผู้หญิงทั่วไปนั้นแหละ
แล้ววันนี้ที่ผมจูบเธอ เพราะผมจะดูปฎิกิริยาของเธอว่าจะเหมือนผู้หญิงคนอื่นที่ผมผ่านๆมารึป่าว แต่ผิดคาดแหะ เธอไม่ได้จูบผมตอบ เธอไม่ได้เสนอตัวแล้วบอกให้ผมทำต่อเหมือนกับผู้หญิงคนอื่นๆ  แต่เธอกลับผลักผมออก ทั้งๆที่ผู้หญิงมากมายที่อยากให้ผมทำอย่างนั้น บอกตรงๆว่าเธอเป็นผู้หญิงคนแรกที่ผมคิดว่าแตกต่างจากผู้หญิงคนอื่นๆ
ก๊อก แกร๊ก ๆ
ผมได้ยินเสียงไขกุญแจบ้าน สงสัยเธอคงจะกลับมาแล้วแหละมั้ง
  “….”
และมันก็เป็นอย่างนั้นจริงๆ เธอเดินผ่านหน้าผมไปอย่างกับผมไร้ตัวตน แต่กลิ่นแอลกฮอร์ในตัวเธอแรงมาก คาดว่าน่าจะดื่มมาเยอะมาก แต่ดูท่าทีเหมือนเธอไม่ค่อยเมาอย่างไงอย่างงั้น
  “ตีสี่ ฉันว่ามันไม่ดึกแล้วมั้ง เช้าเลยตะหาก”
   “….”
เธอไม่สนใจสิ่งที่ผมพูดเลยสักนิด แต่กลับเดินต่อไปเมินผมไปซะงั้น แต่ผมไม่ปล่อยใว้หรอกนะ ผมเดินไปหาเธอแล้วกระชากแขนให้เธอหันมาทางผม
   “ที่ฉันพูดเธอไม่ได้ยินหรอ”
   “….”
   “นี่ อยากเป็นใบ้มากรึไง หา!!”
   “นายต้องการอะไร”เธอยอมพูดแล้ว แต่เสียงของเธอแตกต่างจากครั้งก่อนๆ ปกติเธอก็จะพูดเสียงเย็นชากับผมอยู่แล้ว แต่ที่แปลกกว่านั้นคือ มันไม่ใช่แค่เย็นชา แต่มันโครตเย็นชาเลย สงสัยเธอคงจะโกรธมากเรื่องที่ผมจูบเธอ
   “ป่าว ฉันแค่จะบอกว่าดึกของเธอคือตีสี่หรอ แล้ววันนี้เธอจะไปโรงเรียนไหวหรอ กลิ่นแอลกอฮอร์แรงซะอย่างนี้ ดื่มเยอะล่ะสิ”
   “แล้วนายเกี่ยวไร”
   “ก็ไม่เกี่ยวอะไร แต่ไม่น่าเชื่อว่าเด็กชอบเที่ยวกลางคืนอย่างเธอจะเป็นเด็กเรียนดีของโรงเรียน น่าแปลกแฮะ เธอว่ามั้ย”
   “นั้นมันก็แล้วแต่นายจะคิด  ขอตัว ง่วง”ถึงเธอจะพูดอย่างนั้นแต่เธอกลับยังยืนอยู่ที่เดิมไม่ขยับไปไหนเลย
   “ขอตัวแล้วก็ไปดิ จะมัวยืนอยู่ทำไม”
   “ถ้านายไม่โง่มากก็ช่วยแหกลูกกระตาของนายดูด้วยว่า นายยังไม่ปล่อยฉัน แล้วฉันจะไปได้ไง”
   “เออว่ะ ”ผมพูดอย่างลืมตัว ว่าผมยังจับแขนเธอใว้ตั้งนานลืมปล่อย
   “โง่จริง”
   “ห๊ะ!!  อะไรนะ?”
   “….”
   “เมื่อกี้เธอพูดว่าไงนะ”
   “ป่าว ขอตัว ง่วง”เธอพูดจบก็เดินเข้าห้องไปทันที
   ปัง!!
และ…ปิดประตูอย่างแรง
   “ฮึ ตลกดีแฮะ ชักถูกใจแล้วสิ”
 
7.25AM.
ผมเดินมาข้างล่างก็เห็นพ่อนั่งทานอาหารเช้าอยู่คนเดียวเลยเข้าไปถาม
   “ดัชมิลล์ยังไม่ตื่นเหรอ”
   “ป่าว”
   “อยู่ไหน”
   “โรงเรียน”
   “ห๊ะ โรงเรียน”
 
โอ้ให้ตายสิโรบิน ผมไม่เชื่อเด็ดขาด ทั้งๆที่ยัยนั้นดื่มมาหนักซะขนาดนั้น ได้นอนก็ประมานตีสามตีสี่ แต่ตื่นทันได้ยังไง นี่ผมก็เพิ่งตื่นตอนเจ็ดโมงเนี่ยถ้ายัยนั้นไปโรงเรียนแล้วคงจะตื่นประมานหกโมงสินะ เชื่อเลย ตื่นได้ไงนะ
 
[ดัชมิลล์]
ให้ตายสิ เมื่อเช้าง่วงชะมัด ฉันลงทุนตื่นแต่เช้าไปปลุกนมเปรี้ยวที่บ้านเพราะรู้ว่าเธอต้องยังไม่ตื่นแน่นอน ฉันลากนมเปรี้ยวให้ไปอาบน้ำแต่งตัว ก่อนออกจากห้องฉันไม่ลืมเอาไดเปาผมขนาดจิ๋วของนมเปรี้ยวติดมือมาด้วย เพราะมันจำเป็นต้องใช้ในวันนี้ 
ก่อนเข้าห้องเรียนฉันกับนมเปรี้ยวแอบไปเอาไดมาเปาตัวเองให้ก่อนเข้าห้อง พอเข้ามาให้ห้องเพื่อนบางคนก็มาสัมผัสตัว ถึงกับตกใจเพราะตัวฉันกับนมเปรี้ยวร้อยจี๋ เลยขออาจารให้ฉันกับนมเปรี้ยวไปนอนพักห้องพยาบาล และฉันก็ไม่ลืมบอกให้เพื่อนในห้องจดเลกเชอให้ นี่แหละแผนสำคัญเลยแหละสำหรับวันที่ฉันกับนมเปรี้ยวไม่ไหวจริงๆจะใช้วิธีนี้ แล้วได้ผลทุกครั้ง
(เหมือนเรียบร้อยแต่แอบเลวนะพวกเธอ :B’ubby)
   “ดัชมิลล์ ดัชมิลล์ ตื่นได้แล้ว” ฉันสะดุ้งตื่นเพราะเสียงปลุกของนมเปรี้ยว
   “อืม เธอตื่นนานแล้วหรอ” ฉันถามออกไปเพราะปกติฉันจะเป็นคนปลุกตลอด
   “ป่าวๆ เพิ่งตื่นเมื่อกี้นี้เอง
   “แล้วนี่กี่โมงแล้วเนี่ย” ฉันถามอีกรอบ เพราะฉันลืมใส่นาฬิกามา
   “นี่แหละว่าทำไมฉันถึงปลุกเธอ ไม่ให้เธอนอนต่อ”
   “…..”
   “เพราะนี่มันห้าโมงครึ่งแล้ว”
   “o.O”
   “ไม่ต้องทำตาโต เห็นแล้วหมันใส้มันน่ารัก ไปๆ กลับกันเหอะ เย็นมากแล้วเนี่ย”
   “อืม”
วันนี้ฉันกลับนมเปรี้ยวต้องกลับบ้านกันเอง เพราะคนขับรถของนมเปรี้ยวคิดว่าออกมาจากโรงเรียนแล้ว เพราะอยู่รอตั้งนาน ไม่ออกมาจากโรงเรียน ฉันที่เป็นห่วงนมเปรี้ยวทุกครั้งที่นมเปรี้ยวต้องกลับบ้านเองฉันมักจะมาส่งเธอที่บ้านเสมอๆ ส่วนฉันบอกคนขับรถของคุณลุงแล้วว่าตั้งแต่วันนี้ไม่ได้ขับรถมารับ แค่มาส่งก็พอ
   “อ้าว หนูดัชมิลล์ ทำไมวันนี้กลับช้าล่ะ” คุณลุงที่เพิ่งลงบันไดลงมากเอ่ยถามฉัน
   “อ่อ วันนี้หนูต้องไปส่งเพื่อนที่บ้านน่ะค่ะ”
   “อืมๆ อย่าลืมลงมาทานข้าวล่ะ”
   “...”ฉันพยักหน้าแทนคำตอบ แล้วขอตัวขึ้นไปข้างบน
แต่พอมาถึงหน้าห้องตัวเองก็ต้องชงักเพราะ คาเรสกำลังยืนพิงประตูหน้าห้องฉันอยู่ และมองมาที่ฉันอย่างเดือดๆ
   “หลบหน่อย”ฉันบอกกลับเขาเพราะจะเข้าห้องตัวเอง แต่เค้าไม่หลบกลับยืนอยู่เฉยๆ ไม่ขยับ
   “...”
   “มีธุระอะไร”
   “ทำไมวันนี้เธอกลับช้า”คาเรสถามฉันอย่างเอาเรื่อง
   “เรื่องของฉัน”ฉันไม่ตอบแต่พยายามจะเข้าห้องตัวเอง
   “ฉันถาม”เค้าถึงมือฉันให้ฉันมองขึ้นไปสบตาเค้า สีหน้าเค้าตอนนี้น่ากลัวมาก ถึงมากที่สุด แต่มีเหรอที่คนอย่างฉันจะกลัว
   “ถามแล้วไง จำเป็นต้องตอบหรอ”
   “....”
   “เหอะๆ กลับช้าแล้วมันเกี่ยวกับนายตรงไหน”
   “ฉันถามว่าทำไมวันนี้เธอกลับช้า!!” คาเรสตะคอกฉันเสียงดัง
   “หลับ”
   “ฮะ? หลับ”
   “ได้คำตอบแล้วนี่ หลีกสิ ฉันจะเข้าห้อง”
   “หลับที่ไหน”
   “นี่นาย แล้วนายจะอะไรกับฉันนักหนาเนี่ย ฉันกลับช้าพ่อแม่แท้ๆเค้ายังไม่ถามฉันเลย”
ฉันพลักเค้าให้ออกจากประตูแล้วรีบเดินเข้าห้องทันที
ให้ตายสิวุ่นวายชะมัด!!
 
วันนี้พอลงมาทานข้าวไม่รู้ฉันรู้สึกไปเองจริงๆรึป่าว รู้สึกเหมือนคาเรสมองฉันมาเป็นระยะๆ ทำเหมือนจะพูดอะไร แต่ไม่ก็ไม่พูด
 
ผ่านไปได้เดือนกว่าฉันเริมชินกับการอยู่ที่นี่แล้ว ส่วนเรื่องความสัมพันระหว่างฉันกับคาเรสไม่ต้องพูดถึงเพราะเราไม่ได้ญาติดีกันแน่นอน ทุกอย่างปกติเหมือนเดิมทุกอย่าง ต่างก็ตรงที่ว่าเวลาไปโรงเรียนคาเรสจะไปโรงเรียนพร้อมฉันโดยให้เหตุผลว่า น้ำมัน มันแพง ขี้เกียจขับรถ และอะไรอีกบลาๆๆ
ตอนนี้ฉันนั่งอยู่ที่สวนข้างบ้าน มันเป็นสวนเล็กๆ แต่น่ารัก ฉันมานั่งเล่นอยู่นี่ประจำ ฉันนั่งคิดอะไรเรื่อยเปื่อยไปเรื่อยๆคนเดียว พอนึกอะไรได้ก็รีบต่อสายหานมเปรี้ยวทันที
   [ฮัลโหล]
   “อืม”
[มีอะไรเหรอ ]
   “ป่าว แค่คิดถึง GAG”
[ฮ่ะๆ นั้นสิ ฉันก็คิดถึงเหมือนกัน ถ้าเป็นไปได้นะ ฉันอยากให้พวกนั้นมาเรียนโรงเรียนเดียวกับเราเนอะ]
   “อืม ถ้าอยู่คบทุกคนนั้นเราคงได้อยู่ด้วยกัน”
    [อืม ว่างั้นแหละ และจะดีมากถ้าพวกนั้นกลับมา ดัชมิลล์ แสนน่ารักสดใสของฉันจะกลับมา ไม่ใช่ยัยเฉยชา หน้าตาย อย่างนี้]
   “เธอหลอกด่าฉันหรอ”
   [อ๊ะ ป่าวน้า ฉันให้เดานะ เธอคิดว่าฉันคิดถึงใครมากที่สุดในGAG]
   “เธอถามอย่างกับว่าคำถามเธอไม่มีใครสามารถตอบได้งั้นแหละ ฮ่ะๆ”
    [แล้วใครล่ะ ตอบสิๆ]
   “วาเรน ใช่มั้ย ย”
   [เธอรู้ได้ไงอ่ะ ชิส์ งั้นเธอก็คงจะคิดถึง ฮาชิ มากสุดใช่มะ]
   “อืม คิดแล้ว เราน่าจะไปกันเป็นคู่กันนะไม่ใช่คู่กรรม”
   [อย่าพูดอย่างนั้นซิ ฉันน้อยใจนะ]
   “ฮ่ะๆ ติ๊งต๊อง”
   [แต่มันก็จริงนะ พวกเราสองคู่ที่ได้คู่กรรม แต่ยัยชาเน่กับอีตาบ้าคิมดันได้คู่กัน]
   “ยังไงเดี๋ยวพวกเราก็ได้เจอกัน จำคำสัญญาสุดท้ายไม่ได้หรอ”
    [ได้สิ  อ๊ะ ต้องวางแล้วแค่นี้นะ ตู้ด..ตู้ดๆๆๆ]
 
คำสัญญาสุดท้าย ใช่ เราจะไปมหาลัยที่เดียวกันทั้งหมดหกกันเลย GAG จะได้ไม่ต้องขาดใครไปเป็นที่เป็นอยู่อย่างนี้ ใช่แล้วฉันกับเพื่อนๆที่คบกันมาตั้งแต่เด็กๆสนิทกันมากเพราะพ่อแม่เราสนิทกัน ทำให้ลูกๆอย่างพวกเราสนิทกันเลยตั้งชื่อกลุ่มกันว่า GAG ซึ่งแปลว่า กันและกัน
 เรามีกันหกคน ผู้หญิงสาม ผู้ชายสาม ผู้หญิงมี ฉัน นมเปรั้ยว ชาเน่ ส่วนผู้ชายมี ฮาชิ วาเรน และ คิม เราจะมีคู่กันแต่ละคู่ เรียกกันว่า คู่กันและคู่กรรม คู่กันคือคู่ที่สนิทกันที่สุดเลยและตัวติดกันมากที่สุดเลยได้มาเป็นคู่กัน ส่วนคู่กรรมคือคู่ที่ต่างคนต่างความคิด แต่จะมีความคิดเดียวกันตรงที่ กรรมจริงๆที่ต้องมาคู่กับเธอ
ฉันได้คู่กันกับฮาชิ และได้คู่กรรมกับนมเปรี้ยว
นมเปรี้ยวได้คู่กันกับวาเรน และได้คู่กรรมกับฉัน
ถามถึงคู่กรรมของฮาชิกับวาเรนแน่นอนทั้งคู่ได้คู่กรรมกัน
ส่วนยัยชาเน่กับคิมไม่ต้องพูดถึงพวกมันสนิทกันเลยได้คู่กัน และพวกมันก็สนิทกับทุกคนมันทั้งคู่เลยได้ทั้งคู่กรรมและคู่กัน
เราทุกคนอยู่ด้วยกันจนถึงม.ต้นปี3 ทุกคนต่างแยกย้ายกันไปต่อม.ปลายที่อื่นแต่ต้องไปกันเป็นคู่แต่พวกที่ย้ายไปด้วยกันล้วนแต่เป็นคู่กรรม
ชาเน่กับคิมย้ายไปเรียนโรงเรียนชื่อดังที่ไดที่นึงในกรุงเทพ
ส่วนฉันกับนมเปรี้ยวก็เรียนที่โรงเรียนเดิมที่พวกเราเคยอยู่กัน
ส่วนฮาชิกับวาเรนไปเรียนกันที่ญี่ปุ่น ฉันกับนมเปรี้ยวเลยคิดถึงสองคนนั้นมากเป็นพิเศษเพราะโทรหาแต่ละทีก็ได้คุยกันไม่ถึง10นาทีก็ต้องว่างเพราะโทรต่างประเทศมันแพง ผิดกับสองคนที่เรียนอยู่ไทย โทรตอนไหนก็โทรได้หนำยังไปเที่ยวด้วยกันบ่อยๆเลย
ตอนนี้ฉันรอเวลาที่เราจะเข้ามหาลัย เพราะGAG จะได้อยุ่ด้วยกันอีกครั้ง
แปะ แปะๆ
   “อ๊ะ” ฉันรีบลุกเข้าบ้านทันทีเพราะตอนนี้ฝนเริ่มตกแล้ว ฉันเดินขึ้นบันไดกะจะเข้าห้องก็สวนกับคาเรสที่ลงบันได เหมือนจะออกไปข้างนอก คาเรสชงักนิดหน่อยเหมือนจะพูดอะไรแต่ก็ไม่พูด และเดินลงไปทันที
   “เป็นไรของเค้านะ”
 
เช้าวันต่อมา
ฉันลงบันไดมาเห็นคุณลุงนั่งทานอาหารเช้าอยู่คนเดียว
   “วันนี้คาเรสคงไม่ไปโรงเรียนนะหนูดัชมิลล์”ฉันมานั่งที่เก้าอี้ตรงข้ามกับคุณลุง คุณลุงก็เอ่ยขึ้น
   “.......?”
   “คาเรสมันไม่สบายน่ะ เลยไปไม่ได้”
   “.....”
   “เอ่อ..หนูดัชมิลล์จะเป็นไรมั้ยถ้าลุงขอให้หนูหยุดเรียนวันนี้ เพื่อไปดูแลเจ้าคาเรสมันหน่อย”
   “เพราะอะไรคะ?” ฉันถามออกไปทั้งที่รู้ว่ามันเป็นการเสียมารยาทถ้าผู้ใหญ่ขอร้องแต่เรากลับย้อนถาม
   “เอ่อคือ..ลุงต้องไปทำงานที่ต่างจังหวัดสามวัน และพวกแม่บ้านก็ลาหยุดกันหมด เหลือก็เท่าแต่หนูกับคาเรส เอ่อ..ลุงฝากหนูดูแลคาเรสได้...  มั้ย”
   “เอ่อ..คือ..”
   “นะ ถือว่าลุงขอร้อง”
   “เอ่อ..งั้นก็ได้ค่ะ”
   “ขอบใจหนูมากนะ เพราะปกติถ้าคาเรสไม่สบายจะมีแม่บ้านคอยดูล แต่วันนี้ลาหยุดกันหมด ”คุณลุงพูดไปมองดูนาฬิกาไป”อ๊ะ ลุงต้องไปแล้วล่ะ แล้วเจอกันนะหนุดัชมิลล์”
   “ค่ะ สวัสดีค่ะ” ฉันพูดแล้วยกมือไหว้คุณลุง
    “เฮ้อ อ งานฉันอีกแล้วสิเนี่ย ย ให้ตายสิ วุ่นวายชะมัด” ฉันบ่นกับตัวเองเบาๆก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาต่อสายหาดัชมิลล์ทันที
    [ฮัลโหล]
   “อืม วันนี้ติดธุระไปเรียนไม่ได้ ฝากลาอาจารย์ และก็จดเลกเชอร์ให้ด้วยนะวันนี้เดี๋ยวไปเอา”
   [จร้า เดี๋ยวจัดให้]
   “บาย ตู้ดๆๆๆ”
 
   “เฮ้อ อ ”
ฉันเดินขึ้นไปที่หน้าห้องคาเรส
ก๊อก ก๊อกๆ
   “คาเรส คาเรสๆ” ฉันเรียกแล้วไม่มีคนตอบเลยถือวิสาสะเปิดประตูแต่คาเรสไม่ได้ล็อกประตุซะงั้น ฉันเลยเดินเข้าไปในห้องที่เละๆของคาเรส ก็เห็นคาเรสนอนซมอยู่ที่เตียงจะบอกว่าสภาพนี้เค้าดูไม่ได้เลยจริงๆสีผิวที่ขาวอยู่แล้วกลับขาวขึ้นอีกแต่เป็นแบบขาวซีด ริมฝีปากที่เคยแดงระรื่อกลับซีดเผือก เห็นแล้วน่าเวทนาเสียจริงกะไรนี่  ฉันเลยเอามือไปสะกิดให้เค้าตื่น
   “คาเรส คาเรส”
   “หืม”คาเรสสะลึมสะลือปรือตามองฉันแล้วตอบเสียงเบา
   “ไปทำอะไรมาถึงได้เป็นแบบนี้นะ”ฉันพูดไปเอามือไปอังที่หน้าผากคาเรส อุณหภูมิในร้างกายเข้าสูงมาก เพราะคาเรสตัวร้อนจี๋เลย
   “....”
   “นายนอนไปก่อนนะ เดี๋ยวเที่ยงๆฉันมาปลุก”
ฉันจัดการห่มผ้าให้คาเรสแล้วลงมาในครัวเพื่อจะทำอะไรให้คาเรสทาน แต่ว่างป่าว เพราะอาหารเช้าเป็นอาหารที่ซื้อมาจากข้างนอก พวกแม่บ้านจะซื้อมาไว้ แต่วันนี้แม่บ้านกลับไปแล้วคุณลุงที่ทานอาหารเช้าที่แม่บ้านซื้อไว้ให้ก็ออกไปแล้วด้วย
   “ให้ตายสิบ้านนี้ ก่อนจะไปกันไม่คิดจะตุนอะไรใว้ในตู้เย็นเลยรึไงนะ เฮ้อ อ ”ฉันบ่นพึมพำกับตัวเอง วันนี้เป็นรอบที่เท่าไหร่แล้วนะที่ฉันถอนหายใจน่ะ ให้ตายสิ
ฉันขึ้นไปบนห้องเปลี่ยนชุดนักเรียนให้เป็นชุดไปรเวทสบายๆ และออกจากบ้านไปซื้อของทันที
 
ตอนนี้เป็นเวลาสิบเอ็ดโมงกว่าๆ ฉันที่กำลังทำข้าวต้มร้อนๆให้คาเรส เพราะที่ออกไปข้างนอกนั้นไปซื้อของมาตุนใว้ในตู้เย็น และไปซื้อยาแก้ไข้ให้คาเรส ให้ตายแล้วทำไมฉันต้องมาคอยดูแลคาเรสด้วยนะ ฉันยกอาหารไปที่ห้องของคาเรส ก็เห็นเค้าตื่นแล้วแต่นอนดูทีวีอยู่บนเตียงไม่ขยับไปไหนฉันเลยเอาอาหารไปวางที่โต๊ะข้างเตียงเค้าแทน
   “ฉันทำข้าวต้มมาให้ กินซะ แล้วจะได้กินยา”
   “ทำไมเธอไม่ไปเรียน”คาเรสถามฉันอย่างสงสัย
   “ก็อยู่ดูนายไง ไม่สบายนี่ ไปทำอีท่าไหนนะที่หวัดกิน ไข้ถึงได้ขึ้นสูงขนาดนี้”
   “ช่างฉันเถอะน่า”
   “เออ นั้นก็เรื่องของนาย ข้าวต้มอยู่นั้นกินซะจะได้กินยา”
   “ฉันไม่หิว”คาเรสตอบอย่างเอาแต่ใจ
   “ไม่หิวก็ต้องกิน ถ้านายไม่กินแล้วจะหายมั้ย”
   “หายแหละน่า ให้ตายสิ เธอไม่ใช่แม่ฉันนะ”
   “เอออรู้ แต่จะยิ่งกว่าแม่นายอีก กินเดี๋ยวนี้นะ ถ้านายไม่กินฉันฆ่านายแน่ ฉันอุส่าห์ทำเองกับมือนะ แม่บ้านก็ลากลับกันหมด ถ้านายไม่กินฉันฆ่านายหมกโถส้วมแน่”ฉันวีนออกมาอย่างเดือดคนอุส่าทำบอกไม่กินซะงั้น
   “ฮิ”
   “ขำอะไร --*” ฉันถามออกไปอย่างหงุดหงุดเมื่อคาเรสไม่สะทกสะท้านกับคำที่ฉันพูดแต่กลับขำแทน
   “ดัชมิลล์ลุคไหม่หรอเนี่ย เห็นปกติเอาแต่เงียบๆ ขรึมๆ แต่นี้มาบ่นฉันซะยกใหญ่เลย น่าภูมิใจชะมัด”
   “เรื่องของฉันน่า กินเข้าไปเดี๋ยวนี้นะ”
   “....” คาเรสเงียบแล้วตักอาหารเข้าปาก แล้วทำหน้าพะอืดพะอม ทำให้ฉันเริ่มใจคอไม่ดีเลยแฮะ
   “เอ่อ อ ไม่อร่อยเหรอ ฉันว่าฉันมั่นใจในฝีมือตัวเองสุดแล้วนะ”
   “อืม ไม่อร่อยเล ย”
   “o.O”
   “ไม่อร่อยเลยซะที่ไหนล่ะ ฉันว่าเธอทำอร่อยกว่าแม่บ้านอีกนะ”
   “ฉันก็ว่าอย่างนั้นแหละ เพราะฝีมือฉันดี”ฉันพูดอย่างภูมิใจ
   “หลงตัวเองชะมัด”
   “ก็นะ คนมันเก่งทำอะไรก็ดีไปหมดน่ะนะ ^0^”
    “เธอ..”
   “หืม”
   “เหมือนเด็กเลย ฉันว่าเธอยิ้มน่ารักดีออก”คาเรสพูดฉันเลยรีบหุบยิ้มทันที
   “- -”
   “อ้าวทำไมล่ะ จริงๆนะ เวลาเธอยิ้มน่ารักกว่าตอนที่เธอปั้นหน้าตายอีก”
   “เรื่องของฉันไม่เกี่ยวกับนายซะหน่อย กินเขาไปซะ เดี๋ยวฉันลงไปเอายามาให้”ฉันพูดจบก็รีบเดินออกมาจากห้องทันที ฉันเอามือทั้งสองข้างมาทาบที่หน้าตัวเองทำไมมันรู้สึกร้อนๆที่หน้าอย่างนี้นะ เฮ้อ ช่างเหอะๆ
   “อ่ะนี่ยา”ฉันยื่นยาและแก้วน้ำอุ่นไปให้คาเรสคาเรสรับยาไปกินแล้วก็ถามฉัน
   “เธอพยาบาลคนบ่อยหรอ เห็นทำอะไรซะคล่องปื๋อเลย”
   “เมื่อก่อนน่ะ บ่อยแต่เดี๋ยวนี้ไม่แล้ว”
   “หมายถึงพ่อแม่เธอน่ะเหรอ”
   “ป่าว ไม่ใช่ พ่อแม่หรอก เฮอะ ไม่มีทางหรอก แค่จะกลับบ้านนานๆยังกลับครั้งเลย มีเหรอจะอยุ่ให้ลูกสาวดูแล” ฉันพูดอย่างหงุดหงิด
   “ความสัมพันธ์เธอกับพ่อแม่ไม่ค่อยลงลอยกันหรอ”
   “อือ หลายอย่างเลย ยล่ะ”
   “อืม แล้วถ้าไม่ใช่พ่อแม่ เธอพยายาลให้ใครล่ะ”
   “เพื่อนสนิทน่ะ”
   “อ่อ นมเปรี้ยวเพื่อนเธออะนะ”
   “ไม่ใช่นมเปรี้ยวหรอก นมเปรี้ยวมีคู่ดูแลแล้ว ฉันหมายถึงคู่ของฉันน่ะ”
   “คู่??”
   “อืม แต่ก่อนเรามีเป็นคู่ คู่ชาย-หญิง ดูโอ้เพื่อนสนิท”
   “อืม งงดีแฮะ”
   “ถามจริงนะ นายรู้จักกลุ่ม GAG มั้ย”ฉันถามอย่างสงสัยเพราะในโรงเรียนมีแต่คนรู้จักฉันและเพื่อนๆทั้งนั้น
   “ไม่อ่ะ ทำไมเหรอ”
   “งั้นนาย เข้าโรงเรียนตอนไหน”
   “ฉันเพิ่งเข้าตอนม.ปลายปีหนึ่งอ่ะ”
   “ก็สมควรอยู่ที่จะไม่รู้จัก”ฉันบ่นพึมพำกับตัวเองเบาๆ
   “ฮะ เธอว่าไงนะ”
   “อ่อ ป่าวๆ ไม่มีไร”
   “แล้วตกลงกลุ่มGAGคืออะไร”เหมือนเค้าจะยังสงสัยไม่เลิก
   “ถามเพื่อนนายสิ แต่ต้องป็นคนที่อยู่ตั้งแต่ประถมนะ ถึงจะรู้ดีสุดน่ะ”
   “??”
   “ถามเพื่อนนายโอเคจบ กินเข้าไปซะจะได้กินยา เดี๋ยวเอาผ้ามาเช็ดตัวให้”
ฉันตัดบทสนทนาเพื่อให้เค้าทานข้าวให้หมด และฉันจะได้มาเอาผ้าที่เตรียมใว้มากเช็ดตัวให้เค้าด้ว ย
ดูเหมือนยาจะออกฤทแล้ว เพราะเข้ามาในห้องอีกที คาเรสก็หลับไปเรียบร้อยแล้ว ฉันจัดการเช็ดตัวให้คาเรสให้เรียบร้อยก็ออกมานั่งดูทีวีที่ห้องนั่งเล่น จนถึงเวลาห้าโมงกว่าๆ คาเรสก็ยังหลับเป็นเจ้าชายนิทาอยู่บนห้อง ฉันจัดการทำอาหารเย็นให้คาเรส แล้วไม่ลืมติดโพสอิดใว้ที่ตู้เย็น

ตื่นแล้ว กินซะถ้าเย็นก็อุ่นเอา เดี๋ยวมาออกไปข้างนอก
                                                       ดัชมิลล์

ฉันเดินทางมาที่บ้านของนมเปรี้ยวเพื่อจะมาเอาเลกเชอที่ให้ยัยนั้นตามให้ เพราะถ้าไม่เอาพรุ่งนี้ฉันก็แย่น่ะสิ เดี๋ยวตามไม่ทัน

   “ว่าไงสาวสวยคนนั้นน่ะ” ฉันกะลังเดินไปบ้านนมเปรี้ยวแต่ก็ต้องชงักเพราะเสียงทักของนมจืด
   “นี่นมจืดฉันเป็นพี่เธอนะ”ฉันบอกแล้วปั้นหน้ายักใส่ เพราะตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้วที่นมจืดไม่เรียกฉันว่าพี่
   “ก็แค่ปีเดียวเองนะ เออนี่ ได้ข่าวว่าเธอย้ายบ้านจริงหรอ”ชายหนุ่มยังถามไม่เลิก
   “อืม ก็ไม่เชิง”
   “อาห๊ะๆ”
นมจืดเป็นน้องชายของนมเปรี้ยว เขาอายุห่างกับนมเปรี้ยวแค่ปีเดียวแต่ดูลักษณะ จะดูตัวโตกว่า คงเพราะเป็นเด็กผู้ชาย ด้วยละมั้ง
   “อ้าวนมเปรี้ยวมาแล้วเหรอ”นมเปรี้ยวทักมาเมื่อฉันกับนมจืดมาถึงหน้าบ้าน
   “อืม”
   “แล้วไปมายังไงเนี่ย มากับไอ้นมจืดได้”นมเปรี้ยวถามเมื่อเห็นนมจืดยืนอยู่ข้างๆฉัน
   “เผอิญเจอกันกลางทางน่ะ”
   “อ๋ออือ งั้นเดี๋ยวฉันไปหยิบสมุดให้นะ เข้ามานั่งเล่นก่อนสิ”
   “ไม่ล่ะ ฉันรีบน่ะ”
   “อ่าๆ งั้นรอแปปนะ”
ฉันรอนมปรี้ยวอยู่หน้าบ้านไม่ถึงห้านาทีนมเปรี้ยวก็ออกมา พร้อมกับสมุดเรกเชอ
   “อ่ะนี่จร้า”นมเปรี้ยวพูกแล้วยืนสมุดมาให้ฉัน
   “อืม ขอบคุณนะ ฉันต้องกลับแล้วไปนะ”
   “อื้อ กลับบ้านดีๆนะ บายจร้า”
   “บาย”
ฉันบอกลานมเปรี้ยวก้รีบเดินทางกลับบ้านพอดี คิดว่าป่านี้เค้าคงตื่นแล้วแหละ...มั้ง
 
ข้อความ :
จากคุณ * :
 

หน้าที่ 1 จาก 1 หน้า
แสดง เรื่อง
ความคิดเห็นที่ 1

อ่านจบช่วยคอมเม้นด้วยเน้อ

จากคุณ samuizheza/(samuizheza) อัพเดตเมื่อ 01/12/2554 00:44:11
หน้าที่ 1 จาก 1 หน้า
แสดง เรื่อง
 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 326 ท่าน