Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  






 
อ่านเรื่อง
ก๊วนป่วนโรงเรียนแปลก
Morinne
ตอนที่ 3 ตำนานตู้ไปรษณีย์สีแดง
4
30/11/2554 23:54:57
543
เนื้อเรื่อง
ตอนที่ 3 ตำนานตู้ไปรษณีย์สีแดง
                นัตสึกิยืนมองแปลงสวนผักของชมรมพืชผลด้วยสายตาอ่อนโยน  ในความทรงจำของเธอ  เมื่อก่อนที่ตรงนี้เป็นพื้นที่ว่างที่มีหญ้าขึ้นรกครึ้มเต็มไปหมด  แถมยังมีแนวรั้วเตี้ย ๆ กั้นเอาไว้ให้เถาวัลย์พันกันให้ยุ่ง  มองดูทั้งเขียวทั้งรกน่ากลัวจนไม่มีใครกล้าย่างกรายเข้ามา  ที่ตรงกลางของแปลงผักนั้นน่ะ  มันเคยมีเสาไม้ต้นหนึ่งที่ติดตู้ไปรษณีย์สีแดงเอาไว้  ซึ่งตอนนี้เธอกลับมาก็ไม่เห็นมันอยู่ที่เดิมแล้ว  อดเสียใจนิดนิดไม่ได้  ทว่ามันก็ต้องเป็นเรื่องธรรมดาที่พอคนพวกนั้นกำจัดเธอได้  ก็คงจะไม่เหลือของของเธอเอาไว้ดูต่างหน้าหรอก....
                แล้วยังกลายสภาพมาเป็นแปลงผักที่สะอาดตา  ไม่น่ากลัวเหมือนแต่ก่อน  ถ้าหากคิดจะทำมันขึ้นมาใหม่  เธอก็ต้องหาสถานที่ใหม่ด้วยสินะ...  ที่ที่ดูลึกลับกว่านี้...  ที่ที่ใครก็ไม่กล้าเข้าไป 
                เห็นจะมีอยู่ที่หนึ่งกระมัง!
                วันนี้ตอนกลางวันตอนไปกินข้าวมีคนมาฝากกระดาษโน๊ตให้กับเธอ  บอกว่าวันนี้จะมีการประชุมคณะกรรมการนักเรียน  ขอให้เธอเข้าร่วมประชุมในฐานะที่เป็นที่ปรึกษาเป็นครั้งแรก  ดังนั้น....  เธอก็ไม่อยากทำให้พวกเขาผิดหวัง    
                “ตำนานตู้สีแดง!”  จิโตเสะร้องเสียงหลง เส้นผมดัดลอนอ่อน ๆ ของเธอสะบัดไปมาเพราะเธอเธอลุกขึ้นกระทันหัน ไม่ใช่ว่าเธอไม่เคยได้ยินเรื่องนี้  แต่เป็นเพราะ  เพิ่งจะมารู้ทีหลังว่ามันเกิดขึ้นมาได้อย่างไรต่างหาก
                “ช่วยอธิบายอีกครั้งได้ไหมครับ  เทนโงซัง” 
                ฟูจิมิยะ ไค  ขมวดคิ้วเข้มได้รูปของเขา  ดูออกจะกลัดกลุ้มใจไม่น้อยที่จู่ ๆ พอได้ประชุมครั้งแรกกับที่ปรึกษาคณะกรรมการคนใหม่  เธอก็เอาเรื่องวุ่น ๆ มาทำให้เขาปวดหัวเสียแล้ว
                นัตสึกิกวาดตามองสมาชิกในที่ประชุมทุกคนแล้วว่า  “ฉันอยากจะขอวางตู้จดหมายนี้  ที่สุสานหลังโรงเรียนสักหน่อย”  เธอพูดพลางขยับตู้จดหมายสีแดงใหม่เอี่ยมที่เธอหามาได้ไปมาเพื่อขอความเห็น
                ที่หลังโรงเรียน  เมื่อเดินผ่านสวนไม้ยืนต้นไปก็จะมีสุสานชาวคริสต์อยู่ที่นั่น  เป็นสุสานของผู้ก่อตั้งโรงเรียนมัธยมเรนชินแห่งนี้นั่นเอง  ปกติแล้วไม่มีนักเรียนคนไหนกล้าเดินผ่านสวนไม้ยืนต้นนั่นไปหรอก  เพราะทางมันค่อนข้างเปลี่ยวและมีต้นไม้หนาทึบ  ทางเดินก็แคบเล็ก แถมยังมีเรื่องผีผีสางสางที่เล่าต่อกันมาอีก 
                “ผมไม่รู้ว่าคุณที่ปรึกษาจะเอามันไปทำอะไรหรอกนะครับ  แต่คิดว่าคงไม่มีใครผ่านไปที่นั่นแน่  แล้วถ้าเป็นอย่างนั้นมันจะมีประโยชน์อะไร?”  โจวี่ถามเธอ บอกตามตรงว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องที่ดูไร้สมองมากเลย
                “แล้วตำนานตู้แดงมันคืออะไรหรือคะ คุณจิโตเสะ”  มินาโกะจิบชาไปพลางถามไปพลาง  เธอเหลือบตามองใบหน้าของคนข้าง ๆ  ภายใต้แว่นตากรอบทองนั้นน่ะ  กำลังแสดงความกังวลออกมาอย่างเด่นชัด 
                “ก็....” จิโตเสะเหลือบไปมองเจ้าของตู้ไปรษณีย์สีแดงก่อนจะอ้อมแอ้มตอบไป  “ถามเธอดูน่าจะง่ายกว่ามั้ง” 
                หล่อนพูดจบก็กระแทกตัวลงนั่งลงทำแก้มป่องอย่างไม่ค่อยพอใจ
                “เมื่อก่อนตอนที่ฉันทำงาน  ฉันใช้ตู้ไปรษณีย์เป็นสื่อกลางเพื่อร้องทุกข์...  ปัญหาต่าง ๆ ภายในโรงเรียน  นักเรียนบางคนก็ไม่สามารถพึ่งพาแต่ตัวเองเพื่อที่จะผ่านมันไปได้  แต่ต้องการความช่วยเหลือจาก ‘เพื่อน’ ด้วย” 
                “ผมเข้าใจว่าขอบเขตหน้าที่ของคณะกรรมการนักเรียนคือการดูแลเรื่องกิจกรรมและกฏระเบียบของนักเรียนด้วยกันให้อยู่ในกรอบ  เป็นตัวแทนของภาคนักเรียนเพื่อต่อรองผลประโยชน์ของเรากับโรงเรียนเท่านั้น  ไม่ใช่เพื่อไปช่วยแก้ปัญหาให้กับนักเรียนบางคน  หรือเล่นบทเป็นฮีโร่”  ไคสวนกลับ 
                “ที่นายพูดมันก็ถูก...  แต่การดูแลกฏระเบียบที่นายว่า  มันมีปัญหาอยู่อย่างนะ...” 
                ไคสั่นสะท้าน  ไม่ใช่ว่าเขาไม่รู้ว่าปัญหามันคืออะไร....  แต่เรื่องนี้  มันไม่ได้อยู่ในอำนาจที่เขาจะสามารถแก้ปัญหาได้! 
                “เพราะฉะนั้นตู้แดงจึงจำเป็นยังไงล่ะ”  นัตสึกิเห็นสีหน้ายอมรับของหมอนั่นเธอจึงสรุปเอาเอง
                “ขอถามอีกครั้งนะคะ   ตู้แดงของเทนโงซัง  มันมีวิธีการใช้ยังไงหรือคะ”มินาโกะเริ่มสนใจขึ้นมา
                นัตสึกิยิ้ม  เห็นทุกคนตั้งใจฟังเป็นอย่างดี  ก็แสดงว่า.... 
               
                อิชิบะได้รับหน้าที่มาตอกเสาที่จะติดตู้ไปรษณีย์ที่สุสานกับนัตสึกิสองคน  เพราะมติได้ถูกยอมรับเป็นเอกฉันท์แล้วว่า  เห็นด้วยเกินครึ่ง...
                “ถ้าไม่มีใครมาร้องทุกข์ล่ะครับ”  เขาถามขึ้นมาลอย ๆ ระหว่างที่กำลังตอกเสาดังป้อก ป้อก!
                “ก็แสดงว่าสถานการณ์น่าเป็นห่วงมากน่ะสิ....”  นัตสึกิกัดแอปเปิ้ลในมืออย่างสบายอารมณ์
                อิชิบะหันไปมองเธออย่างไม่เข้าใจ....  มันควรจะเป็นปลอดภัยไร้เรื่องราว  ก็น่าจะหายห่วงมากกว่าไม่ใช่หรือ?
                “เจ้าโง่....  ไม่มีคนกล้าที่จะมาร้องทุกข์ของตัวเองเลยก็แสดงว่า  พวกเขาขาดกำลังใจต่อสู้ได้แต่ยอมรับโชคชะตากันไปหมดแล้วยังไงล่ะ  นี่สิถึงจะเรียกว่าน่าเป็นห่วง” 
                “อ๋อ....”  เข้าใจละ...
                “ว่าแต่...  ไม่ค่อยมีใครกล้าแสดงอำนาจออกมาชัดเจนเหมือนแต่ก่อนเลยนะ   นี่คงจะเป็นเพราะหมอนั่นล่ะสิ”  นัตสึกิพูดลอย ๆ เหมือนกำลังพูดคุยความในใจกับเขาสองคน
                “ครับ....  ถึงจะดูอ่อนแอ  แต่ก็เข้มแข็งมากนะครับ” 
                “นายไว้ใจเขาด้วย?....ฮ่าฮ่าฮ่า  ถ้าอย่างนั้นก็คงจะจริง” 
                “เพราะไคเป็นประธานนักเรียน  ถึงได้ไม่มีใครกล้าขัดเขาซึ่ง ๆ หน้า  แต่ก็เปลี่ยนไปทำลับหลังแทน  แถมยังมีจิโตเสะ  แล้วก็โจนาธานอยู่ช่วยด้วย  ก็เหมือนเสือติดปีก  โดยเฉพาะมินาโกะจัง...”
                นัตสึกิเห็นคนพูด  จู่ ๆ ก็เงียบไปแล้วทำหน้าแดง  ก็อดขำไม่ได้  ถึงจะรู้สึกคลื่นไส้หน่อย ๆ ก็เหอะ
                “พวกนายคงสนิทกันสิ....  แหม ๆ อย่างนายก็มีคนที่ชอบกับเขาด้วยสินะ”  คนทึ่มทื่ออย่างหมอนี่ก็ยังรู้จักความรักแฮะ... 
                ส่วนอิชิบะก็เปลี่ยนท่าทีหันไปตอกเสาอีกครั้ง  คราวนี้ตอกจนด้วยความเขินจนเสาแทบจะมิดพื้นอยู่แล้ว
                “จิโตเสะกับโจวี่ เป็นพวกลูกเศรษฐีสินะ”  เธอเริ่มสนใจสองคนนั้นขึ้นมา  ถึงจะรู้สึกสนใจเรื่องของ คิโจจิ มินาโกะมากกว่าก็เถอะ
                “พวกเขาเป็นทายาทของบรรดาหุ้นส่วนทางการค้าของตระกูลฟูจิมิยะครับ” 
                อย่างนี้นี่เอง...  นี่ก็เหมือนบททดสอบของผู้สืบทอดตำแหน่งผู้นำของตระกูลฟูจิมิยะในอนาคตสินะ
                “แล้วไม่เคยมีเรื่องอะไรเกิดขึ้นบ้างหรือ...  กับตัวเจ้าหมอนั่นน่ะ” 
                “ก็มีบ้าง...”  อิชิบะติดตู้ไปรษณีย์อยู่ก็วางมือลงก่อน  ยามที่คิดถึงเหตุการณ์น่าหวาดเสียวในคราวนั้นแล้วเขาก็ไม่อยากที่จะปล่อยให้ไคไปไหนตามลำพังอีกเลย 
                “งั้นหรือ...”  ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าพวกคนในตระกูลนั้นน่ะร้ายแค่ไหน  แต่ช่างเถอะ  ลองดูไปสักพักก็แล้วกัน... 
บางทีฟูจิมิยะ ไค  อาจแตกต่างออกไป... 
เพราะตอนนี้เขามีเธออยู่ด้วย  ถึงสุดท้ายแล้วเขาจะไม่แตกต่างจากคนในครอบครัว  แต่เธอจะทำให้เขาเปลี่ยนแปลงไปจนได้นั่นแหล่ะ!
 
คนที่ยังเหลืออยู่ในห้องคณะกรรมการนักเรียนกำลังนั่งฟังจิโตเสะบรรยายความน่าทึ่งของตู้แดงให้มินาโกะฟังอยู่อย่างตื่นเต้น
“มีจดหมายมากมายถูกส่งมาร้องทุกข์  แต่จะมีแค่คนที่ถูกเลือกเท่านั้น  ที่จะถูกช่วยเหลือโดยคณะกรรมการนักเรียน  พวกนักเรียนคนอื่น ๆ จะไม่มีใครรู้เรื่องนี้เลย  แน่นอนว่าคนที่ร้องทุกข์ก็เช่นกัน  แต่ว่านะ...  พวกตัวร้ายทั้งหลายก็ค่อย ๆ ถูกกำจัดไปและหายไป  แล้วอยู่ ๆ เรื่องราวมันก็แดงออกมา  ว่ามีคณะกรรมการนักเรียนอยู่เบื้องหลัง!  ทำเอาพวกนักเรียนคนอื่น ๆ อึ้งไปเป็นแถบ  เรื่องนี้ถึงได้ทำให้...”
“ทำให้เธอต้องถูกพักการเรียนยังไงล่ะ”  ฟูจิมิยะ ไคบอกออกมาแทนด้วยความกังวล
“ไม่น่าเชื่อ...  แล้วทำไมนัตสึกิซังถึงได้  กล้าที่จะทำมันอีกครั้ง”  มินาโกะถึงกับตกตะลึง ส่วนโจวี่ก็อดขนลุกแทนไม่ได้
“เธอไม่กลัวอะไรบ้างเลยหรือนี่...” 
“แล้วสถานะของพวกเราล่ะ...ถ้าหากไปยุ่งเกี่ยวกับพวกมีอิทธิพลเข้าจริง ๆ ผลมันอาจจะออกมาเหมือนเดิมก็ได้”
จิโตเสะกลุ้มใจจริง ๆ เธอไม่อยากถูกพักการเรียนในตอนนี้เลย  ไม่งั้นต้องถูกหักค่าขนมทั้งเดือนแน่ ๆ แง~~~ 
“ไม่ต้องพูดถึงอิชิบะคุงที่ยังไงก็เข้าข้างนัตสึกิซังอยู่แล้วนั่นน่ะ...  ทั้ง ๆ ที่ฉันกับโจวี่ไม่เห็นด้วยแท้ ๆ ทำไมไคกับมินาโกะถึงได้เห็นด้วยไปได้กันล่ะ!”  จิโตสะไม่เข้าใจเลย 
“ถ้าอยากให้พวกปีสามร่วมมือกับพวกเราในการจัดกิจกรรมหาทุนให้กับโรงเรียน ที่จะมาถึงในเร็ว ๆ นี้ด้วยดี...  ฉันกับไคจึงต้องเห็นด้วยกับนัตสึกิซัง  เพื่อความสงบเรียบร้อยน่ะ”  แน่นอนว่ารวมถึงเรื่องการลาออกของอิชิบะด้วย
“เมื่อกี้บอกว่า  พวกที่ร้องทุกข์พวกนั้นน่ะจะถูกคัดเลือกขึ้นมาไม่ใช่หรือ...” ไคยิ้ม  เขารู้วิธีที่จะจัดการเรื่องนี้แล้ว
“ก็ใช่...” 
“เห?.... หรือว่านายมีวิธีที่จะรับมือกับยัยนั่นแล้ว”  โจวี่เดาถูก  เขาคิดไม่ผิดเลยที่ไว้ใจฟูจิมิยะ ไค
“ต้องให้นายกับจิโตเสะช่วย....”
จิโตเสะกับโจวี่มองสบตากับไคแล้วฉีกยิ้มออกมาด้วยความยินดี  “ไม่มีปัญหา!”
นัตสึกิที่ยืนรับลมอยู่ที่สุสานของผู้ก่อตั้งโรงเรียนกับอิชิบะ จู่ ๆ ก็รู้สึกเสียววาบที่แผ่นหลังขึ้นมาอย่างนั้นแหล่ะ...  .
เธอหันไปมองป้ายสุสานด้วยสายตาหวาดระแวง... 
llll อย่าบอกนะว่า...  วิญญาณยังคงวนเวียนอยู่แถว ๆ นี้!
“โทชิโอะ  ฉันไปก่อนนะ...” 
ยังไม่ทันที่คนข้าง ๆ จะหันมา  ร่างแบบบางของ เทนโง นัตสึกิก็วิ่งห่างออกไปหลายวาแล้ว...
ข้อความ :
จากคุณ * :
 

หน้าที่ 1 จาก 1 หน้า
แสดง เรื่อง
ความคิดเห็นที่ 1

สู้ๆนะค่า หนุกมากเลย อัพไวๆนะค่า
 

จากคุณ PJYG/(PJYG) อัพเดตเมื่อ 01/12/2554 11:58:28
ความคิดเห็นที่ 2
เ่อ่อ...ตอนนี้อาจจะน้อยไปหน่อยนะคะ  มาอัพตอนที่ง่วงนอน  แต่รับรองว่าตอนหน้าจะมาอัพให้เยอะกว่านี้แน่ ๆ ค่ะ ^ ^
จากคุณ Morinne/(gadungtown) อัพเดตเมื่อ 30/11/2554 23:57:05
หน้าที่ 1 จาก 1 หน้า
แสดง เรื่อง
 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 177 ท่าน