Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  







 
อ่านเรื่อง
Boy's diary
Luzifer
งานพิเศษ
7
30/11/2554 17:21:28
577
เนื้อเรื่อง

"ฮ๊าวววว ว ว  ว (-  -)" เสียงร้องของผมที่บ่งบอกให้รู้ได้ว่าผมยังมีอาการง่วงอยู่เล็กน้อย หันไปมองนาฬิกา 8.15am วันนี้ผมตื่นนอนด้วยตัวเองถึงแม้จะสายไปหน่อย(สำหรับครอบครัวค้าขาย) แต่ผมก็ดีใจที่ไม่ต้องตื่นด้วยฝีมือยายเทียน ผมนั่งอึนเฉยๆอยู่พักใหญ่ก็เอื้อมไปหยิบมือถือเพราะจำได้ว่ามีเสียงข้อความ บางอย่างถูกส่งมาตอนที่ผมลุกมาเข้าห้องน้ำ แต่ตอนนั้นผมงัวเงียสุดๆเลยไม่ได้กดเปิดอ่านข้อความ ผมเลยมากดเปิดมันตอนนี้

'ไอ้แทน 9 โมงเจอกันที่บริษัทใหญ่พ่อชั้นนะ แต่งตัวให้เรียบร้อยหล่ะ ตรงเวลา!! ช้าอดงานพิเศษ แค่นี้แหละ' . . .

(- -  ). . . (-  -)" . . .(O o)! ไม่ต้องสงสัยครับ นั้นคือสภาพสีหน้าของผมหลังจากเปิดอ่านข้อความของแจมป์ จะไม่ให้ตกใจได้ยังไงในเมื่อบ้านผมอยู่ห่างจากบริษัทของพ่อแจมป์ตั้งไกล แถมนั่งรถไปอย่างช้าก็ชั่วโมงครึ่งถ้ารถติด ตายหล่ะครับอนาคตหารายได้พิเศษของผมจะต้องมาดับวูบแบบนี้หรอ..คิดได้ดังนั้น ผมจึงรีบคว้าผ้าขนหนูเข้าห้องน้ำขัดแจงทำภารกิจส่วนตัวทันที...

 

"ตึง ตึงง ตึง ตึงง ตึงงง" เสียงผมรีบลุกรี้ลุกรนวิ่งลงบันไดด้วยความรีบร้อน จนพ่อและแม่ของผมต่างหันมาดูต้นเหตุของเสียงว่ามาจากไหน

"ควายหายรึไงเห้ยยยไอ้แทน" พ่อพูดขณะที่ในมือยังถือหนังสือพิมพ์

"ควายไม่ได้หายพ่อ เงินพิเศษช่วงปิดเทอมจะหาย" ผมตอบแบบลนลานพลางคว้าขนมปังปิ้งสองแผ่นที่แม่ปิ้งให้น้องเทียนใส่ปากอย่างไม่สนใจ

"เอ้า นั้นของน้องมัน จะกินก็ไปปิ้งเอาใหม่สิ" แม่ผมเอ็ดผมแต่เช้าเลยครับ = =''

"ไอ๊อ๊ายแอ๊ อันอี๊แอนอี๊บแอนอ๊องไปอาอัคอานอิเอดอ้วงอิดเออม"(ไม่ได้แม่ วันนี้แทนรีบแทนต้องไปสมัครงานพิเศษช่วงปิดเทอม) ผมตอบแม่ทั้งๆที่ในปากเต็มไปด้วยขนมปัง

"กินให้หมค่อยพูดก็ได้หรอกลูกคนนี้ จะไปไหนก็ไป รีบไปรีบกลับหล่ะ" แม่บ่นพลางสายหัวด้วยความระอา แต่ทว่าผมก็ยังไม่ไปไหนยืนจ้องหน้าแม่ทำตาแป๋วๆ (^     ^)

"อ้าวไหนบอกรีบทำไมยังไม่ไปอีกหล่ะ ?" แม่ถามด้วยความสงสัย

"เงินสนับสนุนไงแม่ เงินสนับสนุน ลูกชายทั้งคนออกไปหางานทำข้างนอก ไม่คิดจะให้เงินสนับสนุนลูกชายหน่อยหรอค๊าบบ คุณสปอนเซอร์รายใหญ่" ผมพูดพลางโอบเอวแม่จากด้านหลังด้วยท่าทีออดอ้อน

"อุ๊ยพอได้แล้วแม่จั๊กจี๋ อ่ะๆ เอาไปแล้วรีบไปได้แล้ว เดี่ยวไปช้าอดทำงานกันพอดี" แม่รีบยื่นเงินใส่มือผมทันที ผมเหลือบไปมองหน้าแม่เห็นแม่หน้าแดงด้วย ฮ่ะๆ แม่เขินลูกชายก็เป็นแฮะ

"ไปละนะค๊าบบ" ผมกล่าวลาพ่อและแม่ก่อนรีบวิ่งไปที่ป้ายรถเมล์ทันที

 

'หน้าบริษัทเบเกอร์รี่รายใหญ่'

"ไอ้แทนน่ะไอ้แทน ทำไมช้าแบบนี้ว๊า" เสียงแจมป์บ่นอุบ

"แกจะรีบไปไหนว่ะแจมป์ นี่มันก็เพิ่ง 08.50 เองหนิ" โยชิพูดบอกแจมป์พลางชะโงกมองหาผมจากอีกทิศทาง

"ไม่ให้ชั้นรีบได้ยังไง ชั้นฝากงานพิเศษให้พวกแกสองคนเสร็จชั้นต้องรีบไปหาน้องปุยฝ้ายเฟ้ย ชั้นนัดน้องปุยฝ้ายหวานใจชั้นไว้" แจมป์พูดพลางก้มมองนาฬิการอบที่สิบในราวๆห้านาที

"แฮ่ก แฮ่ก.. มาแล้วๆเฟ้ย" ผมตอบติดหอบอันเนื่องมาจากรีบวิ่งมาอย่างสุดชีวิต

พอผมมาถึงแจมป์ก็พาผมกับโยชิเดินเข้าไปในบริษัท บอกตรงๆนะครับทั้งๆที่ผมเคยมาเดินเล่นในบริษัทนีหลายรอบแล้วแต่ก็ยังอดไม่ ได้ที่จะอึ้งในความใหญ่โตของบริษัทจริงๆ ใครจะเชื่อหล่ะครับว่าตึกบริษัทเบเกอร์รี่จะใหญ่โตมโหฬารกินเนื้อที่หลายสิบไร่ขนาดนี้ ขณะที่ผมมองพนักงานเดินกันให้ควักก็ถูกมือของแจมป์สะกิดให้เห็นถึงประตูห้อง ขนาดใหญ่ หน้าประตูมีป้ายเขียนติดไว้ว่า "Meeting room"

"พวกนายเข้าไปนั่งรอในห้องนี้น่ะ ที่เหลือก็แล้วแต่พวกนายแล้ว (> <)" แจมป์กล่าวพร้อมกับยิ้มอย่างมีเลศนัย

"อ้าวจะไปแล้วหรอ?" ผมเอ่ยถามแจมป์

"อื้อไปละ..โชคดีนะพ่อหนุ่มทั้งสอง ฮ่าๆๆ" แจมป์บอกลาพร้อมเดินผิวปากสบายใจออกนอกยริษัทไป

ไม่นานนักหลังจากที่แจมป์เดินออกไป ก็มีพนักงานสามสี่คนเข้ามาในห้องประชุม เป็นผู้ชายและผู้หญิงสูงอายุเข้ามานั่งที่แถวๆหัวโต๊ะ ส่วนผู้หญิงอีกสองคนนั่งถัดรองลงมาจากผู้สูงอายุสองคนแรก ผู้สูงอายุทั้งสองคนแต่งกายไม่เหมือนกับพนักงานบริษัททั่วไป เพราะพนักงานทั่วไปจะต้องมีป้ายชื่อและตำแหน่งหน้าที่ติดไว้ที่อกข้างขวา (ผมสังเกตุเห็นตอนเดินเข้ามาหน่ะ) ท่านทั้งสองแต่งกายด้ยชุดสูทภูมิฐาน ทำให้เวลาผมมองแล้วรู้ศึกศรัทธายังไงไม่รู้แฮะ

"ใช่เพื่อนเจ้ากฤษฎ์รึเปล่า?" ชายสูงวัยเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเรียบๆ ท่านผู้อ่านอย่าสงสัยนะครับว่าเจ้ากฤษฎ์คือใคร เจ้ากฤษฎ์ก็คือแจมป์เพื่อนผมนี่หล่ะครับ

"เอ่อ..ใช่ครับ / ใช่ครับ" ผมและโยชิแทบพยักหน้าจะตอบพร้อมกัน

"แล้วเจ้ากฤษณ์ไปไหน ทำไมยังไม่มา" ชายสูงวัยถามพวกผมกลับมาอีกคำถาม

'ตายละไอ้แจมป์ หางานให้พวกชั้นแล้วไหมหล่ะ' ผมพูดในใจพลางคิดหาวิธีแก้ปัญหา

"อ่อกฤษฎ์ติดกิจกรรมชมรมวันนี้หน่ะครับ เลยมาไม่ได้" ผมคิดได้ดังนั้นจึงตอบกลับไป

ไม่มีคำตอบจากชายสูงอายุ รู้สึกเหมือนว่าพนักงานหญิงทั้งสองคนจะหยิบเรซูเม่ของทั้งผมและโยชิขึ้นมาดู ผมเห็นเค้าตั้งใจดูมากราวกับว่าจะหาคำผิดจากในเรซูเม่ของผมเลยก็เป็นได้ ไม่นานนักผมสังเกตุเห็นชายสูงอายุและหญิงสูงอายุพยักหน้าตกลงกันแล้วหันมาทางผม

"ช่วงปิดเทอมใหญ่นี้ ชั้นจะให้พวกเธอทั้งสองไปทำงานที่ร้านเบอเกอร์รี่สาขาใหม่ พวกเธอว่ายังไง" หญิงสูงอายุกล่าวพลางยิ้มอย่างจริงใจมาทางพวกผม

"ไม่มีปัญหาครับผม / ได้ครับ" ผมและโยชิตอบ

"ดีมากจ๊ะ เริ่มงานพรุ่งนี้ ส่วนเรื่องการบริหารและเรื่องเงินเดือนนั้นไม่ต้องห่วง ชั้นจะส่งผู้จัดการร้านจำเป็...  ไม่สิ ผู้จัดการร้านไปดูแลเอง รับรองพวกเธอไม่โดนเอาเปรียบแน่นอน ไว้พวกเธอทั้งสองคนค่อยไปทำความรู้จักกันทีหลังเองก็แล้วกัน" หญิงสูงอายุกล่าวไปอมยิ้มไป ผมนึกสงสัยอยู่นะครับว่า ท่านจะอมยิ้มทำไม เล่นเอาผมเขินหน้าแดงอยู่เหมือนกัน เรานี่แปลกไปทุกวันนะเนี่ย วันนี้มาเขินคนแก่อีก =3=''



'วันนี้ผมแทบจะไม่ได้ช่วยงานที่บ้านเลย เพราะกว่าจะคุยกับท่านผู้ใหญ่ใจดีทั้งสองที่กรุณารับผมกับโยชิเข้าทำงาน พิเศษเสร็จก็เกือบเย็นแล้ว กว่าจะถึงบ้านก็ค่ำๆ วันนี้รู้สึกเคืองๆเจ้าแจมป์เหมือนกันนะที่อยู่ดีๆก็ทิ้งบอมบ์ลูกเบ่อเร่อ เอาไว้ให้โดยไม่บอกกัน แต่อีกใจก็รู้สึกขอบคุณแจมป์จริงๆ เพราะถ้าไม่ได้แจมป์แล้วผมก็คงต้องร่อนเร่หางานพิเศษเอง เอาเป็นว่าหยวนๆให้มันละกัน :)  คิดแล้วก็อยากให้ถึงพรุ่งนี้ไวๆ จะได้ไปทำงานร้านเบเกอร์รี่แล้ว อ๊ะ ต้องรีบนอนแล้วสิ พรุ่งนี้ทำงานวันแรกจะตื่นสายไม่ได้'

 

05/10/2011 แทน

ผมยังนอนไม่หลับครับ ยอมรับว่าตื่นเต้นเพราะตั้งแต่เกิดมายังไม่เคยไปรับทำงานนอกบ้านเลย แอบประหม่าเล็กๆด้วยสิ =3='' หวังว่าคุณผู้จัดการร้านจะใจดีแล้วกันน่ะ...

ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 318 ท่าน