Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  







 
อ่านเรื่อง
Boy's diary
Luzifer
อุบัติ...รัก[2]
6
30/11/2554 17:49:53
650
เนื้อเรื่อง

ขณะที่รอตำรวจมานั้นผมกับยัยไข่เจียวไม่ผักยังคงจ้องหน้าจ้องตาและผลัดกันทำสงครามประสาทอย่างไม่ลดละ จนกระทั่งเวลาผ่านไปราวๆ 15 นาทีก็มีนายตำรวจนายหนึ่งเข้ามาในที่เกิดเหตุและตรงเข้าทักทายยัยไข่เจียวไม่ผักอย่างเป็นกันเอง

"แหม่มไม่เป็นอะไรใช่ไหม? แฮ่กๆ" นายตำรวจเอ่ยถามพลางหอบไปในตัว ดูท่าว่าคงจะรีบสุดๆแล้ว

"อื้อชั้นไม่เป็นอะไร แต่นายเนี๊ยมันลวนลามชั้น!!" ยัยไข่เจียวไม่ผักพูดพลางชี้นิ้วมาทางผม

"เอ่อ ขอโทษนะครับ ไม่ทราบว่าเกิดอะ อ้าว...แทน!" นายตำรวจคนนั้นพูดพร้อมๆกับหันหน้ามาหาผม แต่ทว่าเค้าไม่ใช่คนอื่นไกลเลยครับ เค้าคือดาบตำรวจ'กัน' ลูกค้าขาประจำที่ร้านผมเอง อายุของนายตำรวจคนนี้ก็รุ่นราวคราวเดียวกับผมแหละครับ ฮ่าๆ ยัยไข่เจียวไม่ผักโชคคงเข้าข้างชั้นมากกว่าเธอซะแล้วซิ

"อ้าว..กันเองหรอ" ผมตอบกลับไปโดยทำหน้าทะเล้นแหย่ๆให้ยัยไข่เจียวได้เห็นชัดๆว่าผมเองก็รู้จักนายตำรวจคนนี้เหมือนกัน

"นี่ กัน!! นายไปรู้จักกับไอ้คนโรคจิตแบบนี้ได้ยังไงกันห๊ะ? รึว่านายเคยจับกุมไอ้โรคจิตคนนี้มาแล้วใช่ไหม?" ยัยไข่เจียวไม่ผักเริ่มโวยวายใส่ดาบกัน

"ว่าใครโรคจิต ตัวเองหน่ะสิโรคจิตคนเค้าอุตสาห์ช่วยยังมีหน้ามาว่าเค้าอีก" ยอมไม่ได้ครับผมเถียงกลับทันที

"หยุด!!!" คำสั่งจากดาบตำรวจนายนี้ทำเอาทั้งผมและยัยไข่เจียวไม่ผักสงบสงครามน้ำลายกันทันที

"ไหนลองเล่ามาซิ เรื่องมันเกิดขึ้นได้ยังไง?" ดาบกันหันมาถามด้วยสีหน้าจริงจัง

"รถแหม่มชนกับรถอิตาโรคจิตแล้วล้ม แหม่มพยายามจะลุกขึ้นยืนแต่อิตาบ้านี้มันมาลวนลามแหม่ม" ยัยไข่เจียวไม่ผักฟ้องโดยไม่ยอมปริปากเลยสักนิดว่าที่รถล้มเพราะอะไร

"นี่คุณ..ที่รถคุณล้มเพราะอะไร ไม่ใช่เพราะคุณมาตัดหน้ารถผมรึ? แล้วที่คุณบอกว่าผมลวนลามนั้นไม่ใช่เพราะผมยกรถออกจากขาคุณเพื่อช่วยคุณแล้วก็พยายามจับแขนไว้เพื่อไม่ให้คุณตกลงไปในคูน้ำข้างทางหรอกหรอ?" ผมพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังพลางส่งสายตามองหน้าหล่อน

"......" นิ่งสิครับ ไม่มีสัญญาณตอบรับจากยัยไข่เจียวไม่ผัก

"แล้วดูสิ..กับข้าวที่ผมต้องเอาไปส่งลูกค้าเละหมด" ผมยังคงพูดต่อ

"ก็..เอ่อ...ก็.....ฮืออ! (T_T)" อยู่ดีๆยัยไข่เจียวก็ร้องไห้โฮออกมาอย่างกับเด็กๆ

"เห้ย แหม่มจะร้องไห้ทำไมเนี่ย" ดาบกันถามพร้อมกับควักผ้าเช็ดหน้าส่งให้ยัยไข่เจียวไม่ผัก

"ฮึก ฮึก.. ก็เพราะมีลูกสุนัขตัวเล็กมันวิ่งตัดหน้ารถชั้นนิน่า ชั้นสงสารมัน ฮึก.. ฉันไม่อยากให้มันตายหนิมันยัง ฮึก...เด็กอยู่เลย ฉันสงสาร ฮือออ" ยัยไข่เจียวพูดอธิบายด้วยน้ำเสียงสะอึกสะอื้นทำเอาอารมณ์หงุดหงิดของผมเย็นลงในทันที ไม่รู้ทำไมกันน่ะตอนแรกก่อนยัยนี่ร้องไห้ผมหงุดหงิดกับเธอมาก แต่พอเธอร้องไห้ปุ๊บผมกลับรู้สึกเห็นใจเธอขึ้นมาทันที ผมเป็นอะไรกันแน่เนี่ย ไม่มีอะไรหรอกมั๊งผมคงแพ้น้ำตาผู้หญิงเหมือนที่ผู้ชายหลายๆคนเป็นกันนั้นแหละ

"เอาล่ะๆ ช่างมันเถอะผมไม่ถือสาคุณหรอก เอาเป็นว่าดาบกันผมไม่เอาเรื่องยัยนี่แล้วกันน่ะ วานคุณช่วยเอายัยนี่ไปหาหมอด้วยหล่ะเหมือนขาเธอจะเคล็ด" ผมพูดพลางก้มไปยกรถมอเตอร์ไซค์ตัวเก่งของผมขึ้นเพื่อเตรียมตัวกลับไปที่ร้าน

"แล้วค่าเสียหายหล่ะ นายจะไม่เรียกค่าเสียหายหรอแทน?" ดาบกันหันมาถามผม

"อ่อ ไม่ต้องหรอกครับ กับข้าวชุดนั้นผมกำลังจะเอาไปส่งที่ สน.ของดาบกันพอดี แต่ดันมาเจออุบัติเหตุนี้ซะก่อน สงสัยดาบกันต้องไปรายงานผู้กับกำให้เอางบทางการมาใช้แล้วหล่ะครับ เพราะแม่ผมรับเงินมาล่วงหน้าแล้วด้วยสิ (^_^)" ผมหันไปตอบดาบกันด้วยรอยยิ้มของผู้ชนะ

(T T'') สีหน้าของดาบกันตอนนี้หากให้ผมบรรยายผมคงบรรยายไม่ถูกหล่ะครับ ไหนจะต้องพายัยไข่เจียวไม่ผักไปทำแผล ไหนจะต้องไปบอกผู้กำกับเรื่องค่ากับข้าว แต่ก็นะตำรวจมีหน้าที่รับใช้ประชาชนนี่น่า ฮ่าๆ สบายใจ กลับบ้านดีกว่าเราเสียเวลามานานมากพอแล้ว

"กลับมาแล้วค๊าบบบ" ผมตะโกนเสียงดังเพื่อให้พ่อกับแม่รู้ว่าผมกลับมาแล้ว

"เอ้อ..แทนเมื่อกี้เพื่อนชื่อแจมป์โทรมาหาแหนะ" แม่หันหน้าบอกผมขณะที่มือกำลังล้างจานอยู่

เอ๋ แจมป์โทรมาหรอ?มันมีอะไรด่วนรึเปล่าน่ะ? ว่าแล้วไม่รอช้าผมรีบขึ้นไปหยิบโทรศัพท์มือถือของผม ผมหยิบมือถือขึ้นมาดูก็ต้องตกใจกับ Miss call มโหฬารของแจมป์ถึง 36 Miss call เอ่อ..ถ้ามันจะโทรล้างผลาญขนาดนี้ละก็น่ะ นั่งรถมาหาที่บ้านเลยง่ายกว่าไหมเนี่ย = ='' ผมคิดในใจขณะที่นิ้วก็กดโทรออก

"หายไปไหนมาว่ะ โทรไปตั้งหลายสายไม่รับ โทรเข้าบ้านแม่แกก็บอกว่าแกไม่อยู่" แจมป์ยิงคำถามออกมาเป็นชุด

"เอ่อๆ ไม่ได้ทำอะไรไปส่งของมา ว่าแต่แกโทรบ้าระห่ำขนาดนี้มีอะไรด่วนรึเปล่า?" ผมตอบแบบผ่านๆพลางเปลี่ยนคำถามด้วยความสงสัย

"อ่อ จะบอกว่าให้แกเตรียมตัวซักรีดชุดที่ซื้อมาด้วยนะ เพราะอีกไม่กี่วันแกจะได้ไปทำงานพิเศษที่.. เออ นั้นหล่ะ แกจะได้ทำงานพิเศษแล้ว" แจมป์ตอบกลับมาด้วยท่าทีมีพิรุธ

"ที่อะไรของแกว่ะ?" ผมถามเพราะอดสงสัยไม่ได้

"เออ หน่า มีที่ให้ทำแล้วกันไม่เอาแกไปเข้าบาร์เกย์หรอกหน่า แค่นี้น่ะสวัสดี ตู๊ด ตู๊ด ตรู๊ดดด" (= =). . . . อะไรของมัน โทรมาบอกแค่เนี้ย

'วันนี้ จะว่าผมโชคดีหรือโชคร้ายดีหล่ะเนี่ย ผมได้ไปเจอกับสาวน้อยคนนั้นโดยบังเอิญ และผมก็โดนเธอตบมาสองทีเต็มๆ ทำให้ผมเลือกที่จะเปลี่ยนสรรพนามว่าสาวน้อยเป็นยัยไข่เจียวไม่ผัก นึกแล้วตลกนะครับคนอะไรก็ไม่รู้ไม่มีเหตุผลเอาซะเลย เอาแต่ใจ แถมยังขี้แยอีก นึกจะตบก็ตบไม่ถามสักคำ ที่ผมไม่มีแฟนก็แบบนี้ด้วยละมั๊งครับ ไม่อยากรำคาญกับความงี่เง่าของผู้หญิง ขืนอยู่กับผู้หญิงผมคงอกแตกตายในสามนาที ฮ่ะๆ ผมมีอาการปวดหลังนิดๆตอนรถล้มแต่ไม่เป็นอะไรมาก วันนี้เหนื่อยมากขอนอนไวสักวันแล้วกัน'

04/10/2011 แทน

ผม กำลังจะหลับได้อยู่แล้วเชียว..แต่อยู่ดีๆภาพของยัยไข่เจียวตอนร้องไห้ก็ดัน โผล่มาในความคิดผมซะงั้น ทำไมต้องคิดถึงผู้หญิงงี่เง่าไร้เหตุผลแบบนั้นด้วยหล่ะ ขอร้องพระผู้เป็นเจ้าเลย อย่าให้ผมได้ไปเจอกับคนงี่เง่าไร้สติแบบนั้นเลยเทอญ ว่าแล้วผมก็เผลอหลับไป....
ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 361 ท่าน