Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  






 
อ่านเรื่อง
Danger no love ปฎิบัติการลับขย่ำหัวใจสุดหล่อวายร้ายหัวใจปิดตาย!
Secret_Darkness
ถ้าเธอหนี ฉันก็จะหา! ( อัพเเล้วๆ ช้านิดๆ>< )
11
30/11/2554 09:42:17
564
เนื้อเรื่อง

10
ถ้าเธอหนี ฉันก็จะหา!

 

‘ ยูริ หนุ่มหล่อร้อนแรงอาการหนัก หลังปกป้องสาวปริศนาจากกระสุนเม็ดใหญ่ ’

‘ ยูริ แอบซุกหญิงสาวปริศนาไว้ หลังวงการบันเทิงจับได้ไม่สบายอาการสาหัส ’

โว้ยยยยยย ฉันปาหนังสือลงกับโต๊ะ เขาโดนยิงโว้ย ไอ้พวกข่าวบ้านี่ทำข่าวไม่รู้เรื่องเลย อย่างนี่ฉันก็ต้องโดนเหล่าแฟนคลับยูริกระทืบตายแหงๆT_T

หลังจากรถพยาบาลมาถึง ก็รีบพายูริเข้าทำการรักษาทันที ฉันนี่ใจจะขาดอยู่แล้ว เฮ้อ แต่ในที่สุดผลก็ออกมาว่าเขาปลอดภัย ตอนนี้ฉันอยู่ที่ร้านอาหารแห่งหนึ่งใกล้ๆโรงพยาบาลคนเดียว อยากไปเฝ้ายูริจังแต่เข้าไปไม่ได้ เพราะเหล่าแฟนคลับต่างรุมกันจะเข้าไปในห้องพักรักษาตัวของยูริให้ได้ ทั้งดอกไม้ทั้งอะไรมากมายต่างจะล้นโรงพยาบาลอยู่แล้ว เรียกได้ว่า ตอนนี้โรงพยาบาลกลายเป็นเหมือนคอนเสริร์ตที่มีแต่ผู้คนมากมาย พวกยูจีนีซันเดย์และจีโอเท่านั้นที่ได้เข้าไปดูอาการยูริในห้องได้ ยูจีนีให้เงินฉันมาแล้วบอกให้ไปหาอะไรกินก่อนเพราะฉันยังไม่ได้กินอะไรเลย ฉันเลยมานั่งก้นจ้ำบะที่ร้านอาหารแห่งนี้ อ้อ ส่วนเรื่องเสื้อผ้าที่เลอะเลือดยูจีนีเอาเสื้อมาให้ฉันเปลี่ยนตั้งแต่อยู่โรงพยาบาลแล้ว
 
"  นี่พี่! "  มีนักเรียนกลุ่มหนึ่งเดินเข้ามาหาฉันแล้วทุบโต๊ะอย่างแรงจนคนในร้านหันมามองกัน เอ๊ะ จะหาเรื่องกันหรือยังไง
"  มีอะไร  "   ฉันตอบอย่างไม่เต็มใจเท่าไหร่
"  พี่ใช่ม่ะ ที่ทำให้พี่ยูริของพวกเราบาดเจ็บขนาดนี้  พี่มันยัยแม่มด "
"  นี่! พูดให้มันดีๆหน่อยนะ พวกเธอเนี่ยน่าจะหัดเอาเวลาแบบนี้ไปเรียนหนังสือ เป็นเด็กเป็นเล็กถ้ามัวแต่มายุ่งอยู่กับแต่นักร้องแบบเนี่ย พวกเธอไม่เจริญแน่! " 
"  หน๋อย! มาลองดีกับฉันซักตั้งหน่อยเป็นไง พวกเราจัดการตบมันเลย!"ยัยเด็กแก่แดดไม่เรียกฉันว่าพี่อีกแล้ว พวกเธอพยายามจะรุมเข้ามาจับฉัน เหอะ เห็นฉันดูตัวเล็กแบบนี้ฉันก็เคยเรียนเทคอนโดมานะ อย่าคิดว่าฉันไม่สู้!

ยัยเด็กตัวเริ่มเรื่องเริ่มตั้งมือขึ้นเตรียมจะตบฉัน แต่ฉันมีปืนที่ยูริยิงไอ้พวกเสือไว้อยู่ ฉันเลยเอามันมาขู่ยัยพวกเด็กบ้าพวกนี้ทำให้คนในร้านต่างวิ่งหนีกันไปหมด
"  มาสิ เดี๋ยวแม่ยิงใส่แตก ใครคิดกล้าเข้ามาเลย  "  เชอะ ชอบให้เล่นบทโหดเองนะย่ะ
"  เอ่อ พี่ใจเย็นๆก่อนนะค่ะ "  แหม ทีงี้มาเรียกพี่ เดี๋ยวยิงจริงๆซะนี่
"  จะมาบอกแค่นี้ใช่มั้ย "
"  เอ่อ คือพวกหนูอยากจะบอกพี่ว่า เลิกยุ่งกับพี่ยูริเถอะค่ะ พี่เขาต้องบาดเจ็บเพราะพี่ พี่อย่ายุ่งกับเขาอีกนะ  "
"  ถ้าไม่ยุ่งมันก็เกี่ยวกับชีวิตฉันเหมือนกัน พี่ก็ไม่อยากยุ่งหรอกนะ แต่พวกน้องๆไม่รู้เหตุผลของพี่จริงๆว่ามันเป็นยังไง  "
"  แต่พี่ค่ะ พี่ก็เห็นนี่ว่าพี่ยูริเขาอาการหนัก ถ้าเขาอยู่กับพวกพี่ซันเดย์ก็ดีอยู่แล้ว พี่จะเข้ามายุ่งวุ่นวายทำไม พี่อย่ายุ่งกับเขาอีกเถอะ!"
"  ต้องการแค่นี้ใช่มั้ย ได้ ฉันจะไม่ยุ่งกับเขาอีก พอใจหรือยัง "
"  จริงนะค่ะพี่ ขอบคุณค่ะ ไปกันเถอะพวกเรา "  ยัยเด็กบ้าพวกนั้นเดินออกจากร้านไป มันก็จริงอย่างที่พวกนี้ว่าจริงๆ มันเป็นเพราะฉันจริงๆ ฉันควรจะออกห่างจากเขาได้แล้ว
แต่ ถ้าฉันทำให้ยูริอ่อนโยนไม่สำเร็จ ไอ้พวกที่ขู่ฉันก็จะฆ่าฉันนะสิ โอยจะบ้าตาย แต่ตอนนี้ฉันไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ไหนแล้ว เพราะฉันถือปืนโด่ๆอย่างนี้ นอกร้านก็มองเข้ามาเหมือนกัน เฮ้อ ยิงตัวตายเลยดีไหมเนี่ย ชั่งเถอะ อยากมองก็มองไป ฉันเดินออกจากร้านแล้วเดินออกมาให้ห่างจากสายตาผู้คน เดินออกมาเรื่อยๆจนไกลออกห่างโรงพยาบาล ฉันจะเดินไปแบบนี้ไม่หยุด ไม่รู้จะสิ้นสุดตรงไหนดี ทุกคนคงเกลียดฉันกันหมดแล้ว

ติ๊ดตะดึ๊ดตึดติด~~
เสียงโทรศัพท์ที่ยูจีนีให้ฉันไว้ดังขึ้น ฉันกดรับมันอย่างไม่เต็มใจนักเพราะฉันไม่อยากคุยกับใครตอนนี้
"  ฮัลโล "
( เธออยู่ไหนลีเบียร์ ) มันเป็นเสียงของยูจีนี
"  ไม่รู้สิ ฉันคงไม่กลับไปที่โรงพยาบาลอีกแล้ว "
( หา! ทำไม )
" เพราะฉันทำให้ยูริเดือดร้อน ฉันไม่อยาก……. "
( ยัยแผยสูงเธออยู่ไหน!) ยังไม่ทันที่จะพูดจบ เสียงของยูริก็พูดแทรกขึ้น และมีเสียโวยวายของยูจีนีตามหลัง
( ยูริ เอาโทรศัพท์มานะ )
"  เอ่อ ฉัน…. "
( ฉันบอกแล้วว่าตื่นมาฉันต้องเห็นเธอ เธอขัดคำสั่งฉันอีกแล้ว )
"  ฉันขอโทษ ขอโทษที่ทำให้นายเจ็บ ต่อไปจะไม่สร้างความวุ่นวายให้นายอีก ขอโทษนะ "
( โธ่เว้ย เธออยู่ไหนวะเนี่ย!) เสียงของยูจีนียังคงดังไม่หยุด
( ยูริ นายจะไปไหนกลับมานะ ยังไม่หายดีเดี๋ยวแผลจะปริเอาได้ กลับมานะยูริ โธ่เอ้ย ไอ้พี่บ้าจอมดื้อด้าน><  )  หืม ทำไมยูจีนีพูดแบบนั้นละ
"  นายหนีออกมาหรอ "  ฉันพูดด้วยความตกใจ
( เธออยู่ไหน ตอนนี้เธออยู่ไหนกันลีเบียร์ ในเมื่อเธอหนีฉัน ฉันก็จะตามหาเธอ!!)

ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 166 ท่าน