Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  






 
อ่านเรื่อง
รักซ้อน ซ่อนร้าย เจ้านายเย็นชา
สการินวดี
...หนุงหนิง.!!...
45
30/11/2554 04:42:08
464
เนื้อเรื่อง
ตอนที่ 45...หนุงหนิง !!...
 
            หญิงสาวก้าวเท้าขึ้นตึกแสนโทรมด้วยอาการหวั่นเกรง  ใจเต้นระส่ำเพราะเธอเกรงว่าจะต้องพบกับปออีกครั้ง  ครั้งนี้เธอไม่อยากจะปะทะกับปออีกแล้ว เธอรู้สึกขยะแขยงและไม่อยากจะพบกับหนุ่มใหญ่อีกเลย  เมื่อการินและนาเดินขึ้นมาถึงชั้น 2  โชค บอดี้การ์ดรักษาความปลอดภัยของร้าน Sway รีบลุกขึ้นจากเก้าอี้ตัวประจำมายืนดักกันการินไว้ทันที  ทั้งที่เมื่อก่อนโชคได้เพียงนั่งยิ้มและไม่ตรวจค้นใดๆการินเลยเพราะรู้ว่าการินเป็นเด็กร้าน
 
“อะไรอ่ะพี่โชค”  การินถามด้วยสีหน้าสงสัยและหันมองหน้านาที่มีสีหน้าไม่ต่างไปจากการิน
“เอ่อ!!  การิน  พี่ปอสั่งห้ามการินขึ้นร้านนะ” โชคบอกกับหญิงสาวด้วยท่าทางลำบากใจ
“ว่าไงนะ!!!!!!!!!”  การินเบิกตากลมโตด้วยความตกใจและเคืองแค้นอีกครั้ง
“พี่ทำตามคำสั่งนะ  พี่ให้การินขึ้นไปไม่ได้หรอก” โชคยืนกันท่าไว้  “แต่ว่าน้องอีกคนขึ้นได้นะครับ” โชคหันไปบอกกับนา
“วางอำนาจ คิดว่าเป็นหุ้นส่วนใหญ่จะทำอะไรก็ได้งั้นเหรอ  มีหุ้นส่วนตั้งหลายคน  เอาเงินมาให้นะไม่ได้มากินฟรี”  การินตะคอกขึ้นไปด้านบนแม้จะรู้ว่าปอคงไม่ได้มารับฟังด้วย
“แต่ก็ร้านของเค้าอ่ะการิน  เราทำอะไรไม่ได้  กลับเถอะ”  นาดึงแขนการินให้เดินลงบันได
“ไม่!!  การินจะขึ้นไป”  การินโวยวายด้วยความอยากเอาชนะปอให้ได้
“ขึ้นไม่ได้ครับ”  โชคตีหน้าเข้มขรึมอย่างจริงจัง
“พี่โชค  ขึ้นไปบอกพี่ปอเลยว่าการินจะขึ้นให้เค้าลงมาคุยหน่อย” การินยังดื้อดึงไม่เลิก
“ขึ้นไม่ได้ ก็คือขึ้นไม่ได้  ฟังภาษาคนไม่รู้เรื่องเหรอการิน”  ปิมเดินลงมาเห็นเหตุการณ์พอดี  จึงรีบลงมาเคลียร์แทนปอ
“ขอเหตุผลหน่อยดิ”  การินถามอย่างไม่เคารพด้วยสายตาก้าวร้าว
“ก็น่าจะรู้แก่ใจ  ทำอะไรพี่ปอไว้บ้างไม่สำนึกอีกเหรอ  แล้วจะมาที่นี่อีกทำไม  ในเมื่อการินไปทำงานให้ Huffy แล้วอ่ะ”  ปิมพูดกวนๆพลางสแหยะยิ้มอย่างสะใจ
 
“ผมอนุญาตให้การินขึ้น”  เสียงของใครบางคนแว่วดังมาจากด้านหลังการินและนา และเจ้าของเสียงก็คือ  อัน  นั่นเอง
“อัน  พี่ปอห้ามนะ  พี่ให้การินขึ้นไม่ได้หรอก”  โชคหันไปบอกกับอันด้วยสีหน้าลำบากใจ
“พี่โชค  ผมก็เป็นหุ้นส่วนที่นี่นะครับ  ผมก็มีสิทธิ์จะออกคำสั่งกับพี่เหมือนกัน  เดี๋ยวผมรับผิดชอบเอง  พี่ปอไม่ทำอะไรพี่หรอก”  อันพูดจบและหันไปยักคิ้วหลิ่วตาให้หญิงสาวที่ยืนอึ้งไม่เข้าใจว่าอันมาช่วยเธอไว้เพื่ออะไร
“พี่อัน  ผมให้ขึ้นไม่ได้จริงๆ พี่ปอเอาผมตายแน่ถ้าปล่อยให้เด็กคนนี้ขึ้น”  ปิมคัดค้านอีกคน
“ผมก็เป็นหุ้นส่วนนะ  ผมมีสิทธิ์ไล่คุณออกได้เหมือนกัน”  อันจ้องหน้าปิมด้วยสายตาข่ม
“งั้นพี่ก็คุยกับพี่ปอให้ด้วยละกัน”  ปิมเดินกลับขึ้นไป Hubris ด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์ 
 
            อันเดินนำขึ้นบันไดไป  แต่การินและนายังยืนนิ่ง  โชคถอนหายใจอย่างทำตัวไม่ถูกก่อนจะกลับไปนั่งที่เก้าอี้ตัวประจำ
 
“ขึ้นมาสิ”  อันกลับหลังมาพยักหน้าเรียกการินให้เดินตามขึ้นไป  หญิงสาวยังหน้างิ้วหน้างอแต่ก็เดินตามไป
“พี่อันมาช่วยการินทำไม”  การินถามขึ้นในระหว่างเดินขึ้นบันได
“ก็เราเป็นพวกเดียวกันแล้วนี่”  อันยิ้มเจ้าเล่ห์ก่อนจะผลักประตูเข้าร้าน Sway เข้าไป  ภายในร้านลูกค้าแน่นขนัด  เพราะโปรโมชั่นที่ให้ Mixer ฟรีตลอดคืนแม้ว่าราคาเหล้าจะสูงเกือบเท่าตัว  แต่ลูกค้าก็ยังรู้สึกคุ้มกับการมาดื่มด่ำแอลกอฮอล์และเสียงเพลงที่เมามันส์
 
            อันเดินหายไปในฝูงชน  การินและนากวาดสายตามองหาโต๊ะของกก และการินก็พบกับเจนซึ่งยืนอยู่ที่โต๊ะระหว่างทางเดิน  เจนกลับทำท่าทีมองไม่เห็นการิน  เด็กร้านต่างพากันมองการินเกรียวกราวราวกับเป็นตัวประหลาด
 
“ขึ้นมาได้ไงอ่ะ  พี่ปอห้ามเธอขึ้นมานะ”  แนมสาวเจ้าเนื้อเดินเข้ามาสะกิดการินซึ่งเดินแหวกผู้คนที่หนาแน่น
“งั้นเหรอ  ไม่รู้สิ”  การินยิ้มเจ้าเล่ห์และเดินผ่านไปอย่างไม่สนใจ  จนกระทั่งเธอพบกับโต๊ะของกก ซึ่งอยู่ใกล้กับโต๊ะหน้าบาร์ของปอ  แต่โชคดีที่ปอทำงานอยู่ในบาร์จึงไม่ทันได้เห็นการิน
“พี่กก  การินมาแล้วนะ”  การินเข้าไปทัก กก ด้วยรอยยิ้มหวั่นๆ  เพราะสายตาของกลุ่มน้องๆของปอที่หันมองการินด้วยสีหน้าไม่ดีนักรวมถึงพรที่มีสีหน้าตกใจเมื่อเห็นการินบนร้าน Sway
“ดื่มเหล้ากัน” กก ยื่นแก้วเปล่า 2 ใบแก่การินและนา  และช่วยการินและนาผสมเหล้าด้วยอาการเมา  เพราะกกดื่มมากในวาระวันเกิด  และใกล้ถึงเวลาปิดร้าน กกจึงเมาได้ที่  เทเหล้าหกใส่เสื้อเธอเอง
“พี่กก  การิน ผสมเองก็ได้ค่ะพี่”  การินยิ้มเจื่อนๆเมื่อเห็นอาการพี่สาว
 
            พรเดินดุ่มๆเข้าไปในบาร์ไปถึงโต๊ะแคชเชียร์  ซึ่งปอกำลังนั่งเช็คยอดเงินอย่างเคร่งเครียด  เนื่องจากปอมีปัญหาเรื่องเงินจากการไปเล่นคาสิโนที่ต่างประเทศ  เขาจึงโอนเงินของร้านไปใช้ก่อน  ในข้อมูลยอดเงินในคอมพิวเตอร์จึงมีเพียงตัวเลข  แต่ตัวเงินกลับไม่มี
 
“พี่ปอ  การินมันขึ้นมาพี่”  พรเข้าไปฟ้องหนุ่มใหญ่ทันที
“ว่าไงนะ ขึ้นมาได้ไงอ่ะ  ไอโชคไม่ดูรึไง”  ปอหันมาโวยวายกับพร  แต่ก็หันไปจ้องหน้าคอมพิวเตอร์ต่ออย่างเคร่งเครียด
“ทำไงดีล่ะพี่  ให้พรไปไล่มันปะ”
“เดี๋ยวพี่ไปไล่เอง  ขอทำงานก่อน”  ปอตั้งหน้าตั้งตาเคลียร์ในคอมพิวเตอร์ต่ออย่างเคร่งเครียด
 
            ไม่นานนักไฟร้าน sway ก็สว่างโล่บอกเวลาปิด  ลูกค้าเหลือไม่กี่โต๊ะเพราะเมามายกลับออกกันไปหลายโต๊ะ  เห็นจะมีโต๊ะวันเกิดของ กก ที่ดูคึกคัก
 
            การินยืนนิ่งกดดันด้วยสายตาหลายคู่ที่จับจ้องเธอ เคียงข้างนา  ในโต๊ะของกกโดยมีรุ่นพี่ยืนห้อมล้อมไว้
 
“พี่ว่าเรากลับกันเถอะ  พี่เห็นแต่ละคนมองการินน่ากลัวอ่ะ”  นาสะกิดหญิงสาวและพยักหน้าชวนกลับ
“การินก็อยากจะรู้นักว่ามองอะไรกันนักหนา”  การินหันไปจ้องหน้าพรซึ่งมองการินด้วยสายตารังเกียจ
“พี่ปอไม่เข้าร้านเหรอ  พี่ไม่เห็น”
“เข้าสิ อยู่ในบาร์หน้าคอมอ่ะ ทำมาเป็นห้ามการินขึ้นร้าน  นึกว่าอยากขึ้นมาจะแย่  นึกแล้วหมั่นไส้”  การินหันไปมองค้อนทางหนุ่มใหญ่เป็นจังหวะเดียวกับที่ปอลุกเดินออกจากบาร์มาที่โต๊ะหน้าบาร์โต๊ะประจำของเขา  ปอหันมามองทางการินโดยที่พรชี้ให้ดู
 
            หญิงสาวหันมองสบตากับปอด้วยสายตาต้องการเอาชนะ  เธอรู้สึกชนะที่ขึ้นมาบนร้านได้  หนุ่มใหญ่มองการินด้วยสายตาของความเคืองขุ่นก่อนจะวางแก้วกระแทกกับโต๊ะอย่างแรง
 
“ไปตามโชคมา”  ปอบอกกับเมส  เมสรีบเดินไปเรียกโชคที่ดูแลอยู่ด้านหน้าร้าน  โชคถอนหายใจก่อนจะเดินตามเมสเข้ามาในร้าน
“ฉันสั่งว่าห้ามการินขึ้นมา  ไปไล่มันไป”  ปอสั่งด้วยน้ำเสียงเย็นชาจนโชคคอตก
“ครับ  พี่ปอ”  โชคเดินเข้ามาที่โต๊ะของกกซึ่งเหลือเพียงโต๊ะเดียวในร้านมีคนในโต๊ะเหลือประมาณสิบกว่าคน
“การิน  พี่ปอให้การินลงไปจากร้านนะ  กลับเถอะเดี๋ยวพี่เดือดร้อน”  โชคบอกกับหญิงสาวด้วยท่าทางลำบากใจอีกครั้ง
“กลับเถอะการิน  เค้าไล่แล้วนะ”  นาจับมือการินดึงออกจากวง
“การินไม่กลับ”  การินสะบัดมือนาออกเบาๆและหันไปมองหน้าปออย่างไม่เกรงกลัว
“โชค  เอามันออกไป”  ปอตะคอกเสียงดังลั่นร้าน  จนทุกคนหันมองเหตุกาณ์ที่อยู่กลางร้าน  โชคเข้ามากระชากแขนการินอย่างจำใจ
“การินออกไปเถอะ”  โชคพยายามลากการินอย่างเบามือ  แต่หญิงสาวสลัดมือออกจากมือของโชคอย่างแรง
“ปล่อยการิน”  การินหันไปจับจ้องปออีกครั้ง   “อย่าคิดนะว่า อยากจะมาเหยียบร้านของคุณนักน่ะ  ถ้าไม่ใช่เพราะวันเกิดพี่กก  ฉันไม่มีทางมาเหยียบไอ้ตึกโสโครกนี่หรอก”  การินตะโกนลั่นร้าน  พรถึงกับลุกฮือด้วยความโมโห
“จะมากไปแล้วนะการิน  ไม่รู้ตัวอีกว่าเป็นตัวน่ารังเกียจของคนที่นี่”  พรตะคอกกลับไปทันที
“มันแล้วแต่การคิด  และสิ่งที่ทุกคนรับรู้  ในเมื่อเธอน่าสงสารที่ได้รับเรื่องราวด้านเดียวก็เชิญโง่ดักดานไปเถอะนะ”  การินยิ้มอย่างสะใจ
“กล้ามากนะการิน  ที่ขึ้นมาที่นี่อีก”  ปอพูดด้วยน้ำเสียงยะเยือกและเดินเข้าไปหาการินที่ยืนเด่นตระหง่านอยู่กลางร้าน
“พี่ปอ  กกขอนะ  น้องกก อย่าทำอะไรนะ”  กกจะเข้าไปกันการิน แต่ถูกเพื่อนๆฉุดไว้เพราะเกรงจะมีอันตราย  ปอหันมามองกกก่อนจะหันมามองทางการินด้วยสีหน้าของความโกรธแค้น
 
“เธอนี่มันหน้าด้านจริงๆ”  ปอตะคอกใส่การินด้วยความหงุดหงิด
“ผมอนุญาตให้การินขึ้นมาเองแหละพี่”  เสียงสวรรค์เดินเข้ามาช่วยการินอีกครั้ง  อันเดินมายืนกอดอกเคียงข้างการินในมือมีซองกระดาษสีน้ำตาล
“แกให้มันขึ้นมาทำไมอัน”  ปอหันไปตะคอกใส่อันเช่นกัน
“อ้าว!!  ทำไมล่ะ...ก็การินเป็นลูกค้าคนหนึ่ง ทำไมต้องห้ามไม่ให้เค้าขึ้นมา”อันตอบปอด้วยสีหน้ากวนๆ
“เจ้าอัน  แกเป็นบ้าอะไรของแก”  ปอหันไปตะคอกใส่อันอีกครั้ง 
 
            นาลากการินให้ถอยออกมาริมๆร้านใกล้ๆกับกก  กกเข้าจับมือการินไว้ให้กำลังใจ การินยิ้มแห้งๆให้กก รุ่นพี่สาวสุดสวยที่เมาได้ที่
“ผมน่ะไม่บ้าหรอกนะ  แต่คนที่บ้าก็เห็นจะเป็นพี่มากกว่า” อันพูดพลางยิ้มเจ้าเล่ห์  น้องๆปอ 2-3 คนลุกฮือขึ้นเตรียมตั้งรับกับเหตุการณ์หากเกิดการปะทะ
“แกหมายความว่าไง”  ปอจ้องหน้าอันด้วยความไม่เข้าใจ
“เอ้!!ช่วงนี้สาวๆของพี่ไม่ค่อยว่างกันสินะ”  อันเดินวนไปวนมากวนประสาทหนุ่มใหญ่
“อะไรของแก”  ปอเพิ่มความสงสัยขึ้นมาอีก
“จริงใช่มั้ยล่ะพี่  สาวๆหายไปทีละคนสองคน  แย่เลยสินะพี่  พี่ก็ต้องทำใจหน่อยที่สาวๆพวกนี้ยังไงก็ต้องสนใจหนุ่มๆมากกว่าคนแก่ๆไร้เรี่ยวแรงอย่างพี่”  อันพูดเป็นปริศนาแก่ทุกคน  การินจับจ้องเหตุการณ์อย่างลุ้นระทึก
“แต่พี่ก็ไม่สนใจหรอก  แม้ว่าผู้หญิงเหล่านั้นจะหายไปพี่ก็หาใหม่ได้เรื่อยๆ  ไม่สนใจหรอกว่าผู้หญิงเหล่านั้นจะหายไปไหน  ทำอะไร  และรู้สึกอย่างไร  พี่แค่คบไปเรื่อยเปื่อย  คบเล่นๆไปวันๆ” อันเริ่มเปลี่ยนสีหน้ามาจริงจังและขมวดคิ้ว  ปอยืนฟังนิ่งด้วยความไม่เข้าใจเจตนาของอัน
อันเปิดซองสีน้ำตาลในมือและหยิบแผ่นภาพบางอย่างออกมา
“พี่ไม่สงสัยบ้างเหรอ  ว่าผู้หญิงของพี่ห่างหายไปไหนกันหมด ผมจะเฉลยให้ก็ได้นะว่าแต่ละคนหายไปไหน  อย่างน้องโฮผู้น่ารักเค้าหายไป เที่ยวกับผมเอง”
 
             อันยิ้มพลางหยิบรูปที่ถ่ายคู่กับโฮอย่างสนิทสนมหน้าแนบชิดและชูให้ปอดูก่อนจะสะบัดทิ้ง  รูปภาพปลิวหล่นลงกับพื้น  หนุ่มใหญ่เบิกตากว้างไม่คิดว่าอันจะหักหลังเค้าได้  การินมองภาพที่ปลิวหล่นมาตกใกล้เธอ  เธอก้มหยิบภาพขึ้นมาดูแล้วก็ตกใจ
 
            […..นี่มัน โฮ  ที่โผล่มาบอกฉันว่าเป็นเด็กพี่ปอในวันเกิดพี่ปอนี่นา  แล้วทำไมถึงไปอะไรกับพี่อันได้  ไหนว่ารักพี่ปอมากไงล่ะ….]
 
“ต่อมาก็น้องนี  เด็กเก่าพี่นิง  พี่นิงดีดทิ้งเพราะเมียจับได้  น้องชายอย่างพี่รีบตะคุบไว้กินต่อ แต่นั่นล่ะ  นีเค้าไวไฟกับผู้ชายวัยผมมากกว่า” อันชูรูปคู่ของเขากับนีให้ปอดูและสลัดทิ้งไปอีก  ปอถึงกับหายใจถี่ขึ้นด้วยความอึ้งและตกใจมาก
“ต่อมาน้องกิ๊ป  สาวหุ่นดี  เค้าเบื่อคนแก่ขี้บ่นอย่างพี่ก็เลยมาหาหนุ่มใจดีอย่างผม”รูปภาพของกิ๊ปหล่นจากมืออันอีกใบ  รูปภาพสาวคนแล้วคนเล่าของปอซึ่งถ่ายคู่กับอันในลักษณะความสัมพันธ์ที่ดูลึกซึ้งปลิวว่อนไปทั่วร้านเมื่ออันร่ายไปทีละคน  ปอยืนอึ้งตัวแข็งทื่อทำอะไรไม่ถูกมองภาพผู้หญิงของตัวเองที่ห่างหายไป
“สาวสวยเซ็กซี่ลีลาเด็ดคนนี้ก็ยังไม่วายติดใจผม  น้องแบงคนสวยของพี่  ที่พี่รักนักรักหนา  เค้าเลิกกับพี่ไปคบกับผมตั้งพักใหญ่เชียวนะพี่ไม่รู้เลยเหรอพี่ปอ  ฮ่าๆๆๆ”  อันหัวเราะอย่างสะใจพลางปล่อยรูปออกจากมือ  รูปภาพของแบงตกลงมาที่ปลายเท้าของปอ  ปอกำมือแน่นด้วยความโมโหแต่ก็ได้เพียงยืนมองด้วยความไม่คาดคิด
“น้องแอร์สาวสุดโปรดของพี่  อยากหนีอยากเลิกกับพี่แทบแย่  แต่พี่ก็ตามรั้งเค้าไว้ไม่เลิก  รู้มั้ยเค้าอยากเลิกกับพี่มาหาผมจนตัวสั่น”อันปล่อยรูปออกมาเรื่อยๆ 
 
[……นี่มันเรื่องบ้าอะไรเนี่ย  ฉันงงไปหมดแล้วว่าเกิดอะไรขึ้น  ทำไมเด็กๆของพี่ปอถึงไปคบพี่อันกันหมด  พี่อันทำไมถึงต้องทำเรื่องพวกนี้กันนะ  ดูสีหน้าพี่ปอซีดเผือกเลย  สมน้ำหน้าเหมือนกัน…..]
 
“กอย  ผู้หญิงที่จงรักภักดีของพี่  พี่ปล่อยปะละเลย ไม่สนใจเค้า  เค้าเหงาก็เลยต้องพึ่งคนอย่างผม  ติดใจผมอยู่พักใหญ่  ฮ่าๆๆ”  อันปล่อยรูปและรอยยิ้มของความสะใจที่มากขึ้น
 
“พี่เมส  พี่อันทำแบบนี้ทำไมอ่ะ”  พรกระซิบถามเมื่อทั้งร้านเงียบกริบแทบได้ยินเสียงลมหายใจที่ถี่ขึ้นของหนุ่มใหญ่
“ไม่รู้สิ  ดูไป”  เมสส่ายหน้าไปมาและจับจ้องเหตุการณ์ต่อ
 
“โบ  เหมียว  เดียร์  ฟ้า  ใหม่  ยู  แพร  ตอง  หรือแม้กระทั่งคนล่าสุด  น้องเจนสาวถาปัตย์สุดเซ็กซี่  ฮ่าๆๆๆ  ทุกคนของพี่  ครบมั้ยล่ะครับพี่ปอ”  อันโยนทุกรูปกระจายเต็มไปทั่วร้าน  ปอถึงกับเซตั้งตัวไว้มั่นคงอีกต่อไปไม่ไหว เมื่อเห็นทุกรูปปลิวเกลื่อนร้าน
“ก็จะมีแต่  การิน  ที่ผมไม่สามารถเข้าใกล้เธอได้  ไม่รู้ว่าเพราะเธอเกลียดผมมาก  หรือรักพี่มาก  ผมจึงไม่สามารถทำอะไรได้”  อันหันมายิ้มเจ้าเล่ห์ให้กับการิน  หญิงสาวขมวดคิ้วทันทีเพราะไม่ชอบสีหน้ากวนประสาทของอันอยู่แล้ว
 
“แกทำแบบนี้ทำไม  ไอ้อัน!!”  ปอกำหมัดแน่นพร้อมจะเหวี่ยงใส่อัน  แต่อันเดินไปเดินมาไม่หยุดนิ่ง
“ทำไมงั้นเหรอ พี่จำผู้หญิงคนนี้ได้มั้ย”  อันหยิบรูปสุดท้ายออกมาจากกระเป๋าสตางค์ของเขาอย่างระมัดระวังและยื่นเข้าไปใกล้ๆปอให้ปอได้เห็นรูปหญิงสาวหน้าหวานตาโต  ปอจดจำผู้หญิงคนนี้ได้ดี หนุ่มใหญ่เบิกตากว้างด้วยความตกใจอีกครั้ง
“พี่คงจำหนุงหนิงได้ดีสินะ  เพราะพี่เป็นคนฆ่าเธอ”  อันตะคอกใส่หน้าปอด้วยความโมโหจนทุกคนตกใจกับท่าทางที่เกรี้ยวกราดของอันอย่างไม่เคยเห็นมาก่อน
“ฉันไม่ได้ฆ่าหนิง” ปอเถียงกลับด้วยความโมโห
“หนุงหนิงคบกับผมมา 8 ปี  ตั้งแต่มัธยมปลาย  เรารักกันมาก  เราไปไหนมาไหนด้วยกันตลอด  จนเข้าปีที่ 5  ผมต้องไปเรียนต่อต่างประเทศเพราะว่าพ่อบังคับ  ผมต้องอยู่ห่างกับหนุงหนิงด้วยความจำเป็น  แต่เราก็ติดต่อกันตลอด  ผมบินกลับมาหาหนิงทุกปี  เรายังรักกันดี  จนปีที่ 8 หนิงเริ่มเปลี่ยนไป  หนิงไม่ติดต่อมาหาผมเลย  หนิงหายไป  ผมกลับมาจากอเมริกาและมารู้ว่าหนุงหนิงไปคบกับ.....คบกับคุณปอ!!!  พี่แย่งหนิงไปจากผม  ผมแทบบ้าคลั่งที่รู้ว่าหนิงไปคบกับพี่  ผมง้อเธออยู่เป็นเดือน  แต่หนิงก็ไม่กลับมาหาผม  หนิงเลิกกับผมเพราะพี่!!!  เท่านั้นยังไม่พอนะ  พี่ได้หนิงไป  ไม่เคยสนใจใยดี  ปล่อยให้หนิงเสียใจ คบหนิงทิ้งๆขว้างๆ  นอกใจหนิง  หนิงต้องร้องไห้ทุกค่ำคืนเพราะพี่  จนกระทั่ง......หนิงฆ่าตัวตาย  หนิงผูกคอตายในห้องนอนของเธอ  ผมเป็นคนแกะเชือกที่ผูกคอของเธอเอง  ผมอุ้มเธอลงมาเอง  แต่เธอไม่สามารถจะลืมตามาคุยกับผมได้อีกแล้ว  หนุงหนิงผู้หญิงที่ผมรักมากที่สุดตายจากผมไป  เพราะไอ้เลวอย่างแก หนิงเขียนจดหมายลาตาย  เขียนตัดพ้อว่าแกไม่สนใจเธอเลย  ปล่อยให้เธออยู่ตัวคนเดียว  แกเป็นคนฆ่าหนิงไอ้ชั่วเอ๊ย!!!” 
 
หมับบบบบบบบ........!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
 
            อันปล่อยหมัดใส่ปอไปยกใหญ่ด้วยน้ำตาของหนุ่มหล่อที่ไหลอาบแก้ม  ปอล้มคะมำลงไปกับพื้นด้วยแรงหมัดที่เต็มไปด้วยความแค้นฝังใจหลายปีของหนุ่มอันจนแว่นสายตาของปอตก  ทุกคนในร้านอึ้งไปกับเรื่องราวที่อันเล่ามา การินยืนอ้าปากค้างพลางน้ำตาคลอสงสารอันโดยไม่รู้ตัว
 
            น้องๆปอรีบลุกฮือจากตะจะเข้าไปจะช่วยปอ แต่ก็ต้องหยุดชะงัก เมื่อเจ้าหน้าที่ตำรวจ 3 นายเดินเข้ามาในร้าน Swayพอดี
 
“ขอโทษครับ  พอดีว่ามีผู้ไปแจ้งว่าคุณปอเจ้าของร้านนี้ ทำธุรกิจผิดกฎหมาย  ทำหวยใต้ดิน  ทำโต๊ะบอล  และค้าเหล้าเถื่อน  เราขอเชิญคุณปอไปสอบปากคำที่โรงพักด้วยครับ”  ตำรวจนายหนึ่งพูดขึ้น
 
            การินเบิกตากว้างด้วยความตกใจ  เพราะเธอยังไม่ได้ให้หลักฐานเรื่องงานผิดกฏหมายกับธนูไป  เธอจึงสงสัยว่าตำรวจเอาหลักฐานที่ไหนมาจับกุมปอ
 
            หนุ่มใหญ่คะมำกับพื้นนิ่งจนทุกคนจับจ้อง  ปอนึกถึงเรื่องราวของหนุงหนิงที่ฝังอยู่ในใจลึกๆของเค้า  เค้าเสียใจกับการละเลยหนุงหนิงเป็นเหตุให้เธอฆ่าตัวตาย  ภาพของหนุงหนิงหมุนเวียนเข้ามาจนหนุ่มใหญ่น้ำตาซึมด้วยความรู้สึกผิด  ปอปาดน้ำตาและหยิบแว่นสายตามาสวมด้วยอาการเซื่องซึมและช๊อค!!
 
“พี่ไหวมั้ยพี่”  น้องๆปอต่างช่วยพยุงปอให้ลุกยืนขึ้น อันยืนมองปอด้วยสายตาอาฆาตร  ปอหันไปมองอันด้วยสีหน้าเย็นชา
“ฉันไม่รู้ว่าหนิงคบกับแก  ฉันไม่ได้ตั้งใจจะทำให้หนิงฆ่าตัวตาย  ฉันรักหนิง  แต่ฉันแต่งงานกับหนิงไม่ได้  ฉัน.....ฉัน...ขอโทษ”  ปอพูดพลางน้ำตาซึมออกมาเล็กน้อย
“มันไม่มีประโยชน์หรอกไอ้ปอ  คนอย่างแกถึงตายไปก็ยังไม่สามรถตอบแทนชีวิตที่บริสุทธิ์และมีค่าของหนิงได้ ไปเข้าคุกซะเถอะ”อันตะคอกใส่อีกครั้ง
 
            หนุ่มใหญ่หันไปมองตำรวจทั้งสามอย่างไม่หวั่น  เพราะเค้ามีลุงเป็นนายตำรวจใหญ่ในย่านนี้  ปอเหลือบสายตาหันไปมองทางการินซึ่งยืนกอดอกนิ่ง ก่อนจะเดินออกไปพร้อมตำรวจทั้งสามนาย  พร  เมส  และน้องๆปอต่างเดินตามปอออกไปทันทีด้วยสีหน้าตื่นตระหนก
 
[……ไงล่ะการิน  วันนี้วันที่นายปอ  คนที่ฉันเกลียดเข้าไส้  ได้รับบทเรียนสาแก่ใจของฉัน  แต่ทำไมฉันกลับหัวเราะไม่ออก  ทำไมฉันถึงไม่หัวเราะดังๆ  ทำไมต้องร้องไห้ด้วย…….]
 
            หญิงสาวฟุบนั่งลงกับเก้าอี้พลางน้ำตาไหลรินออกมาโดยไม่เข้าใจว่าเป็นน้ำตาของความดีใจกับชัยชนะ  หรือความสงสารปอกันแน่
 
“ร้องทำไมการิน  กลับหอเถอะนะเดี๋ยวพี่ไปส่ง” นานั่งปลอบหญิงสาวข้างๆพลางปาดน้ำตาที่รินไหลของหญิงสาว
“การินหดหู่ใจบอกไม่ถูกอ่ะ  ไม่รู้ว่าจะต้องรู้สึกอะไรกันแน่ในจังหวะนี้”
“พี่เข้าใจ  พี่ก็รู้สึกตกใจและหดหู่เหมือนกัน  เรากลับกันเถอะ เราจะไม่มาเหยียบที่นี่กันอีกนะ”  นาจับมือการินดึงขึ้น  หญิงสาวลุกขึ้นยืนพลางหันไปมองทางอันที่นั่งคอตกอยู่หน้าเวทีในมือกุมรูปภาพของหนุงหนิงไว้มั่น  การินเดินเข้าไปหาอัน
“พี่อัน  กลับร้านเราเถอะ”  หญิงสาวแตะบ่าอันและบีบเบาๆ  การินรู้สึกเห็นใจและเข้าใจสิ่งที่อันทำขึ้นมาในทันที  อันเงยหน้าขึ้นมามองการินด้วยใบหน้าที่แดงกร่ำนัยต์ตาแดงๆยังบ่งบอกให้รู้ถึงความเสียใจที่อันมี 
 
            หนุ่มหล่อลุกขึ้นช้าๆและเดินนำการินและนาออกจากร้าน Sway ไปด้วยท่าทางที่เหนื่อยอ่อนเต็มที  หญิงสาวมองแผ่นหลังอันด้วยความเห็นใจพลางนึกไปถึงคำพูดที่อันเคยบอกกับเธอไว้เมื่อนานมาแล้ว
 
“ไม่รู้อะไรจริงๆ  ก็อย่าพูด”
 
……………………………………………………………………………………………….
 
            หนุ่มใหญ่ถูกสอบสวนอย่างหนัก  ปอปฏิเสธทุกข้อกล่าวหาและขอประกันตัว  นิงพารุจีผู้เป็นแม่มาประกันตัวปอด้วยหลักทรัพย์ที่มากมายนัก ชายและเด็กร้านที่รักปอต่างมายืนรอปอหน้าโรงพักด้วยใจลุ้นระทึก  แม้หลักฐานจะมัดตัวปอมาก  แต่ด้วยความที่เส้นสายใหญ่จึงรอดพ้นต่อคดีเหล่านี้  ปอมองหลักฐานแต่ละอย่าง  ข้อมูลของหวยใต้ดินและผลบอลต่างๆ  เขารู้ได้ดีว่ามันหลุดออกมาจากบ้านของเขาได้อย่างไร
 
“การิน!!”  ปอพึมพำอย่างแค้นใจในขณะที่นั่งรถของนิงกลับมาบ้าน  โดยมีรุจีนั่งเบาะหน้า
“การินมันทำไมอีก”  รุจีถามขึ้นด้วยความสงสัย
“การินมันเอาหลักฐานพวกนี้ไปแจ้งความ  มันหักหลังปอ  หลอกปอมาตลอดเลยแม่”  ปอพูดอย่างแค้นใจ
“การินมันร้ายมากเลยนะ  เก็บเลยมั้ย”  นิงพูดด้วยความคึกคะนอง
“ไม่ต้องหรอก  ปอจะทำให้การินทรมานซะยิ่งกว่าตายอีก”
“พอเถอะ  แค้นกันไปแค้นกันมา  ฉันไม่เห็นว่ามันจะมีอะไรดีขึ้นมาเลย  ดูซิผลของความแค้นทำให้เกิดอะไรดีขึ้นมาบ้าง  ไม่ต้องไปยุ่งเกี่ยวข้องแวะกับยัยเด็กการินนี่อีกนะ  แม่ขอสั่งห้ามเด็ดขาด”  สิ้นเสียงรุจี  บทสนทนาก็ยุติลง  แม้ในใจของหนุ่มใหญ่ยังครุกรุ่นไปด้วยความแค้น
 
.....................................................................................................................................
 
            วันเปิดร้าน Huffy ก็มาถึง  ลูกค้าทยอยเดินเข้าร้านกันมากมายด้วยการแต่งกายที่ดูดีเหมาะสมกับสภาพร้านที่ดูหรูหรากว่า Sway & Hubrisธนูและหุ้นส่วนคนอื่นๆต่างยืนยิ้มต้อนรับลูกค้าด้วยสีหน้ายิ้มแย้มและปิติยินดีที่การเปิดร้านวันแรกมีลูกค้าเข้ามาใช้บริการกันมากมายเหลือเกิน  ในชั่วพริบตาเดียวลูกค้าแน่นร้านซะจนต้องใช้โต๊ะเสริมที่เตรียมไว้มารองรับ
 
            การินทั้งที่ทำฝ่าย PR แต่กลับต้องมาช่วยเสิร์ฟ พร้อมๆกับนิตา  นานั่งในบาร์ทำฝ่ายแคชเชียร์ด้วยรอยยิ้มของความสุข  การินทักทายลูกค้าที่เธอรู้จักหลายๆโต๊ะอย่างเป็นกันเองตามหน้าที่ PR หญิงสาวยิ้มแก้มปริที่เห็นความสำเร็จที่รอคอย
 
“ไง เหนื่อยเลยสิเรา”  การินสะดุ้งเมื่อมีคนเอาแก้วเหล้าที่เย็นยะเยือกมาแตะที่ต้นแขนของเธอ
“อะไรเนี่ยพี่อัน  การินหนาวนะ”  หญิงสาวมองค้อนอันเช่นเดิม  แม้ว่าเหตุการณ์เมื่อคืนจะทำให้เธอเห็นใจและเข้าใจอันมากขึ้นก็ตาม
“ถามจริงเหอะ  เกลียดอะไรพี่นักหนา  เจอหน้าพี่ทีไรก็ทำหน้ายักษ์ใส่ตลอด”
“ก็.....การินไม่ชอบผู้ชายเจ้าชู้อ่ะ”  การินแก้ตัวไปน้ำขุ่นๆพลางหันมองลูกค้าไปรอบๆร้าน
“พี่ไม่ได้เจ้าชู้สักหน่อย  คงสู้คุณปอนั่นไม่ได้”  อันยังกวนประสาทการินอีกเช่นเคย
“เลิกพูดชื่อนี้เหอะ  การินได้ยินแล้วมันปวดประสาท  ว่าแต่  การินถามอะไรหน่อยสิพี่  ตำรวจเอาหลักฐานเรื่องงานผิดกฎหมายของพี่ปอมาจากไหนเหรอ”
“ก็การินหามาเองนี่”  อันมีสีหน้าประหลาดใจที่การินมาถาม  “ไม่ใช่รึไง  พี่ธนูบอกว่าการินไปเอาข้อมูลพวกนี้มา  ตอนแรกพี่ก็คิดว่าการินรักปอมากถึงยอมคบกินน้ำใต้ศอก  ที่แท้ก็เป็นสายลับให้พี่ธนูนี่เอง”
 
            การินยิ้มเจื่อนๆ  และรีบเดินไปรับออเดอร์ลูกค้าทันทีที่เห็นลูกค้ายกมือเรียกเด็กเสิร์ฟ  แม้ในใจเธอยังสงสัยเพราะข้อมูลเหล่านั้นเธอยังไม่ได้ให้ธนูไป
 
......................................................................................................................................
 
            ในวันเดียวกันนั้นทางด้านร้าน Sway & Hubris กลับเงียบเหงา  มีลูกค้าเพียง 3 โต๊ะเท่านั้น  หนุ่มใหญ่เดินเข้าร้านมาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด  เพราะนอกจากเรื่องลูกค้าที่น้อยลงแล้ว  การถอนหุ้นของอันและหุ้นส่วนอีก 3-4 คน ทำให้การบริหารเรื่องเงินของร้านขัดข้องไปเลยทีเดียว
 
“ลูกค้าไปร้านโน้น  หมดเลยพี่”  ชายนั่งดื่มเหล้าเคียงข้างปอด้วยสีหน้ากังวลใจ
“ก็แค่วันแรกๆ  ลูกค้าก็อยากลองของใหม่กันเป็นธรรมดาอยู่แล้ว  อีกสักพักก็จะเบื่อไปเอง  เดี๋ยวก็กลับมาร้านเรา  เพราะไงร้านเราก็ดีกว่า”  ปอพูดด้วยความมั่นใจทั้งที่ภายในหวั่นไหว
“พี่ปอ  แล้วเรื่องยอดเงินของร้านที่ประชุมกันเมื่อเช้า  สรุปคือยังไง  เงินหายไปไหน”  ชายถามด้วยความสงสัย  ปอถึงกับหน้าซีด
“มันไม่หายไปไหนหรอก  มันเป็นความผิดพลาดของระบบโปรแกรมคำนวณในคอมอ่ะ  เงินครบอยู่ที่พี่เนี่ยล่ะ”  ปอสีหน้าครุ่นคิดด้วยความลำบากใจ  ชายเริ่มหวั่นใจกับสีหน้าและแววตาของปอที่ดูไม่ค่อยมั่นใจ
 
.....................................................................................................................................
 
            ภายในห้องนอนของหญิงสาว  ข้าวของกระจัดกระจายไปทั่ว  นิตากลับมาจากหอของกอ เห็นสภาพห้องถึงกับตกใจ  เมื่อแผ่นซีดีกระจัดกระจายเต็มพื้น
 
“ทำอะไรเนี่ย การิน  ทำไมสภาพห้องเป็นงี้อ่ะ”  นิตาเดินย่องๆและมานั่งที่เตียงด้วยความสงสัย
“นิตา  แกเห็นแผ่นซีดีข้อมูลของพี่ปอปะ”  การินหันไปจ้องหน้านิตาด้วยความสงสัย  เพราะคงไม่มีใครน่าสงสัยเท่านิตารูมเมทสาวของเธออีกแล้ว
“ก็แกให้พี่ธนูไปแล้วนี่”  นิตามีสีหน้าฉงน
“ป่าวๆ  มีอีกแผ่นยังไม่ได้ให้  แต่มันหายไป  หาไม่เจอเลย” การินยังรื้อค้นในลิ้นชักต่อไป
“ไม่เห็นจริงๆว่ะการิน”  การินมองหน้านิตาด้วยความเชื่อใจ  คำถามคาใจ คือ มันหายไปได้อย่างไร
 
.......................................................................................................................................
 
            วันแล้ววันเล่า ลูกค้าทยอยมาเที่ยว Huffy กันอย่างเนืองแน่น  โดยที่เด็กร้านทุกคนทำงานกันอย่างตั้งใจบริการลูกค้าอย่างเต็มที่  ทำให้ลูกค้าพึงพอใจและยินดีแวะเวียนมา Huffy อีกครั้ง  ในทางกลับกัน Sway & Hubris กลับไร้ผู้คน  บางวันไม่มีลูกค้าด้วยซ้ำ  ทำให้ร้านขาดรายได้เป็นอย่างมาก  ปอถึงขั้นต้องตั้งโปรโมชั่นแจกเหล้าก่อนสี่ทุ่ม  ซึ่งก็ดึงลูกค้าหนุ่มๆกลับมาได้บ้าง  แต่ลูกค้าสาวๆกลับห่างหาย
           
“การิน  เรารู้เรื่องบ้างปะว่าตกลงพี่ปอโดนจับรึป่าว”  นาถามขึ้นในขณะที่ร้าน Huffy เปิดไฟเป็นการบอกเวลาปิด นาและการินนั่งอยู่ในบาร์กันเพียงลำพังในขณะที่เด็กร้านต่างง่วนกับการเก็บร้านให้สะอาด
“ไม่โดนค่ะ  การินรู้มาจากพี่อัน  การินก็เดาแต่แรกแล้วว่าไม่มีทางเอาพี่ปอเข้าคุกได้  การินก็เลยไม่ได้ให้ข้อมูลส่วนงานผิดกฏหมายกับพี่ธนู  แต่แปลกแผ่นซีดีข้อมูลมันหายไปจากในลิ้นชักที่หอการิน  หายไปไหนก็ไม่รู้  นิตาก็บอกว่าไม่ได้เอาไป”  การินบ่นอุปพลางช่วยนารวบรวมบิลล์โต๊ะต่างๆ
“การิน”  นาเรียกหญิงสาวด้วยสีหน้าจริงจัง  การินหันไปมองหน้านาด้วยรอยยิ้ม
“ว่าไงคะ”
“พี่เป็นคนเอาซีดีนั้นไปแจ้งความเอง”  นาพูดพลางก้มหน้านิ่ง  การินหยุดรวบรวมบิลล์ในมือ  อึ้งไปด้วยความแปลกใจจ้องมองนาด้วยความสงสัย
“ทำไมอ่ะคะพี่นา”  การินถามด้วยน้ำเสียงเค้นความจริง จับจ้องนาตาไม่กระพริบ
“การินอย่าโกรธพี่นะ  พี่ไม่ได้ตั้งใจ  ช่วงที่พี่หายไปน่ะ  พี่มาเที่ยว Sway กับเพื่อนๆ  พี่เมามากๆ  เมาไม่รู้เรื่องเลย  พี่ปออาสาไปส่งพี่  เค้าไปส่งถึงที่ห้อง  แล้วพี่ก็พลาดอ่ะ  พี่เมาอ่ะการินพี่ไม่ได้ตั้งใจ  เช้ามาพี่ตกใจมากที่เห็นพี่ปอนอนอยู่ข้างๆ  พี่ไม่ได้ตั้งใจพี่เมามากจริงๆจำอะไรไม่ได้  พี่โวยวายใส่พี่ปอ  พี่ปอบอกว่าจะคบกับพี่  แต่พี่ไม่ยอมคบกับเค้าพี่ไม่ได้รู้สึกอะไรด้วยเลย  แล้วมันเป็นความซวยที่แฟนพี่มาหาพี่พอดีมาเห็นพี่อยู่กับพี่ปอ  แฟนพี่มีเรื่องกับพี่ปอโดนพี่ปอและพวกกระทืบจนพิการไปเลย  พี่แค้นมากแต่พี่ทำอะไรไม่ได้  พี่ไม่กล้าจะทำอะไรพี่ปอได้เพียงเก็บความแค้นไว้ในใจ  จนพี่มาเจอแผ่นซีดีบนโต๊ะทำงานการิน  ตอนที่การินอาบน้ำ  พี่ลองเปิดดูพี่เห็นข้อมูลพี่ก็เลยขโมยไป  พี่ขอโทษนะที่ไม่บอกเราอ่ะ  พี่กลัวการินโกรธพี่ พี่ต้องปั้นหน้ายิ้มเวลาเจอกับไอพี่ปอ  ทั้งที่พี่แค้นมันมากๆ”  นาเล่าเรื่องราวเบื้องลึกที่การินไม่เคยรับรู้ไปพร้อมน้ำตา  การินนั่งอึ้งเงียบไป
“พี่นา  มันผ่านไปแล้วนะ  การินไม่โกรธพี่หรอก  ไอ้เลวนั่นน่ะสักวันมันจะได้บทเรียนที่สาหัสเองล่ะค่ะ”  การินจับมือนาบีบไว้มั่นพลางเข้าสวมกอดนาเชิงปลอบใจ
 
[……ทำไมพี่ปอถึงได้เลวร้ายแบบนี้  หัวใจของเขาทำด้วยอะไรถึงได้ไม่มีจิตสำนึกในการทำสิ่งต่างๆ  ไม่เคยเห็นใจความเจ็บปวดของคนอื่น  เห็นแต่ความสุขของตัวเองไปวันๆ  ฉันขอให้เค้าได้พบจุดจบที่เลวร้ายที่สุด…….]
 
...................................................................................................................................
 
            หนุ่มใหญ่เจ้าสำราญใช้โอกาสที่มีอย่างสิ้นเปลืองในการหาผู้หญิงมาบำเรอความต้องการของตัวเองเพียงเหตุผลที่ประกาศบอกทุกคนว่ายังไม่มีผู้หญิงคนไหนดีพอสำหรับเขา  ปอโทรหาผู้หญิงของเขาทุกคนที่ยังคงคุยกับเขาอยู่เพื่อต่อว่าเรื่องของอัน  หลายคนแค่คบอันเพื่อฆ่าเวลาและสนุกไปวันๆ  บางคนคบอันเพียงประชดหนุ่มใหญ่  ผู้หญิงเหล่านั้นเมื่อได้เคลียร์กับปอแล้ว  บางคนยอมเลิกบางคนยอมกลับมาหาปออีกเพราะยังรักไม่เสื่อมคลาย  อย่างเช่น  ตอง
 
“พี่ปอ  ลูกค้าน้อยแบบนี้ก็แย่เลยสิ”  ตองพูดขึ้นขณะดื่มเบียร์ที่โต๊ะหน้าบาร์เคียงข้างปอและน้องๆของปอ
“ธุรกิจมันก็แบบนี้ล่ะ  มีขึ้นๆลงๆ  เดี๋ยวลูกค้าเบื่อ Huffy ก็กลับมาเที่ยวร้านพี่กันเองล่ะ”  ปอหงุดหงิดกับคำถามที่ตอกย้ำความพ่ายแพ้ของ Sway
“แต่ก็ดี  ลูกค้าสาวๆไม่ค่อยมี  พี่ปอจะได้ไม่มีสาวมาเกาะแกะ”
“ตอง  ถ้าขืนยังพูดเรื่องนี้อีกนะ  เราไม่ต้องมาคุยกับพี่เลย  กลับไปคุยกับไอ้อันโน่น” ปอตะคอกใส่ตองอย่างไม่ไว้หน้า  หนุ่มใหญ่เริ่มอารมณ์แปรปรวนและหงุดหงิดง่าย ตองถึงกับเงียบไปเลย
“พี่ปอ  ตองถามหน่อยสิ  พี่ปอไม่โกรธพี่อันบ้างเหรอ”
“บอกให้หยุดพูดเรื่องนี้ไงตอง” ปอหันมาจ้องมองตองด้วยสีหน้าโมโห  ตอง งอนสะบัดหน้าเดินเข้าห้องน้ำไปทันที
 
            หนุ่มใหญ่นึกถึงเรื่องราวของหนุงหนิงที่อันบรรเลงสาธยายในคืนวันเกิด กก  ทำให้ปอโกรธอันไม่ลง  หนุ่มใหญ่กลับรู้สึกผิดกับสิ่งที่ได้ทำมา  รู้สึกผิดต่อหนุงหนิงและผู้หญิงคนอื่นๆของเขา  ปอมองไปรอบๆร้าน Sway ที่มีลูกค้าเพียง 5 โต๊ะจากที่เคยมีลูกค้าแน่นร้านทุกวัน  หนุ่มใหญ่ถึงกับน้ำตาซึมกับความล้มเหลวที่ได้พบ  ปอพลันนึกไปถึงหญิงสาวที่ทำลายเขาถึงขนาดนี้
 
“การิน  เธอมันเป็นนางมารร้าย”  ปอพึมพำกับตัวเองและบีบแก้วเหล้าด้วยอาการโกรธแค้นที่ล้นปรี่
“พี่ปอ  อย่าคิดมากนะ  พรจะชวนเพื่อนที่คณะมากินที่ร้านให้มากขึ้น  ยังไงพรกับพี่เมสและพี่คนอื่นๆจะช่วยให้ Sway กลับมาคึกคักอีกครั้ง  พี่ปอต้องสู้นะพี่”  พรเข้ามาจับมืออีกข้างของหนุ่มใหญ่ไว้มั่น
“ขอบใจมาก  พี่ไม่มีทางยอมแพ้อะไรง่ายๆอยู่แล้ว  พี่เคยล้มมามากแต่พี่ไม่เคยท้อ  เพราะความท้อแท้จะทำลายทุกอย่างที่พี่สร้างมา  พี่ไม่ยอมปล่อยให้ Sway อยู่ในสภาพนี้นานนักหรอก  Sway ต้องกลับมายิ่งใหญ่เหมือนเดิม  พี่จะทำทุกวิถีทาง”  ปอพูดอย่างมุ่งมั่นก่อนจะเดินเข้าไปเช็คยอดเงินหน้าคอมพิวเตอร์ในบาร์
 
            ถึงเวลาตี 2 ร้านต้องปิดลง Sway เปิดไฟสว่างกลับพบว่าร้านไร้วี่แววลูกค้า  เพราะลูกค้าเช็คบิลล์กลับออกไปหมดตั้งแต่ช่วงเวลาตี 1 เด็กร้านต้องลดจำนวนจากวันละ สิบคนเหลือเพียงวันละ 4 คนเท่านั้น เพื่อลดรายจ่ายของร้าน
 
            ปอนั่งกุมขมับด้วยความเครียดเมื่อยอดรายได้น้อยกว่ารายจ่าย  อีกทั้งค่าเช่าตึกแสนโทรมยังค้างกับเจ้าของตึกไว้ตั้งแต่เดือนที่แล้ว  ปอรู้สึกแย่และเครียดมากในช่วงเวลานี้ แม้อยากจะไปเล่นคาสิโนคลายเครียดก็ไม่มีเงินหมุนพอจะนำไปเล่นได้เพราะเขาต้องนำเงินมาชดให้ร้านจากที่เคยนำเงินร้านไปหมุนในบ่อน
 
“พี่ปอ  มีคนมาหาอ่ะ” มุดเดินเข้ามาบอกปอในบาร์  ปอค่อยๆเงยหน้าขึ้นอย่างช้าๆ
“ใคร!!”  ปอชะเง้อมองออกไปหน้าบาร์ เมื่อเห็นชัดแจ้งถึงบุคคลที่ยืนคอยอยู่นอกบาร์ ทำเอาหนุ่มใหญ่เบิกตากว้างและลุกพรวดขึ้นในทันที
 
            ตองยังคงนั่งอยู่ที่โต๊ะหน้าบาร์สายตาจับจ้องไปที่ผู้หญิงผมยาวดำสนิท ตัวเล็ก  แต่งตัวภูมิฐาน สะพายกระเป๋าแบรนด์เนมราคาเหยียบแสน  ซึ่งยืนกอดอกรอปอออกมาจากบาร์อย่างใจเย็น  ปอเดินออกมาจากบาร์อย่างรีบร้อน  ก่อนจะวิ่งโผเข้ากอดหญิงสาวผู้ดีคนนี้  จนตองต้องลุกฮือจากเก้าอี้ด้วยความโมโห
 
“แตน  แตนมาได้ไงอ่ะ  ทำไมไม่โทรบอกผมก่อน  ผมจะได้ไปรับคุณที่สนามบิน”  ปอกอดสาวสวยหน้าหวานตาโตไว้แน่น  แต่สาวสวยคนนี้กลับยืนนิ่งไม่ได้ตอบรับอ้อมกอดของหนุ่มใหญ่เลยแม้แต่น้อย
“มาถึงเมื่อไหร่” ปอผละแตนออกและยิ้มกว้างด้วยความดีใจ
“พี่ปอ  ผู้หญิงคนนี้เป็นใครอ่ะ”  ตองไม่รอช้าเข้ามากระชากแขนปอสุดแรงเหวี่ยง 
“ตองกลับไปก่อนไป” ปอสะบัดแขนออกอย่างแรง
“พี่ปอบอกตองมานะ  ว่าเค้าเป็นใคร  ทำไมต้องไล่ตองให้กลับด้วย  ตองจะกลับพร้อมพี่”  ตองเกรี้ยวกราดอีกครั้ง  เด็กร้านต่างมองเหตุการณ์อย่างจดจ่อ  แตนยืนกอดอกมองปอด้วยสีหน้านิ่ง
“พี่บอกให้กลับไปก่อนไง  ไม่เข้าใจรึไงอ่ะ” ปอหันไปตะคอกใส่ตองก่อนจะหันมายิ้มกว้างกับแตน
“นั่งก่อนสิแตน  ว่าไงกลับมาถึงเมื่อไหร่  ถึงว่าเมื่อเย็นพี่โทรไปที่โน่นติดต่อไม่ได้เลย”  ปอจับมือแตนและลากมานั่งที่โต๊ะ แตนนั่งลงอย่างระมัดระวัง
“คุณเป็นใคร”  ตองโกรธน้ำตาไหลพราก  หันไปตะคอกถามแตนด้วยความโมโห
“ตองกลับเถอะนะ  เดี๋ยวพรลงไปส่ง”  พรรีบเข้ามาจับไหล่เชิงผลักตองให้ออกจากร้าน  ตองผลักพรออกอย่างแรงอย่างไม่ไว้หน้าจนพรล้มลงไป
“อย่ามายุ่ง  คุณเป็นใครบอกมานะ  เป็นอะไรกับพี่ปอ”ตองเข้าไปหาเรื่องแตนต่อ
“ฉันต้องตอบเธอด้วยเหรอ”  แตนตอบด้วยน้ำเสียงเย็นชา
“เค้าเป็นแฟนพี่  เข้าใจยัง กลับไปได้แล้ว”  ปอเข้าไปตะคอกใส่ตองอย่างไม่ใยดี  ตองถึงกับอึ้งเบิกตากว้างน้ำตาไหลไม่หยุด
“แล้วตองล่ะ  ตองก็เป็นแฟนพี่นะ  พี่ปอมีคนอื่นอีกแล้วอ่ะ  ไหนว่าพี่เลิกหมดแล้วไง  พี่เลิกกับยัยนี่เดี๋ยวนี้นะ ตองไม่ยอมจริงด้วย”  ตองโวยวายร้องไห้อย่างบ้าคลั่งพลางทุบตีหน้าอกหนุ่มใหญ่ด้วยความเสียใจ
“พี่ไม่เลิกกับเค้า  เพราะพี่จะแต่งงานกับเค้า  ตองนั่นแหละ  ไปจากชีวิตพี่ซะ” ปอผลักตองออก  ตองเซล้มลงกับพื้นอย่างหมดสภาพ  ตองร้องไห้โฮโดยที่ไม่มีแรงจะลุกขึ้นมาโวยวาย
“แตนกลับบ้านเถอะ”  ปอจับมือแตนสาวสวยผู้สง่าในทุกย่างก้าว  แตนเดินตามปอไปอย่างว่าง่ายด้วยสีหน้านิ่ง พลางเหลือบหันกลับมามองตองด้วยหางตา
“เด็กคนนั้นมาชอบผมอ่ะ  ผมรำคาญเค้ามากเลยคุณ  ชอบมาหาผมที่ร้าน  ตามไปทุกที่  เด็กสมัยนี้ตามตื้อผู้ชายเป็นว่าเล่นน่าเหนื่อยใจ  คุณอย่าไปใส่ใจเลยนะแตน” ปอจูงมือแตนลงบันไดมาถึงด้านล่าง หนุ่มใหญ่สังเกตได้ถึงความผิดปกติที่แตนนิ่งเฉยจากที่เป็นสาวผู้ร่าเริงและขี้อ้อน
“เป็นอะไรไป  เหนื่อยล่ะสิ  หิวรึป่าว”  ปอแตะไหล่แตนอย่างห่วงใย  แตนจ้องหน้าปอและเริ่มน้ำตาซึม
“ไม่ค่ะ  ไม่หิว” แตนตอบเสียงเรียบเฉย  ปอเริ่มหวั่นใจแต่ก็ปั้นหน้ายิ้มตีบทแตกอย่างไม่มีพิรุธ
 
            เม็ดฝนเริ่มโปรยปรายลงมาทีละนิดๆและเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ  ปอเห็นดังนั้นจึงชวนแตนกลับ
 
“ขึ้นรถเถอะกลับบ้านกัน  ฝนตกแล้ว” ปอเดินไปเปิดประตูรถให้แตน  อย่างที่ไม่เคยทำให้ใครมาก่อน  แตนขึ้นรถ Camry สีขาวไปด้วยอาการนิ่งๆ ปอเดินวนอ้อมท้ายรถไปขึ้นรถฝั่งคนขับก่อนจะออกตัวรถไป
“พี่ปอ  ฮื่อออออๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ” ตองวิ่งตามลงมาโดยมีพรคอยฉุดกระฉากไว้ถ่วงเวลา  แต่ตองลงมาไม่ทันเพราะปอขับรถแล่นหายลับไปเสียแล้ว
 
            ตองฟุบลงกองกับพื้นร้องไห้อย่างน่าสงสาร  โดยมีพรนั่งลงข้างๆคอยปลอบท่ามกลางสายฝนที่โปรยปรายลงมาอย่างหนัก
 
“ตองกลับบ้านเถอะนะ  ฝนตกแล้  เดี๋ยวจะไม่สบายกันไปใหญ่”  พรจับแขนตองฉุดให้ลุกขึ้น  ตองสะบัดแขนพรปฏิเสธความหวังดี
“มันเป็นใครกัน  นังนั่นเป็นใคร”  ตองเงยหน้าตะคอกถามพรทั้งน้ำตา
“เป็นผู้หญิงที่พี่ปอจะแต่งงานด้วย  ตองตัดใจเถอะ”  พรพูดเสียงเรียบก่อนจะหมดความหวังดีและเดินกลับขึ้นตึกแสนโทรมไป  ปล่อยตองร้องไห้โฮออกมาอย่างไม่อายรถที่ขับผ่านไปมาท่ามกลางสายฝนที่ตกลงมาอย่างหนักหน่วง
 
.....................................................................................................................................
 
“ทำไม แตนดูไม่ร่าเริงเลย  เป็นอะไรไปคุณ”  ปอถามขึ้นในขณะขับรถมุ่งตรงสู่บ้านของเขา
“ไปส่งแตนที่บ้านของแตนนะ”  แตนพูดเสียงเย็นชา
“ทำไมล่ะคุณ นอนบ้านผมก็ได้  มันดึกแล้วผมไม่อยากขับรถไกลๆอ่ะ  อีกอย่างผมคิดถึงคุณมากนะ  อยากคุยอยากอยู่กับคุณ  ผมมีเรื่องเครียดมากๆช่วงนี้อ่ะ  ดีใจสุดๆเลยที่คุณมาเซอร์ไพรซ์”ปอเอื้อมมือไปกุมมือแตนไว้มั่น  แตนดึงมือกลับทันที
“พอสักทีเถอะปอ  แตนมาวันนี้เพื่อจะมาบอกเลิกกับคุณ”  แตนพูดน้ำเสียงจริงจังและหนักแน่น  ปอถึงกับอึ้งหุบยิ้มไปทันที ชะลอความเร็วของรถลง
“อะไรกันแตน  คุณ....พูดว่าไงนะ”
“ปอ  คุณไม่ต้องมาเสแสร้งโกหกอะไรฉันอีกแล้ว  ฉันรู้เรื่องคุณหมดทุกอย่างแล้ว และฉันก็ไปเห็นผู้หญิงของคุณกับตา  คุณยังมีหน้ามาโกหกฉันอีกอ่ะ” แตนใส่อารมณ์ทันทีที่น้ำตาปริ่ม
“คุณพูดเรื่องอะไร  ผมไม่เข้าใจอ่ะแตน” ปอยังคงเนียนไม่เลิก
“ฉันไม่สามารถให้ผู้ชายที่คบผู้หญิงทีเดียวสิบกว่าคนมาเป็นพ่อของลูกได้หรอก ฉันได้อีเมลล์เรื่องราวของคุณพร้อมรูปภาพคุณกับผู้หญิงของคุณทุกคน  ฉันรู้หมดแล้วปอ  ว่าคุณมันเลวแค่ไหนอ่ะ  ฉันไม่มีทางจะคบคนจิตใจต่ำแบบคุณได้หรอก”  แตนโวยวายพร้อมน้ำตา
“คุณเข้าใจผมผิดนะ  มีคนหวังให้เราเลิกกันนะแตน  เค้าอิจฉาเราอ่ะ แตนเชื่อผมสิ  ผมรักคุณคนเดียวนะ”  ปอตกใจรีบแก้ตัวยกใหญ่
“ปอ  ฉันน่ะรู้เรื่องคุณมาบ้างพอสมควร  แต่ฉันเชื่อใจคุณมาตลอด ฉันอยู่นิวซีแลนด์ไม่เคยเหลวไหลมีใคร  แต่คุณกลับล่าผู้หญิงไปทั่ว  ฉันทนไม่ไหวอีกแล้ว เราเลิกกัน  ไปส่งฉันที่บ้านด้วย  ไม่งั้นก็จอดให้ฉันลงตรงนี้  ฉันจะกลับเอง”
“ไม่แตน  ผมไม่ยอมให้คุณไปไหนทั้งนั้น  คุณกำลังเข้าใจผมผิดทุกอย่าง  คุณเชื่อผมสิ วันๆผมทำงานตลอดจะมีเวลาไปหาผู้หญิงที่ไหนได้” ปอพยายามใช้มือซ้ายจับมือแตนไว้  แต่แตนก็สะบัดออกอย่างรังเกียจ
“ถ้าไม่ไปส่งก็จอดเดี๋ยวนี้”  แตนร้องไห้ฟูมฟาย  ปอยิ่งเร่งความเร็วเพื่อให้ไปถึงบ้านของเขาให้เร็วที่สุด
“แตน คุณต้องเคลียร์กับผมที่บ้านให้เข้าใจก่อนนะ  คุณกำลังโดนหลอกนะ  ผมรู้ว่าคนที่ส่งอีเมลล์ให้คุณเป็นใคร มันเป็นผู้หญิงบ้าโรคจิตที่หลงรักผม  แต่ผมไม่เคยสนใจมันเลย  มันต้องการทำลายชีวิตผมนะแตน  แตนต้องเชื่อผม”
“ไม่ๆๆๆ  ฉันไม่ฟังอะไรทั้งนั้น  จอดรถเดี๋ยวนี้นะปอ”  แตนเข้าไปหักพวงมาลัยรถเพื่อให้ปอจอดรถ  ปอพยายามปัดมือแตนออกจากพวงมาลัยอย่างวุ่นวายชลมุน
“อย่าแตน  อย่า  นังการินมันเป็นคนบ้าคุณอย่าไปเชื่อมันนะ”
 
            ความชลมุนวุ่นวายของการหักพวงมาลัยที่ถูกยื้อแย่งระหว่างปอและแตนภายในรถแคบๆ  ทำให้การเคลื่อนไหวของ Camry สีขาวพุ่งออกนอกเส้นทางและเสียหลัก
 
โครมมมมมมมมมมม..........!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
 
…………………………………………………………………………………………………. 

ข้อความ :
จากคุณ * :
 

หน้าที่ 1 จาก 1 หน้า
แสดง เรื่อง
ความคิดเห็นที่ 1
เอาแล้ว ปองานเข้า งานช้างเลย จะเป็นยังไงต่อ รอลุ้นค่ะ
จากคุณ yume15/(yume15) อัพเดตเมื่อ 30/11/2554 08:56:50
ความคิดเห็นที่ 2
ยังไม่จบนะคะ  บางทีก็ยาวไป  ก็ช่วยติดตามกันด้วยนะคะ  ขอบคุณมากๆค่ะ ><!
จากคุณ สการินวดี/(rewadwee44) อัพเดตเมื่อ 30/11/2554 04:44:16
หน้าที่ 1 จาก 1 หน้า
แสดง เรื่อง
 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 161 ท่าน