Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  






 
อ่านเรื่อง
ก๊วนป่วนโรงเรียนแปลก
Morinne
ตอนพิเศษ วันหยุดของนัตสึกิ
3
29/11/2554 20:43:06
575
เนื้อเรื่อง
ตอนพิเศษ  วันหยุดของนัตสึกิ
                ‘นัตสึกิกลับมาแล้ว!’ 
                ข่าวลือเรื่องนี้ลือไปถึงแถบโรงเรียนใกล้เคียง  ทำเอาพวกสหายเก่าทั้งหลายที่เคยมีอดีตร่วมกันกับเธอต่างลุกนั่งกันไม่ติด 
                คณะกรรมการนักเรียนของโรงเรียนต่าง ๆ ก็เช่นกัน  ยื่นข้อเสนอมาให้ทางโรงเรียนมัธยมเรนชินอนุญาตให้พวกเขาเข้าร่วมประชุม  เพราะอยากจะพิสูจน์ให้แน่ใจว่า  ผู้หญิงที่ชื่อ เทนโง นัตสึกิได้กลับมาแล้วจริง ๆ
                แต่ก็มีพวกนักเรียนอีกมากที่เคยได้ยินแต่ชื่อเสียงของเธอ  ไม่เคยได้เห็นตัวจริงสักที  ได้แต่จินตนาการกันไปต่าง ๆ นา ๆ
                นัตสึกิกลับมาอยู่หอพักที่คนคนนั้นจัดเอาไว้ให้มาได้ครบหนึ่งอาทิตย์แล้ว  วันหยุดสุดสับดาห์อย่างนี้  เธอว่าง ๆ ไม่รู้จะทำอะไรก็เลยไปเดินเล่นที่ซุปเปอร์ใกล้ ๆ ด้วยชุดอยู่บ้านไสตล์สาวปลาแห้ง 
                แถว ๆ นั้นมีร้านเบอร์เกอร์อยู่ร้านนึงที่พวกเด็กวัยรุ่นชอบไปนั่งปาร์ตี้กัน  ในนั้นมีคาราโอเกะบริการอยู่ด้วยที่ชั้นสอง  พอเธอเดินผ่านท้องมันก็ร้องขึ้นมา  ก็เลยเดินเข้าไปซื้อเบอร์เกอร์มานั่งกิน 
                “ตอนนี้ที่เรนชินคงวุ่นวายน่าดู  ได้ยินว่าผู้หญิงคนนั้นกลับมาแล้ว” 
                บทสนทนานี้เอ่ยถึงโรงเรียนของเราด้วย...  ขอแอบฟังหน่อยคงไม่เสียหายล่ะมั้ง...
                เสียงพูดคุยกันดังมาจากหลังที่นั่งของเธอ  ฟังดูก็รู้ว่าคนพูดเป็นเด็กจากโรงเรียนอื่น
                “หลังจากก่อเรื่องวุ่นก็หายตัวไปเลย  พวกรุ่นพี่ที่ชมรมฉันพอได้ยินข่าวนี้ก็รีบเตรียมตัวซ้อมหนักกันทันทีเลยล่ะ”
                “ทำไมล่ะ?” 
                “เธอไม่รู้อะไร  ก็เมื่อปีนั้นที่เรนชินคว้าถ้วยกีฬาเขตไปครองถึงยี่สิบรายการ  ก็เพราะยัยนั่นคนเดียว” 
                อืม...ก็จริงนะ...  แต่ตอนนั้นฉันลงแค่สิบสองรายการเท่านั้นเอง...
                “ยัยนั่นเป็นคนหรือว่าปีศาจกันแน่เนี่ย!” 
                “แม้แต่พวกกรรมการนักเรียนก็พากันตื่นตัว  เวลามีประชุมทีไร  ตอนนั้นน่ะนะเรนชินมักจะได้ข้อเสนอที่ดีที่สุดก่อนใครเพื่อน  เหมือนรู้เหตุการณ์ล่วงหน้า  ผู้หญิงคนนั้นอีกนั่นแหล่ะที่อยู่เบื้องหลัง” 
                “แล้วอีกอย่าง  พวกเด็กเรนชินในตอนนั้นน่ะ  ดูจะสามัคคีแล้วก็เป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกันมากเลยด้วย  โรงเรียนอื่นถึงได้กลัวกันมาก  พวกเด็กนักเรียนที่ชอบมาไถเงิน  พอเห็นเป็นชุดยูนิฟอร์มของเรนชิน  วิ่งหนีกันแทบไม่ทัน”
                “แต่รุ่นพี่ของฉันเขาไม่ชอบยัยนั่นเท่าไหร่นะ...  เขาว่ายัยนั่นเป็นปีศาจ  เป็นนังมารร้าย  ชอบใช้ความรุนแรง”
                “ยังมีเรื่องที่ยัยนั่นไปถล่มพวกแก้งค์ยากูซ่าที่มาลักพาตัวเด็กผู้หญิงด้วย  เหตุการณ์นั้นยังจำได้ติดตา  รถตู้งี้ระเบิดบึ้มเป็นข่าวหน้าหนึ่ง”
                “ดูเหมือนพวกเธอจะรู้เรื่องกันดีเลยนะ...” 
                “ไม่หรอก  ฉันเองก็ฟังมาอีกที...”  ว่าแต่....ผู้หญิงคนนี้เป็นใคร???  เด็กสาวทั้งสามที่กำลังเม้าท์กันเพลิน  หันมามองหล่อนเป็นตาเดียว
                หญิงสาวฉีกยิ้มที่เป็นเอกลักษณ์ประจำตัว  “เล่าให้ฟังหน่อยสิ..  ฉันก็สนใจเรื่องนี้อยู่เหมือนกันน่ะ”
                เจ้าของโต๊ะมองหน้ากัน  ทีแรกก็ลังเลเพราะเห็นเป็นคนแปลกหน้า  แต่ความอยากเม้าท์มันพลุ่งพล่านจนทนไม่ไหว  “นั่งสิๆๆ”  พวกเขารีบพวกให้เธอนั่ง  จากนั้นรีบโม้ต่อทันที
                “แต่เรื่องที่เด็ดที่สุด  ก็คือเรื่องนั้น!” 
                “เรื่องอะไรล่ะ!!!”  เพื่อนสาวต่างก็ตาลุกวาวด้วยความอยากรู้ 
                “เรื่องที่เธอมีเรื่องกับพวกคณะกรรมการนักเรียนส่วนกลางยังไงล่ะ!”
                “เอ๋....  เรื่องนี้ก็ยังรู้หรือเนี่ย...  พวกเธออยู่เรนชินกันเหรอ  ทำไมรู้ดีแบบนี้...” นัตสึกิทำเสียงยานคางมองดูพวกเธอท่าทางสบายอารมณ์ 
                “เธอไม่รู้อะไร.... ก็พี่ชายของฮิโนริน่ะ  เป็นถึงหนึ่งในกรรมการนักเรียนพวกนั้นเลยนะ” 
                “งั้นเหรอ”  นัตสึกิหันไปมองผู้หญิงที่ชื่อฮิโนริคนนั้น   
                “พี่ชายของเธอชื่ออะไรล่ะ...”
                “โนโนฮาระ  ชูริ!”
                หมอนั่นนี่เอง...
                “ชูริคุง ทั้งหล่อทั้งเท่ห์  แต่ตอนนี้กลับต้องมากลายเป็นอันดับสองเพราะว่าตอนนี้  ฟูจิมิยะคุงของมัธยมเรนชินมาแรงกว่า”  เด็กสาวทั้งสามพูดพลางพากันกันร่อต่อกระซิกด้วยความหลงใหล 
                ฟูจิมิยะ  เจ้าประธานนั่นน่ะเหรอ  นัตสึกิอยากจะหัวเราะออกมา  เจ้าคนยั่วโมโหง่ายอย่างนั้นก็ป็อบกับเขาด้วย  ไม่อยากจะเชื่อ...
                นัตสึกิขอตัวออกจากวงเม้าท์แล้วเดินมาเข้าห้องน้ำ  แต่ชั้นหนึ่งคนเต็มแล้วจึงเลี่ยงมาเข้าที่ชั้นสอง  ระหว่างทางมีผู้ชายสองคนเดินผ่านเธอไป  พวกเขาคุยเรื่องอะไรกันอยู่ไม่รู้  แต่เพราะเธอหูดีเกินไป  ก็เลยอดที่จะหันไปมองตามหลังคนทั้งคู่ไม่ได้  พลางส่ายหน้าถอนหายใจ
                “ฉันไม่ได้อยากไปหาเรื่องใครเลยนะ...  แต่ทำไมเรื่องเดือดร้อนมันถึงชอบมาอยู่ตรงหน้าฉันอยู่เรื่อย....” 
สงสัยคงจะต้องกลับไปเข้าห้องน้ำที่บ้านล่ะมั้งเนี่ย....
นัตสึกิหันหลังกลับ  แล้วเดินตามพ่อสองหนุ่มที่กำลังเดินเข้าไปในห้องคาราโอเกะห้องหนึ่งจากนั้นพวกเขาก็ล็อคประตูเสียงดัง ‘กริ้ก’ 
นัตสึกิเลิกคิ้วสูงอย่างไม่พอใจ 
ในห้องปิดตายนั่น...  คนพวกนั้นคงเตรียมที่จะทำเรื่องชั่ว ๆ กันอยู่สิ    
                ไม่ทันไร  เสียงกรีดร้องของหญิงสาวก็ดังขึ้นในห้องนั้น  ยิ่งเป็นห้องคาราโอเกะที่เก็บเสียงด้วยแล้ว  เสียงร้องขอความช่วยเหลือของหล่อนก็คงคล้ายกับเสียงนกเสียงกาที่ไม่มีใครได้ยิน 
ในห้องมีชายสามคนที่ไม่ได้รับเชิญจากหญิงสาวทั้งสองที่เป็นเจ้าของห้อง  พวกเขาเดินเข้ามาแล้วก็ล็อคประตูห้อง  จากนั้นก็เข้ามาลวนลามพวกเธอ  และทำท่าจะเข้ามาทำเรื่องที่เลวร้ายยิ่งไปกว่านั้น  พวกเธอพยายามร้องขอความช่วยเหลือตะโกนจนแทบจะไม่มีเสียง  และชั่ววินาทีนั้นเอง
โครม! 
ประตูห้องปลิวเข้ามากระแทกกับหน้าจอโทรทัศน์ขนาดสามสิบนิ้วแตกกระจาย 
ผู้ชายสามคนที่กำลังกลายร่างเป็นหมาป่าเข้าขย้ำเหยื่อหมดโอกาสที่จะทำเรื่องชั่วได้อีกต่อไป  เพราะสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้ามันน่ากลัวมากเกินกว่าที่พวกเขาจะทำอะไรต่อได้
“มะมะมันเกิดอะไรขึ้นกันเนี่ย!”  ประตูมันถูกพังเข้ามาได้ยังไง  นั่นน่ะประตูกระจกหนาห้านิ้วเลยนะ! 
นัตสึกิหันไปเหล่มองพวกหน้าตัวเมียที่กำลังคร่อมร่างของเด็กสาวอยู่  เพราะตัวแข็งไม่อาจขยับตัวไปไหนได้ 
“นี่!  แกน่ะ”  นัตสึกิเรียกพวกมัน  “อายุเท่าไหร่...” 
“ยะยะยี่สิบ...”  ชายคนนั้นตอบ  ตัวสั่นปากสั่นแทบจะฉี่ราด             
“เรียกตำรวจ” นัตสึกิหันไปบอกพวกเด็กสาวทั้งสอง  พวกหล่อนถึงได้มีสติแล้วหนีออกมาจากคนพวกนั้น  พากันมาหลบอยู่ด้านหลังของเธอ 
“เฮ้ย!  พวกแกจะไปไหน!  ห้ามเรียกตำรวจนะ!”
นัตสึกิคิ้วขมวด  หันไปแยกเขี้ยวใส่คนพูด  “ไอ้พวกเดนสังคม  ไปตายซะ!”
พูดไม่ทันขาดคำ.... (มันสยดสยองมากจนต้องเซนเซอร์)       
ที่ชั้นสองมีเสียงดังเอะอะโกลาหล  เด็กผู้หญิงทั้งสามคนที่นั่งอยู่เมื่อครู่  ก็อดพากันแอบขึ้นไปมุงดูไม่ได้  เห็นชัดคาตาเลยว่า  ร่างใหญ่โตของชายสามคน  ปลิวออกมาจากห้องที่ไม่มีประตู  ร่างกระแทกกับผนังทางเดินดังอั้ก! อั้ก! อั้ก!
“llll ฉันว่า...  เรารีบไปกันเหอะ”  ท่าไม่ดีแล้ว  คนกำลังตีกัน  “ไปบอกผู้จัดการร้านดีกว่า” 
“เดี๋ยว!” เพื่อนของเธอเรียกเอาไว้  จากนั้นเมื่อหันหน้ามา เธอก็ได้เห็นกับตาว่า  คนที่จัดการพวกผู้ชายอกสามศอกที่กำลังเดินออกมาจากห้องนั้นน่ะ  ก็คือ....
“นั่นมันผู้หญิงที่มานั่งคุยกับเราเมื่อกี้นี้นี่นา....llll”
เด็กสาวทั้งสองที่ถูกนัตสึกิช่วยเอาไว้พากันขอบคุณทั้งน้ำตา 
“คราวหน้าก็ระวังตัวหน่อย...”
“พวกเราจะไม่ลืมที่คุณช่วยเอาไว้เลย  เอ่อ....”  เด็กสาวทำใจกล้าเพราะความนับถือ  ถามชื่อออกไป
“ไม่ทราบว่า  คุณมีชื่อว่าอะไรแล้วก็อยู่โรงเรียนอะไรหรือคะ  พวกเราอยากจะรู้จักชื่อของผู้มีพระคุณ...” 
ความจริงแล้วเธอไม่ได้อยากจะให้เด็กพวกนั้นมาตอบแทนอะไรเธอหรอกนะ....  เพียงแต่  เหลือบเห็นพวกแมวน้อยสามตัวที่กำลังแอบจ้องมองดูเธออยู่ที่หัวมุมบันไดนั่น  ก็เลยอดที่จะแกล้งไม่ได้..
“ฉันอยู่โรงเรียนมัธยมเรนชิน  ชื่อ เทนโง  นัตสึกิ!” 
“เทนโง นัตสึกิ!” 
เธอกลั้นหัวเราะแทบตายที่ได้ยินเสียงเหมี๋ยวหง่าวของพวกลูกแมวน้อยร้องดังวี้ดว้ายอยู่ตรงนั้น
“ขอให้พวกเราเรียกว่าคุณนัตสึกิได้ไหมคะ”
นัตสึกิยิ้ม  “แล้วแต่พวกเธอเถอะ...  ไปนะ”
เธอตบศีรษะพวกเธอเบา ๆ จากนั้นก็เดินกลับลงไปที่ชั้นหนึ่ง  พบว่าเด็กสาวทั้งสามคนนั้นได้หายตัวไปแล้ว...
“ปวดท้อง...” ครึครึครึครึครึ....  หุหุหุหุ  ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า 
“คุณครับ....” เด็กเสริฟท์สะกิดร่างเธอเบา ๆ   พอหันไปเขาก็ยื่นกระดาษใบนึงให้เธอ
“ค่าซ่อมประตู  แล้วก็โทรทัศน์เครื่องใหม่ครับ” 
ฟิ้ว~  อารมณ์ขันหายไปพร้อมกับแบงค์หมื่นเยนสามใบในพริบตา... 
ข้อความ :
จากคุณ * :
 

หน้าที่ 1 จาก 1 หน้า
แสดง เรื่อง
ความคิดเห็นที่ 1

หนุกมากๆๆ ชอบๆๆ
 

จากคุณ PJYG/(PJYG) อัพเดตเมื่อ 30/11/2554 11:43:22
หน้าที่ 1 จาก 1 หน้า
แสดง เรื่อง
 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 205 ท่าน