Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  






 
อ่านเรื่อง
รักซ้อน ซ่อนร้าย เจ้านายเย็นชา
สการินวดี
คดี..เจน VS แพร !!!
43
28/11/2554 18:58:33
317
เนื้อเรื่อง
ตอนที่ 43....คดี เจน VS แพร !!!
 
            ประตูห้องถูกเปิดออกอย่างเงียบๆ  นิตาหลับใหลไปอย่างเหนื่อยอ่อนจากการไปเที่ยวต่างจังหวัดกับแฟนหนุ่ม  การินและนาเดินเข้ามาในห้องเงียบๆและพากันเดินไปที่ระเบียงพร้อมบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปคนละถ้วยที่แวะซื้อระหว่างทางที่กลับมาหมู่บ้าน RNG
 
“พี่นา  การินโมโหที่พี่ปอมาก  ที่มาว่าการินแบบนั้นอ่ะ  การินไม่ได้บ้านะพี่นา”  การินเคี้ยวพลางบ่นพลาง ยืนพิงราวระเบียงด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์
“ฮ่าๆๆ  พี่ปอคงกลัวว่าการินจะไปทำลายวงอโคจรเค้าอีกน่ะสิ”
“การินไม่ทำหรอกพี่นา  แต่ในเมื่อมาว่าการินแบบนี้อ่ะนะ  การินขอแกล้งคืนหน่อยเถอะ”
“พี่ว่าอย่าเลย  จบๆกันไปดีแล้ว  อย่าหาเรื่องไปค้องแวะกับพี่ปออีกเลยดีกว่านะ” นาเหม่อมองวิวด้านนอกอาคารอย่างเลื่อนลอย
“การินจะไปเตือนน้องเจน  อย่างน้อย  เจนก็เป็นน้องคณะของการิน  การินมั่นใจมากเลยว่าพี่ปอต้องด่าว่าการินให้เจนฟังอีกแน่ๆ  ผู้ชายคนนี้ทำตัวน่ารังเกียจเข้าไปทุกที  การินจะทำทุกทางให้เค้าพังพินาศ”
“การินแค้นพี่ปอ  เพราะว่ารัก  หรือต้องการเอาชนะกันแน่”  นาจ้องตาน้องสาวอย่างบีบคั้นคำตอบ
“มันอาจเคยเป็นความรัก  แต่ตอนนี้ไม่มีเหลือแล้วพี่นา  มันทั้งแค้นทั้งอยากเอาชนะ  อยากเห็นเค้าเจ็บปวด  อีกอย่างการินก็ไม่อยากให้ใครต้องมาตกลงสู่วงอโคจรแบบการิน  มันทรมานมากนะพี่นา”
“งั้นพี่ถามหน่อยว่า  ถ้าพี่ปอได้รับบทเรียน  การินจะได้อะไร”
 
            หญิงสาวยืนนิ่ง  พูดอะไรไม่ออก  เพราะเป็นคำถามที่เธอเองก็ไม่รู้ว่าเธอจะรู้สึกเช่นไรหากวันหนึ่งที่ปอจะต้องมีชีวิตที่พังพินาศลงอย่างที่เธอต้องการให้เป็น
 
“มั่นใจหน่อยสิ  ว่าเราจะมีความสุขอ่ะเมื่อถึงวันนั้น  ถ้าไม่แน่ใจว่าเราจะมีความสุขก็อย่าทำเลย  ระวังจะเสียใจเองนะ”  นาเดินกลับเข้าไปในห้อง ทิ้งคำถามคาใจแก่หญิงสาวเพียงลำพังในเช้ามืดของวันที่แสนหดหู่
 
[……ถึงวันนั้น  ฉันก็คงจะยิ้มหัวเราะเยาะพี่ปอสินะ  แต่ฉันก็แอบหวั่นใจว่าพี่ปอจะรับกับเรื่องทุกอย่างได้หรือไม่  ไม่สิ!!!!  การินห้ามใจอ่อนเด็ดขาด  ดูสิ่งที่พี่ปอทำกับฉันแต่ละอย่าง  ไม่สมควรแก่การให้อภัยเลย ฉันมี Facebookของน้องเจน  ฉันจะไปเตือนเจนให้รู้ว่ากำลังคบกับผู้ชายที่อันตรายที่สุด……]
 
.....................................................................................................................................
 
            หญิงสาวไม่รอช้าในค่ำคืนวันต่อมาที่เธอนั่งทำงานหน้าจอคอมพิวเตอร์ เธอเข้าไปทักทายเจนใน Facebook  ซึ่งเธอไม่เคยทักทายน้องร่วมคณะคนนี้มาก่อน
 
การิน : ดีจ้า ^^ น้องเจน
 
            การินไปโพสข้อความทิ้งไว้ในข้อความ Facebook  และตั้งตารอคอยการติดต่อกลับมาของเจน  เพียงไม่นานเจนก็ตอบกลับมาในทันที
 
เจน : ดีค่ะ  พี่ชื่อ การินใช่ปะ
การิน : ใช่ค่ะ พี่เรียนภาคออกแบบภายในนะเจน พี่มีเรื่องจะมาเตือนเจน
เจน : เรื่องอะไรเหรอคะ
การิน : ผู้ชายที่เจนคบอยู่อ่ะเค้าอันตรายมากนะ
เจน : พี่หมายถึงใครอ่ะ
การิน : เจนคบกับพี่ปอไม่ใช่เหรอ  พี่ปอเจ้าของร้าน Sway
เจน : ก็...ใช่ค่ะพี่  คือ พี่ต้องการอะไรเนี่ย?
การิน : พี่เห็นว่าเจนเป็นน้องคณะไม่อยากให้เจนต้องโดนหลอกเหมือนพี่และผู้หญิงคนอื่นๆ
เจน : หลอกอะไรอ่ะ  นี่พี่อยากให้เจนเลิกกับพี่ปอ  อย่างที่พี่ปอบอกสินะ
การิน : พี่ปอบอกอะไรเจนอ่ะ
เจน : พี่ปอบอกให้เจนระวังผู้หญิงที่ชื่อ การิน  จะมาทำให้เจนเข้าใจพี่ปอผิดและเลิกกับพี่ปอ  เจนรู้เรื่องแล้วค่ะ  พี่ไม่ต้องทำอะไรหรอกนะคะ  อย่าหาว่าเจนไม่เคารพเลยนะพี่  แต่เจนอยากใช้ชีวิตธรรมดามีความสุข  พี่อย่ามาป่วนชีวิตเจนเลยดีกว่า
การิน : พี่ปอชั่วจริงๆว่ะ  555+  เอาล่ะ  ถ้าเจนเชื่อเค้าเจนก็ลองคบไป  แล้วถ้าวันหนึ่งมีอะไรขึ้นมา  พี่พร้อมให้คำปรึกษาได้นะ  มีอะไรก็ทักมาในข้อความ Facebook แล้วกัน
 
            บทสนทนายุติไป  ยิ่งทำให้การินโมโหปอมากยิ่งขึ้น  แต่เธอก็ต้องใจเย็นไว้เพราะอีกเพียงอาทิตย์เดียวร้าน Huffy ก็จะเปิดบริการแล้ว  เธอจะต้องเอาเวลามาช่วยธนูทำโปสเตอร์และโปรโมทร้านตามหน้าที่  เธอได้เพียงเฝ้ารอดูวันที่ปออาจต้องน้ำตาตกเมื่อธุรกิจผับที่เคยยิ่งใหญ่ของเค้าค่อยๆหมดความนิยมลงไป
 
…………………………………………………………………………………………………
 
            กระแสของการเปิดใหม่ของร้าน Huffy เป็นข่าวที่ฮือฮากันในกลุ่มนักศึกษา  มีนักศึกษาไม่น้อยที่พูดถึงการเปิดตัวของร้าน  จนการินยิ้มแก้มปริภายในโรงอาหารคณะสถาปัตย์
 
“อาทิตย์หน้าก็จะเปิดแล้วนะเพื่อนๆ  วันเปิดอ่ะพี่ธนูให้เหล้าฟรีฉันขวดนึง  พวดเราไปเมากันเถอะ”  การินยิ้มร่าเริง
“จ้า  แม่ PR สาว  โปสเตอร์ที่แกทำนี่นะเกลื่อนตามหอตามซอกตามมุมไปหมดแล้ว  ใครไม่รู้นี่คงเชยมาก” ษาแซวขึ้นพลางหยิบโปสเตอร์โปรโมทร้าน Huffy ของการินที่ปลิวมาตกใกล้ๆโต๊ะมาผึ่งกางออกและวางไว้กลางโต๊ะ
“แกว่าพี่ปอเค้ารู้เรื่องยังอ่ะ การิน”  นิชาหันไปถามหญิงสาวที่นั่งดูดดื่มชาเขียวในแก้วอย่างสบายใจ
“รู้แล้วแน่นอน  ข่าวออกจะดังซะขนาดนี้”  การินหยิบแผ่นโปสเตอร์มาดูด้วยความภาคภูมิใจ
“เมื่อเช้าแม่ค้าขายปาท่องโก๋ในซอยจิดายังพูดถึงเรื่องร้าน Huffy เลยอ่ะ  ดังจริงอะไรจริง”  มีนาช่วยเสริม
“แต่ถ้า Huffy  ไม่มีคนไปเที่ยวทำไงอ่ะ  ลูกค้าอาจติดใจ Sway มากกว่า”  ภัทถามขึ้น จนการินหุบยิ้มทันที
“มีแน่นอน  เพราะเดือนหน้าก็จะมีคอนเสริต  พี่ๆเค้าเตรียม Event ไว้เยอะแยะไปหมด  เชื่อสิว่าลูกค้าต้องชอบ Huffy  เพราะ Huffy จะใช้ใจบริการลูกค้า”  การินพูดอย่างมั่นใจ
 
“พี่การิน!!”
 
            เสียงเรียกของใครบางคนทำให้สาวๆทั้งโต๊ะหันไปมอง  สาวตัวเล็กผิวคล้ำผมยาวสลวยในชุดนักศึกษาที่พอดีตัวดูเซ็กซี่ของเธอ  ทำเอาการินและเพื่อนๆมองตาไม่กระพริบ  โดยเฉพาะภัทที่มองจากหัวจรดเท้าเลยทีเดียว
 
“ว่าไง เจน”  การินยิ้มตอบไปด้วยสีหน้าแปลกใจที่เจนเข้ามาทักเธอในวันนี้ด้วยสีหน้ามีปัญหา
“เจนขอคุยอะไรด้วยหน่อยสิพี่”  สีหน้าเจนดูกลัดกลุ้มจนการินเดาได้ไม่ยากว่าเรื่องที่เจนจะคุยเป็นเรื่องอะไร
 
            หญิงสาวเดินออกจากโต๊ะไปพร้อมกับเจน  เดินกันไปนั่งที่ม้านั่งริมสระน้ำใกล้ๆโรงอาหาร  บรรยากาศเงียบสงบในช่วงเวลาบ่ายแก่ๆ
 
“มีอะไรเจน”  การินจ้องหน้าเด็กสาวหน้าคมตาโตที่แววตาเต็มไปด้วยความกลุ้มใจ
“พี่ปอเค้าเป็นคนยังไงกันอ่ะพี่  เจนอยากรู้”
“คนยังไง  หมายถึงเรื่องไหนล่ะ  ระบุย่อยหน่อยสิ  พี่บอกไม่ถูก”  การินยังคงดูดชาเขียวที่ถือติดมือมา
“พี่ปอเค้าเจ้าชู้ใช่ปะพี่”  เจนดูสีหน้าเป็นกังวล
“ถูกค่ะ  และไม่ได้เจ้าชู้ธรรมดาๆนะ  เป็นเจ้าชู้ขั้นเทพเลยล่ะ”  การินยิ้มเจ้าเล่ห์
“ยังไงอ่ะ”
“เจนฟังพี่นะ”  การินเปลี่ยนสีหน้ามาจริงจัง  “พี่ปอไม่ได้มีเจนแค่คนเดียว  เค้าคบคนอื่นหลายสิบคน  คบแบบเดียวกับที่คบกับเจน  เค้าโกหกสร้างภาพทุกอย่าง”
“พี่การินรู้ได้ไง”  เจนมีสีหน้าไม่เชื่อในสิ่งที่การินพูด
“พี่เคยคบกับพี่ปอ  พี่ไปร้านทุกวันพี่เลยรู้สิ่งที่พี่ปอเป็นทุกอย่าง  พี่ปอมีผู้หญิงหลายคน  และทุกคนก็รักพี่ปอมาก พี่คุยกับผู้หญิงเหล่านั้นมาหมดแล้ว  แต่พี่ไม่ได้จะไปพูดให้เค้าเลิกกับพี่ปอ  เพื่อพี่จะได้พี่ปอไปหรอกนะ  พี่แค่เข้าไปถามสิ่งที่พี่อยากรู้ ซึ่งพี่ปอโกหกพี่   รู้มั้ย  บางคนรับรู้ว่าพี่ปอมีคนอื่น  แต่ก็ทนเพราะรักไปแล้ว  บางคนก็ไม่รู้เหมือนเจน  ไม่รู้อะไรเลยคบมาเกือบปีจึงได้รู้  พอรู้ก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากทนต่อไป รับฟังคำโกหกหลอกลวงของพี่ปอไปวันๆ เพียงแค่ยังมีพี่ปอไว้เหมือนเดิม  บางคนอยากจะเลิกกับพี่ปอ  แต่พี่ปอก็ไม่ยอมปล่อย ทุกคนมีอะไรที่เหมือนกันอยู่สองอย่าง  หนึ่งคือรักพี่ปอ  และสองคือความทรมานและเสียใจ  เจนเพิ่งเข้ามาพี่คิดว่าพี่ปอคงยังไม่เผยพิรุธอะไรให้เจนเห็นหรอก”
“เมื่อวานเจนโทรหาพี่ปอตอนตี 2 ผู้หญิงรับสายบอกพี่ปอนอนไปแล้ว”  เจนน้ำตาซึม
“อ้าว!!  ว้าพี่ปอพลาดซะแล้ว”  การินยิ้มอย่างเหนื่อยใจ
“เจนถามพี่ปอวันนี้  พี่ปอบอกว่าอะไรรู้ปะ  เค้าบอกว่าแม่เค้ารับอ่ะ  แต่เสียงไม่ใช่คนมีอายุอ่ะพี่การิน  มันเสียงใสๆเลยอ่ะ  เจนก็โวยวายไปพี่ปอก็โกรธเจน”
“ใช่  พี่ปออ่ะนะ  ถ้าเค้ารู้สึกว่าโดนจับได้  เค้าจะทำเป็นโมโหกลบเกลื่อนความผิดของเค้าเอง  สุดท้ายก็มาโกรธเราและเราก็ดูเป็นคนผิด”
“ใช่ๆแบบนั้นเลยอ่ะ”
“พี่ถามหน่อยเจน  เจนคบพี่ปอมากี่เดือนแล้ว”
“2 อาทิตย์เองอ่ะ”  เจนยิ้มเจื่อนๆ
“เจนรักพี่ปอปะตอนนี้  เอาตรงๆเลยนะ” หญิงสาวจับจ้องดวงตากลมโตของเจนไว้มั่น
“ก็....รักอ่ะ  รู้สึกดีมาก”
“พี่จะเล่าเรื่องของเด็กพี่ปอคนอื่นให้เจนฟังนะ เผื่อเจนจะคิดอะไรได้  พี่กอย  คบพี่ปอมา 3 ปี รู้ว่าพี่ปอมีผู้หญิงอีกหลายคน  แต่พี่กอยก็ทนทุกอย่าง  ทนมองพี่ปอเดินจูงมือผู้หญิงผ่านไปอย่างไม่สนใจเธอเลย  ทนทำงานให้พี่ปอ ทนมา 3 ปี เจนทนได้รึป่าวล่ะ  อีกคนคือ พี่แบง  พี่แบงเป็นผู้หญิงที่สวยมาก  พี่ปอคบพี่แบงออกหน้าออกตาว่าเป็นแฟน  แต่พี่แบงก็ทนคบกับพี่ปอทั้งที่รู้ว่าพี่ปอมีคนอื่นไปด้วย  พี่แบงรู้จักพี่กอยและเด็กพี่ปอคนอื่นๆ  ตอนแรกเจ๊แกก็โวยวายไม่ยอมรับในสิ่งที่พี่ปอหลอกลวงและมีคนอื่น  แต่สุดท้ายเพราะว่ารักมาก  เลยต้องแกล้งปิดหูปิดตาตัวเองและคบกับพี่ปอมาเรื่อยๆ เจนทนปิดหูปิดตาได้รึป่าวแกล้งโง่แบบพี่แบงได้รึป่าว อีกคน ชื่อ ตอง  คบพี่ปอมาเกือบปีแล้วมารู้เรื่องว่าพี่ปอมีผู้หญิงคนอื่นจากพี่นี่แหละ  ตองลั่นวาจาไว้ว่าจะเลิก สุดท้ายก็เลิกไม่ได้เพราะรักไปแล้วตัดไม่ขาด  ต้องทนคบอยู่อย่างระแวงพี่ปอตลอดเวลา  โทรเช็คโทรตามทั้งวัน  กลางคืนก็นอนไม่หลับกังวลว่าพี่ปอจะอยู่กับผู้หญิงคนอื่น  เจนคิดว่าเจนจะทนระแวงได้อย่างตองรึป่าว เอาอีกสักคน  พี่แพร  พี่เพิ่งรู้จักพี่แพรได้ไม่นาน  พี่แพรเคยคิดว่าตัวเองเป็นที่หนึ่ง  แม้รู้ว่าพี่ปอมีคนอื่นๆก็คิดไปว่าพี่ปอแค่เล่นๆกับผู้หญิงเหล่านั้น  แต่ในที่สุดก็ต้องยอมรับว่า  เธอเองก็เป็นของเล่นของพี่ปอเช่นกัน  ทุกคนเจ็บปวดกับพี่ปอในแต่ละรูปแบบแตกต่างกัน  แต่ทุกคนก็ยอมที่จะเป็นเช่นนั้น  แต่บางคนที่เค้าคิดได้เค้าก็เลิกไปเยอะแยะ  เลิกทั้งที่ยังรักพี่ปออยู่  เจนฟังแล้วคิดว่าไง”
“เจน  เจนไม่รู้อ่ะ”  เจนน้ำตาไหลออกมาด้วยความอึ้ง  เธอไม่เคยรับรู้เรื่องราวเหล่านี้มาก่อน  และไม่ปักใจเชื่อที่การินพูดนัก
“แต่พี่ปอบอกว่าพี่ปอรักเจนอ่ะ” เจนยังรั้นและเชื่อมั่นในตัวปอ ทั้งที่น้ำตาอาบแก้ม
“ฮ่าๆๆ พี่ปอก็เคยบอกพี่แบบนั้น  พี่ปอเค้าก็บอกทุกคนว่ารัก  บอกทุกคนว่าเป็นแฟน บนร้าน Swayคืนหนึ่งๆมีเด็กพี่ปอเที่ยวหลายโต๊ะ  เพียงแต่ว่าผู้หญิงเหล่านั้นไม่รู้จักกันและกัน  พี่ปอจัดระเบียบเด็กได้อย่างลงตัวโดยมีเด็กร้านคอยช่วย  คนที่รู้เรื่องอย่างพี่ก็ได้แค่นั่งมองผู้หญิงเหล่านั้นอย่างเวทนาสงสาร  เหมือนที่พี่มองเจนตอนนี้  พี่อยากให้เจนเลิกก่อนที่จะรักมากไปกว่านี้  แต่หากเจนเลือกที่จะคบต่อ  สิ่งแรกที่เจนต้องฝึก คือ ความอดทน  อดกลั้น  พี่ปอไม่ชอบผู้หญิงที่รู้ทัน  ไม่ชอบผู้หญิงที่โวยวาย  เจนต้องแกล้งโง่ อยู่เงียบๆในส่วนของตัวเอง แม้จะเห็นพี่ปอเดินไปกับผู้หญิงคนอื่นเจนก็ทำได้แค่มองและร้องไห้  เพราะถ้าเจนไปโวยวายเจนก็จะทะเลาะกับพี่ปอ  พี่บอกได้เลยว่าพี่ปอไม่แคร์ไม่ง้อใครหรอก  เพราะเค้ามีหลายคน”
“แต่เจนอยากให้พี่ปอเลือกเจน  บางทีที่เค้ามีหลายคนเพราะว่าเค้ายังเลือกไม่ได้”
“เค้าไม่ได้เลือกต่างหากล่ะ  ถ้าเค้าเลือกควรจะเลือกพี่กอยสิ  พี่กอยดีทุกอย่าง  แต่เค้าก็ไม่เลือก พี่สงสารพี่กอยมากๆเลย”
“แล้วตอนนี้พี่ปอยังคบกับพี่กอยรึป่าว” เจนถามอย่างระแวง
“พี่กอยเลิกไปแล้ว  พี่กอยเจอคนที่ดีและจากพี่ปอไป  พี่ปอก็เสียใจไม่น้อยตามไปง้อพี่กอยถึงที่บ้าน  แต่ก็ไม่ได้ผล พี่ดีใจกับพี่กอยที่จากไปได้ด้วยดี”  การินยิ้มกว้าง
“แล้วคนอื่นๆล่ะ  พี่ปอยังคบอยู่รึป่าว”
“คบสิ  แต่ถ้าเจนไปถามเค้าก็จะได้คำตอบว่าเค้าไม่มีใคร เลิกไปหมดแล้ว”  การินพูกดักไว้เพราะรู้ทัน
“เจนยังหวังให้พี่ปอเลือกเจนอ่ะพี่  เจนควรทำไงดี”
“เจนจะคบต่อใช่ปะ  งั้นก็ต้องยอมรับความเสียใจนะ  อย่างที่บอกต้องอดทนมากๆ  แต่ไม่รู้ว่าต้องทนไปอีกนานแค่ไหนพี่ปอถึงจะตัดสินใจเลือกนะ ผู้หญิงทุกคนที่คบกับพี่ปอก็คิดแบบเจนนี่แหละ  หวังว่าสักวันพี่ปอจะเลือกตัวเอง  แต่สุดท้ายก็ทนไม่ได้สักคน”
“เจนขอเบอร์พี่การินไว้หน่อยดิ  มีอะไรเจนจะโทรปรึกษานะ” เจนบันทึกเบอร์ของการินไว้ในมือถือ BB ของเธอและจากไปพร้อมกับคราบน้ำตา
 
            หญิงสาวนั่งมองเจนเดินหายลับไปหลังตึกเรียนของภาควิชาภาพยนตร์  เธอได้เพียงถอนหายใจเพียงลำพังด้วยความสงสาร
 
[……พี่เข้าใจความรู้สึกของเจนนะ  พี่รู้ว่าเจนตัดใจไม่ได้  มันยากลำบากเกินไปและเจนคงไม่เชื่อในสิ่งที่พี่พูด  เจนอยากเป็นคนสำคัญที่สุดสำหรับพี่ปอ  แต่สิ่งที่เจนหวังมันยากมาก  ที่ฉันเตือนน้องไปก็ไม่มีประโยชน์เลยสินะ  สุดท้ายเจนก็เลือกที่จะทน  แทนที่จะเลิก ไงก็สู้เค้านะน้องคณะ…..]
 
......................................................................................................................................
 
“การิน วันนี้วันเกิดแชร์  ไปเป็นเพื่อนหน่อยสิ”
 
            ภัทส่งสายตาหวานซึ้งอ้อนวรให้การินในห้องสมุดคณะ  หญิงสาวเงยหน้าขึ้นจากการอ่านหนังสือการออกแบบบ้านรายเดือนด้วยสีหน้ารู้ทัน
 
“อย่าบอกนะว่าร้าน Sway& Hubris อ่ะ”  การินถอนหายใจเบาๆ
“ใช่  ก็บอกแชร์ให้จัดที่อื่นแต่เพื่อนๆแชร์อยากจัดที่ Swayกันอ่ะ  ไปเป็นเพื่อนหน่อย  ไม่สนิทกับเพื่อนของแชร์อ่ะ  นะนะ”
“ฉันไม่ค่อยสบายอ่ะ  ปวดหัวตั้งแต่เช้าแล้ว  รู้สึกเหมือนมีไข้ด้วยเนี่ย” การินยกมือขึ้นประคบหน้าผากที่ร้านผ่าวของตัวเองเบาๆ
“งั้นแกรีบกลับหอไปนอนเลยแล้วสี่ทุ่มเจอกัน  ไปไป  เก็บของๆไปนอนได้แล้ว”  ภัทรีบเก็บสมุดปากกาของการินใส่กระเป๋าและลากการินออกจากโต๊ะทันที
 
...................................................................................................................................
 
            หญิงสาวแต่งตัวสบายๆเดินขึ้นบันไดตึกแสนโทรมพร้อมกับภัทด้วยอาการมึนๆ  เธอรู้สึกไม่สบายแต่ก็จำใจมาเป็นเพื่อนภัทในงานวันเกิดของแชร์
 
“หวังว่าตองคงไม่มานะ”  การินพูกดักคอภัทก่อนจะผลักประตูเข้าร้าน Sway ไป
“ไม่มาๆ  ถามแชร์แล้ว  ถ้ายัยนั่นมาฉันก็ไม่ชวนแกมาเป็นเพื่อนหรอก  เดี๋ยววันเกิดจะเป็นงานศพ”  ภัทยิ้มกว้างก่อนจะเดินเข้าร้าน
 
            ภัทเดินนำลิ่วไปที่โต๊ะของแชร์ซึ่งอยู่หน้าเวที  ลูกค้าในร้านนั่งกันอย่างสงบเพราะเป็นเวลาเพียงสี่ทุ่มครึ่ง ลูกค้ายังไม่มากนัก  การินเหลือบมองไปยังหน้าบาร์ก็ไม่พบกับปอ  แต่เธอรู้ดีว่าปอมาร้านแล้วเพราะ Camry สีขาวของหนุ่มใหญ่จอดอยู่ข้างๆตึกที่ประจำของเขา
 
“สุขสันต์วันเกิดนะจ๊ะแชร์”  การินยิ้มกว้างพลางยื่นการ์ดอวยพรวันเกิดให้แก่แชร์
“ขอบใจมากนะ การิน  ไม่เจอกันนานเลย  กินเหล้ากัน  ไม่เมาไม่เลิกนะวันนี้”  แชร์ยื่นแก้วเหล้าให้ภัทและการิน
“แกห้ามเมาย่ะ  เพราะฉันจะเมา  แกต้องไปส่งฉัน”  ภัทหันไปโวยวายกับแชร์ทันที
“ครับๆคุณผู้หญิง  เชิญผสมเหล้ากันเลยจ้า” แชร์ยกขวดเหล้ามาให้ภัท
“ภัทเดี๋ยวไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ”  การินเดินออกจากโต๊ะไปจะเดินเข้าห้องน้ำซึ่งมีอ่างล้างมือรวมแต่เธอต้องหยุดชะงักเมื่อ หนุ่มใหญ่เดินออกมาจากห้องน้ำพอดี
 
            ปออึ้งไปครู่สบตาหญิงสาวด้วยสีหน้าเฉยชาเช่นเดิม หญิงสาวใจเต้นระส่ำอีกครั้งมองใบหน้าของปอที่ดูเย็นชากับเธอไม่เคยเปลี่ยน  ปอสะบัดหน้าเดินออกจากห้องน้ำไปอย่างไม่ใยดี พรและเมสนั่งมองเหตุการณ์อย่างลุ้นระทึกอยู่ที่โต๊ะหน้าบาร์  แต่ก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้น
 
[……ทำไมฉันต้องใจเต้นแรงแบบนี้ด้วยนะ  จากที่ไม่ค่อยได้เจอกันเลย  พอมาเจอหน้ากันอีกครั้งรู้สึกทำตัวไม่ถูก  เขาคงยังโกรธเรื่องที่สาดกาแฟ  แต่ก็ช่างเถอะเพราะฉันก็ไม่คิดที่จะขอโทษ  มันน้อยไปด้วยซ้ำกับสิ่งที่เขาทำกับฉัน……..]
 
            การินออกจากห้องน้ำและกลับไปยังโต๊ะวันเกิดของแชร์  ดื่มเหล้าเฮฮาไปกับภัท  แต่เธอก็ยังมีเวลาเหลือบสายตาไปมองยังโต๊ะหน้าบาร์  เธอรับรู้ได้ดีว่าหนุ่มใหญ่มองมาด้วยสีหน้าไม่ดีนัก  เธอแอบหวั่นใจว่าปอจะรู้เรื่องว่าเธอเป็น PR ให้กับ Huffy  ร้านคู่แข่งของ Sway ในอนาคต
 
            เวลาล่วงเข้าไปเกือบเที่ยงคืนลูกค้าเริ่มมากขึ้นจนเริ่มแน่น  ลูกค้าสาวๆลุกขึ้นเต้นกันไปมา  การินหันไปสะดุดกับโต๊ะของสองสาวสุดเซ็กซี่นั่นคือ เจนและเพื่อนของเธอ  เจนเดินเข้าไปหาปอคุยกันอย่างสนิทสนม  และกลับมานั่งโต๊ะใกล้ๆกับโต๊ะของปอ
 
[……ท่าทางน้องเจนจะรักพี่ปอเข้าให้จริงๆ  คงไม่ยอมเลิกง่ายๆ  ยอมทนเหมือนคนอื่นๆ  ยังไงก็ขอให้เจนอย่าต้องพบเจอเรื่องราวร้ายๆเหมือนฉันเลยนะ….]
 
“ไม่ค่อยกินเลยแก  มัวมองอะไรอยู่  มองตาพี่ปออีกล่ะสิ”  ภัทสะกิดแขนหญิงสาวจนการินสะดุ้ง
“ป่าว!ดูน้องเจนน่ะ เด็กใหม่ของพี่ปอ  สงสารน้องเค้า รู้อนาคตเลยว่าจะเป็นไง  ฉันรู้สึกไม่ดีเลยว่ะภัท  ร้อนๆหนาวๆ”  การินยืนกอดอกด้วยความรู้สึกไม่สบายตัว
“จะกลับก่อนมั้ยอ่ะ  ไม่บังคับ”
“เดี๋ยวอยู่อีกสักพักก็ได้  เดี๋ยวดูวงดนตรีวงที่สองจบจะกลับแล้วนะ”
 
            การินเดินแหวกผู้คนที่เริ่มลุกขึ้นเต้นเพื่อจะเดินไปยังห้องน้ำ  เธอบังเอิญเจอกับพร  ซึ่งยืนรอต่อคิวหน้าห้องน้ำ  การินยิ้มเจื่อนๆให้พร  พรยิ้มเล็กๆก่อนจะเอ่ยคำถาม
 
“เป็นไงบ้างแก  หายหน้าไปเลยนะ”
“งานเยอะอ่ะ แล้วก็.....สร้างวีรกรรมไว้  พี่ปอเค้าคงโกรธแย่ก็ไม่อยากมาเจอเค้าสักเท่าไหร่”
“แกก็วู่วาม  พี่ปอเค้าเป็นผู้ใหญ่แล้วนะเว้ย!!  ทำแบบนั้นมันไม่ควร  ฉันรู้เรื่องจากเด็กร้านยังตกใจเลยว่าแกกล้าทำได้ไง ไปสาดกาแฟใส่หน้าเค้าแบบนั้นอ่ะ”
“แล้วทีพี่ปอมามีอะไรกับเพื่อนฉันไม่เห็นมีใครว่าเค้าบ้างอ่ะ”  การินเริ่มอารมณ์ฉุน
“ใคร!!”  พรถามด้วยความอยากรู้
“ช่างเถอะพร  ฉันว่าฉันรู้อะไรมากกว่าที่แกรู้  พี่ปอเค้าไม่บอกเรื่องไม่ดีของเค้าให้น้องๆรู้หรอก  เค้าต้องสร้างภาพให้น้องๆเคารพ”
“ไม่ๆ  พี่ปอบอกฉันทุกเรื่อง  พี่ปอมีอะไรก็ปรึกษาฉันตลอด  ฉันรู้เรื่องแกทุกเรื่องการิน  และฉันก็คิดว่าแกทำผิดซ้ำแล้วซ้ำอีกอ่ะ  ตั้งแต่เรื่องตอง  นี่มาเรื่องแตงกวาอีก  แกก็รู้ว่าแตงกวาเป็นเด็กพี่ปอ แกจะเข้าไปคุยกับน้องเค้าทำไม  กวามันก็งอนพี่ปอไปเลย”
“แตงกวาอ่ะนะ”  การินยิ้มอย่างคนโง่ที่เพิ่งฉลาด  “แตงกวามันร้ายจริงว่ะ  หลอกฉันได้”  การินพึมพำ
“ใช่!!  พี่ปอให้โอกาสแกมากกว่าใครๆ  ยอมแกมากกว่าใคร  สุดท้ายแกก็ทำกับเค้าแบบนี้”
“แกไม่รู้อะไรหรอกพร  พี่ปอไม่เคยสนใจฉันเลย  เค้ามีฉันไว้แค่มีอะไรด้วยไปวันๆ” การินพูดเบาลงเพราะกลัวคนในห้องน้ำแตกตื่น
“การิน  พี่ปอมีผู้หญิงกี่สิบคนแกก็รู้  เค้าไม่จำเป็นต้องแคร์แกเลยเรื่องอย่างว่าอ่ะ  แต่ทำไมเค้าเลือกแก ทำไมเค้าต้องไปรับแกดึกๆทั้งที่เค้าแค่โทร กริ๊งเดียวผู้หญิงอีกนับสิบของเค้าก็มาหาเค้าได้ที่บ้าน  แกไม่คิดจุดนี้บ้างล่ะ  แกทำให้เค้ามีปัญหามาตลอดเค้าก็ให้อภัยแกตลอดมา  แกไม่คิดว่าพี่ปอดีกับแกแค่ไหน  จำไว้นะการิน  คนอย่างพี่ปอถ้าไม่เอาใครจริงๆคือไม่สนใจเลยเว้ย!!  เค้าจะไม่สนใจแม้แต่จะมอง  แต่ทุกวันนี้ฉันยังเห็นพี่ปอมองแกอยู่ตลอดเลยเวลาแกมาที่ร้าน”
 
            หญิงสาวอึ้งไปครู่ สับสนกับความรู้สึกนึกคิดของตัวเองที่ผ่านมากับสิ่งที่พรพูดมันช่างขัดแย้งกันในใจ  เธอไม่เคยมองในมุมที่พรพูดเพราะมันเหมือนการเข้าข้างตัวเองและลบภาพความผิดของปอออกไปจากใจ  การินเรียกความรู้สึกนึกคิดเก่าๆของเธอกลับมา
 
“แต่มันจบแล้วล่ะพร  ฉันกับพี่ปอคงเป็นได้แค่ศรัตรูกันนับจากนี้  ฉันเกลียดเค้า”  การินเผยสายตาอาฆาตรออกมา
“ทำไมต้องไปโกรธพี่ปอขนาดนั้น  ฉันว่าแกนั่นแหละควรโกรธตัวเองที่ทำร้ายพี่ปอ”  พรพูดก่อนจะเดินเข้าห้องน้ำไป  พรหญิงสาวผู้จงรักภักดีต่อหนุ่มใหญ่เถียงขาดใจดิ้นและมีความรู้สึกแย่กับการินในทันที
 
            การินเดินออกจากห้องน้ำด้วยความสับสน เธอยิ่งปวดหัวมากขึ้นๆ  หญิงสาวเดินกลับโต๊ะของแชร์ ต้องแหวกผู้คนที่เริ่มแน่นขนัด
 
“การิน!!”
 
            หญิงสาวหันไปมองต้นเสียง  สาวตัวเล็กผมยาวดัดลอนยื่นแก้วเบียร์มาให้ด้วยสีหน้าแดงระเรื่อบอกอาการเมา
 
“ดื่มหน่อยสิ  นั่งไหนอ่ะเรา”
“การินนั่งหน้าเวทีอ่ะค่ะพี่แพร  พี่แพรมานานรึยังคะ”  การินรับแก้วเบียร์ดื่มตามมารยาท
“สักพักเอง  ไปกินที่อื่นมาก่อนอ่ะ  แล้วขึ้นมาต่อ  อยากมาดูพี่ปอด้วยว่าวันนี้มีสาวๆมาเกาะแกะบ้างรึป่าว”  แพรยิ้มร่ากอดคอการินเต้นอย่างสนิทสนม  หญิงสาวยิ่งทวีความปวดหัวเข้าไปอีกไม่น้อย  แนมเห็นเหตุการณ์ รีบคาบข่าวเข้าไปบอกหนุ่มใหญ่ทันที
 
“พี่ปอ  ยัยการินมันไปตีสนิทพี่แพรด้วย  มันจะทำให้พี่แพรกับพี่ทะเลาะกันแน่ๆเลยอ่ะ” 
 
            แนมพูดน้ำเสียงตื่นเต้น  ภูนั่งอยู่ข้างๆปอฟังแนมและหันมองการินด้วยความคิดถึงเพราะเค้าไม่ได้พบการินนานมาก เพราะภูไม่ค่อยได้เข้าร้าน เขาได้ทำงานกะดึกในสนามบิน
 
“ช่างเถอะ  เค้าอยากทำอะไรก็ปล่อยให้ทำไป”  ปอดื่มเหล้าเข้าไปด้วยสีหน้าโมโห  โดยอยู่ในสายตาของภู
 
            หญิงสาวปลีกตัวจากโต๊ะของแพรกลับมาที่โต๊ะวันเกิดของแชร์  เธอหันมองโต๊ะของเจนน้องร่วมคณะของเธอด้วยใจหวั่น  หากแพรคิดแกล้งเข้าไปกอดปอแล้วน้องเจนจะทำอย่างไร ทันใดนั้นที่การินจับจ้องเจน  เจนก็หันมาเห็นการินพอดี  เจนยิ้มและยกแก้วให้เชิงว่าขอชน  ซึ่งนั่นก็อยู่ในสายตาของปอพอดีเช่นกัน หนุ่มใหญ่เดินเข้าไปหาเจนทันที  การินมองด้วยสีหน้านิ่ง
 
“เจน  ไปสนิทกับการินแล้วเหรอ”  ปอถามเจนด้วยความขุ่นเคืองเพราะกลัวการินจะบอกอะไรแก่เจน
“ป่าวนี่พี่ปอ  ก็แค่พี่คณะเฉยๆอ่ะ ทำไมพี่ปอต้องมาดุเจนด้วยล่ะ  ทำไมเหรอถ้าเจนไปคุยกับพี่การินเจนจะรู้อะไรงั้นเหรอคะ”  เจนแกล้งทำเป็นไม่รู้
“การินมันบ้า  มันชอบสร้างความร้าวฉาน  มันเห็นคนรักกันไม่ได้หรอก  เจนอยากฟังการินพี่ก็ไม่ห้ามหรอกนะแล้วแต่”  ปอทำทีงอนและเดินหงุดหงิดกลับไปที่โต๊ะ  เจนรีบเดินเข้าไปง้อหนุ่มใหญ่  สาวน้อยเจนโอบเอวปอไว้และกระซิบข้างหูอย่างแผ่วเบา
“เจนเชื่อพี่ปอคนเดียวนะ  พี่ปอเชื่อเจนสิ  เจนไม่ฟังใครหรอก  แต่พี่ปอต้องรักเจนคนเดียว”
“เจนก็ต้องเชื่อฟังพี่  พี่รักคนที่เชื่อฟัง”  ปอยิ้มและรีบแกะมือเจนออกเกรงว่าสาวๆคนอื่นจะเห็นรวมถึงแพร
 
            การินยืนมองเหตุการณ์ด้วยความรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจก่อนจะหยิบกระเป๋าบอกลาเพื่อนๆในโต๊ะและเดินออกจากร้าน  ภัทเดินตามออกมาด้วยท่าทางเป็นกังวล
 
“การิน  ไหวป่าวอ่ะ  ให้แชร์ขับรถไปส่งปะ แชร์ขับรถมา”  ภัทฉุดแขนการินไว้
“ไม่เป็นไรหรอกกลับได้ แชร์เจ้าของวันเกิดให้หายตัวได้ไงล่ะ  กลับก่อนนะเจอกันพรุ่งนี้” การินยิ้มเศร้าๆ
“เดี๋ยวพี่ไปส่ง”  ภูเดินออกมาพอดีและยิ้มกว้างอย่างอบอุ่นเช่นเคย
 
..................................................................................................................................
 
            สายลมเบาๆปะทะร่างกายของหญิงสาวจนรู้สึกขนลุกไปทั่วตัว  เธอนั่งซ้อนท้ายมอไซด์ของภูคันเดิมด้วยความรู้สึกซึ้งใจที่ภูอยู่เคียงข้างเธอเสมอในวันที่เธอไม่สบายใจ
 
“การิน  พี่ขออะไรอย่างสิ”  ภูพูดขึ้นพลางชะลอรถเพื่อจะได้คุยกับหญิงสาวได้รู้เรื่อง
“ขอเรื่องอะไรล่ะพี่ภู”
“การินเลิกไปยุ่งเกี่ยวกับพี่ปอเถอะ  รวมถึงพวกผู้หญิงของพี่ปอด้วย  ปล่อยให้พวกเค้าแก้ไขปัญหากันเอง  ยิ่งการินเข้าไปยุ่งเกี่ยวอ่ะ  การินก็จะยิ่งถูกมองไม่ดีนะ”
“พี่ภู  การินไม่ได้อยากไปยุ่งหรอกนะ  แต่พี่ปอเอาการินไปพูดเสียๆหายๆ  การินไม่มีทางจะต่อสู้เพื่อพิสูจน์ตัวเองบ้างเหรอ เค้าไปว่าลับหลังว่าการินบ้า  ไม่ให้ผู้หญิงของเค้ามายุ่งกับการินอ่ะ  การินไม่ยอมหรอกที่ถูกว่าแบบนั้น”  หญิงสาวน้ำตาไหลออกมาอีกครั้งพลางกำมือแน่น
“การินก็รู้พี่ปอเป็นไง  พี่เองก็เอือมๆพี่ปอเหมือนกัน  ช่วงนี้ก็ไม่ค่อยได้คุยกับเค้าเท่าไหร่หรอก แต่ไม่ว่ายังไง  พี่อยากให้การินอยู่ห่างๆพี่ปอไว้ดีที่สุด”
“ห่างแน่ๆ  ต่อจากนี้ไปพี่ปอเป็นศรัตรูกับการินอย่างเต็มตัวแน่พี่ภูไม่ต้องห่วง”
 
            หนุ่มภูคาใจกับสิ่งที่การินพูดแต่ไม่อยากถามต่อเมื่อรู้สึกได้ว่าการินร้องไห้  มอไซด์ของภูมาจอดนิ่งอยู่หน้าหอพักของหญิงสาว
 
“ขอบคุณพี่ภูมากนะคะที่มาส่ง”
“ไม่เป็นไรหรอก  พี่ยังเป็นห่วงการินอยู่เสมอแหละนะ”  ภูยิ้มเศร้าๆก่อนจะขับมอไซด์จากไป 
 
            หญิงสาวยืนมองภูขับมอไซด์จากไปจนไกลลับสายตา  ทั้งที่แต่ก่อนเธอจะรีบเดินขึ้นหอพักไปไม่สนใจภูเลย
 
[……คนที่รักเรา  เรากลับไม่รัก  คนที่ทำร้ายเราแทบขาดใจ  เรากลับรักสุดใจขาดดิ้น  ชีวิตมันช่างโหดร้ายกับฉันเหลือเกิน  ทำไมฉันไม่รักพี่ภู  ทำไมฉันรักเค้าไม่ได้……] 
 
........................................................................................................................................
 
            ตี่  ติ๊ด  ติ๊ด  ตี่  ตะ ติดๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ...............
 
            การินสะดุ้งอย่างผวากลางดึก  เมื่อเสียงโทรศัพท์ดังขึ้นมา  เป็นเบอร์ของเจน  ซึ่งทำเอาการินตาสว่างขึ้นด้วยความสงสัย
 
“ฮัลโหล....ว่าไงเจน”  การินกรอกเสียงงัวเงียเล็กน้อย
“ฮืออออ.....พี่การิน  ฮือออ”  เสียงร้องไห้คร่ำครวญของเจนทำเอาการินดีดตัวลุกจากที่นอนออกไปนอกระเบียงห้องนอนทันที
“เป็นอะไรไปเจน  ร้องทำไม” การินถามน้ำเสียงตื่นเต้น
“ฮือๆๆ เจนโดนตบอ่ะพี่การิน ฮือออ”  หญิงสาวเบิกตากว้างด้วยความตกใจ
“ใครตบอ่ะเจน  แล้วนี่อยู่ไหน”
“คนชื่อแพรอ่ะ  มันตบเจนอ่ะ  มันหาเรื่องเจนก่อนอ่ะพี่  ฮือๆๆ”
“พี่แพรงั้นเหรอ  พี่แพรจะตบเจนทำไมอ่ะ  แล้วเรื่องเป็นไงอ่ะ  เจนเงียบก่อนไม่ต้องร้องแล้วนะ”
“ฮื่อๆๆ ก็แพรลงมาข้างล่างตึก  แพรก็เข้ามาด่าเจน  ว่าเจนไปหาเรื่องเค้า  เจนไม่ได้ทำอะไรเลยนะพี่การิน  เค้ารุมเจนอ่ะ  3 รุม 1 เลยอ่ะ ฮื่อๆ”  เจนเล่าไปพลางร้องไห้สะอึกสะอื้นไปพลาง
“อ่าว!!  แล้วเพื่อนเจนล่ะ”
“เพื่อนเจนโดนเพื่อนนังแพรมันกันไม่ให้เข้ามาช่วย  เจนเจ็บอ่ะพี่”
“พี่ปอไม่มาห้ามเลยเหรอ  เค้าอยู่ในเหตุการณ์รึป่าว”
“ฮื่อออออออออๆๆๆๆๆๆๆๆ....!!!!  พี่ปอไม่สนใจเลย พี่ปอเดินลงมายืนมองแล้วเค้าก็ขึ้นไป  ไม่มาช่วยเจนเลยพี่การิน  พี่ปอใจร้ายมาก”
“มันไม่ช่วยหรอกเจน  เสียภาพพจน์ แล้วนี่อยู่ไหนเนี่ยเราอ่ะ”  การินรู้สึกโกรธปอและเคืองแพรแทนเจนน้องคณะ
“เพื่อนเจนพาเจนกลับมาห้องแล้ว  พี่ปอไม่รับสายเจนเลยอ่ะพี่การิน  โทรไปเท่าไหร่เค้าก็ไม่รับ  พี่ปอไม่สนใจเจน  ฮือออออ......”
“เจนกลับเข้าห้องไปนอนซะนะ  พี่จะโทรไปถามพี่แพรดูซิว่าเกิดอะไรขึ้น”
 
            หญิงสาวโทรหาแพรซึ่งขอเบอร์ไว้เมื่อครั้งที่คุยกันที่ร้านแถวสนามบิน  แพรรับสายเสียงเมามาย
 
“ว่าไงเธอ  น้องการิน”แพรยังคงเสียงระรื่นราวกับไม่ได้มีเรื่องอะไรเกิดขึ้น
“พี่แพรไปตบน้องเจนเหรอคะ”
“อ้อ!!ใช่ๆ  นี่การินรู้ได้ไงอ่ะ”
“เจนโทรมาเล่าให้การินฟังค่ะ  พี่ไปตบน้องมันทำไมอ่ะคะ” การินมีน้ำเสียงขุ่นเคือง
“ก็มันหาเรื่องพี่ก่อน  มันมาพ่นควันบุหรี่ใส่หน้าเพื่อนพี่  แล้วมาชี้หน้าถามว่าพี่เป็นใคร  ไม่เคยมีใครมาชี้หน้าว่าพี่แบบนี้เลยนะแก  ฉันทนไม่ไหวก็เลยตามลงไปตบมันข้างล่าง  คนอย่างพี่ไม่เคยหาเรื่องใครก่อนทั้งนั้นอ่ะ  แต่นังนี่เป็นใครมาจากไหนชี้หน้าด่าพี่”
“น้องพ่นควันใส่เหรอคะ  โอ๊ย!!  ทำไมเจนทำแบบนั้นล่ะ  เห็นเจนมันว่ามันไม่ได้ทำอะไร”
“ไม่ทำอะไรล่ะ  เด็กร้านก็เห็น  ไอเตมอ่ะ  ไปถามมันได้เลยมันยังห้ามพี่อยู่เลยตอนที่พี่ออกไปสูบบุหรี่หน้าร้านอ่ะ  แล้วมันมาพ่นควันใส่หน้าเพื่อนพี่  ใครจะไปทนได้”
“พี่ปอเค้าไม่มาห้ามเลยเหรอพี่”
“โอ๊ยย!!  ก็ให้เมสมาลากพี่ให้กลับขึ้นร้าน  พี่ปอมันตะคอกพี่ว่า แพรขึ้นร้านเดี๋ยวนี้  คิดว่าพี่ต้องกลัวเหรอพี่ยิ่งตบนังเจนมันเข้าให้น่ะสิ  อ้อ!!!  พี่ไม่ได้ตบแย่งพี่ปอด้วยการิน  พี่ตบเพราะว่าหมั่นไส้ที่มาชี้หน้าพี่  อายุก็น้อยกว่าจะมาแรงใส่  เด็กพี่ปอหลายคนพี่ยังไม่เคยไปตบเลย  อย่างกับแบงเกือบตบหลายรอบแล้ว  แต่พี่ก็ไม่ทำ  เพราะพี่โตแล้วคงไม่ต้องใช้กำลังตัดสินปัญหาหรอก  แต่ครั้งนี้สุดๆแล้ว  พี่ตะโกนบอกนังเจนด้วยนะว่า  อยากได้พี่ปอนักก็เอาไปเลยยกให้  อยากได้มากก็เอาไป  พี่มีเยอะแยะ  พี่ปอฟังแล้วเดินขึ้นตึกไปเลย  มันไม่กล้ามาทำอะไรพี่หรอกพี่ปออ่ะ”
“เห้อออ!!!  ใจเย็นนะพี่แพร  การินขอโทษแทนเจนด้วย  การินไม่รู้ว่าอะไรเป็นไงแต่การินก็ขอโทษพี่แทนน้องคณะการินด้วยแล้วกัน”
“พี่ไม่รับ  การินไม่ต้องขอโทษแทนหรอก  การินไม่เกี่ยว  ให้นังเจนมันมากราบเท้าฉันถึงจะยอม พี่ถืออ่ะเรื่องมาชี้หน้าด่า  แม่พี่ยังไม่เคยทำกับพี่แบบนี้เลย”
“ค่ะๆ  เอาเป็นว่าจบๆกันไปนะพี่  การินก็ไม่รู้ว่าจะเป็นแบบนี้”
“ไม่เห็นเป็นไรเลย  พี่ไม่แคร์พี่ปอหรอก  แหม!!!  ทำมาเป็นตะคอกใส่พี่  ดีใจมากสิที่มีหญิงแย่งตบมันอ่ะ  พี่บอกได้เลยว่าพี่ตบเจนเพราะเรื่องอื่นไม่ใช่เพราะหึงพี่ปอเลย”
“แล้วนี่พี่แพรอยู่ไหนคะ”
“กลับมาคอนโดแล้วล่ะ  จะนอนแล้วสบายใจได้ลงมือลงไม้กับพวกเด็กต่ำๆซะบ้าง  การินนอนเถอะพี่นอนแล้วล่ะ”
 
            การินเริ่มสับสนว่าที่แท้จริงใครผิดใครถูก  แต่จากที่ฟังๆดู  แพรไม่น่าจะโกหกเธอ  เพราะแพรค่อนข้างจะพูดตรงๆและโผงผาง  การินเริ่มหวั่นใจว่าเจนจะเป็นคนที่ไม่พูดความจริง
 
..................................................................................................................................
 
            สายของอีกวัน  การินตื่นขึ้นมาด้วยใจที่เป็นกังวลเรื่องเจน  เธอเป็นห่วงจิตใจเจนซึ่งได้รับความกระทบกระเทือนมากกว่าร่างกายที่โดนแพรทำร้าย  แต่เธอถูกปอเมินใส่มันแย่ยิ่งกว่าการเจ็บปวดทางร่างกายเสียอีก
 
“ฮัลโหล  เจน  เป็นไงบ้าง”  การินโทรหาเจนในเวลาเกือบเที่ยงของอีกวัน
“ไม่เป็นอะไรแล้วพี่การิน”
“พี่คุยกับพี่แพรแล้วนะ  พี่แพรบอกว่าเราไปพ่นควันบุหรี่ใส่เพื่อนเค้าแล้วชี้หน้าด่าเค้า  จริงรึป่าว”
“ไม่อ่ะ เจนเมา  เจนจำไม่ได้  ก็เจนถ่ายรูปเล่นที่โต๊ะกับพี่ปอแล้วเพื่อนของเจนอยู่ดีๆ  แพรก็โผล่มาจากไหนก็ไม่รู้เข้ามาคล้องคอกอดพี่ปออ่ะ  เค้ามาหาเรื่องเจนก่อนนะพี่”
“พี่แพร  ไม่ใช่ใครก็ไม่รู้  เจนจำที่พี่เล่าได้ปะ ว่าพี่แพรคบกับพี่ปอและคิดว่าตัวเองสำคัญอ่ะ  คือเค้าคบกันมา 3 ปีกว่าแล้ว  ถึงจะคบๆเลิกๆก็เถอะ  พี่แพรต้องทนอะไรมามากเหมือนกัน  อีกอย่างพี่แพรก็แก่กว่าเจน  เจนไม่ควรไปทำแบบนั้นนะพี่ว่า”
“พี่เข้าข้างแพรเหรอ”  เจนเริ่มมีน้ำเสียงก้าวร้าว
“เจน!!!  พี่ไม่ได้เข้าข้างใครทั้งนั้น  พี่อยู่ตรงกลาง  พี่พยายามเคลียร์ให้ทุกอย่างจบ  ทำไมอ่ะ  ผู้หญิงของพี่ปอต้องมาทะเลาะกันทั้งที่ควรจะเห็นใจกันไม่ใช่เหรอ  โดนหลอกเหมือนกันอ่ะ”
“ใครจะเป็นแม่พระอย่างพี่ล่ะ  เจนไม่ยอมหรอก  ใครร้ายมาเจนก็ร้ายกลับ”
“แล้วพี่ปอโทรมาคุยมั้ย”
“โทรมาเคลียร์กันแล้ว  ไม่มีอะไรแล้วล่ะพี่  เจนขอไปอาบน้ำก่อนนะมีเรียนบ่าย  เดี๋ยวไม่ทัน”
 
            เจนวางสายไปดื้อๆ  ทำเอาการินรู้สึกแย่กับเจนขึ้นมาทันที  ทั้งที่เธออุตส่าห์เป็นห่วงแต่เจนกลับแสดงอาการไม่เคารพออกมาโดยที่เธอคิดว่า  มาจากการที่ปอเป่าหูเจนแน่นอน  การินจึงโทรไปหาแพรเพื่อถามไถ่ว่าปอได้โทรมาเคลียร์เช่นเดียวกับเจนหรือไม่
 
“พี่แพรเป็นไงบ้าง  พี่ปอโทรมาเคลียร์รึป่าว การินโทรไปหาเจน  เจนบอกว่าเคลียร์กับพี่ปอแล้วล่ะ”
“โทรมาสิ  ด่าพี่ชุดใหญ่เลยว่าพี่ไปตบเจนทำไม  มีโทษการินด้วยนะ  ว่าเป็นแผนของการิน  การินตั้งใจทำให้พี่กับเจนตบกัน  พี่ก็ขำใหญ่พี่บอกไม่เกี่ยวกับการินเลย  เค้าก็บอกอีกว่าเนี่ยการินเคยจะทำให้ตองกับแบงตบกันแต่ไม่สำเร็จ  เค้าบอกอีกว่าดูสิปกติการินมันจะอยู่จนร้านปิดวันนี้มันกลับไปก่อน  รอให้พี่กับเจนตบกันเพราะวางแผนไว้แล้ว  พี่ก็ว่าไม่ใช่เลย  ไม่เกี่ยวกับการินเลยเหอะ  ยิ่งพี่ฟังพี่ยิ่งเอือมเลยเธอ”
“มันว่าการินขนาดนั้นเลยเหรอคะพี่แพร  การินเนี่ยนะวางแผนให้พี่ตบกับเจน ที่การินกลับก่อนอ่ะ  การินไม่สบายค่ะ  ตัวร้อนจะแย่  เค้าเอาสมองส่วนไหนคิดอ่ะพี่  นี่เหรอความคิดของผู้ใหญ่  บ้าที่สุดเลยอ่ะ”
“ไม่ต้องใส่ใจหรอก  พี่รู้ทันหมดแล้ว  พี่ปอก็ว่าพี่ต่างๆนานา  พี่ก็บอกว่าพี่ปอจะเลือกใครระหว่างพี่กับเจน  พี่ปอบอกว่าไม่เลือกใครทั้งนั้น  พี่ก็บอกไปว่าไม่เลือกก็เลิกกับพี่ไปเลยไม่อยากจะคบกับคนไม่รู้จักพอ”
“ก็ดีแล้วค่ะพี่  แต่การินคิดว่าพี่ปอต้องไปใส่ไฟถึงการินแย่ๆให้เจนฟังแน่ๆเลยอ่ะ  การินรู้สึกได้ว่าเจนคุยแปลกๆไป”
“การินฟังพี่ พี่หวังดีกับเรานะ  พี่ว่าการินอย่าไปคุยไปบอกอะไรให้เจนมันฟังเลย  เจนมันบอกพี่ปอหมดทุกอย่าง  พี่ปอบอกพี่ว่าเจนเอาข้อความใน Facebook ที่การินคุยกับเจนให้พี่ปออ่านด้วย  เจนมันไม่เข้าข้างการินหรอก  ตอนนี้การินผิดทุกอย่าง  ทำดีไปก็เท่านั้นเดี๋ยวก็จะกลายเป็นหมาหัวเน่าเอา”
“บ้าชะมัดเลยอ่ะ  นี่การินไว้ใจคนผิดไปจริงๆ  ดี!! อยากจะโง่ดักดานกับผู้ชายคนนี้ก็เชิญเลย  การินจะไม่ยุ่งกับเจนอีกแล้ว  คนเค้าอุตส่าห์เตือนด้วยความหวังดีสุดท้ายแล้วก็ไม่มีประโยชน์  คงเป็นกรรมของน้องเค้าล่ะค่ะ”
“พี่ปอบอกด้วยนะ  ว่าแพรเลือกข้างมาเลยดีกว่าว่าจะเลือกใครระหว่างเค้ากับการิน  พี่บอกพี่ไม่เลือกไม่ฟังใครทั้งนั้น  พี่เชื่อตัวพี่เองเท่านั้น  แบบพี่น่าจะรู้จักการินตั้งนาน  พี่จะได้ไม่ต้องมาเสียเวลาแบบนี้อ่ะ  พี่รับไม่ได้  พี่ขยะแขยง  พี่เกลียดพี่แค้นจริงๆการิน”
“การินไม่ได้อยากให้พี่มาเกลียดมาแค้นพี่ปอแบบการินหรอกนะ  แต่ใครเจอแบบนี้ไม่แค้นก็บ้าแล้วล่ะพี่”
“พี่แค้นมากๆอ่ะ  บล๊อกเอ็มพี่ด้วยเนี่ย”
“พี่ปอคงจะกดดันให้พี่เลิกคุยกับการินน่ะค่ะ”
“กดดันก็กดไปเลย  พี่ไม่สนใจอยู่แล้ว  อยากทำอะไรก็ทำไปเลย”
“แต่การินโมโหมากอ่ะ  ที่มาหาว่าการินเป็นคนทำให้พี่กับเจนตบกันอ่ะพี่แพร  การินไม่ได้ทำอ่ะ  คอยดูนะการินจะไปคุยให้รู้เรื่องเลย”
“ไปเลย  อยากจะคุยจะถามอะไรไปเลย  พี่ก็อยากรู้ว่าพี่ปอจะตอบว่าไง  เอาชื่อพี่ไปอ้างก็ได้  พี่เลิกกับเค้าไปแล้วพี่ไม่สนใจอะไรแล้ว  ฝากบอกด้วยว่าพี่แพรอ่ะไม่เคยรักพี่ปอเลย  พี่มีคนที่พี่รักอยู่แล้ว  ที่พี่เคยตบหน้าพี่ปออ่ะ  พี่ไม่ร้องไห้สักหยด  เพราะอะไรล่ะ  เพราะพี่ไม่เคยรักเลยต่างหากล่ะ  ฝากบอกด้วยนะ”
“ถ้าการินได้ไปคุยนะพี่  แต่การินคงไม่อยากไปเหยียบที่ร้านนั้นอีกแล้ว  วันดีคืนดีอาจโดนยัดข้อหามียาบ้าในครอบครองไม่รู้ตัวก็ได้  วันนี้ยังโดนข้อหาอยู่เบื้องหลังเรื่องพี่ตบกับเจนเลย”
“ไปคุยไปเคลียร์เลย  เอาหนักๆ  พี่รับอะไรไม่ได้อีกแล้ว  จากที่พี่คุยกับการินอ่ะ  พี่ก็ไปถามกอย  กอยมันเล่าให้พี่ฟังหมดเลย  พี่ตาสว่างขึ้นเยอะเลย  กอยน่าสงสารมากอ่ะ  กอยบอกพี่ว่า นี่ขนาดกอยเลือกจะเดินมาทางที่ดีกว่า  พี่ปอมันยังมาว่ากอยหนีตามผู้ชายเลย”
“เลวไม่มีที่สิ้นสุด  ไม่เคยมองว่าการกระทำของตัวเองผิดเลยอ่ะ  สงสารพี่กอยขนาดดีกับพี่ปอแทบตายยังโดนด่าลับหลัง  แล้วนับประสาอะไรกับการิน  จะไปเหลือเหรอ”
“แต่คนที่น่าสงสารกว่ากอยมีอีกนะการิน”
“ใครเหรอคะ!!”
“คนที่ชื่อ แตน คนที่พี่ปอรักที่สุดอ่ะ  อยู่ต่างประเทศตอนนี้อ่ะ  ไม่เคยรู้เลยว่าพี่ปอเป็นไง มีเด็กกี่คนอ่ะ  น่าสงสารกว่ากอยอีกนะ  เค้าเป็นรุ่นพี่พี่อีก  แล้วเป็นคนที่พี่ปอวางแผนจะแต่งงานด้วยนะ แตนเนี่ย”
“พี่แตนคงจะทำกรรมมาเยอะอ่ะพี่  แล้ววันนึงพี่แตนก็จะรับรู้เรื่องทั้งหมดเอง  ความลับไม่มีในโลกหรอก”
“ไม่รู้สึกขยะแขยงบ้างเหรอ  พี่นี่ทั้งเกลียดทั้งแค้นเลยจะบอกให้  โทรมาวีนพี่เข้าข้างเจนสุดฤทธิ์อ่ะ  ตะคอกใส่พี่โมโหใส่พี่”
“เค้าแบบนี้แหละ  เถียงไม่ได้ก็โมโหไว้ก่อน  การินจะต้องลากเจนไปคุยให้ได้เลยว่าการินไม่ได้อยู่เบื้องหลังเรื่องนี้  การินไม่กลัวหรอกว่าความจริงเป็นไง  คนที่กลัวความจริงก็ คือ พี่ปอนั่นแหละ  กลัวจนตัวสั่นอ่ะ”
“ ถึงไปคุยนะ พี่ว่ายิ่งต่อความยาวสาวความยืด  เค้าเป็นคนไม่ยอมรับความจริงอยู่แล้วล่ะ  ความผิดตกที่การินคนเดียวตอนนี้อ่ะ พี่กับเพื่อนพี่ปฏิภานเลยว่าจะไม่ไปเหยียบ Sway อีกแล้ว  ไม่อยากให้เสนียดติดเท้า”
“การินก็ไม่อยากไปเท่าไหร่หรอกค่ะ  ร้าน Huffy กำลังจะเปิดแล้วการินคงไม่ไปเหยียบอีกหลังจากที่Huffy เปิด”
“ดีแล้ว พี่ก็จะไม่ไปอีกเลย  เพื่อนพี่อ่ะเกลียดพี่ปอทุกคน พี่ล่ะโมโหมากเรื่องนี้  พี่ปอถามพี่ด้วยนะว่าพี่คุยกับการินทำไม  พี่ก็ตอบเค้าไปว่าก็พี่อยากรู้ว่าใครที่มันตอแหล!!!  คนไหนกันแน่  พี่ก็รู้แล้ว ใช่ว่าพี่โง่ตามเค้าไม่ทันสักหน่อย  พี่ปอมันก็โวยวายว่าแพรจะเอาอย่างนี้ใช่มั้ย พี่ก็บอกเอาแบบนี้แหละพี่ก็กดตัดสายทิ้งไปเลย  พี่แค้นสุดๆอ่ะควบคุมตัวเองไม่ได้เลยเมื่อคืน”
“ทุกคนเจอแบบเดียวกันหมดพี่  ทะเลาะกันแล้วจบที่พี่ปอบอกจะเอาอย่างนี้ใช่มั้ย  การินคุยกับเด็กพี่ปอคนไหนก็เจอมาแบบนี้  เหมือนฉายหนังซ้ำๆอ่ะ  ฟังแล้วเหนื่อยใจแทนผู้หญิงทุกคน  พี่แพรสรุปเรื่องเมื่อคืนพี่แพรตบเจนเพราะอะไรนะคะ”
“ไปบอกเลยว่าที่พี่ตบเจนอ่ะไม่เกี่ยวกับเรื่องพี่ปอเลย  ถ้าเจนไม่พ่นควันบุหรี่ใส่หน้าเพื่อนพี่แล้วชี้หน้าถามพี่ว่าพวกพี่เป็นใครมันจะไม่โดนตบเลย  ถ้าถามว่าตบเพราะพี่ปอเป็นไปไม่ได้หรอก  ขนาดแบงเคยมากวนโต๊ะพี่  พี่ยังไม่เคยตบกับแบงเลย  ไม่ต้องมาประกาศศักดาหรอกนะว่ามีผู้หญิงมาตบแย่งกันอ่ะ  เอาไปเลยพี่ไม่เอาหรอกใครอยากได้ก็เอาไปเลย  พี่ปอไม่ใช่ของๆใคร  ไม่มีผู้หญิงคนไหนเอาเค้าอยู่หรอก  พี่กราบเท้าได้เลยถ้าคนไหนเอาเค้าอยู่ได้อ่ะ”
“จริงค่ะพี่  การินก็อยากรู้ว่าผู้หญิงคนนั้นจะเป็นใครที่เอาพี่ปออยู่ได้”
“ผู้หญิงคนนั้นอ่ะ  คุณไม่ต้องแบบใฝ่ฝันหรือไม่ต้องแบบฝันหวานหรอกนะที่ได้แต่งงานกับพี่ปอ  อย่าคิดว่าเป็นผู้หญิงที่โชคดีที่สุด  แต่คุณกำลังตกนรกทั้งเป็น  พี่พูดตรงๆเลย”
“แล้วเรามาดูกันค่ะ  ว่าผู้หญิงผู้โชคร้ายคนนั้นจะเป็นใคร”
 
            การินวางสายจากแพรด้วยความหงุดหงิด  ความแค้นเคืองที่มีในใจเริ่มพุ่งขึ้นอย่างฉุดไม่อยู่  ความรู้สึกอาลัยรักของหญิงสาวจางหายไปเรื่อยๆจนเธอลืมไปแล้วว่ามันเคยรู้สึกอย่างไร
 
[……ไหงกลายเป็นว่าเราเป็นคนผิดซะงั้น  ผิดโดยไม่รู้ตัว  ทั้งที่พยายามไกล่เกลี่ยด้วยซ้ำ  คนผิดที่แท้จริงก็ คือ พี่ปอนั่นแหละที่ทำให้ผู้หญิงต้องเขม่นกันเอง  ยังมีหน้ามาโทษฉันว่าฉันวางแผนการให้พี่แพรกับน้องเจนตบกัน  จะบ้ารึไงผู้ชายคนนี้  ฉันไม่ยอมหรอก  จะมาหาว่าฉันผิดได้ไง  โยนความผิดให้กันดื้อๆ……]
 
.........................................................................................................................................
  

ข้อความ :
จากคุณ * :
 

หน้าที่ 1 จาก 1 หน้า
แสดง เรื่อง
ความคิดเห็นที่ 1
เอ้า โดนเข้าใจผิดอีกแล้ว สู้ๆจ้าการิน
จากคุณ yume15/(yume15) อัพเดตเมื่อ 29/11/2554 12:32:54
หน้าที่ 1 จาก 1 หน้า
แสดง เรื่อง
 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 132 ท่าน