Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  






 
อ่านเรื่อง
Touch My Heart ลิ้มรสสัมผัสรักหัวใจนายจอมหยิ่ง
Nickle
:: Ground 14 ::
16
27/11/2554 22:41:31
784
เนื้อเรื่อง
[ Tip :: Bank ]
หลังจากนั้นผมก็เดินออกมา ทุกคนจ้องผมเป็นตาเดียวกัน ผมก็เดินเลี่ยงไปอยู่คนเดียวข้างนอก เผื่ออะไร ๆ จะดีขึ้น แต่มีคนตามผมมา ซึ่งเป็นพี่ชายของเธอนั่นเอง ซึ่งคน ๆ นั้นเป็นคนที่ขัดขวางกผมทุกอย่างเพื่อไม่ให้เจอกับรถเก๋ง..
"นี่นาย"
"มีอะไร"
"แกรักน้องฉันใช่มั้ยวะ"
"ฉันเปล่าสักหน่อย"
"งั้นอย่ามายุ่งกับน้องฉันอีกแล้วกันล่ะ เดี๋ยวฉันจะบอกน้องฉันอำลาวงการสักที"
"..." ถ้าผมพูดออกไปข่าวจะไม่ใหญ่ใช่มั้ย ถ้าผมพูดออกไปพี่ของเธอจะให้ผมคบกับเธอหรือเปล่า ถ้าผม... "รักครับ ฉันรักรถเก๋ง!!"
"หึ! พูดออกมาได้สักทีนะ จริง ๆ ฉันก็รู้แล้วล่ะว่าแกชอบน้องฉัน" พี่ชายคนนั้นเดินเขามาใกล้ ๆ ผม "แต่แกไม่กล้าพูดกับฉัน กลัวฉันต่อยแกรึไง ฉันขอแค่ไม่ทำให้น้องสาวฉันเสียใจก็พอ"
"..."
"ยินดีที่ได้รู้จัก ผม ซิงค์ พี่ชายคนโตของบ้าน"
"ผมแบงค์ครับ"
ทำไมมันง่ายจังวะ?!
หลังจากที่ซิงค์เดินออกไป นักข่าวก็ลุมถามคำถามผมเรื่องที่พูดไปเมื่อกี้จริงหรือเปล่า ผมจะตอบยังไงดีล่ะ ผมตอบไปตรง ๆ ผมก็เสียศักดิ์ศรีสิบอกรักผู้หญิงก่อน ถ้าผมหน้าแตกขึ้นมาทำไงล่ะ ผมต้องบอกว่าไม่ได้ชอบ
"ป่าวครับ ไม่ได้ชอบครับ"
"แล้วที่พูดมาเมื่อกี้นี้หมายความว่ายังไงคะ"
"ไม่มีอะไรหรอกครับ มาปรึกษา...เรื่องหัวใจเฉย ๆ น่ะครับ"
"แล้วตอนนี้คุณรถเก๋งเป็นยังไงบ้างคะ"
"... ผมไม่รู้..."
คำพูดของนักข่าวทำให้ผมชะงักแล้ววิ่งไปที่ห้องICU ตอนนี้เธอจะเป็นยังไงบ้างล่ะ ผมเข้าดูว่าเธอตื่นขึ้นมายัง เห็นเพียงร่างที่นิ่งสงบนอนอยู่บนเตียง กี่ครั้งแล้วที่เห็นเธอนอนนิ่งอยู่บนเตียง ทุกคนอยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตา นักข่าวก็อยู่ด้านนอก มีตำรวจช่วยคุ้มกัน ส่วนคนที่อยู่ในเหตุการณ์ก็ไปให้ปากคำกับตำรวจ และผมก็ให้เป็นคนสุดท้าย หลังจากทุก ๆ คนแยกย้ายกลับไปหมดเหลือเพียงซิงค์กับพี่ชายคนรองของเธอเฝ้าอยู่ ผมก็นั่งอยู่บนโซฟาอย่างเงียบ ๆ ไม่กล้าพูดอะไรออกมา
"วันนี้ฉันจะให้แกเฝ้ารถเก๋ง" ซิงค์ชี้มาทางผม
"ผมเหรอ"
"ก็แกดิวะ คนที่ทำให้น้องฉันเจ็บตัว"
"..."
พอซิงค์พูดจบก็เดินกลับไปกับชายของเธออีกคน ผมก็นั่งเฝ้าทั้งชุดที่เปื้อนเลือดของเธอ ผมไม่คิดนะว่ามันจะสกปรก ผมนั่งมองเธออย่างมีความหวังว่าเธอเมื่อไหร่จะตื่นขึ้นมาคุยด้วย ผมเดินไปล้างหน้าให้มันสดชื่นขึ้นแล้วมานอนที่โซฟาของโรงพยาบาล
"ใครกันที่ทำแบบนี้..."
"น้าม...หิวน้ำ" เสียงลมปากราวกระซิบข้างหูทำให้ผมสปริงตัวขึ้นแล้วไปดูเธอที่หลับไม่ได้สติ "น้ำ..."
ผมเทน้ำใส่แก้วแล้วเอาหลอดให้เธอดูดกินเอา แต่ว่าเธอสำลักออกมาผมเลยต้องหาช้อนป้อนทีละคำให้ รู้มั้ยว่าเธอเป็นคนแรกที่ผมทำให้เลยนะ เพราะผมไม่เคยทำอะไรให้ใคร อย่าสงสัยไปเลยว่านิกเกิลรักแรกของผม ผมเคยทำให้หรือเปล่า ผมไม่เคยเห็นเธอเข้าโรงพยาบาลเลยด้วยซ้ำไป ถ้าเข้านะผมก็ให้พี่บอลต์ไปดูแลแทนผม ผมรักเขาแต่ไม่เคยทำอะไรให้เขาเลย จนสุดท้ายก็ทิ้งผมไป...
ผมป้อนน้ำจนเธอไม่กินแล้วก็ส่ายหน้าไปมาน้ำก็หกเลอะเทอะไปหมด ผมดึงเอากระดาษทิชชูมาเช็ดปากให้เรียบร้อย หัวใจผมเต้นแรงมาก แก้มอมชมพู ริมฝีปากสีชมพูธรรมชาติ ผมยาวสลวย ผมก็ยังไม่รู้ว่าผมตกหลุดรักของยัยนั่นเข้าไปเมื่อไหร่ ก่อนนอนผมจูบหน้าผากของเธอ เธอทำให้ผมกล้ารักใครสักคน โดยที่ไม่กลัวอกหักซ้ำสอง
"ฝันดีนะ..."
[ Tip :: Rodkeng ]
หลังจากที่ฉันตื่นขึ้นมา ก็ได้มาอยู่ที่โรงพยาบาล คนที่นอนบนโซฟาคน ๆ นั้นคือแบงค์หรอ เขาเคยลดตัวมานอนโซฟาของโรงพยาบาลหรอ ฉันไม่เคยคิดมาก่อนเลยนะ ฉันเริ่มที่จะขยับตัวให้ตัวเองนั่งได้ แต่มันเจ็บจี๊ด ๆ ที่หลัง เลยเผลอร้องออกมา
"โอ๊ย!"
มันทำให้คนที่นอนอยู่บนโซฟาตื่นขึ้นมา พร้อมอาการคนที่นอนไม่เต็มอิ่ม หันมาที่ด้านฉันทันทีที่สปริงตัวขึ้นมา ส่วนฉันก็นอนลงตามเดิม เขาเดินเข้ามาใกล้ สังเกตดูว่าฉันเป็นอะรไรหรือเปล่า เขานอนเฝ้าฉันทั้งคืนเลยหรอเนี่ย โดนพี่ฉันบังคับหรือเปล่าล่ะทีนี้ 
"เป็นอะไรหรือเปล่า"
"ไม่เป็นอะไรแล้ว นายกลับไปเถอะ"
"พอตื่นขึ้นมาก็ทำปากเก่งเลยนะ ทำไมเธอไล่ฉันกลับ ฉันก็ไม่อยากอยู่นักหรอก"
"ถ้างั้นนายก็ไปซะสิ!"
"..."
"ไม่ไป ฉันไปเอง"
ฉันพยายามลุกขึ้นจากเตียงเพื่อเดินออกไป แต่ฉันลุกไม่ได้เพราะบาดแผลที่ถูกยิงเมื่อวานนี้ล่ะมั้ง หลังจากถ่ายละครสั้นเสร็จ เขาเข้ามาพยุงตัวฉันลงนอน หน้าของเราจะชนกันอยู่แล้ว -///- มันทำให้ฉันหายใจไม่ออก หน้าของเขาแดงก่ำจนหยุดการกระทำทั้งหมด เราสองคนมองตากันแล้วสัมผัสได้ถึงบางอย่างที่เขาไม่เคยบอกฉันเลย มันคืออะไร
"ให้มันน้อย ๆ หน่อยเถอะแบงค์"
"ไปขัดจังหวะเขาทำไมล่ะ"
"ไม่ได้เว่ย เดี๋ยวมันเกินเลย" พี่ซิงค์หันไปหาเขา "แกมานี่กับฉัน"
"..."
เขาก็เดินตามพี่ฉันไป ส่วนฉันไม่มีอะไรทำเลยเปิดโทรทัศน์ดู ไปเจอข่าวบันเทิงเข้าพอดี เห็นเขากำลังให้สัมภาษณ์กับพวกพี่ ๆ นักข่าว ฉันก็นอนดูไปเรื่อยเปื่อย ในเมื่ออยู่โรงพยาบาล แล้วพี่คาร์บอนก็ไม่อยากให้ฉันดูข่าวบันเทิงของหมอนั่นด้วย อะไรน่ะ คำที่เขาให้สัมภาษณ์ทำให้ฉันตัดสินใจจะไปให้ไกลเขา ไกลให้มากที่สุด คำ ๆ นั้น คือ...
"ไม่ใช่เรื่องจริงครับ ผมไม่ได้รักเธอเลย ซ้อมบทน่ะครับ"
มันทำให้ผมไม่อยากเจอหน้าเขาอีก พี่คาร์บอนก็หันมาส่ายหน้าให้ ฉันขอร้องพี่คาร์บอนให้พาฉันกลับบ้านหลังจากที่ดูข่าวจบ แต่พี่คาร์บอนห้ามไม่ให้กลับ บอกว่าฉันยังไม่หายดี ไม่นานพี่ซิงค์ก็เดินเข้ามาพร้อมกับแบงค์ ฉันเลยเปลี่ยนเป้าหมายมาขอร้องพี่ซิงค์แทน แต่ยังไม่ทันที่ฉันจะขอ พี่ซิงค์ก็...
"ไป รถเก๋งกลับบ้าน"
พี่คาร์บอนพยุงตัวฉันให้ลุกขึ้นมานั่งบนรถเข๊นพี่ซิงค์ก็เดินไปปิดโทรทัศน์ที่เปิดทิ้งไว้ พี่ซิงค์เป็นคนเข็นรถไปที่รถฮอนด้าไม่หรูหราแต่ใช้ได้ พี่คาร์บอนขับรถส่งฉันกลับบ้าน พอถึงบ้านพี่คาร์บอนก็พยุงตัวฉันขึ้นห้องนอนไปเลย ฉันอยู่เงียบ ๆ คนเดียว
ปิ๊บ ๆ
'Private Number'
"ขอเชิญท่านมางานแต่งงานของ แบงค์ กับ นิกเกิล ด้วยนะคะ"
งานแต่งงาน... ฉัน...ไม่อยากเจอเขาอีก แต่งานละครสั้น อดใจรออีกนิดเดียว ฉันจะรอดพ้นแล้ว อีกเดือนเดียวเท่านั้น แค่ 1 เดือน น้ำตาก็เริ่มไหลรินออกมา ทำไมฉันถึงเสียน้ำตาเพราะเขา
หากเธอคือความฝัน อยากกลับไปในฝัน~
'Bank'
"ฮัลโหล..."
(เธอเป็นยังไงบ้าง)
"ดีขึ้้นแล้ว แล้วนายโทรมามีอะไรหรือเปล่า"
(เปล่า... ไม่มีอะไรหรอก)
"งั้นแค่นี้ก่อนนะ..."
ฉันได้แต่นอนอยู่บ้านเป็นเวลา 1 สัปดาห์ก็หาย เพราะร่างกายฉันแข็งแรงและต้องถ่ายละครเรื่องนี้ให้เสร็จ เวลาที่ฉันกับเขาอยู่ด้วยกันฉันก็จะเจ็บปวด เพราะเมื่อวันก่อนได้รับข้อความว่าเขาจะแต่งงาน มันยิ่งทำให้ฉันพยายามอยู่ห่างจากเขาให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ เพราะละครที่ต้องถ่ายทำกันน่ะสิ มันทำให้ฉันต้องอยู่ใกล้เขา แต่ก็เอาเถอะ ฉันก็ไม่ได้คุยอะไรกับเขามานานมากแล้วเหมือนกัน ฉันจะรีบทำงานให้เสร็จแล้วเข้าร่วมงานแต่งงานของเขา แล้วหลังจากนั้นฉันก็จะออกจากชีวิตเขาสักที ไม่ต้องทนเจ็บปวดเพื่อกินน้ำใต้ศอกของใครอีก
"ยินดีด้วยนะ"
"ยินดีเรื่องอะไรล่ะ"
"ที่นายจะแต่งงานกับนิกเกิลน่ะ ยินดีด้วยนะ - -"
"..."
อยู่ ๆ เขาก็เงียบไป ฉันก็เดินไปที่รถ แล้วสตาร์ทรถกลับบ้าน แต่มีคนมีดึงกุญแจรถฉันออกไป เขาจะทำอะไรกันแน่เนี่ย ฉันชักจะไม่เข้าใจคนบ้า ๆ อย่างเขาละนะ เขาเปิดประตูรถออกแล้วดึงตัวฉันลงมาจากรถ
"นายจะทำอะไร เอากุญแจคืนมานะ ฉันจะกลับบ้าน"
"ฉันไม่ให้ เธอต้องไปกับฉัน"
"ไม่ไป ปล่อยฉันนะ!"
"ไม่ปล่อย!"
น้ำตาของฉันก็เริ่มไหลออกมา เขากำลังทำให้ฉันเจ็บ งานแต่งงานก็จะมีขึ้นในไม่ช้านี้แล้ว ทำไมยังจะมายุ่งกับฉันอีก... T^T
 
ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 300 ท่าน