Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  






 
อ่านเรื่อง
เลห์รัก เงาหัวใจ
รัตติกาลสีชมพู
ตอนที่ 6 เธอไม่เคยเอารักไปจากหัวใจ
7
27/11/2554 14:00:52
431
เนื้อเรื่อง
 ตอนที่ 6เธอไม่เคยเอารักไปจากหัวใจ
 

 
รถยนต์ของชินพัฒน์เคลื่อนเข้ามาจอดในที่จอดรถของคอนโดหรูกลางกรุงเขาอาศัยอยู่ที่นี่ตั้งแต่สร้างบ้านตอนนี้เพียงรอให้ตกแต่งเสร็จเขาจะย้ายเข้าไปอยู่บ้านนี้เสียที เมื่อเปิดประตูเข้าไปเขาก็ต้องตกใจเพราะพบกับหญิงสาวที่คุ้นหน้าคุ้นตาดีเหลือเกิน คนที่ๆทำให้เขาต้องเดินทางกลับมาประเทศไทย คนที่ทำให้เขาเจ็บปวด วีหรือวีรวรรณ สาระพรรณรักเก่าของเขาเองเมื่อครั้งยังอยู่ต่างประเทศ วีรวรรณเดินตรงเข้ามากอดเขาทันที
 
“รู้ได้ยังไงว่าผมอยู่ที่นี่” เขาเอ่ยถามอย่างงงๆ ทั้งที่ยังมีหญิงสาวโอบกอดเขาอยู่
 
“ก็คุณแม่ยังไงล่ะคะ พอดีวีไปหาชิน แล้วคุณแม่ก็บอกว่าชินกลับเมืองไทย วีก็เลยตามมาไงคะ”
 
“กลับมาหาผมน่ะเหรอ” ชายหนุ่มถามออกไปอย่างไม่เชื่อหูนัก
 
“ค่ะ ชินคะเรากลับมาเหมือนเดิมนะคะ” หญิงสาวเอ่ยเสียงออดอ้อน
 
“คงไม่ได้หรอก” ชินพัฒน์พูดพร้อมกับปลดมือที่กอดเขาไว้ออกทำให้หญิงสาวที่อยู่ตรงหน้าเกิดความไม่พอใจเป็นอย่างมาก
 
“ทำไมคะ เรารักกันไม่ใช่เหรอ ชินเป็นรักแรกของวี วีเป็นรักแรกของชิน เราคบกันมาตั้งนาน แล้วๆๆ  ชินลืมวีได้เหรอคะ ลืมได้ลงเหรอคะ”
 
“ผมไม่ลืมคุณหรอก ลืมไม่ลงเลยว่าคุณเลือกที่จะเรียนต่อแต่ไม่เลือกแต่งงานกับผมทั้งๆที่เราแต่งงานกันคุณก็สามารถเรียนต่อได้อยู่แล้ว แล้วทำไมตอนนี้ถึงกลับมาหาผมล่ะ เรียนจบแล้วเหรอ” ชายหนุ่มพูดพร้อมกับนึกถึงอดีตที่เขาและเธอต้องจบกัน
 
“ค่ะจบแล้ว พอจบก็มาหาชินเลยนะคะ ชินบอกเองไม่ใช่เหรอว่ารักวี จะรอวี แล้วทำไมชินถึงเปลี่ยนไป ชินมีคนใหม่แล้วหรือคะ” วีรวรรณพูดเสียงเครือ
 
“ใช่ผมมีคนใหม่ และผมก็ต้องขอโทษผมผิดเองที่รอคุณไม่ได้ ผมผิดเองที่ผิดสัญญา ผิดที่ผมเอาแต่ใจ แต่ผมคิดว่าผมคิดถูกแล้ว เพราะคุณสามารถทิ้งผมได้เมื่อคุณมีจุดมุ่งหมายของตัวเอง คุณคิดถึงแต่ตัวเอง ไม่เคยนึกถึงเรา” ชายหนุ่มพูดระบายออกไปอย่างเหลืออด
 
“ค่ะ วีเลือกอนาคตของตัวเอง วียังไม่อยากผูกมัดชิน ถ้าเราไปด้วยกันไม่ได้จริงๆวีก็ไม่อยากจะเสียใจมากไปกว่านี้ แต่ตอนนี้วีทนไม่ได้จริงๆที่คุณบอกคุณมีคนใหม่ ชินลืมเวลาที่เรามีร่วมกันแล้วเหรอคะ ชินลืมได้ยังไงคะ วียังลืมมันไม่ได้ด้วยซ้ำ ทุกอย่างยังอยู่ในความทรงจำของวีมาตลอดหลายปี ทำไมคะชิน ทำไม” หญิงสาวพูดระบายความในใจทั้งน้ำตาที่พรั่งพรูออกมาไม่ขาดสาย คนที่เธอรักสุดหัวใจ ตอนนี้แม้เยื่อใยเขาก็ไม่เหลือให้เธออีกต่อไปแล้วหรือนี่ เธอก็ผิดเองที่นึกถึงแต่ตัวเองมากไป คิดฝันว่ายิ่งเรียนมากมันก็จะทำให้เธอมีงานที่ดีมากๆทำ โดยไม่นึกถึงเขาว่าเขากำลังรอเธออยู่ แต่วันนี้มันจะสายไปแล้วเหรอ ไม่เธอไม่ยอมให้มันเป็นอย่างนั้นเด็ดขาด เธอจะไม่ยอมเสียชินพัฒน์ให้ใคร!!!!
 
“วี เราจบกันไปนานแล้วนะ ผมว่าคุณกลับไปเถอะ มันจะเป็นการดูไม่ดีที่ผู้หญิงสาวอย่างคุณมาอยู่ในห้องสองต่อสองกับผู้ชาย” ชินพัฒน์พูดด้วยหน้าตาที่เรียบเฉย
 
“ชินไล่วีเหรอ ก็ได้ค่ะวีไปก็ได้ แต่ชินจำไว้นะคะว่าวีไม่ยอมแน่ๆ ผู้หญิงคนนั้นเป็นใครวียังไม่รู้เลยแต่ถ้าเขาดีจริงวีจะยอมค่ะ วีไปก่อนนะคะ” หญิงสาวเดินจากไปพร้อมกับน้ำตา ขณะที่ชายหนุ่มเองก็เริ่มจมกับอดีตช้าๆ นึกถึงวันที่เขาและวีรวรรณพบกัน
 
“Sorry, are you Thai?” วีรวรรณเอ่ยถามชายหนุ่มร่างสูงคมเข้มที่ยืนอยู่ริมแม่น้ำเทมส์ เธอเป็นนักเรียนทุนจากประเทศไทยเข้ามาศึกษาต่อปริญญาตรีที่ลอนดอน เมืองผู้ดี(ประเทศอังกฤษ)เนื่องจากลักษณะหน้าตาของเขาเหมือนคนไทยหรือไม่ก็คงเอเชียด้วยกันอย่างน้อยการเข้าไปถามทางก็คงง่ายขึ้น
 
“ครับ ผมคนไทยครับ ไม่ทราบมีอะไรเหรอครับ” ชายหนุ่มตอบออกไปเมื่อเขาหันหน้ามาพบหญิงสาวที่จัดว่าหน้าตาสวยมากเลยทีเดียว เขาประทับใจเมื่อแรกเห็น ก็ไม่ต่างอะไรกับหญิงสาวตรงหน้าเหมือนกัน เมื่อเธอเห็นหน้าเขาชัดๆ ต้องยอมรับเลยว่าเขาก็หล่อมากทีเดียว เรียกว่าต่างฝ่ายก็ Love at first sideกันทีเดียว
 
“ดีใจจังได้เจอคนไทยเสียที คืออยากจะขอความช่วยเหลือน่ะค่ะ คุณทราบไหมคะว่าจะไปที่นี่ต้องขึ้นรถสายไหนคะแล้วทำยังไงจึงประหยัดสุดๆล่ะคะ” หญิงสาวพูดพลางกางแผนที่ให้ท่าทางเกรงใจสุดๆ
 
“อ๋อ ผมกำลังจะไปพอดีเลยครับ คุณจะไปเลยไหมครับเราจะได้ไปพร้อมกัน” ชายหนุ่มพูดพลางส่งสายตาที่เรียกว่าหวานหยดเยิ้มส่งให้หญิงสาวตรงหน้า ซึ่งเธอก็ไม่ได้ปฏิเสธ ตอบตกลงเขาทันที
 
“ได้ค่ะ ไปกันเลยไหมคะ” เธอตอบพลางยิ้มให้ชายหนุ่ม ชายหนุ่มจึงพาเธอเดินไปรอรถประจำทางเพื่อเดินทางไปสถานที่เป้าหมาย “ลอนดอนอายด์” นั่นเอง จริงๆแล้วเขาไม่ได้จะไปลอนดอนอายด์หรอก เขากำลังรอเพื่อนอยู่ต่างหาก แต่ผู้หญิงคนนี้เขารู้สึกสนใจอย่างบอกไม่ถูก เขาเลยจะลองดูสักครั้งเผื่อผู้หญิงคนนี้จะเป็นเนื้อคู่ที่เขาเสาะหามานาน
 
“ไม่ทราบว่าคุณชื่ออะไรครับ คือผมจะได้เรียกถูก” ชายหนุ่มเอ่ยขึ้นมาท่ามกลางความเงียบที่เริ่มปลกคลุมระหว่างเขากับเธอ
 
“อ๋อ ฉันเหรอคะ ฉันชื่อวีรวรรณค่ะ เรียกสั้นๆ วีค่ะ แล้วคุณล่ะคะ” หญิงสาวเอ่ยตอบอย่างร่าเริง
 
“ผมชินพัฒน์ครับ เรียกสั้นๆ ชินครับ เอ่อ...คุณเพิ่งมาอังกฤษเหรอครับ” ชายหนุ่มเอ่ยถามต่อ
 
“ค่ะ วีได้ทุนมาเรียนปริญญาตรีที่นี่ค่ะ พอดีวันนี้เป็นวันหยุด วีเลยอยากมาลอนดอนอายด์น่ะค่ะ เป็นที่ๆวีอยากมามากเลยค่ะ แล้วคุณชินเรียนอยู่หรือเปล่าคะ หรือว่ามาทำงานที่นี่” หญิงสาวเอ่ยถามต่อ
 
“ผมเรียนอยู่ครับปริญญาตรีเหมือนกัน แล้วคุณเรียนที่ไหนครับ” ชายหนุ่มถามต่อเพื่อความอยากรู้
 
“วีเรียนที่เคมบริดจ์ค่ะ เรียนกฎหมายค่ะ” เธอตอบออกไปด้วยความยิ้มแย้ม
 
“เรียนที่เดียวกันเลย แต่ผมเรียนวิทยาการคอมพิวเตอร์ครับ แล้วคุณพักที่ไหนครับ” ชายหนุ่มถามต่อซึ่งเขาคิดว่าเขาคงจะเจอผู้หญิงคนนั้นของเขาแล้ว คนไทยเหมือนกัน เรียนที่เดียวกันแถมตึกคณะก็อยู่ใกล้กันอะไรมันจะพอเหมาะพอเจาะอย่างนี้
 
“หอพักมหาวิทยาลัยค่ะ แล้วคุณล่ะคะ”
 
“ผมอยู่บ้านครับ บ้านผมอยู่นี่”
 
“เหรอคะ คุณอยู่ที่นี่นานหรือยังคะ มีบ้านที่อังกฤษนี่แสดงว่าคุณก็คงมีฐานะพอสมควรเลยนะเนี่ย” เธอถามออกไปอย่างไม่ค่อยเชื่อหูที่ได้ฟังมากนัก
 
“ผมอยู่ตั้งแต่เกิดแล้วครับ ผมเป็นคนไทยก็จริงแต่ผมก็เหมือนเป็นคนที่นี่แล้วน่ะครับ” เขาตอบออกไปยิ้มๆกับท่าทางของหญิงสาวข้างหน้า
 
“งั้นคุณก็เก่งสิครับ ได้ทุนมาเรียนถึงที่นี่ แถมได้ที่เคมบริดจ์แสดงว่าภาษาของคุณคงดีมากเลยนะครับ” เขาเอ่ย
 
“ก็ไม่หรอกค่ะ คงฟลุ๊คมากกว่า วีไม่ได้เก่งอะไรหรอกค่ะ อืม คุณชินเรียกวี ว่าวีก็ได้นะคะไม่ต้องเรียกคุณหรอกค่ะมันดูแก่ๆยังไงไม่รู้” หญิงสาวยิ้มขำกับคำพูดที่เธอพูด
 
“อ๋อครับ วีก็วี งั้นวีก็เรียกผมว่าชิน ไม่ต้องเรียกคุณชินก็ได้นะครับ มันดูสูงส่งยังไงไม่รู้” ชายหนุ่มก็หัวเราะกับสิ่งที่เขาพุดและความสุขก็เข้าปกคลุมทั้งสองเสียแล้ว
 
“ป้ายหน้าก็ถึงแล้ว เราลงกันเลยดีกว่าไหมครับ”
 
“ค่ะ” หญิงสาวรับคำ จากนั้นทั้งสองก็เดินลงจากรถเมล์สีแดงสองชั้นสัญลักษณ์อย่างหนึ่งของอังกฤษ เพื่อไปอีกที่หมายหนึ่งคือลอนดอนอายด์ ชินพัฒน์ทำตัวเป็นเจ้าบ้านได้อย่างดีเยี่ยม ทั้งสองทำความรู้จักกันได้อย่างดีและสนิทสนมกันอย่างรวดเร็ว อาจจะเพราะอะไรหลายๆอย่างที่เหมือนกัน และความประทับใจของแต่ละคนที่มีให้แก่กัน
 
                หลังจากการพบกันครั้งแรก ชินพัฒน์ก็หาเวลาในการมาพบวีรวรรณอยู่บ่อยครั้ง ทั้งบังเอิญและจงใจจนทั้งสองเริ่มสนิทกันมากขึ้นจนพัฒนาเป็นความรัก และตกลงกันเป็นคู่รักกัน วีรวรรณเป็นคนร่าเริง กิริยามารยาทเรียบร้อย ขยันและอดทนเป็นอย่างมาก วันใดที่ไม่มีเรียนหรือเลิกเรียนเธอก็จะไปทำงานพิเศษหารายได้เป้นทุนในการศึกษา เป็นที่ประทับใจของพ่อและแม่ของชินพัฒน์เป็นอย่างมาก ดูเหมือนว่าความรักของทั้งคู่จะไปกันได้ดี เป็นที่น่าอิจฉาของใครหลายคน แต่เมื่อเขาขอเธอแต่งงานเมื่อจบปริญญาโทกันแล้วทั้งคู่นั้น วีรวรรณกลับปฏิเสธการแต่งงานเนื่องด้วยเธอได้ทุนไปศึกษาต่อปริญญาเอกที่ประเทศอเมริกา พร้อมกับตำแหน่งงานที่สูงพอสมควร วีรวรรณเลือกการก้าวหน้าทางการงานและศึกษาแม้ชินพัฒน์จะบอกว่าแต่งงานแล้วจะไปอยู่ด้วยกันก็เถอะแต่สำหรับเธอแล้วมันไม่เพียงพอ เธอยังไม่แน่ใจว่าเขาจะยอมรับครอบครัวเธอได้มากแค่ไหน แม้พ่อแม่เขาจะยอมรับในตอนที่ทั้งคู่คบกันแต่นั่นมันแค่การคบกันฉันคู่รักเท่านั้น ไม่ใช่การแต่งงาน ครอบครัวของเธอถ้าเทียบกับครอบครัวของเขาแล้วนั้นมันคนละชั้นกันเลย เธอไม่อยากให้เขาและเธอถูกมองเรื่องความเหลื่อมล้ำทางฐานะ เพราะฉะนั้นเธอจึงไม่อยากผูกมัดเขาตอนนี้ รอเมื่อเธอมีทุกอย่างพร้อมมากกว่านี้เธอจะกลับมาหาเขาด้วยความภูมิใจเพราะเธอจะใช้ความสามารถทั้งหมดที่เธอมี ชินพัฒน์เจ็บปวดกับความผิดหวังครั้งนี้มาก เขาไม่คิดว่าเธอจะคิดแต่เรื่องฐานะ อีกทั้งจะหนีเขาไปยังอีกทวีปหนึ่ง เขาและเธอจึงจบความสัมพันธ์ลง เขาใช้เวลานานกว่าจะลืมมัน ลืมที่จะรักแต่เมื่อมาเจอจิตรลดาเขาก็เริ่มอยากมีความรักอีกครั้ง เขาจะไม่ยอมให้ความรักของเขาจบลงอีกแล้ว ไม่ว่าวีรวรรณจะทำอะไร เขาจะปกป้องหัวใจของเขาจากเธอให้ได้ ในเมื่อเธอเลือกทางเดินของเธอ เขาก็จะเลือกทางเดินของเขา ซึ่งเขาก็ต้องยอมรับตรงๆว่าเขาก็ยังลืมเธอไม่ได้แต่เพียงเมื่อเขาอยู่กับจิตรลดาแล้วเขารู้สึกว่ามีความสุขอย่างบอกไม่ถูก รู้สึกอบอุ่น สบายใจจนลืมอดีตที่เกาะกุมใจตลอดหลายปีที่ผ่านมา
 



จบไปอีกตอนนึงแล้วนะคะ เป้นกำลังใจให้นักเขียนหัดเขียนหน่อยนะคะ ช่วยเมนท์โหวตหน่อยน้า

ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 178 ท่าน