Guest   
 
Username:
Password:




 


  
 



 
อ่านเรื่อง
แผนร้ายวุ่นรัก
ooJampoOoo
ตอนที่ 6 ความลับของซอจิน
7
26/11/2554 21:57:37
215
เนื้อเรื่อง
               วัยเด็กของลีซุนฮยอนกับซอจินนั้น  คือตอนที่นางต้องพำนักอยู่กับปู่ของนางบนหุบเขานักปราชญ์ถึงสิบปี  ทำให้นางได้สะสมความรู้มากมายจากปู่ซึ่งเป็นยอดนักปราชญ์ที่ผู้คนยกย่อง  นางได้พบกับซอจินที่เพิ่งเดินทางมาถึงตอนที่นางอายุ 8ขวบ  ส่วนเขาเดินทางมาเพื่อศึกษาวิชาความรู้จากปู่ของนาง  ซอจินอายุ 12ก็ต้องถูกฝึกฝนทั้งบุ๋นทั้งบู๊  เพราะเขาเป็นองค์ชายที่มีเป้าหมายว่าจะได้รับตำแหน่งรัชทายาท  ซุนฮยอนที่ฉลาดเกินวัยรู้ทันทีว่าเขาต้องเป็นพวกชนชั้นสูง  นางชอบดูถูกเขากลั่นแกล้งเขาสารพัดเพราะนางเกลียดคนชั้นสูงมาแต่ไหนแต่ไร  แต่ซอจินนั้นดุร้ายแต่ภายนอก  เขาซ่อนความรู้สึกอ่อนแอเอาไว้ภายใน  แต่ก็ถูกนางแกล้งจนวันหนึ่งพลัดหลงเข้าไปในป่าและถูกกับดักนายพรานเข้า  ตกลงไปในหลุมมืดมิดไม่ใรใครตามหาเขาพบ  แม้ว่าคนรับใช้มากมายจะตามหาเขาทั้งวันทั้งคืน  แต่ก็หาไม่เจอสักที  ซุนฮยอนที่ออกตามหาด้วยตนเอง  ด้วยความสามารถของนางนางหาเขาจนพบ  ตอนนั้นมืดมากแต่ดวงจันทร์ขึ้นตรงศีรษะ  ซอจินท้อแท้หมดหวัง  ตั้งแต่เด็กเขาถูกอบรมสั่งสอนมาให้อดทนอดกลั้นเสมอ  แต่ขณะเดียวกันพระมารดาก็ตามใจจนทำให้เขาชอบวางอำนาจบาตรใหญ่  จนกระทั่งเกิดเหตุการณ์ที่เขาถูกลอบทำร้ายเข้านั่นแหล่ะ  ถึงได้ถูกส่งมาฝึกฝนในที่แห่งนี้  ที่ที่ทั้งลำบากและกันดาร  เขาไม่อยากอยู่ที่นี่อีกแล้ว เขาอยากกลับบ้าน  เขาคิดถึงพระมารดาคิดถึงเสด็จพ่อ  แต่พอนึกถึงตอนที่ตัวเองจะถูกฆ่าเขาก็กลัวจนจับใจ นางได้ยินเสียงของเขาร้องไห้กระซิกด้วยความกลัว 
                และตอนนั้นเองที่ซอจินได้ยินเสียงเล็ก ๆ ดังขึ้นที่ปากหลุม
                “ซอจิน  เจ้าใช่ไหม!”  นางร้องเรียกเขา  และแน่ใจว่าต้องเป็นเขาแน่ 
                “ซุนฮยอน  เจ้าเหรอ!  ข้าอยู่นี่...ข้าอยู่ข้างล่างนี่...” 
                นางหัวเราะ  “เจ้าร้องไห้เหรอ...”  เพราะนางหัวเราะ  ซอจินถึงได้รีบปฏิเสธ  “ใครบอกเจ้า...ข้าไม่ได้ร้อง!” 
                “ร้องไห้จริง ๆ สินะ”  นางบอกพลางแสยะยิ้ม  “แต่ข้าช่วยเจ้าไม่ได้หรอก”
                “ทำไมล่ะ!!!  รีบช่วยข้าขึ้นไปสิ”  เขาหน้าซีด  อย่าบอกนะว่านางจงใจแกล้งเขา “เจ้าคิดจะแกล้งข้าเหรอ!”
                “ซอจิน...  ข้าตัวเล็กกว่าเจ้าจะดึงเจ้าขึ้นมาได้ยังไง  คิดบ้างสิ”  นางบอก  ทำให้เขาหุบปากลงทันที
                “ข้าจะไปตามปู่” 
                “ไม่นะ!”  ไม่รู้ผีตนใดดลใจให้เขาพูดออกไปเช่นนั้น  ซอจินหันหน้าหนีด้วยความอาย  ซุนฮยอนจับได้จึงฉวยโอกาสแกล้งเขาโดยการหลบออกจากปากหลุมเพื่อไม่ให้เขาเห็น
                “ซุนฮยอน...  ซุนฮยอน  ไปแล้วหรือ  ซุนฮยอนกลับมาก่อน!!!”  เขาตกใจที่ไม่เห็นนางจริง ๆ ด้วย  ซอจินกลัวเหลือเกิน  กลัวมาก  เขาไม่อยากอยู่คนเดียวในที่มืด ๆ เช่นนี้
                “ข้าจะไปตามคนมาช่วย  เจ้าก็รออยู่นิ่ง ๆ ไม่ได้หรือ”  นางโผล่หน้ามาอีกครั้ง  ซอจินรู้สึกดีใจเหลือเกิน  เขาร้องไห้น้ำตานองหน้า  ใบหน้าน่าสงสารนั่นทำให้ซุนฮยอนอึ้งไปชั่ววูบ  นางเริ่มรู้สึกผิดที่แกล้งเขามากเกินไป
                “ก็ได้ ๆ  ข้าจะอยู่เป็นเพื่อนเจ้าตรงนี้ก็แล้วกัน  รอจนกว่าจะสว่าง  ปู่ของข้าก็คงตามมาถึงที่นี่จนได้นั่นแหล่ะ”  ก็นางทำสัญลักษณ์เอาไว้นี่นา 
                “อือ...”  เขารับคำ  แต่ก็คอยแหงนหน้าขึ้นไปมองว่านางยังอยู่หรือไม่บ่อย ๆ ทำให้ซุนฮยอนสงสารเขาจับใจ  หมอนี่ช่างเปราะบาง นางคิด...คงเป็นเพราะเขาเคยถูกทอดทิ้งมาก่อนกระมัง..  นางคิดดังนั้นจึงเริ่มร้องเพลงออกมา...
                เพลงของนางทำให้ซอจินรู้ว่านางยังคงอยู่ข้างบนนั้น  ไม่ได้หนีเขาไปไหน  จิตใจของซอจินจึงเริ่มสงบลงจนกระทั่งเผลอหลับไปด้วยความเหนื่อยอ่อน 
                เขาตื่นขึ้นมาเพราะฟ้าสาง  เงยหน้าขึ้นไปทันทีที่นึกถึงคนที่อยู่บนนั้น  เขาเห็นใบหน้าอ่อนเยาว์นอนหลับหนุนแขนตนเองอยู่  สีหน้าของนางยามหลับใหลทำให้เขานึกอยากจะสัมผัสดูสักที  คิดพลางยิ้ม  เขารู้สึกกับนางเปลี่ยนไปตั้งแต่ตอนนั้น  ซุนฮยอนคือคนสำคัญคนที่ไม่จากเขาไปไหน  จนกระทั่งมีคนตามหาพวกเขาทั้งสองจนพบ  แต่ว่าต่อมาซุนฮยอนก็เป็นไข้สูงเพราะนอนตากน้ำค้างในคืนนั้น  นางเป็นเด็กผู้หญิงอ่อนแอกว่าเขา  เขาจึงเป็นกังวลมาก  กลัวว่านางจะไม่รอด  ตอนนั้นที่เขาสัญญากับซุนฮยอนว่าจะดูแลเธอตลอดไป 
                สามปีผ่านไป  นับจากนั้น  ซุนฮยอนเพิ่งอายุ 11ก็ต้องกลับไปอยู่ที่บ้านเดิมของนาง  เขาตามนางกลับไปหลังจากนั้น 1 ปี ก็พบว่านางเป็นบุตรีของขุนนางลีจุนพยอน  ด้วยฐานะของนาง  เขาสามารถให้นางมาอยู่ข้างกายของเขาได้อย่างไม่ลำบากอะไร  ซอจินจึงมุ่งมั่นมาตลอดว่าจะให้นางแต่งเป็นพระชายาของเขาให้ได้  แต่ใครเลยจะคิดว่า  ต่อมาเขาจะถูกเสนอให้เป็นรัชทายาทจริง ๆ 
                “ข้าไม่อยากเป็นรัชทายาท...  ข้าอยากอยู่กับเจ้า”  ซอจินบอกความในใจกับนางตอนเขาอายุ 18  ส่วนนางอายุเพียง14ปีเท่านั้น  ยังไม่รู้จักว่าความรักคืออะไรเลย 
                “แล้วทำไมถึงอยู่ไม่ได้ล่ะ...เจ้าก็เป็นรัชทายาท  ข้าก็เป็นลีซุนฮยอน  ทำไมถึงจะอยู่ด้วยกันไม่ได้ล่ะ”  นางยิ้ม
                แต่ซอจินรู้ดีว่านางยังไม่เคยรู้จักกับความรัก  ดังนั้นไม่ได้เร่งรัดนาง  “เพราะต่อไปข้าจะต้องกลายเป็นจักรพรรดิของแผ่นดินนี้...  ข้าอาจต้องทำทุกอย่างเพื่อความอยู่รอดของประเทศนี้”  เขารู้ตัวมาตั้งแต่ตอนนั้น
                ใช่ว่านางไม่เข้าใจที่เขาพูดหรอก....  ตอนนั้นนางเริ่มวางระบบขอทานให้ดีขึ้นหลังจากที่เขาเกือบถูกลอบทำร้ายในคืนนั้น  นางรู้สึกผิดต่อเขาเหลือเกิน  “ซอจินข้า...” 
                “ซุนฮยอน...  หากข้าต้องกลายเป็นปีศาจ  หรือสัตว์ร้าย  เจ้าจะอยู่เคียงข้างข้าหรือไม่”
                นางถอนหายใจ  ไม่ใช่ว่านางอยู่กับเขามาตลอดนับตั้งแต่คืนที่เขาหลงป่าหรอกหรือ... 
                “ไม่ว่าเจ้าจะกลายเป็นอะไร...ข้าก็จะอยู่ข้างเจ้าเสมอ...” 
                คำสัญญาของนางที่เขายึดถือ  บวกกับความรู้สึกที่เขามีให้นางเพียงผู้เดียวมาตลอด  ทำให้เขาปักใจแล้วว่าไม่ว่าจะต้องทำอย่างไร  เขาก็จะไม่มีวันทอดทิ้งนางไปเด็ดขาด  จนกระทั่ง  วันที่เขาถูกบีบให้หมั้นหมายกับองค์หญิงคนนั้น...
                ซุนฮยอนทำตามสัญญา  หลังจากที่ซอจินถูกแต่งตั้งเป็นรัชทายาท  อำนาจของเขามีมากขึ้นเรื่อย ๆ ใครขัดขวางเขาเขาก็จะกำจัดทิ้งหมด  เล่ห์เหลี่ยมของเขาจัดว่าอยู่ในฐานะเดียวกันกับองค์จักรพรรดิเลยทีเดียว  ทว่า...  เพราะพวกเขาเป็นลุงกับหลาน  จึงอยากอยู่ด้วยกันได้อย่างสันติ  องค์จักรพรรดิเองเวลาที่ต้องการจะขัดแย้งกับเขาก็จะกระทำทางอ้อม  ไม่ยอมขัดแย้งตรง ๆ ซอจินเองก็เช่นกัน  ซุนฮยอนไม่เพียงไม่เคยต่อว่าเขา  นางเข้าใจถึงการกระทำของเขาแม้ว่ามันออกจะโหดเหี้ยมไปบ้าง  อีกทั้งเขายังเลี่ยงไม่ให้นางรู้มากเกินไป  เขากลัวว่าบางอย่างที่เขามันอาจถึงขั้นที่นางรับไม่ได้  เขาทะนุถนอมความสัมพันธ์ระหว่างเขากับนางถึงเพียงนี้  เรื่องของซุนฮยอนจึงเหมือนเป็นระเบิดเวลาของเขา  เขารู้ว่าต้องหมั้นหมายกับองค์หญิงแคว้นพูโย  แต่ก็ไม่อยากให้ใครได้ซุนฮยอนไป  นางสัญญาแล้วว่าจะอยู่เคียงข้างเขา  แต่เพราะเขาไม่มั่นใจว่าซูฮยอนจะรับได้เรื่องการเป็นพระชายาน้อย  เขาจึงยังลังเลในเรื่องหมั้นมาตลอด  จนกระทั่งนางตัดสินใจหมั้นหมายกับผู้อื่น 
                เมื่อระเบิดเวลาทำงาน  เหตุการณ์ในวันนั้นจึงได้เกิดขึ้น  ตอนนี้ไม่มีใครกล้ายุ่งเกี่ยวกับพาร์คคยูเลยสักคน  เพียงเพราะถูกรัชทายาทหมายหัว  พาร์คคยูเองก็ทำใจ  เขามิได้อยากจะยุ่งเกี่ยวกับใครนัก  ประสาทของเขาแข็งพอที่จะไตร่ตรองเรื่องต่าง ๆ ได้อย่างมีสติ  แต่จู่ ๆ ฟ้าก็เกิดผ่ากลางวันขึ้นมาเสียนี่  คู่หมั้นจอมปลอมของเขาทำข้าวกล่องมาให้เขาถึงที่ทำงาน  ดูท่า...เรื่องคงจะไม่จบแค่นี้...  เพราะเขาทำงานเป็นองครักษ์ให้องค์รัชทายาทที่เพิ่งเสด็จกลับมาอยู่ในวังนี่เอง
 
ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
    มีปัญหาทางเว็บ ติดต่อ [email protected] จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 334 ท่าน

Line PM