Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  






 
อ่านเรื่อง
เลห์รัก เงาหัวใจ
รัตติกาลสีชมพู
ตอนที่ 4 อยากบอกว่ารักให้เธอได้ยินเพียงสักครั้ง
4
25/11/2554 20:12:23
384
เนื้อเรื่อง
ตอนที่ 4 อยากบอกว่ารักให้เธอได้ยินเพียงสักครั้ง
 


“สวัสดีครับ  ผมมาพบคุณจิตรลดาครับ” ชายหนุ่มรูปร่างสูง หน้าตาคมเข้ม แต่งตัวภูมิฐานเอ่ยทักทายกับพนักงานต้อนรับของบริษัทรับตกแต่งบ้าน พร้อมบอกจุดประสงค์ของการมาเยือนที่นี่
“สักครู่นะคะ เดี๋ยวดิฉันติดต่อให้ค่ะ ไม่ทราบเหมือนกันว่าวันนี้คุณจี๊ดจะเข้าบริษัทหรือเปล่านะคะ” พนักงานสาวตอบอย่างยิ้มแย้ม
“ครับ” ชายหนุ่มรับคำ
“เอ่อ จากฝ่ายประชาสัมพันธ์นะคะ ไม่ทราบว่าคุณจี๊ดอยู่ไหมคะ พอดีมีคนมาขอพบค่ะ” เมื่อรับรู้จากปลายสายว่าหญิงสาวที่กล่าวถึงอยู่ที่โต๊ะทำงานแล้ว พนักงานสาวก็หันมาถามชายหนุ่มอีกครั้ง
“ไม่ทราบว่าคุณอะไรจะขอพบคะ” พนักงานถามเสียงหวาน
“ชินพัฒน์ครับ” เมื่อทราบว่าใครขอพบเธอก็บอกกับปลายสายถึงชื่อผู้ที่มาขอพบ ครู่เดียวจิตรลดาก็เดินออกมาพบเขาทันที
“สวัสดีค่ะคุณชิน งานมีปัญหาหรือคะ” หญิงสาวเอ่ยถามทันทีเมื่อพบหน้ากับชายหนุ่มที่เธอถือว่าเป็นลูกค้าคนหนึ่ง
“มันก็ไม่เชิงครับ รบกวนคุณแก้แบบนิดหน่อยนะครับ อืมกลางวันนี้คุณว่างไหม ผมจะชวนคุณไปทานข้าวแล้วก็คุยเรื่องงานกัน คุยไปด้วยทานไปด้วยผ่อนคลายดีนะครับ” ชินพัฒน์พูดออกไปก็อยากจะกัดลิ้นตัวเองตายเสียนี่กระไร ทำไมสิ่งที่เขาอยากจะพูดมันไม่ออกมาดังใจนึกนะ เจอหน้าเธอทีไรใจเขาก็ทำอะไรไม่ถูกทุกทีสิ
“กลางวันนี้เหรอคะ อืม ก็ได้ค่ะ งั้นจี๊ดไปเก็บของเลยแล้วกันนะคะ รอสักครู่นะคะ” จิตรลดารับคำแล้วก็รีบเข้าไปข้างในแผนกจัดการสัมภาระเสร็จแล้วก็รีบลงมาหาชินพัฒน์ทันที
 
                หลังจากวันนั้นชินพัฒน์ก็แวะเวียนมาเป็นแขกประจำของบริษัทประจำ ถือว่าเป็นลูกค้าพิเศษซะด้วย เนื่องจากเวลาเขามาทีไรขนมนมเนยก็มีมาให้คนในแผนกตกแต่งภายในอิ่มหมีพลีมันทุกครั้งไป จนทั้งแผนกเทใจเชียร์เขาสุดแรงเกิดซะแล้ว ส่วนจิตรลดาเองก็เริ่มที่จะมองผู้ชายคนนี้ข้ามขั้นเกินกว่าลูกค้าไปแล้วสิ
 
ตื้ด....ตื้ด               
 “เป็นไง ญี่ปุ่น หนุ่มหล่อเยอะไหม ฮ่าๆๆๆๆ” เสียงบทสนทนาที่จิตรลดาทักทายชายหนุ่มนามว่าทัศนัยเนื่องจากตอนนี้ชายหนุ่มได้เดินทางไปโชว์ผลงานที่ญี่ปุ่นเป็นที่เรียบร้อยแล้ว
“ไม่อ่ะ เราหล่อกว่าเยอะ” เสียงของชายหนุ่มบอกอารมณ์กวนเต็มที่
“แหวะ แล้วเป็นไงบ้างตอนนี้” หญิงสาวถาม
 “ก็ดีอ่ะ กินอิ่ม นอนหลับ แต่เหนื่อยต้องอธิบายให้คนอื่นฟัง แล้วจี๊ดล่ะเป็นไงบ้าง”
“ก็ดีนะ ก็เรื่อยๆน่ะ” จี๊ดตอบพอดีกับมีเสียงแทรกมาจากพี่บุ๋มที่นำดอกไม่มาให้หญิงสาว จี๊ดจึงรับไว้พร้อมตอบขอบคุณ “จี๊ดมีดอกไม้จากเจ้าชายมาส่งอีกแล้ว” ซึ่งเสียงพี่บุ่มก็ดังเข้าไปในโทรศัพท์ทำให้ชายหนุ่มที่อยู่ต่างประเทศสงสัยใคร่รู้ทั้งที่พอเดาออกอยู่แล้วว่าเป็นใครที่ส่งมาก็ตามเถอะ
“ดอกไม้อะไรเหรอจี๊ด วันนี้ไม่ใช่วันเกิดจี๊ดนี่” ชายหนุ่มถาม
“อ๋อ คุณชินเขาส่งมาให้น่ะเท็นส่งมาทุกวันเลย ไม่รู้จะส่งมาทำไมดอกไม้เดี๋ยวมันก็เหี่ยวก็เน่า ให้มันอยุ่บนต้นสวยๆดีกว่า”
“เขาจะจีบจี๊ดล่ะสิ”
“อืม เค้าก็บอกแต่เราบอกขอดูไปเรื่อยๆ เราไม่ค่อยชอบผู้ชาย เดี๋ยวมาหลอกเรา เขาก็บอกว่าเขารอได้ให้เราพิสูจน์ใจเขานานเท่าไรก็ได้ เขาจริงใจ เราอึ้งเลยอ่ะเท็น แต่เค้าก็ดีนะ มาส่งมารับเราที่บ้านทุกวัน มารับไปทานข้าว ก็ดีจี๊ดประหยัดไปเยอะเลยอ่ะ บางทีก็ส่งขนมมาเลี้ยงพี่ๆ พี่ๆที่แผนกชอบเขากันหมดเลย เชียร์กันอยู่นั่นแหละ เท็นว่าไงล่ะ”
“จะว่าไงล่ะ ก็เขารวยนี่นา จี๊ดก็ดูไปเรื่อยๆสิ ถ้าขาดเขาแล้วอยู่ไม่ได้นั่นแหละรักเขา ลองดูลองถามใจตัวเองว่ารักเขาหรือยัง  แล้วถึงจะตอบได้ว่าควรจะคบกับเขาหรือเปล่า อืมจี๊ดแค่นี้ก่อนนะผู้ชมมาเดี๋ยวไปรับก่อน”
“อืม บาย กลับมาเร็วๆนะ คิดถึง”
“อืม” เขาอยากบอกคิดถึงเหมือนกันใจจะขาด แต่เขาก็บอกไม่ได้เพราะคำนี้ไม่เคยหลุดออกจากปากของเขาเลยสักครั้ง ตอนนี้แม่คุณก็มีคนดูแลแล้วก็ยังมีกะจิตกะใจคิดถึงเพื่อนคนนี้อีกนะแต่กับหญิงสาวอีกคนที่ตอนนี้กำลังคิดว่าถึงเวลาที่การแอบรักเพื่อนสนิทจบลงซะทีเพราะเธอกำลังจะเปิดใจลองคบกับชายหนุ่มที่มาใหม่สักที ถึงยังไงเพื่อนสนิทที่เธอแอบรักก็ไม่รู้สึกอะไรกับการที่เธอจะมีใครเป็นตัวตน แถมคำว่าคิดถึงก็ไม่เคยได้ยินจากปากของเขาสักครั้ง เป็นแค่เพื่อนจริงๆ หญิงสาวคิด
 
“น้องจี๊ด มีใครมาหาแน่ะ ทายสิ” บุศยานำทีมแซวจิตรลดาหน้าระรื่น
“ใครคะ พี่ชินน่ะสิ พวกพี่ถึงได้ทำเสียงล้อจี๊ดอย่างนี้” จิตรลดาตอบคำถามพี่ๆอย่างเรียบเฉยทำเอาแต่ละคนหน้าหุบลงอย่างเห็นได้ชัด
“ใช่แล้ว แต่วันนี้เขามาพิเศษซะด้วยสิ” รัศมีเสริมต่อ
“ยังไงคะ พี่ชินบินมาเหรอคะ พี่เค้าก็มาทุกวันอยู่แล้วนี่นา จะมาถามจี๊ดทำไม” หญิงสาวตอบเพราะคิดว่าเหตุการณ์ที่กำลังจะเกิดขึ้นเป็นเรื่องธรรมดา
“พี่ว่า ไปคุยกับเขาเองดีกว่านะ อ้อไม่ต้องแล้วเขามาโน่นแล้ว” ก้องเกียรติพูดพลางมองไปก็พบว่าชินพัฒน์เดินเข้ามาพร้อมตุ๊กตาหมีสีครีมตัวใหญ่ภายในอุ้งมือเจ้าหมีมีช่อดอกกุหลาบดอกใหญ่สีแดงสด เขาเดินอุ้มเจ้าตุ๊กตาหมีเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้าของจิตรลดา
“น้องจี๊ดครับ พี่ก็คิดว่าพี่ได้พิสูจน์อะไรหลายๆอย่างแล้ว ถ้าไม่รังเกียจพี่น้องจี๊ดจะคบกับพี่ในฐานะคนรักได้หรือยังครับ” ชินพัฒน์พูดพลางเอื้อมส่งตุ๊กตาหมีให้จิตรลดา
“รับสิจี๊ด” บุศยาและรัศมีเชียร์สุดใจให้จิตรลดารับตุ๊กตาหมีแทนใจนี้
“เอ่อ...พี่ชินคะ...มันไม่เร็วไปหน่อยหรือคะ” จิตรลดาถามเสียงเบา ใบหน้านั้นออกแนวกังวลเล็กน้อย
“ไม่เร็วหรอกครับ พี่เจอน้องจี๊ดครั้งแรกพี่ก็รู้ว่าจี๊ดคือคนที่พี่รอมานาน เป็นรักแรกพบเลยก็ว่าได้ เราลองมาศึกษาดูใจกันไปก็ได้นี่ครับ”
“จี๊ดขอเวลาคิดก่อนได้ไหมคะ” จิตรลดาตอบเสียงอ่อยซึ่งทำให้ชินพัฒน์หน้าเศร้าลงวันนี้เขามั่นใจมากที่จะมาขอเธอเป็นแฟน แต่เธอขอเวลาคิดดูก่อน เธอรออะไรหรือเปล่าหรือเธอรอเขาคนนั้น
“จี๊ดรอเท็นเหรอ” ชายหนุ่มถามด้วยเสียงที่เบาหวิว แต่ก็ยังทำให้คนที่ได้ยินสะดุ้ง
“ไม่ใช่นะคะ เราเป็นเพื่อนกัน แต่จี๊ดคิดว่ามันเร็วไปไหมที่เราจะเปิดเผย”
“จี๊ดคิดว่าพี่ดีพอหรือยัง พี่เหมาะที่จะเป็นคนดูแลจี๊ดได้หรือยัง” ชินพัฒน์ถาม
“จี๊ดแฟนนะ ยังไม่ได้แต่งงานกันสักหน่อย” บุศยากระซิบบอกน้องรัก
“นะครับน้องจี๊ด พี่อยากเป็นมากกว่าลูกค้าของน้องจี๊ดนะครับ” ชายหนุ่มเอ่ยเสียงเง้างอด
“งั๊น...จี๊ดจะลองดูนะคะ” จิตรลดาเอ่ยอย่างเสียงเบาพลางคิดในใจว่าลองสักตั้งก็ไม่เสียหายนี่นา อย่างที่เท็นบอกเราต้องลองดู
“ครับ พี่จะรักน้องจี๊ดคนเดียวไม่เปลี่ยนแปลง ให้เวลาเป็นเครื่องพิสูจน์ได้เลย” ชินพัฒน์เอ่ยด้วยน้ำเสียงดีใจที่สุดพลางเข้าไปจับมือหญิงสาวอย่างทะนุถนอม เรียกเสียงปรบมือกริ๊วกร้าวจากบรรดาพี่ๆพนักงานที่ยืนลุ้นอยู่ว่าจิตรลดาจะตัดสินใจอย่างไร
 
 “จี๊ดเป็นไรหรือเปล่าครับ” ชินพัฒน์เอ่ยถามเนื่องจากเห็นหญิงสาวที่เขานั่งทานอาหารด้วยไม่ยอมทานแถมเหม่อไปถึงไหนก็ไม่รู้
“เอ่อ เปล่าค่ะแค่คิดอะไรเพลินๆนิดหน่อย พี่ชินทานต่อเถอะค่ะ” หญิงสาวตอบออกไปก็นิ่งคิดนับจากวันนั้นเวลาผ่านไปเดือนนึงแล้วเธอไม่ได้คุยกับทัศนัยอีกเลย โทรไปก็ปิดเครื่อง แถมเขาไม่ยอมโทรมาหาเธออีก เขาเป็นอะไรแล้วกำลังทำอะไรอยู่ทำไมไม่คิดถึงเธอบ้าง แล้วเมื่อไรเขาจะกลับความคิดเธอกำลังสับสนจนชายหนุ่มที่นั่งตรงข้ามถามเธออีกครั้ง
“จี๊ดครับ ไม่สบายหรือเปล่าครับ พี่ว่าจี๊ดเครียดๆนะครับ”
“อ๋อ เปล่าค่ะเครียดเรื่องงานนิดหน่อย พี่ชินทานอิ่มหรือยังคะ”
“ครับ แต่น้องจี๊ดทานไปนิดเดียวเองนะครับ” เขาพูดพลางมองหน้าเธอด้วยสายตาเป็นห่วง
“จี๊ดทานไม่ไหวแล้วค่ะ กลับบ้านกันดีกว่านะคะ”
“งั้นไปกันเลยครับ” ชายหนุ่มเรียกบริกรมาเช็คบิลแล้วเดินพาหญิงสาวออกไปขึ้นรถพาไปส่งบ้าน ซึ่งที่บ้านของจิตรลดาก็ให้การต้อนรับชายหนุ่มคนนี้ดีไม่แพ้กับทัศนัย เนื่องจากชินพัฒน์เป็นผู้ชายที่อ่อนโยน และดูเป็นสุภาพบุรุษการเข้าหาผู้ใหญ่ไม่ได้เป็นอุปสรรคต่อเขาเลย แถมกับจิตรลดาเองก็เข้ากับพ่อเขาได้เหมือนกันเนื่องจากเธอมีกิริยาที่เรียบร้อยและสดใส ช่างพูด ช่างเอาใจ จึงเป็นที่รักของผู้ใหญ่ไม่ยากรวมถึงการศึกษา การงานแม้กระทั่งฐานะทางบ้านเธอเองก็ไม่ได้เรียกว่าไม่มีกินซะที่ไหน มีกินเหลือเฟือเลยทีเดียว ซึ่งเขาและเธอก็คบหากันเปิดเผยเธอจึงเป็นที่รู้จักทั่วไปในสังคมไฮโซซึ่งเขารู้ดีว่าเธอคงไม่ชอบนักเพราะทุกอย่างในชีวิตเธอมันเริ่มวุ่นวายมากขึ้น ไปไหนแต่ละทีแทนที่เขาจะเป็นคนหลบนักข่าวกลับเป็นเธอเสียอีกที่คอยหลบนักข่าวจนเป็นเขาเองที่ต้องเปิดตัวว่าเขาและเธอกำลังคบกัน นั่นแหละจึงไม่ต้องหลบนักข่าว อยากถ่ายรูป อยากเขียนเขียนไปเลยขอแค่อย่าให้มันเสียหายแล้วกันเป็นพอ ตอนนี้เขาเป็นผู้ชายที่มีความสุขมากเพราะได้ดูแลคนที่เขารัก ในวันที่ขอคบเธอแบบจริงจังแล้วเธอตอบตกลงเขา เขาก็แทบอยากจะเอาร่างเล็กนั้นมากอดเหลือเกิน แต่ทำได้ก็แค่คิด เพราะเธอไม่ชอบให้ทำรุ่มร่ามอย่างนั้น ตอนนี้ที่ทำได้คือจับมือกันก็หรูแล้ว และแม้ว่าเธอจะยังไม่ให้ใจเขาเต็มร้อยก็ตามแต่เขาก็พอใจแล้ว โดยที่เขาไม่รู้เลยว่าความวุ่นวายในชีวิตเขาและเธอกำลังจะเริ่มต้นขึ้นหลังจากการเดินทางกลับมาของใครคนหนึ่ง
 
 
 
 
 

ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 119 ท่าน