Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  







 
อ่านเรื่อง
Confest! ก็ได้ๆ...รักนายจบมั้ย!
สตอล์คเกอร์
Chapter 2 : Wedding Party
4
25/11/2554 16:33:28
498
เนื้อเรื่อง
Grand Crystal Hotel
รถลีมูซีนสีดำขลับจอดที่ลานหน้าโรงแรม บันไดทางขึ้นปูพรมแดง สองข้างทางเต็มไปด้วยสื่อมวลชน แสงแฟลชมากมากพร้อมกับเสียงแชะๆถ่ายรูปดังไม่ขาด แต่เมื่อพนักงานเปิดประตูรถลีมูซีนออก แสงแฟลชและเสียงก็ดังขึ้นหลายเท่าตัว ทุกคนรัวกล้องกันอย่างไม่บันยะบันยัง เมื่ขาเพรียวก้าวลงมาจากรถข้างหนึ่ง ชายกระโปรงสีขาวประกฏ อีกข้าง จนออกมายืนเป็นสง่าด้วยความสูงเพรียวดูดี ใบหน้าสวยสง่าอย่างหาที่เปรียบได้ยาก (มาก) ทันทีที่ลงมายืนได้อย่างเสร็จพร้อม แสงแฟลชก็ดังระงมขึ้นมาอีกครั้ง แล้วยิ่งะเบิดลงเพิ่มทวีคูณความเจิดจ้าเมื่อคุณนายลงมาเดินประกบกับลูกสาวในชุดสีน้ำเงินปักเลื่อมดูดี สง่า
ช่างเป็นการยืนคู่ที่ลงตัวอะไรอย่างนี้!
ขาเรียวยาวก้าวเข้าไปภายในโรงแรม พนักงานต้อนรับผายมือไปยังห้องโถงใหญ่ที่จัดงานอยู่
 
ภายในงาน
ฉันกำลังฉีกยิ้มอย่างมีมารยาทใส่พวกคุณชายที่มารุมล้อม
เหอะ! มันก็น่าดีใจอยู่หรอกนะที่มีคนมาสนใจ แต่นี้มันเยอะไปหรือเปล่า T T
คุณแม่นั้นชิ่งไปคุยสนทนากับคุณหญิงคุณนาย ทิ้งฉันให้อยู่คนเดียวพร้อมกับคุณชายที่ดูจะสนฉันมากอยู่
เหล่าคนรุ่นสาว (เหลือ) น้อยก็คุยกันไปตามประสา ลูกของพวกเธอที่เป็นผู้ชายเลยมาแนะนำตัว หว่านขนมจีบใส่ฉันอยู่นี่
แหมมมมม อยากกินโต๊ะจีนก็ไม่บอกนะพวกคุณชายนี่ -__________-
“น้องข้าวผัดเรียนอยู่ที่ไหนเหรอครับ” หนุ่มหน้าตาดีคนหนึ่งถามฉันซึ่งกำลังเอ๋ออยู่ เป็นลูกครึ่ง...อเมริกา! ถ้าจำไม่ผิดรู้สึกเขาจะชื่อว่า...เพิร์ท!
“ข้าวผัดเรียนที่ RBU ค่ะ” RBU คือชื่อย่อของ Reuben University เรียกกันสั้นๆง่ายๆแบบนี้อ่ะนะ
“ว้าววววววว” พี่หน้าหล่ออีกคนว้าวอย่างประหลาดใจ ทำไมเหรอยะ =..=+
“เก่งจังนะครับ ได้ข่าวว่าเข้ายากมากพอสมควรเลยนี่นา” หน้าหล่อหัวทองพูดขึ้น โอ้! ฝรั่งซะด้วย O-O
“ขอบคุณค่ะ ^^” ฉันขอบคุณอย่างสุภาพพลางยิ้มให้น้อยๆ
ฉันทำอะไรผิดเหรอ!!!
ทำไมทุกคนหน้าแดงมือกุมหน้าอกอย่างกับเป็นโรคหัวใจอย่างนี้ล่ะ TOT
“น่ารักเกินไป อ๊ากกกกก”
พี่เพิร์ท!
คลุ้มคลั่ง!!
พี่เค้าบ้าไปแย้วววววว TOT
“พี่เพิร์ทเป็นอะไรหรือเปล่าคะ O_O!” ฉันตกใจที่อยู่ๆพี่เพิร์ทก็ขยี้หัวอย่างบ้าคลั่ง แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้ความหล่อลดน้อยลงเลย ตรงกันข้ามกลับเพิ่มให้ดูน่ารักเข้าไปอีก
ฉันไม่เข้าใจที่อยู่ๆพี่เพิร์ทก็เป็นแบบนี้เลยรีบหันมาด้านข้าง (พี่เพิร์ทอยู่ด้านข้างของฉัน) เอามือวางทับมือพี่เพิร์ทที่กุมขมับอยู่แล้วพยายามแกะมือออกมา แง ใจไม่ดีแล้วน้า T^T
“O////O” อ้าว ทำไมถึงหน้าแดงกว่าเดิมอ่ะ - -!
(โง่จริงๆ)
“ไม่สบายหรือเปล่าคะ” ฉันแปะมืออังหน้าผากพี่เพิร์ทเบาๆ ทำเอาหนุ่มที่ล้อมอยู่ตามีไฟลุกเลย โฮะๆ >O<
ฉันพอจะรู้รางๆแล้วว่าพี่เขาเขินที่ฉันจับมือ เลยแกล้งต่อซะเลย ฮิๆ ^O^
สนุกดีเหมือนกันนะ ฮ่าๆ ^U^
 
หลังจากอยู่ในงานมานานมาก ฉันก็เริ่มเบื่อ เลยเดินไปหยิบแก้วน้ำพั้นซ์แบบไม่ผสมแอลกอฮอลล์แล้วเดินออกไปที่ระเบียงสู่สวนที่ทางโรงแรมจัดไว้
เห็นแบบนี้ฉันก็ไม่ค่อยดื่มหรอกนะ - -!
ฉันเขี่ยสับประรดที่อยู่ปากแก้วเล่น ความจริงบนปากแก้วนี่เสียบสับประรดกับส้มไว้
“มาคนเดียวเหรอครับ” เสียงนุ่มทุ้มน่าฟังพร้อมกับเสียงรองเท้าเบาๆดังมาทางด้านหลัง ก่อนจะมาหยุดข้างๆฉัน ฉันหันไปมองแล้วก็ต้องตะลึง!
นี่มัน!!!
คนในรูปที่ท่านคณบดีให้ฉันขุดประวัติเขานี่นา O_O!
แถมยัง..เป็นคนที่ฉันจิ้มๆไว้ด้วยอ่ะ -////-
“เอ่อ...คือ...” ฉันเกิดอาการตะกุกตะกักขึ้นมากระทันหัน พี่เพิร์ท...ฉันเข้าใจแล้ว TOT! ว่าทำไม่เมื่อกี้พี่ถึงเป็นแบบนั้น
“ครับ?” เขาคนนั้นเอียงคอน้อยๆถามพลางอมยิ้ม
ฉ่าาาาาาา!
ตอนนี้หน้าฉันเหมือนเตาหมูกระทะติดมันที่ร้อนเต็มที่ (เปรียบเทียบซะ) ถ้ามีใครเอาเนื้อหมูสไลด์มาวางบนหน้าฉันตอนนี้พนันได้ว่าไม่ถึงสิบห้านาทีคงได้สุกเป็นแน่ T^T
“ฉันมะ...มาคนดะ...เดียวค่ะ” ติดอ่างงงงงง
ตึ่งๆ มีเยื่องแย้ววววววววววว >O<!
“ทำไมต้องติดอ่างขนาดนั้น ฮึ” เขาหัวเราะพลางก้มหน้าลงมาใกล้ๆ
ตึก...ตัก...
ตึกตัก
ตึกตักๆๆๆๆ
“ฉันขะ...ขอตัวก่อนนะคะ!” ฉันว่าแล้วกระดกพั้นซ์หมดแก้วแล้วรีบวิ่งออกมาจากตรงนั้นทันที แต่
พลั่ก!
ฉันรีบเกินจนเท้าพันกันสะดุดบันไดระเบียง ตายแน่ แก้วแตกแน่เลยอ่ะ TOT!
หมับ!!!
โอ้โห! นิยายทุกเรื่อง นางเอกสะดุด พระเอกโอบเอว มองตา ล้มทับแล้วก็ คิสสสสสสสส =[]=
แต่เรื่องนี้...
พลั่ก!!!
เขาแค่หยิบแก้วพั้นซ์เท่านั้นเอง กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดด =[]=!
ฉันล้มลงอย่างน่าอับอายแน่นอน ถ้าไม่ติดว่ามีร่างหนึ่งสอดตัวมารับฉันไม่ให้ฟันเฉาะลงพื้น -*-
พี่เพิร์ท!!!
“ข้าวผัดเป็นอะไรหรือเปล่าครับ!?!” น้ำเสียงกระตือรือร้นของพี่เพิร์ทดังขึ้นอยู่ด้านล่างของฉัน สองมือโอบเอวฉันไว้ไม่ให้ตัวกระแทกพื้นแม้แต่นิดเดียว ฉันสบตาพี่เพิร์ทอย่างตะลึง
อึ้งงงงงงงง กิมมมมมมมมมม กี่ =[]=!!!!!!!!!!!!
ต่างกับคนที่หยิบแค่แก้ว มันช่างน่าฆ่าเอาจุ๊ดจู๋มาตุ๋นซะ ย้ากกกกกกกกกกกก ={}=~
“เอ่อ ไม่เป็นไรค่ะ ขอบคุณพี่เพิร์ทมากนะคะ ^^:;” ฉันขอบคุณพี่เพิร์ทพลางยันตัวขึ้นยืน หันไปหาอีตาบ้าที่ยืนลอยหน้าลอยตาถือแก้วพั้นซ์ก่อนจะแยกเขี้ยวใส่
แง่งงงงงงงงงงงงง -*-
ฉันสะบัดงอนใส่แล้วหันหลังเดินจับมือพี่เพิร์ทลากเข้างาน
เชอะ...หายไปหมดแล้วค่ะ! หายไปหดแล้วววววววววววว
ความเผลอหลงใหลไอ้บ้านั่น! มันหายไปเกลี้ยงหมดแล้วโว้ยยยยยยยยยยยย =[]=!

แต่ฉันก็ยังต้องอยู่ต่อจนถึงไคลแมกซ์ของงาน T T
การโยนช่อดอกไม้อีกครั้ง!
เย้ๆๆๆ ^O^ ตอนนี้เจ้าสาวกำลังหันหลังไป พร้อมกับเสียงพิธีกรของงานที่นับถอยหลังอย่างตื่นเต้น สาวๆในงานต่างกรี๊ดกร๊าดกันใหญ่เพื่อรอรับช่อดอกไม้ หวังว่าจะได้เป็นเจ้าสาวคนต่อไป ทุกคนพยายามเล็งและกะระยะกันอย่างเอาเป็นเอาตาย เหอะ! ง่ายๆนะ - - เดินไปกระชากดอกไม้จากมือเจ้าสาวมาเลยเซ่! ถ้าจะมายืนเบียดจนฉันแทบล้มแบบนี้ -____-+++
“...หนึ่ง!!!”
พึ่บบบบบ!
พลั่ก!
ตุ้บบบบบบ!
ทันทีที่พิธีกรนับเสร็จ สาวๆก็กลายเป็นปลาไหลในบึงที่แย่งเศษขนมปังหนึ่งแผ่น
เสียงพลั่กคือฉันที่ล้มลงมากองนอกวงของสาวๆในงาน ฉันโดนชนนนนนน TOT
อูยยยย เจ็บตูดอ่ะ T_T
และเสียงตุ้บเมื่อกี้คือ...
เอ๊ะ!
ทำไมทุกคนถึงมองฉันอย่างนั้นล่ะ -_-?
หรือว่า...
ฉันค่อยๆลากสายตาลงมามองที่ตักของตัวเอง ก่อนจะกระจ่างว่าเสียงตุ้บและความหมายของสายตานั้นคืออะไร
ดอกไม้นี่อยู่บนตักฉัน!!!
แหงะ =[]=
ฉันหยิบช่อดอกกุหลาบสีแดงที่จัดอย่างเลอเลิศพร้อมกับค่อยๆลุกขึ้นอย่างตะลึง
ฉันเนี่ยนะ เจ้าสาวคนต่อไป =[]=!!!
“ตายแล้ว! ลูกสาวแม่ ^^”
แม่อุทานยิ้มๆ หนุ่มๆในงานก็มองฉันกรุ้มกริ่มราวกับว่าใครจะได้ฉันไปครอง
ทำไมชีวิตฉันถึงมีแต่เรื่องวะ TOT
กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด
ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 298 ท่าน