Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  







 
อ่านเรื่อง
Confest! ก็ได้ๆ...รักนายจบมั้ย!
สตอล์คเกอร์
Chapter 1 : Back Home
2
25/11/2554 16:11:31
574
เนื้อเรื่อง
ตอนนี้ฉันกับเพื่อนๆกำลังนั่งรวมกันอยู่ภายในห้องพักชั้นสิบสอง อ้อ...ลืมบอก ชั้น 11-12 จะเป็นชั้น VIP ซึ่งแพงหลายเท่าตัว ^^+ หนึ่งห้องต่อหนึ่งชั้น ซึ่งก็เดาเอานะว่าจะ ‘กว้างงงงงงงงง’ ขนาดไหน J
และที่ชั้นสิบสองแห่งนี้ก็คือห้องพักของพวกฉัน!
แมคบุ๊คถูกขนมาวางไว้ที่โต๊ะในห้องโฮมเธียร์เตอร์ เพื่อรออีเมล์จากท่านคณบดี
สักพัก... เสียงสัญญาณบอกการมาของจดหมายออนไลน์ดังขึ้น
คลิก...คลิก...
ฉันเปิดอีเมล์แล้วก็ต้องอึ้ง...
ปิ๊ง!
โอ้แม่เจ้า...นี่คนจริงๆเหรอวะคะ >///<  
รูปคนหล่อปานเทพบุตรห้าคนประจักษ์แก่สายตาสาวๆที่มองแมคบุ๊คอยู่
“กรี๊ดกร๊าด! หล่อเป็นบ้า O///O!”
“เนื้อคู่ฉันแน่ๆเลยอ่ะ กรี๊ดๆ >O<”
“หล่ออ๊า กรี๊ดๆๆ *O*”
“แง้วววววววววววว  >w<!”
พะ...เพื่อนฉัน -____-:::;;;
ฉันรีบรวบรวมสติ (อันน้อยนิด T^T) กลับคืนมา ว่านี่ฉันเปิดผิดไปเปิดอีเมล์แนะนำโฆษณาโฮสต์หรือเปล่า
แต่...เอ๊ะ! ก็อีเมล์จากท่านคณบดีนี่นา =[]=
ในจอประกฏภาพบุรุษเพศผู้ห้าคนที่ไม่อาจเรียกว่าคนได้...
เพราะหล่อจนไม่รู้จะอธิบายยังไง -*-!
หล่อบัดซบ!
หล่อเหลือหลาย!!
หล่อไม่บันยะบันยัง!!!
หล่อจนจะบ้าตาย แม่เจ้าโว้ยยยยยย!!!!
ตัวผู้ (เฮ้ย!) ทั้งหมดอยู่ในชุดไปรเวตที่โคตรจะดูดี๊ดูดี (หุๆๆ -.,-) รวมตัวกันถ่ายรูป เพื่อนๆของฉันมองตากันอย่างเข้าใจ ก่อนที่ฉันจะนับ
“นึง...ส่อง...”
“...”
“...ซั่ม!!!”
ทันทีที่ขาดคำ นิ้วเรียวยาวห้านิ้วก็จิ้มไปยังรูปชายหนุ่มที่ตนหมายปองอย่างแรงแบบที่ว่าไม่กลัวแมคบุ๊คพังกันเลยที่เดียว
“ฉันเอาคนนี้!!!”
เสียงห้าเสียงประสานพร้อมกันอย่างไม่ได้นัดหมาย
โอ้!!
ไม่ซ้ำกัน!!!
“โอเค...ตัดปัญหาเรื่องแย่งผู้ชายสองหญิงหนึ่งชาย ฮ่าๆๆ >w<” อลิเซียหัวเราะร่า สุขซะเต็มประดาเชียวนะเทอวววว!
“เฮ้ยๆๆ พอก่อนๆ อ่านอีเมล์ก่อนสิว่าเหตุใดท่านคณบดีถึงประเคนหนุ่มหล่อมาให้พวกเราถึงที่ขนาดนี้ - -!”
ฉันปรามเพื่อนๆก่อนที่จะกู่ไม่กลับ = =
ฉันเลื่อนสกอร์บาร์ลงมาเรื่อยๆ แล้วอ่านออกเสียงให้เพื่อนๆฟัง
“ให้เราไปสืบประวัติและหาทุกอย่างที่เกี่ยวกับบุคคลในรูปมาส่งเป็นลายลักษณ์อักษร...ภาษาอังกฤษ ส่งเปิดเทอม - -+”
ฉันอ่านจบอย่างอึ้งๆแล้วกรีดร้องออกมา
“อะไรกันเนี่ยยยยยยยยยย!”
“ท่านคณบดีเล่นอะไรเนี่ย =.,=”
“ใช่! ทำไมรู้ใจ... เอ๊ย! แกล้งกันแบบนี้ >O<!” เหอๆ
เท่านั้นยังไม่หยุดความหื่นไว้แต่เพียงเท่านี้...!
“คลุกคลีกับหนุ่มๆ!”
“สืบหาเบาะแสของเขา ที่อยู่ ทุกๆอย่างงงง!”
“ค้นเรื่องส่วนตัว ทุกซอก...ทุกมุม~!”
“อิงแอบ (สืบ) อย่างใกล้ชิด!”
เพื่อนเราบ้าไปแล้วค่า =[]=!
แต่ฉันก็แอบหวั่นไหวอยู่นิดๆนะเนี่ย >________<!
“พวกเราก็เลือกกันแล้วนี่นะ...” มาร์เนียเว้นอย่างมีเลศนัย
“รู้ๆกันอยู่แล้ว...” หลุยส์ยิ้ม
“ประกบเดี่ยวค่า!!!”
ฮึๆ...
 
วันต่อมา...
ฉันตื่นก่อนใคร เดินเข้าห้องน้ำเพื่ออาบน้ำ เปิดตู้ใสขนาดใหญ่ที่ภายในรวมน้ำมันระเหยจากทุกมุมโลกไว้ หยิบน้ำมันระเหยกลิ่นมะลิออกมาเตรียมใช้อาบน้ำ แช่น้ำไปพลางๆ ฉันก็ตัดสิยใจหยิบโทรศัพท์มากดโทรออกไปที่เบอร์บ้านพลางเป่าฟองสบู่เล่น
[สวัสดีค่ะ บ้านฐิตยสกุลค่ะ] เสียงซาร่าห์ พี่เลี้ยงของฉันดังมาตามสาย
“ข้าวผัดเองค่ะซาร่าห์” ฉันกรอกเสียงใสโทรศัพท์อย่างอารมณ์ดี๊อารมณ์ดี ล้าลา~
[คุณนู๊! มำไมยังไม่กับบ้านค้า! นี่มันก็ปิดเทอมแล้วไม่ช่เหรอคะ แล้ว...]
“พอก่อนๆซาร่าห์ - -“ ฉันห้ามก่อนที่ซาร่าห์จะร่ายยาวไปกว่านี้
“ฉันจะถามว่าคุณพ่ออยู่ไหมคะ >O<” ภาวนา อย่าอยู่เลยนะพ่อ T T
[คุณท่านพึ่งออกเครื่องบินเจ็ตบินไปฟลอริดาเมื่อบ่ายนี้ค่ะ]
เยสสสสสส!
ก็คุณพ่อน่ะ ตัวเก็งเลยอ่ะ T-T
“อ้าว คุณพ่อไปฟลอริดาเหรอคะ ไปทำไมคะ” แปลกนะ ท่านมีธุระด่วนหรือไง ไปไม่บอกไม่กล่าว -*-
[เห็นว่าไปเปิดสาขาที่สองในฟลอริดากับคุณหนูลิสบอนน่ะค่ะ ทางนั้นเค้ารีเควสต์มา]
อ้ออออออออ -____________-:::;;;
ทางสะดวก เยส ^O^!
“ซาร่าห์คะ ปิดเทอมนี้ข้าวผัดขอไม่กลับบ้านนะคะ มีงานจะต้องทำ” ไม่สุมหัวอยู่กับเพื่อน อิๆ ^U^
[อะไรนะคะ! คุณหนูจะไม่กลับบ้านเหรอ...เอามานี่!]
เฮื๊อกกกกกก =[]=!
เสียงประโยคหลังไม่ใช่ใครที่ไหน...
[ลูกรัก จะไม่กลับบ้านเหรอจ้ะ ^^+]
“คะ...คุณแม่ =[]=!”
ใช่แล้วล่ะ ไม่ใช่ใครที่ไหน
คุณแม่บังเกิดเกล้าของฉันน่ะเอง เจี๊ยกกกกกกก =[]=
ฉันแทบจะหงายหลังถ้านั่งส้วมอยู่ ดีที่ตอนนี้แช่น้ำเลยมีขอบอ่างพิงอยู่ที่หลัง
[ไม่ได้! ลูกต้องกลับมาที่บ้าน เดี๋ยวนี้!]
“แม่ขา หนูมีงานต้องทำจริงจริ๊งงง นะคะ T^T”
[อย่ามาอ้างแม่! อย่าคิดว่าไม่รู้หรือไงว่าจะแอบหนีเที่ยวน่ะ]
“แม่พูดเรื่องอะไรกานนน หนูไม่รู้เรื่อง TOT”
จบชีวิตข้าวผัด ณ บัดนี้ สวัสดี TOT
[ดีแค่ไหนแล้วที่พ่อลูกทิ้งแม่ไว้ดูลูก ไม่ให้หนีเที่ยว!!!]
พ่อบ้า TOT!
[กลับมาเดี๋ยวนี้ ลูกรัก]
“แม่... T T”
[จะกลับดีๆหรือกลับทั้งน้ำตา!!!]
“หนูจะกลับเดี๋ยวนี้ค่ะ TOT”
[ดี แล้วเจอกันที่บ้านจ้ะลูกรัก]
ติ๊ด!
ร้ายกาจ TOT!
 
คฤหาสน์ฐิตยสกุล
“ยินดีต้อนรับคุณหนูกลับบ้านค่ะ” เสียงเมดนับไม่ถ้วนกล่าวต้อนรับเมื่อฉันเดินเข้าบ้าน พรมแดงถูกปูเป็นทางยาวสู่บันไดในห้องโถงโออ่า ฉันเดินขึ้นบันไดไปยังห้องของคุณแม่
เหอะๆ =_=
ภายในห้องกว้างงงงงง ขวาง ไม่มีใครอยู่
“คุณแม่ของคุณหนูอยู่ที่ทางปีกซ้ายค่ะ” เสียงเมดคนหนึ่งที่เดินตามฉันบอก
“อ้าวเหรอ” ฉันพยักหน้าเข้าใจ เดินลงบันไดไปที่ทางปีกซ้ายของคฤหาสน์ ราวแขวนชุดออกงานหรูหราสวยงามนับร้อยราว แต่ถึงอย่างนั้นก็กินพื้นที่ไม่ถึงครึ่งโถงปีกซ้าย ช่างตัดเสื้อผ้า เทรนเนอร์ รวมถึงดีไซนเนอร์ชื่อดังระดับโลกหลายคนก็อยู่ที่นี่ คุณแม่กำลังลองเสื้อผ้าอยู่หลังฉาก ก่อนจะเดินออกมาพร้อมกับชุดราตรีสีน้ำเงินปักเลื่อมระยิบระยับ
“ข้าวผัด มานี่สิลูก” คุณแม่เรียกฉันเข้าไปหา ฉันเดินเข้าไปหาท่านอย่างงงๆ
“ค่ะแม่” คุณแม่สวมกอดฉันแล้วจูบแก้มก่อนจะหอมแก้มฉันฟอดใหญ่
“อืม กลับบ้านได้ก็ดีแล้ว”
แม่พูดกับฉัน แล้วหันไปหาพวกช่างเสื้อพลางตบมือแปะๆ
“นี่คือข้าวผัดค่า เชิญทุกท่านตามสบาย” พอขาดคำ ช่างต่างๆก็พากับประดังประเดมาที่ฉัน
อะไรกันเนี่ยยยย =[]=
 
ฉันเข้าใจแล้วล่ะ -_-!
ฉันอยู่ในชุดสีขาวแขนซีทรู ชายกระโปรงฉลุสวยงาม มีริบบิ้นสีชมพูอ่อนมันวาวเส้นใหญ่เดินเส้นประดับประดาอย่างสวยงาม ผมถูกเซ็ตอย่างดี โดยการรวบผมลอนสีน้ำตาลโกโก้ของฉันขึ้นม้วนเป็นมวย ประดับมุกสีขาวอมชมพู หน้าถูกแต่งแบบอ่อนๆ สวมสร้อยข้อมือมุก รองเท้าส้นสูงสีขาวประดับโบเล็กๆสีชมพูอ่อนเข้ากับชุด
ใช่! ฉันต้องไปออกงาน -_____-
งานที่ว่านี่ก็คืองานแต่งงานของลูกเพื่อนแม่ จัดพิธีที่โบสถ์ในฝรั่งเศษแล้ว (เจ้าสาวเนคนฝรั่งเศษ) แล้วกลับมาจัดอีกทีที่ไทย โรงแรมหรูที่หนึ่ง
เหอะๆ =_=
คุณอาจไม่เชื่อว่าฉันใช้เวลาแต่งตัวสี่ชั่วโมง ฉันมาถึงบ้านตอนประมาณแปดโมงครึ่งกว่าๆ เริ่มเลือก ลองชุดเสร็จก็ตอนเก้าโมง ใช้เวลาแต่งตัวแล้วเสร็จตอนบ่ายโมง เตรียมไปที่โรงแรมเพื่อร่วมงาน
โว้ยยยย ขออยู่นิ่งๆไม่ได้บ้างหรือไง!
ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 282 ท่าน