Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  






 
อ่านเรื่อง
THE SECRET ความลับลวงโลก
กุมภาFEB
Chapter#2 การกลับมา
4
25/11/2554 15:52:56
352
เนื้อเรื่อง
 Chapter#2 
            ภายในรถBMWสีดำขลับ ตัดกับเบาะหนังสีแดงสด ร่างเล็กนั่งหลับตาอย่างมีความสุข ช่างต่างจากร่างสูงที่อยู่ตรงหน้าพวงมาลัย
“นี่อย่าเพิ่งหลับ อีกไกลปะกว่าจะถึง” หนุ่มหล่อผมสีน้ำตาลเข้มเอ่ยถามพี่สาวด้วยน้ำเสียงไม่พอใจนัก ที่เค้าต้องเสียวันหยุดสุดแสนสบายที่มีอยู่น้อยนิด เพราะตารางงานและตารางเรียนอันแสนอัดแน่นของเขา
“ฉันจะไปรู้ได้ไง ขนาดทางกลับบ้าน ฉันยังจำไม่ได้เลย” ร่างเล็กพูดอย่างเบื่อหน่ายทั้งๆที่มันเป็นเรื่องของตัวเองแท้ๆ ก่อนจะโยนมือถือของตนไปบนตักน้องชาย
“เอาไปถามทาง ฉันต่อสายให้แล้ว” ว่าแล้วเธอก็เอนเบาะลงทันที ทิ้งให้ น้องชายที่น่าสงสารใช้กำปั้นทุบพวงมาลัยรถอย่างหัวเสีย ในความเอาแต่ใจของพี่สาว
Quan tube said:
            เฮ้ออออออออออออออ~ ให้ตายเถอะผมสาบานได้ว่าวันนี้เป็นวันที่ซวยที่สุดในรอบปี เพราะวันนี้เป็นวันหยุดวันเดียวในเดือนนี้ของผมมมมม ถ้าผมเป็นผู้หญิง ผมจะ....จะ...กรี๊ด - __ - แต่ผมเป็นผู้ชาย ช่างเถอะ มันไม่ใช่ประเด็น ประเด็นคือ ยังหัววิกที่หลับไม่รู้เรื่องอยู่ข้างๆผมนี่ ผมจะไม่มีวันยอมเสียวันหยุดที่แสนสุขขีของผมถ้ายัยวิกไม่เอาเรื่องนั้นมาขู่
 
ครึ่งชั่วโมงที่แล้ว
 
“แกต้องขับรถพาฉันไปทำรายงานกับเพื่อน”
“ทำไมต้องฉันด้วย คนขับรถก็มี วันนี้ฉันไม่อยากไปไหน -___-”
“แกต้องไปเพราะยัยพวกนั้นเป็นแฟนคลับแก ไม่งั้นฉันต้องโดนตัดชื่อออกจากรายงานแน่ๆ”  ยัยนั่นสั่งผมพร้อมใช้มือฉุดกระชากลากดึงแขนผมให้ลุก
“ไม่ไป เดือนนี้ฉันเพิ่งจะได้หยุดเอง”  ผมพูดพร้อมกับสะบัดแขนอย่างรำคาญ ยัยวิกจ้องหน้าผมอย่างอาฆาตแค้นแล้ววิ่งขึ้นบันไดไป ผมจึงถอนหายใจอย่างโล่งอก ในที่สุดผมก็ได้พักผ่อนอย่างเป็นสุขสักทีนึง^^ ว่าแล้วผมก็เอนตัวลงบนโซฟา
 
พั่บพั่บ
=____=?
ใครเอากระดาษอะไรมาแกว่งตรงหน้าผมฟะ
‘ใบแจ้งยอดค้างชำระบัตรเครดิต...........................คุณ กาวิน นิรันด์กาล’
O[]o
ผมจะเอื้อมมือไปคว้าแต่กระดาษบ้านั้นลอยขึ้นสูงจนผมพลิกตัวขึ้นมานั่งตัวตรงบนโซฟา
“ยอดค้างชำระ150,000บาท อู้วว แกใช้อะไรเยอะขนาดนี้เนียะ ฉันน่าจะเอาไอ้นี้ไปบอกคุณพ่อนะ”
“เอามานี่นะ” ผมดึงไอ้บิลบ้านี้มาแล้วฉีกมันทิ้ง ส่วนเงินจำนวนนั้นผมรูดไปแต่งรถนิดๆหน่อยๆแต่ก็ไม่คิดว่ามันจะกลายเป็นเงินก้อนใหญ่ขนาดนี้หนิT^T
“แกนี่ชอบทำลายหลักฐานจังนะ ดีที่ฉันเป็นคนสวย รวยและฉลาด ฉันถ่ายรูปแล้วเซฟลงคอมเรียบร้อย^^”
TOT
“ไปกันเถอะไอ้น้องรัก เพื่อนฉันรอแกนานแล้ว^_______^”
TTOTT
“เอ๊ะ!ฉันบอกให้ไปก็ไปซิๆๆ”
 
ลาก่อนวันหยุดวันเดียวของผม
Pale tean said:
เสร็จสักทีโครงงานกาก กาก เอาจริงฉันรู้สึกว่ามันห่วยแตกมากที่ได้ร่วมงานกับยัยพวกนี้ ทีแรกฉันนึกว่าฉันจะสบาย เพราะจับฉลากได้ผู้หญิงอ้วนดำไร้รสนิยมในการแต่งตัว1คน และเด็กเนิดร์ที่ใส่แว่นเลนส์นูน มันดูใหญ่มากจนดูเหมือนเอาหม้อมาครอบลูกกะตา – ___--เฮ้ออ ฉันคิดว่าบ้างทีสวรรค์ก็ลำเอียงนอกจากจะไม่สวยแล้ว ยังมีมันสมองน้อยยิ่งกว่าอะมีบ้า เพราะนอกจากยัยพวกนี้จะไม่ทำโครงการแล้ว ยังเอาแต่วี๊ดว้ายน้องชายของฉัน ซึ่งสีหน้าของควันดูไม่ต่างจากตอนที่มันดูหนังสยองขวัญในโรงภาพยนตร์
แฉะๆ
“มินเป็นเอฟซีควันแหละถ่ายรูปกับมินอีกสักรูปนะ^_^”เสียงใหญ่ๆของยัยอ้วนดำทำฉันหวาดผวาเล็กน้อย
“ครับ-________-”
“ควันธูปยิ้มสวยๆหน่อยค่ะ มินเธอดูสวยมากอ่ะ” อีกเสียงของยัยแว่นโต ท่าทางเธอจะมีปัญหาทางสายตาจริงๆที่มองยัยอ้วนดำนั้นสวย เฮ้อ
“มาฉอดฉันถ่ายรูปเธอกับควันให้นะ 1 2 3 ชีสส”เป็นหนูหรือไงร้องหาชีสอยู่ได้-___-
“โอเค พวกเธอฉันคงต้องขอตัวกลับก่อนงานส่วนของฉันเสร็จแล้ว เหลือแต่งานตัดต่อกับรายงาน ไปแบ่งกันเองนะ”
“จ๊ะ ขอบใจมากหวังว่าเราจะได้ร่วมงานกันอีกนะ^_______^” ยักษ์เอ้ยมินบอกด้วยน้ำเสียงที่พยายามแอ๊บให้สดใสฉันได้แต่ยิ้มตอบไป
 
“เปลว  เพื่อนของเธอหนะ”
“ทำไมชอบหรอ จีบซิฉันเชียร์ผู้หญิงที่ใส่แว่นใหญ่เท่าหม้อ”
“ฮ่าๆๆๆเธอนี้ปากหมีได้โล่จริงๆ”
“วันนี้ฉันรู้สึกสงสารแกที่โดนแทะโลม ฉันเลี้ยงไอติมแกแล้วกัน”
“โห่ยฉันแถบจะแหว่งไปเศษสามส่วนสี่ของตัวแล้ว เธอจะเลี้ยงฉันแค่ไอติม หรออ พาฉันไปกินบุฟเฟ่ดิ”
“ไม่ฉันลดความอ้วนอยู่ -3-”
“แล้วเธอจะไม่ได้ความช่วยเหลือจากฉันอีก-___-“
“เออ เออ น่ารำคาญชะมัดมีน้องอย่างแก” ฉันสะบัดผมใส่หน้ามันแล้วเชิดหน้าขึ้นอย่างทุกครั้งที่เคยทำถ้าผมฉันยาวแบบเมื่อก่อนคงฟาดหน้ามันไปแล้ว-3- แต่ที่มันไม่เหมือนทุกครั้งคือฉันเสียการทรงตัว อาจเป็นเพราะฉันสะบัดหัวแรงไปฉันกำลังจะหัวทิ่มคอนกรีตแต่มีคนมาโอบเอวฉันก่อนที่หน้าสวยๆของฉันจะจิ้มไปบนพื้น สัมผัสได้จากแรงกระชากฉันจนรู้ได้ทันทีเลยว่าเป็นเจ้าน้องชายหน้าโง่ของฉัน  
“ขอบคุณครับ แต่ช่วยเอามืออกจากเอวเธอได้แล้ว” แต่นั้นมันเสียงของควันนี่ แล้วนี้...ใคร?
“เปลวเทียน” เสียงทุ้มกระซิบข้างหูฉัน ฉันจึงหันหน้าไปมอง ก็เจอกับปอยผมสีทอง ตัวของฉันแข็งทื่อไม่สามารถขยับได้ เขากลับมาแล้ว......
ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 243 ท่าน