Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  







 
อ่านเรื่อง
Luv Vampire คำสาปรักนายปีศาจสุดหล่อแห่งอานิเซีย
pangzuzii
เลือดหยดที่ 2
3
30/11/2554 23:28:07
520
เนื้อเรื่อง
 


SMILE  SMILE :'P


        “ ใครก็ได้เอายาดมมาให้ฉันหน่อยสิ! ”
          
            เสียงหญิงสาวเล็กแหลมแทรกมายังโสตประสาทในหัวของฉัน มันทำให้ฉันรู้สึกตัวพร้อมกับอาการปวดขมับเหมือนคนเพิ่งโดนกระบองทุบมาหมาดๆ ให้ตายสิ! ปวดหัวชะมัดเลย มันอะไรกันเนี่ย ฉันค่อยๆ ลืมตาขึ้นจนภาพเบลอเริ่มจางหายไปแล้วต้องผงะกับภาพหญิงสาวผมสั้นสีดำตาแบ๊วใสซื่อเปื้อนยิ้ม เธอเอาอะไรบางอย่างที่เป็นแท่งๆ ประมาณนั้นแกว่งตรงหน้าฉัน

            “ ตื่นแล้ว ^^ ”
            “ O.O ”
         
             ฉันผลักตัวเองออกห่างจากผู้หญิงคนนี้โดยอัตโนมัติไม่ทันไรมือไวปานวอกของหล่อนก็คว้าแขนฉันรั้งไว้ไม่ให้ไปไหนไกล -0-
             
             “ ไม่ต้องกลัวนะ มาจากไหนคะคุณ ^^ ”
             “ บนฟ้า! ”
             “ เอ๋!? บนฟ้าหรอ ฮ่า ๆ ขำจัง เอาดี ๆ สิคะจะได้ไปส่งถูกค่ะ ^^ ”
            
             ฉันเอ่ยพลางเกาหัวแก่กๆจนผมยุ่งเหยิงแบบมึนมากมายคร้า
             จริงสิ! เราถูกสาปให้เป็นมนุษย์ เพราะยัยแองเจริก้าฉุดร่างของฉันให้มาร่วมชะตากรรมด้วยหนิ ฮึ่ย! คิดแล้วแค้นสุดขีด อย่าให้เจอหน้านะแม่จะตบให้ฟันหมดปากอ่อยผู้ชายไม่ได้เป็นพักใหญ่เลย - ^ -

            นี่ตกลงฉันเป็นมนุษย์แล้วจริงๆใช่มั้ย ฮึก ฮึก T^T

            “ เป็นอะไรรึเปล่าดูหน้าเธอเครียด ๆ อ่ะ ^^ ”
            “ อ่อ ป่ะ เปล่าจ่ะ ^^ ”
           “ งั้นหรอ อืม.. แล้วเธอชื่ออะไร มาจากไหน เรียนไหนหรอ มีเบอร์พ่อแม่เธอรึเปล่าจะได้ไปส่งถูกนะ^^ ”

            เล่นยิงมาหลายคำถามใครจะไปคิดทันกันยะ T T’

            ฉันรู้ว่าตอนนี้ฉันทำตัวเหลิกหลักเหมือนคนลักลอบเข้าเมืองไงงั้น เพราะทำตัวไม่ถูกน่ะสิว่าจะเอายังไงดีกับคำถามที่ยิงมาเพียบ หารู้ไม่ว่าคำตอบของฉันมันเวอร์มากค่ะ เก็ทนะที่รัก TT’
            “ เป็นไรรึเปล่า ว่าไงจ้ะ ^^ ”
            “ เอ่อ.. ข้าชื่ออานิเซีย ข้าไม่มีบ้าน ข้าไม่ได้เรียน ข้าไม่มีเบอร์ ข้าคงไม่มีพ่อแม่ ไม่รู้สิ ข้าความจำเสื่อม U.U ”

            ฉันลุกขึ้นมานั่งตีน่าเศร้าเหมือนคนผิดหวังทุกข์ทนชีวิตไม่เหลืออะไร ถ้าจะว่าตอนนี้.. ฉันก็ไม่เหลืออะไรแล้วจริงๆ เพราะฉันเป็นเทพที่ดวงตกอับโดนสาปให้กลายเป็นมนุษย์ซะงั้น มันน่าเศร้ามั้ยล่ะ เอาฉันกลับขึ้นไปทีได้มั้ย \TOT/

           “ โชคดีที่ยังจำชื่อตัวเองได้นะอานิเซีย ^^ ”
           “ อืม ๆ คงงั้นแหละ U.U ”
           “ หน้าตาผิวพรรณของเธอดูไม่ใช่คนธรรมดาเลยนะ ^^ ”

           หญิงสาวแววตาบ๊องแบ๊วเอ่ยด้วยสีหน้าที่เปื้อนยิ้มอีกตามเคย เธอใช้สายตามองแขนของฉันพลางใช้นิ้วของเธอถูๆ เขี่ย ๆ ไปมา อย่างกับฉันเป็นอัญมณีที่ตรวจดูตำหนิที่แทบจะไม่มี
            คือว่า… หยุดถูไถผิวอันบอบบางของฉันก่อนขี้ไคลจะออกแทนได้มั้ย แววตาของเธอก็ด้วยมันทำให้ฉันขนลุกเป็นนัยย์ๆ =.=’
            “ งั้นเอางี้ เธอมาอยู่บ้านของฉันล่ะกันนะ ฉันชื่อ ซินดี้นะ ^^ ”
            “ อ่อ อ่า ๆ.. ”
           
            ฉันเอ่ยพลางผงกหัวแบบอึน ๆ สายตาฉันละไปจากผู้หญิงที่ชื่อซินดี้แล้วมองดูรอบ ๆ บ้านหลังใหญ่โอ่งโถงหรูหราราคาแพง ถึงมันจะไม่ใหญ่เท่าปราสาทที่อยู่บนฟ้าของฉันก็ตาม แต่ฉันสังเกตได้อย่างนึงว่า ผู้หญิงคนนี้ในโลกมนุษย์ เธอคงมีฐานะไม่ธรรมดาน่าดู นับว่าโชคดีที่เจอเธอ ^^
             “ บ้านหลังใหญ่ใช่มั้ยล่ะ ฉันไม่ได้ให้อยู่ฟรีๆ หรอกนะ อานิเซีย ”
             “ อ่อ ได้เลย เจ้าจะให้ข้าทำอะไรตอบแทนล่ะ ^O^ ”

             โอเค ฉันยอมรับว่าแววตาฉันลุกวาว *_*

             “ คนดูแลบ้าน ^^ ”
             “ เจ้าที่หรอ!? ”
             “ คนใช้ต่างหากเล่า ^^ ”
 
             ดะ เดี๋ยวนะ เธออยากให้ฉันเป็นคนใช้ค่ะโฮกกกกกก ก! จะสบายไปมั้ย เกรงใจจังเลยอ่ะ ที่ฉันต้องมานั่งใช้ผู้หญิงน่าตาบ๊องแบ๊วทั้ง ๆ ที่เขาก็เพิ่งช่วยฉันมา
          
             “ ให้ข้าเป็นคนสั่งเจ้าประมาณนี้หรอ เกรงใจจังเลย แฮะๆ ^^a”

             ซินดี้ส่ายหน้าสะบัดบ็อบปฏิเสธก่อนที่จะชี้นิ้วไปยัง...
คนเช็ดแจกัน.. =.=
คนถูพื้นบันได =.O
แล้วก็ คนที่กำลังบิดผ้าเช็ดตัวฉัน O.O
             “ เอ่อ… ถามอย่างนะ เจ้าว่าข้ารับใช้กับคนใช้ต่างกันมั้ย ซินดี้ ^^’ ”
             “ เหมือนกันหนิ ^^a ”
             ช็อกโลก!! O[]O’ ทะ เทพอานิเซีย บุตรแห่งองค์เทวาผู้ยิ่งใหญ่เหนือชั้นฟ้า เทพประจำฤดูร้อนหรือภาษาอังกฤษเรียกว่า SUMMER ทั้งชาวโลกและชาวฟ้าต่างเคารพนับถือ
บัดนี้!! T^T
โดนคำสาปให้กลายเป็นมนุษย์ หนำซ้ำกรรมซัด ต้องตกเป็นขี้ข้าของมนุษย์อีก ฉันอยากตายยย ย TT^TT’
             “ อ่ะ อ่าว ขอยาดมอีกที ผู้หญิงคนนี้เป็นลมอีกแล้ว เฮ้อ ”


             เพร่ง!
             อ๊ากกก ก! >.< แก้วหล่นแตก ใบนี้เป็นใบที่สองจากผลงานความซุ่มซ่ามของฉัน นี่ยังไม่รวมกับลื่นล้มในห้องน้ำ เปิดแก๊สแช่จนแกงแห้ง ทอดปลาไหม้เป็นจุน แล้วอีกหลายๆ อย่าง =.=’
   
             ฉันไม่เคยทำต้องเข้าใจนะ T^T
 
             “ โอ้ย! ฉันจะเป็นลม จะเรียกว่าซุ่มซ่ามหรือโง่ดีคะแม่คุณ ไม่ได้เรื่องสักอย่างเลย พรุ่งนี้จะทำแตกอีกกี่ใบล่ะเนี่ย เงินทั้งนั้นนะยะหล่อน! ”
             “ ข้าขอโทษ แฮะ ๆ ^^a ”

             น้ำตาฉันคลอแล้วนะ ยัยป้าปากจัดคนนี้อารมณ์เสียอย่างกับกระทิงบ้า เพราะสิ่งที่ฉันทำหลาย ๆ อย่าง น้อยใจจัง U.U
             พอยัยป้าปากจัดบ่นน้ำลายสาดใส่ฉันเสร็จ ก็สั่งให้คนใช้ยกกับข้าวที่ไว้สำหรับเลี้ยงคนงานในบ้านนี้ไปตั้งหลังครัว ก่อนจะตะโกนว่าพักงาน กินข้าว ด้วยเสียงสิบแปดหลอดของหล่อน
             ทั้งเหนื่อย ทั้งร้อน ทั้งหิว ลำบากตรากตรำน้ำตาคลอ ฮึก ฮึก
             “ หนิหล่อน แก้วแตกไม่เก็บรึไงฉันบอกหลายรอบแล้วนะ มัวยืนอยู่ได้ จะรอให้มันแทงเท้าฉันก่อนรึไงห๊า เก็บสิเก็บ!! ”
             “ อ่อ ค่ะ ๆ ^^’ ”
             ก็อยากให้มันแทงเท้าหล่อนอยู่หรอกย่ะ เหอะๆ
             “ เอ้า เลิกงานแล้ว เธอ ๆ มากินข้าวได้ เขารออยู่ ส่วนเธอยังไม่ต้องกินจนกว่าจะเก็บแก้วที่แตกเสร็จ เร็ว ๆ ด้วย ”
             ฉันส่งสายตาหวาน ๆ ปนเศร้าเรียกความสงสารให้คนใช้สองคนที่เดินจากไปทั้งๆ ที่รู้ว่ามันไม่ได้ผล ฉันไม่อยากอยู่คนเดียว มันเงียบเกินไปนะ T^T
             เงียบ… =.=
             เงียบได้อีกนะ ทั้งเหนื่อย ทั้งร้อน ทั้งหิว ทั้งกะ กลัว ฉันรีบหยิบเศษแก้วที่แตกกระจายเกลื่อนไปทั่วพื้นใส่ที่โกยขยะ แต่ไม่ทันไรความซุ่มซ่ามของฉันมันก็ครอบงำจองล้างจองผลาญไม่สิ้นสุดสักที

            ฉึก!
            อ๊ากกกก ก!! >.< แก้วมันทิ่มเท้าฉันเต็ม ๆ คร้า เจ็บมหาประไรเลย ฮือ ๆ ฉันไม่รู้หนิว่ามีเศษชิ้นใหญ่แถวๆ ข้างหลังสถิตอยู่ ยังถอยลงน้ำหนักไปซะเต็มสตรีมเลย ฉันลุกขึ้นพยายามหยิบเศษแก้วที่มันทิ่มคาเท้าฉันอย่างน่าสยดสยอง
            ยอมรับว่า ตอนนี้ฉันเหมือนลิงถูกป้ายกะปิที่เท้ามาก =.=

            O.O
            ฟะ ไฟดับ ให้ตายสิ! ใครดับไฟฟะ กรุณาเปิด เปิด เปิด!!
           “ เธอน่ะ ”
           สะ เสียงผู้ชายหนิ มันดังมาจากข้างหลังฉัน แต่ตอนนี้ฉันมองไม่เห็นอะไรเลย ฮึ่ย!
           “ เธอน่ะ เด็กใหม่รึไง ทำอะไรระวังหน่อยสิ ”
           “ ใครอ่ะ อย่าเข้ามาใกล้ตัวข้านะ ”
           ดูเหมือนยิ่งห้ามยิ่งยุ เสียงเศษแก้วที่โดนเหยียบมันเข้ามาใกล้มากขึ้นเรื่อยๆ ส่วนตัวฉันก็ได้แต่เขย่งถอยห่าง ๆ จนหลังติดตู้เย็นอย่างหมดทางหนีรอด
เขามาถึงตัวฉันจนได้ รู้สึกเย็นแบบแปลกๆ
          “ ข้าบอก! อ้าเอ้าอาใอ้อ้า @#%& \>*</ ”
          เขาใช้มืออันเรียวยาวเย็นเฉียบอุดปากฉันทำให้ปากพิการไปชั่วคราว เขาเอาหน้าเข้ามาใกล้ฉันมากขึ้นจนสังเกตเห็นริมฝีปากที่มีเขี้ยวเล็กแหลมแปลกๆ โผล่มา แล้วรู้สึกถึงกลิ่นน้ำหอมกับเส้นผมของเขาที่มันเคลียแก้มฉันอยู่

          อย่าว่าฉันนะ ฉันรู้สึกดีอ่ะ (ใช่เวลามั้ย - -*)

          “ ชูววว อยู่นิ่งๆ ได้มั้ย เธอน่ะ ”
          “ อ่อยอ้าอ่อยอ้า >*< ”
          “ เลือดของเธอมันเรียกฉันมารู้มั้ย ฉันอยาก.. ”

         ฉันหยุดดิ้นเมื่อได้ฟังคำพูดของผู้ชายที่ฉันจินตนาการว่า ‘มันน่าจะหล่อนะ’ เหมือนฉันกำลังต้องมนตร์สะกดบางอย่าง แม้แต่ความเจ็บปวดที่เท้าของฉันมันก็เริ่มจางลง จางลง..
        
          พรึบ! ไฟมาแล้ว
          “ พี่โซล่า ^O^ ”



(ติดตามตอนต่อไปนะคะ)
*************************************************

PANGZUZII SAY : จบไปแล้วอีกตอนนึงนะคะ จะมาอัพทุกวันนะคะเพราะตอนนี้แต่งนิยายทุกวัน อยากให้ติดตามพร้อมกับติเตียน เรื่องมันมีตำหนิก็ติเตียนได้ไม่ว่าการ ฮ่า ๆ ไปแล้ว ฟิ้วว ว


 

ข้อความ :
จากคุณ * :
 

หน้าที่ 1 จาก 1 หน้า
แสดง เรื่อง
ความคิดเห็นที่ 1
แต่แป้งก็ยังคงแต่งต่อนะคะ^^
จากคุณ pangzuza69/(pangzuza69) อัพเดตเมื่อ 28/11/2554 22:11:03
ความคิดเห็นที่ 2
คือว่า รุเหมือนจะไม่ค่อยมีความหวังเท่าไหร่นะคะ
และตอนนี้ แป้งอยู่ ม.6  ควรทำหน้าที่ของตนเองให้ดีที่สุดก่อน  ถึงสิ่งนี้เป็นสิ่งที่แป้งรักก็ตาม
แต่ถ้ามันไม่รุ่ง  แป้งก็สมควรจะทิ้งมัน

ขอบคุณบางคนที่ยังติดตาม ^^
จากคุณ pangzuza69/(pangzuza69) อัพเดตเมื่อ 27/11/2554 02:03:28
ความคิดเห็นที่ 3
แสดงความคิดเห็นได้นะคะ ^^
จากคุณ pangzuza69/(pangzuza69) อัพเดตเมื่อ 25/11/2554 17:26:24
หน้าที่ 1 จาก 1 หน้า
แสดง เรื่อง
 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 257 ท่าน