Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  






 
อ่านเรื่อง
THE SECRET ความลับลวงโลก
กุมภาFEB
Chapter#1 คุณหนูเปลวเทียน
3
25/11/2554 00:55:35
313
เนื้อเรื่อง
  ห้องนอนสีชมพูหม่นสไตล์วิคตอเรียขนาดเท่ากับห้องปกติสามห้องรวมกัน บ่งบอกถึงฐานะของเจ้าของห้องที่นอนหลับไม่รู้เรื่องอยู่บนเตียงขนาด คิงไซส์เป็นอย่างดี
ปิ๊บบบบบบบบบบบบ!
ร่างเล็กขยับตัวเล็กน้อยก่อนยกหมอนขึ้นปิดหัวอย่างรำคาญ
ปิ๊บบบบบบบบบบบบบบบบบบ!
“โอยยยย จะอะไรกันนักกันหนา หา”
เพล้ง!
ร่างเล็กลุกขึ้นมากรีดร้องอย่างหัวเสียผมบ๊อบสีน้ำตาลอ่อนสะบัดขึ้นไปตามแรงโทสะของเจ้าของใบหน้าสวยก่อนที่เจ้าตัวจะปาเจ้านาฬิกาเสียงแปดหลอดนั้นเข้าข้างฝาอย่างโมโห แล้วเดินเข้าห้องน้ำไปอย่างรวดเร็ว แต่ก็ต้องกรีดร้องอีกรอบ
“ครีมอาบน้ำกลิ่นไวท์โรสของฉันหายไปไหนนนน” ร่างเล็กกรีดร้องอย่างเอาแต่ใจ
แอ๊ด~
-*-
“เป็นไร หอนแต่เช้าเชียว - -“ เสียงทุ้มที่แสนจะคุ้นเคยดังขึ้นพร้อมกับใบหน้าที่สะลึ่มสะลือแต่มีเค้าโครงเหมือนเจ้าของเสียงกรีดร้องที่ ยืนอ้าปากหวออยู่ในห้องน้ำ
O[]O
“กะ..แก..แกเข้ามาในห้องน้ำฉันได้ยังไง ไอ้เด็กเลววว”
ฮืออTOT ไอ้น้องโรคจิต แกกล้าดียังไงถึงมาแอบดูฉันอาบน้ำ ดีนะยังไม่แก้ผ้า ไอ้น้องเลว
“ก็ผลักประตูเข้ามาไง เปลวนี้โง่จัง แล้วอย่าคิดจะปาขวดพลาสติกสีแต๋วนั้นใส่ฉันนะ
ไม่งั้นฉันจะแบล็คเมเธอ”
พูดจบก็หยิบมือถือขึ้นมากดถ่ายรูปฉันแล้วเดินจากไปอย่างไม่รู้สึกรู้สา T^T
“ไอ้เด็กเลว ไอ้ควันพิษ ฉันเกลียดแก กรี๊ดดดดดดดด”
ทำไมไอ้นาฬิกาโง่นั้นต้องมาแผดเสียงตอนที่ฉันกำลังหลับสบาย ทำไมไอ้น้องบ้านั้นต้องมากวนประสาทฉันทุกๆเช้า ทำไมต้องมีแต่เรื่องงี่เง่าทำให้ฉันหงุดหงิดตลอดเวลา น่ารำคาญจริงๆ อ่อเกือบลืมเรื่องสำคัญไปเลย ฉันเปลววดี นิรันด์กาล ใครได้ยินนามสกุลของฉันก็ต้องพากันกรีดร้องด้วยความอิจฉา ในความโชคดีมีวาสนาของฉัน โฮะๆ\^O^/คุณพ่อและคุณหญิงแม่เคยบอกว่า ฉันเป็นความโชคดีของพวกท่านเพราะเกิดมาปุ๊บกิจการก็ดีขึ้นเรื่อยๆ เงินทองไหลมาเทมาอย่างไม่ขาดสาย ก็อย่างว่านะคนมันเกิดมาบนกองเงินกองทอง ฉันหละเข้าใจดีถ้าจะมีใครหลายคนหมั่นไส้ฉัน คงจะอิจฉาที่ฉันรวยกว่าหละซิ ^o^พอพูดถึงเรื่องเงินๆทองๆขึ้นมาแล้วเนียะ ความหงุดหงิดของฉันหายไปเป็นปลิดทิ้งเลยหละ เพราะอะไรนะหรอ? เพราะฉันรวยหนะสิ และเรื่องเงินคงจะเป็นเรื่องสุดท้ายที่คุณหนูเปลวเทียนจะเครียด
 
ณ ห้องอาหาร
หญิงสายวัยกลางคนนั่งจิบกาแฟอยู่บนเก้าอี้ไม้แกะสลักซึ่งเข้ากันกับโต๊ะไม้สักทรงสี่เหลี่ยมผืนผ้าเป็นอย่างดี คุณหญิงแพรพรรณ นิรันด์กาล ถึงอายุจะล่วงเลยมาถึงเลขห้าแล้วก็ตามที แต่ใบหน้าของเธอยังคงความงามและอ่อนเยาว์อยู่ราวกับว่าเพิ่งจะสามสิบต้นๆ เธอวางแก้วกาแฟลายครามลงบนจานรองอย่างนิ่มนวล พร้อมกับคลี่ยิ้มออกมา เมื่อมองเห็นร่างสูงที่มาพร้อมกับใบหน้าหล่อเหลา เดินตรงมาหาเธอ
“อรุณสวัสดิ์ฮะ คุณหญิงแม่” ร่างสูงโปร่งเดินเข้ามาทักทายมารดา พร้อมกับแนบใบหน้าหล่อๆนั้นกับแก้มมารดาอย่างออดอ้อน
“จ๊ะลูกรัก ไปตามคุณพ่อมาทานข้าวเช้าคุณแม่หน่อยสิจ๊ะ”
“ครับคุณแม่”
ไม่ทันที่ร่างสูงจะเดินออกไป ชายวัยกลางคนหน้าตาดุดันก็เดินสวนเข้ามาพอดี
“อ้าวผมกำลังจะเดินไปตามคุณพอดีเลยครับ”
“นั่งลงเถอะ แล้วเปลวไปไหน”
เสียงที่ดุไม่แพ้หน้าตาเอ่ยขึ้น เขาคือ พชร นิรันด์กาล หัวหน้าครอบครัวของตระกูลนี้เลิกคิ้วถามลูกชายแต่ไม่ทันที่ชายหนุ่มจะได้ตอบคำถามของพ่อ
“อ่าว ทุกคนรอเปลวอยู่หรอค่ะ ไม่เห็นมีใครบอกเลย” เสียงใสใสเจื้อแจ้วขึ้นอย่างร่าเริงก่อนจะเดินไปนั่งลงข้างๆน้องชายฝาแฝด
“ฉันกำลังจะบอกเธอแล้วตอนอยู่ในห้องน้ำ” ร่างสูงพูดพร้อมกรอกตาขึ้นอย่างกวนประสาท
“แกพยายามแอบดูฉันแก้ผ้า!”
“ใครจะไปอยากดูของเธอยัยหัววิก”
“แล้วผมแกดีนักหรอไง แหว่งอย่างกับโดนหนูแทะ”
“พอหยุดเลยเด็กๆ พี่พชรก็ไม่ยอมห้ามเอาแต่หัวเราะอยู่นั่นหละ” ผู้เป็นมารดาทนไหมไหวจะส่งเสียงเอ็ดออกมาเบาๆ เพราะนอกจากผู้เป็นสามีจะไม่ยอมสั่งห้ามเด็กทั้งสอง แล้วยังจะหัวเราะชอบใจอีก
“เอาหน่า แพรอย่าดุนักเลยเดี๋ยวแก่เร็วนะ ไม่กลัวหรอแก่หนะ”
“พี่พขร!”
“นั่นไงตีนกาขึ้นแล้ว ฮ่าฮ่าฮ่า”หนุ่มใหญ่ได้ทีแหย่ภรรยาบ้าง ไม่ต้องบอกก็รู้เลยว่าลูกชายคนเล็กได้นิสัยกวนประสาทมาจากใคร
“พอเลย พอเลยทานข้าวกันได้แล้วค่ะ”คุณหญิงแพรพรรณพูดเสียงดุแต่แอบอมยิ้ม
Rrrrrrrrrrrrrrr
ไอโฟน3GSสีดำดังขึ้นคุณหญิงแพรพรรณวางมือจากอาหารเช้าแล้วเอื้อมหยิบสมาร์ตโฟนของเธอขึ้นมาดู
‘พี่นิน’
คุณหญิงกดรับสายแล้วเดินออกไปจากบริเวณห้องอาหารทันที
“เอาหละเด็กๆพ่อไปทำงานก่อนนะ อย่าลืมเก็บจานอ่อ เก็บจานให้คุณพ่อด้วยแล้วกัน”ว่าแล้วก็เดินตามคุณหญิงแพรพรรณออกไปอย่างอารมณ์ดี
“เอาอีกและ คุณพ่อนี่หนีตลอดเลย ฉันไม่เข้าใจเลยทำไมเราต้องเก็บจานเอง แกว่าไหมควัน”
“เขาให้เก็บก็เก็บๆไปเหอะยัยหัววิก - -”
ว่าแล้วก็เดินหนีไปทิ้งให้ฉันอยู่กับจานข้าวของคุณพ่อและจานอาหารหลักบนโต๊ะอีกสี่ห้าใบ - - ใจคอจะให้ผู้หญิงตัวเล็กๆอย่างฉันเก็บคนเดียวเลยหรอ เฮ้ออ บ้านฉันก็ออกจะรวยทำไมคุณหยิงแม่ต้องบัญญัติกฎบ้าบอ นี่ขึ้นมาด้วย คนสวยหละเซ็ง นี่กี่โมงแล้วเนี่ยะ
 -_____-
’10:30’
O[]O
ตายแล้ว! ฉันมีนัดโครงงานตอน10โมงงงงงงงงง ทำยังไงดี คนพวกนั้นต้องฆ่าฉันตายแน่ๆเลย ฉันต้องโดนด่ายับ ฉันอาจจะโดนตัดชื่อออกจากกลุ่ม ฉันจะไม่มีคะแนน ฉันจะ.....ฉันจะ.... และแล้วสายตาฉันก็เหลือบไปเห็นตัวชั่ว เอ้ย ตัวช่วยนั่งดูการ์ตูนเนตเวิคแล้วหัวเราะเอิ้กอ๊ากอยู่บนโซฟา- __ - ปัญญาอ่อนอย่าได้ไปบอกใครว่าแกเป็นฝาแฝดฉัน
“ควัน” ฉันเดินไปบังหน้าจอทีวีไซส์บิ๊กบึ้มแล้วยกมือเท้าสะเอว จ้องหน้าไอ้เด็กปํญญาอ่อนนั่น
“ปวดขี้ก็ไปขี้ดิ มายืนจ้องทำไม ฉันไม่ล้างก้นให้เธอหรอกนะ มันสกปรก  -  -“
“แก....แก ไอ้เด็กนรกก ฉันเกลียดแก กรี๊ดดดด”ฉันตรงเข้าไปทึ้งหัวเจ้าเด็กบ้านั่น วันๆแกจะทำอะไรบ้างนอกจากเดินแบบกับกวนประสาทฉันนะ ห๊า!!
“โอยเจ็บ ผีหมาบ้าเข้าสิงหรอไง พอแล้ว ฉันยอมแล้วT^T”
ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 274 ท่าน