Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  






 
อ่านเรื่อง
รักซ้อน ซ่อนร้าย เจ้านายเย็นชา
สการินวดี
คดี...ยู.!!!!
41
24/11/2554 18:13:10
319
เนื้อเรื่อง
ตอนที่ 41...คดี..ยู !!!...
 
            วันว่างๆหญิงสาวหันไปเที่ยวในย่านสถานบันเทิงชื่อดังหลายแห่ง  มากกว่าจะขึ้นไปเที่ยวตึกแสนโทรม  เธอเริ่มรู้สึกได้ว่าเธอสามารถอยู่ได้อย่างมั่นคงแม้ไม่มีปอมาอยู่ในชีวิต
 
“ชงเหล้าให้ฉันหน่อยสิ  การิน”
 
             ยูยืนยิ้มสวยๆและใช้ให้เพื่อนสาวชงเหล้าให้อย่างสบายใจภายในผับชื่อดังย่านเอกมัย  การินยอมที่จะทำให้เมื่อมื้อนี้ยูเลี้ยงเหล้าเธอ
 
“ผับนี้มีแต่คนแก่” การินมองไปรอบๆ ลูกค้าแน่นร้านแต่เป็นลูกค้าวัยทำงานขึ้นไปเสียส่วนใหญ่
“แก่สิดี  กระเป๋าหนักดี”  ยูยิ้มกว้างพลางจิบเหล้าในแก้วแต่พองาม
“ดีตรงไหนเหรอยู  การที่แกไปเป็นเด็กเสี่ยพวกนั้นอ่ะ  แกไม่รู้สึกขยะแขยงบ้างรึไงอ่ะ”
“ไม่นี่ หลับหูหลับตาไปงั้น  ได้เงินใช้ก็พอแล้วล่ะ  สำหรับฉันแค่มีเงินก็พอใจแล้ว  ใครไม่มีก็เลิกไป หาใหม่” ยูพูดอย่างไม่สนใจว่าสิ่งที่เธอทำมันไม่ดีนัก
“แล้ววันนึงถ้าแกเกิดเจอคนที่แกรักมาก  พวกเสี่ยจะยอมปล่อยแกไปเหรอ”
“ฮ่าๆๆๆ  แกคิดว่าความรักมีในโลกเหรอ  พ่อฉันยังทิ้งแม่ฉันไปมีเมียน้อยเลย  พอถึงจุดนึงทุกคนก็จะมีความเบื่อกันทั้งนั้นล่ะ ความรักก็แค่การคิดไปเองของคนงมงายเท่านั้นล่ะ” สีหน้าของยูหม่นลงเล็กน้อย แต่ก็แอบหันไปยิ้มให้ชายวัยทำงานโต๊ะข้างๆ
 
[……จริงๆฉันก็เข้าใจความรู้สึกนึกคิดของยูนะ  ยูอยู่กับแม่  พ่อของยูแยกทางกับแม่ตั้งแต่ยูยังเล็กๆ  ยูไม่เคยได้รับไออุ่นจากพ่อเลย  ฐานะทางบ้านยูก็ไม่ได้ดีมากนัก  ยูจึงต้องขวนขวายหาความสบายทางลัดแบบนี้  นานเข้าก็เลยเป็นความเคยชินติดสบายจนเคยตัว  เครื่องใช้ต่างๆต้องแบรนด์เนม  ใช้ไม่เท่าไหร่เบื่อก็ทิ้ง พอเงินขาดก็หาเสี่ยเลี้ยงใช้เงินเล่นไปวันๆ  แต่ยังดีที่ยังประคับประคองเรื่องเรียนไปได้อยู่บ้าง  น่าเห็นใจ  แต่ถ้าเป็นฉันคงไม่เลือกอย่างเช่นยู  ทุกคนมีทางเลือกเสมอ  แต่ทำไมฉันถึงเลือกจมปรักกับคนแบบพี่ปอ  ไม่สิ!!  ฉันก็ออกมาแล้วเพียงรอการดำเนินการของความแค้นที่เฝ้ารอเท่านั้นเอง…..]
 
“แกกับพี่ปอเป็นไงบ้าง  ช่วงนี้แกไม่พูดถึงเลย”  เพียงไม่นานยูก็เมามากหน้าแดงกร่ำด้วยการผสมเหล้าสูตรการิน
“เลิกแล้ว ไม่ได้คุยไม่ได้ติดต่อ  ไม่ได้พบเจอเลย  หลายวันแล้ว” การินฝืนยิ้มกว้าง
“แกก็อย่าไปงี่เง่าใส่พี่ปอสิ  เค้าบอกฉันว่าแกชอบงี่เง่า  เอาแต่ใจ  แล้วก็ชอบไปเนียนกินเหล้าฟรี”  และนิสัยที่เมาและพูดความในใจของยูก็กำเริบ
“พี่ปอบอกเหรอ!!!!”  การินขึ้นเสียงสูง  กำมือแน่น  ความโมโหพุ่งปรี๊ดดด!!!
“ก็คุยใน MSNอ่ะ  พี่ปอขอเบอร์ฉันไปด้วย  เคยโทรมาหาครั้งนึง”  ยูพูดอย่างไม่รู้ไม่ชี้พลางโยกย้ายไปตามจังหวะเสียงเพลง
“แล้วพี่ปอว่าไงถึงฉันอีก” การินเริ่มชักสีหน้าไม่พอใจ  เธอเริ่มรู้สึกแล้วว่าเพื่อนของเธอคนนี้กำลังหักหลังเธออย่างที่เธอระแวง
“เค้าบอกว่าแกนอกใจเค้าไปคบพี่ภู  ก็จริงนี่นะ  แต่ฉันก็บอกพี่ปอไปให้นะว่าแกรักเค้ามาก”
“แล้วเค้าว่าไง”  การินเริ่มเปลี่ยนน้ำเสียงเป็นเข้มหนักสายตาจับจ้องยูอย่างไม่กระพริบ
“พี่ปอก็ไม่ว่าไงหรอก เค้าก็บอกว่าเลิกกับแกไปนานแล้ว  แต่แกไม่ยอมเลิก”
 
            หญิงสาวยืนตัวชา  มือสั่นด้วยความโกรธอย่างห้ามไม่อยู่  แต่ก็เก็บกักความโกรธเคืองทั้งเรื่องที่ปอว่าร้ายเธอทั้งจริงและไม่จริง อีกทั้งเธอยังหวั่นใจและสงสัยว่ายูจะไปเล่นด้วยกับปอ
 
“การิน  แกคบพี่ปอมา  เค้าให้เงินแกใช้ปะ”  ยูถามขึ้นหลังจากที่บทสนทนาเงียบไปหลายนาที
“ไม่  เค้าไม่ใช่พวกเสี่ยมีเงินที่จะเอาเงินมาทุ่มให้กับผู้หญิง  และผู้หญิงของเค้าทุกคนก็ฐานะดีมีอันจะกินทั้งนั้น  แต่บางคนที่เค้ารักมากเค้าก็ซื้อของให้ เช่นพี่แบงที่พี่ปอซื้อมือถือให้  แต่กับฉันก็เลี้ยงข้าว เลี้ยงเหล้า  ไม่สินะ  เค้าหาว่าฉันไปเนียนกินฟรี  ฉันคงเข้าใจผิดว่าเค้าเลี้ยงล่ะมั้ง”
 
            การินพูดด้วยความขุ่นเคืองปออย่างมากพลางดื่มเหล้าในแก้วด้วยความโมโห
 
“ถามทำไมเหรอยู ถ้าพี่ปอจีบแก  แกเอาปะล่ะ”
“ถ้าเค้ามีเงินให้ก็ดีสิ” ยูอมยิ้ม แต่ทำเอาการินวางแก้วเหล้าลงบนโต๊ะทันที
 
[……ยู รู้ตัวรึป่าวที่พูดออกมา  เธอไม่คิดบ้างเหรอว่าผู้ชายที่พูดถึงเค้าเคยคบกับฉันมาก่อน ยูกำลังคิดอะไรอยู่นะ  ฉันไม่เข้าใจเลย  ยูจะหักหลังฉันได้ลงคอเหรอ……]
 
“การิน!! ถ้าฉันมีอะไรกับพี่ปอ แกจะว่าไงวะ”  เมื่อเมาได้ที่ยูก็ถามการินที่ยืนนิ่งหน้าหงิก  ทำเอาการินอึ้งพูดไม่ออก
 
[……ชัดเลย !!  ถ้ายูพูดแบบนี้  เดาได้ไม่ยากว่าต้องมีอะไรกันแล้ว  ฉันรับไม่ได้หรอกนะกับเรื่องนี้  อยากจะกรี๊ดออกมาดังๆแต่ก็ทำไม่ได้  เพื่อนที่ได้รับการให้อภัยจากเรื่องเบาะแว้งครั้งที่แล้วกลับมาหักหลังฉันได้ลงคอ  ยูไม่ได้มองว่ามันเป็นเรื่องผิด  และไม่แคร์ฉันเลย  ส่วนพี่ปอก็ไม่ต้องพูดถึง  เค้าทำกับฉันเจ็บแสบมากในครั้งนี้  ฉันรู้สึกได้ดีว่าเค้าพยายามเอาคืนฉันจากเรื่องพี่ภู  และเค้าก็ทำสำเร็จ!!…]
 
“แกมีอะไรกับพี่ปอแล้วเหรอ ยู”  การินสูดหายใจลึกสุดใจก่อนจะเอื้อนเอ่ยถามเพื่อน
“ฉันไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ” ยูบ่ายเบี่ยงที่จะตอบและเดินออกจากโต๊ะหายไปในฝูงชน
 
[……มันเจ็บจี๊ดอย่างอธิบายได้ยาก  เพื่อนที่ฉันพยายามไว้ใจและให้อภัยกับเรื่องในอดีต  วันนี้เธอคนนี้กลับมาทำร้ายฉันได้อย่างเจ็บปวดที่สุด จำไว้นะยูว่าเธอจะไม่ได้รับการให้อภัยจากฉันอีกเลย…]
 
..................................................................................................................................
 
            การินนั่งรถแท็กซี่หนียูกลับมาเพียงลำพัง  เธอพยายามโทรหาปอเพื่อจะถามถึงเรื่องของยู เธออยากจะต่อว่าในสิ่งที่ปอทำสุดใจขาดดิ้น  เพียงว่าหนุ่มใหญ่ไม่รับสายของเธอเลย  เธอจึงมุ่งตรงสู่ Sway
 
            ภายในร้านดูคึกคักมากเสียจนการินควรจะตื่นเต้นกับบรรยากาศ  แต่กลับไม่เป็นเช่นนั้น  เธอเดินแหวกผู้คนอย่างบ้าคลั่งเข้าไปสู่โต๊ะหน้าบาร์  ปรากฏว่ามีเมส  ภู  และ แท เท่านั้นที่นั่งดื่มเหล้ากันอยู่อย่างเช่นทุกวัน
 
“พี่เมสคะ  พี่ปอล่ะ”  การินถามหาปออย่างฉุนเฉียว
“พี่ปอไม่มาร้าน  ติดธุระ  ทำไมเหรอ”
“ป่าวค่ะ!!” การินสะบัดหน้าเดินออกจากโต๊ะไปทันที  หนุ่มภูรีบเดินตามการินไปทันทีด้วยความสงสัยกับท่าทีร้อนรนของหญิงสาว
“การิน  เดี๋ยวก่อน”  ภูฉุดแขนการินไว้ได้ทันในลานชั้นสองที่ว่างเปล่า  มีเพียงโชคที่นั่งคุมคอยตรวจบัตรประชาชนของลูกค้า
“เกิดอะไรขึ้น  จะรีบไปไหน” ภูถามอย่างห่วงใย
“การินจะไปบ้านพี่ปอ  การินจะไปถามเค้าว่าเค้าทำกับการินแบบนี้ได้ไง”  การินน้ำตาไหลออกมาด้วยความคับแค้นใจ
“พี่ปอเค้าทำอะไร”  ภูบีบแขนการินอย่างลุ้นระทึก  การินแกะมือภูที่บีบแขนเธอไว้แน่นออกเบาๆ ก่อนจะสูดหายใจลึกๆ
“พี่ปอมีอะไรกับยู  พี่ปอเอาคืนการิน”
“ยู!! อ่ะนะ” ภูเบิกตากว้าง
“ใช่ค่ะ  พี่ภูดูเค้าทำสิ  เค้าอยากจะเอาคืนที่การินมาคบพี่”
“ยอมรับแล้วสิว่าคบพี่ประชดพี่ปอ”  ภูสีหน้าเศร้าลงทันตา
“เอ่อ!!  ไม่ใช่นะพี่ภู  พี่อย่ามาหาเรื่องการินตอนนี้เลยนะ  การินไม่ได้คบพี่ประชดพี่ปอ บอกไปหลายครั้งแล้ว  แล้วอีกอย่างเรื่องของตรีด้วย  น้องการินวันนั้นที่พี่เข้าใจผิด”
“ไม่แล้วล่ะ  พี่เข้าใจแล้ว  เพื่อนพี่รู้จักแฟนของตรี  พี่ขอโทษที่โวยวายใส่นะ  แต่ว่าพี่ขออะไรอย่างสิ”
“ค่ะ”
“เวลาเที่ยว  การินอย่าให้ใครมาใกล้ชิดมากแบบวันนั้นนะ  พี่เป็นห่วง”
“ค่ะ  ปกติพี่เคยเห็นการินไปเต้นยั่วกับหนุ่มที่ไหนรึป่าว  พนันได้เลยว่าพี่ต้องไม่เคยเห็นนอกจากตรี การินไปก่อนนะคะ  การินร้อนใจ”
“ไม่ต้องไปหรอก การิน  พี่ปอไม่อยู่บ้าน  ไปต่างจังหวัดน่ะ” การินถึงกับถอนหายใจอย่างเหนื่อยใจ
 
...............................................................................................................................
 
            หญิงสาวกลับหอพักของเธอไปอย่างเหนื่อยอ่อน  พร้อมน้ำตาของความเสียใจที่เพื่อนสาวหักหลังอีกทั้งหนุ่มใหญ่ที่แก้เกมจนเธอสะอึกไปเลยทีเดียว  เธอนอนขดภายใต้ผ้าห่มหนาเพียงลำพัง  เมื่อรูมเมทสาวไม่อยู่อีกตามเคย
 
ติ๊ด  ตี่  ติดๆๆๆ ตี่  ติ๊ดๆๆๆๆ.....!!!!!!
 
“ฮัลโหล  โทรมาหลายสายเลย  มีอะไร”  หนุ่มใหญ่กรอกเสียงอย่างอารมณ์ดี
“ไงคะพี่ปอ สนุกมากมั้ยคะ”
“สนุก!!อะไร  ไม่เข้าใจ”
“ก็พี่กับยูไงคะ”
“พี่กับยู ทำไมเหรอ”  ปอทำเสียงไม่เข้าใจ
“อย่ามาทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ดีกว่าค่ะ  การินรู้เรื่องพี่กับยูแล้ว  แอบคุยกันอะไรยังไงกันแค่ไหน ยูบอกการินหมดแล้วล่ะค่ะ”
“ยูบอกอะไรล่ะ  พี่ก็ไม่มีอะไรนี่  ไม่เข้าใจว่าการินจะโวยวายอะไร”
“พี่ทำแบบนี้ได้ไงอ่ะ  ยูเพื่อนการินนะ  พี่จะไปมีใครกี่ร้อยกี่พันคน ทำไมต้องมายุ่งกับเพื่อนของหนูด้วย” หญิงสาวน้ำตาไหลพราก
“พี่กับยูก็คุยกันในฐานะที่ยูเป็นลูกค้าคนนึง  ทำไมพี่จะคุยไม่ได้  การินมีสิทธิ์อะไรมาบังคับให้พี่คุยหรือไม่คุยกับใคร  ทีเธอเองมีใครพี่ยังไม่ว่าเลย  ไปคบภูทั้งที่ภูเป็นน้องพี่ พี่ก็ไม่ว่า แล้วจะมาต่อว่าพี่ได้ไงกัน  สิ่งที่การินทำกับพี่แต่ละอย่างมันรุนแรงมากนะ  ตั้งแต่เรื่องตองยันมาถึงเรื่องแอร์  การินทำให้พวกเค้าเข้าใจพี่ผิดไปหมด พี่ควรจะโกรธเธอ  แต่พี่ก็ยังคุยยังดีกับเธออยู่ การินไม่เคยฟังพี่  เอาแต่ใจตัวเองตลอด คิดเองเออเองไปหมดทุกอย่าง  พี่ก็ไม่รู้ว่าจะต้องทำตัวยังไงแล้วนะ”
“ลูกค้านี่ต้องมีอะไรกันด้วยเหรอคะ”
“เห็นมั้ย คิดเองเออเอง  แล้วแต่จะคิดนะ  หากคิดแล้วทำให้ตัวเองรู้สึกแย่ก็คิดไปเถอะ  พี่เบื่อจะพูดแล้ว”
“ก็ไม่ต้องพูดอะไรอีกต่อไป  การินรับอะไรไม่ไหวอีกแล้ว  ครั้งนี้จะเป็นครั้งสุดท้ายที่พี่จะมาบ่นหนู การินจะไม่ไปวุ่นวายชีวิตวงจรอุบาทของพี่อีก ต่างคนต่างอยู่  เชิญใช้ชีวิตของพี่ไปเถอะ”
“แล้วแต่เลย  อยากทำอะไรก็ทำไปเถอะครับ  พี่ห้ามพี่ว่าอะไรไม่ได้อยู่แล้วนี่  ถ้าคิดว่าสิ่งที่ทำมันถูกก็เชิญ” ปอเริ่มตะคอกใส่สายด้วยความโมโห
“ทำแน่ค่ะสิ่งที่อยากทำ  พี่ก็อย่ามายุ่งกับการินแล้วกัน พอกันที”
“พี่ไม่เข้าใจการินเลยว่ะ  พี่สงสัยว่าการินอยู่เฉยๆไม่เป็นรึไงอ่ะ ทำไมถึงชอบสร้างปัญหามาให้พี่ตลอด”
“ก็การินเลวนี่  พี่เป็นคนบอกเองจำไม่ได้รึไง  ต่อไปนี้การินจะลืมให้หมดเลยว่าเคยรักพี่มากแค่ไหน”
“ถ้ารักแล้วทำไมชอบทำให้พี่เดือดร้อน  การินไม่ได้รักพี่หรอก  แค่อยากเอาชนะมากกว่า จ้องจะสร้างปัญหาได้ตลอดเวลา”
“ใช่!!  การินเป็นตัวปัญหาของพี่ตลอด  ถ้าย้อนเวลากลับไปได้การินก็จะไม่อยากมารู้จักพี่เลย”  หญิงสาวร้องไห้ฟูมฟายหนักขึ้น จนปอเงียบไปครู่ฟังเสียงสะอื้นไห้ของหญิงสาว
“แล้วเรื่องงานตกแต่งร้านล่ะ  โนไม่เห็นติดต่อพี่มาเลย”  ปอเสียงอ่อนลงทันที รีบเปลี่ยนเรื่องเมื่อเขารู้สึกได้ว่าการินโกรธจริงจัง
“เดี๋ยวการินบอกให้โนไปคุยเอง  ไม่ต้องห่วงหรอกค่ะเรื่องนั้นอ่ะ  แต่การินคงไม่เข้าไปช่วยโนหรอกนะ  หรือถ้าพี่ขี้เกียจรอโนก็เชิญหาคนอื่นมาทำเองแล้วกัน”
“อยู่ไหน” ปอเปลี่ยนประเด็นจนหญิงสาวตั้งตัวไม่ทัน
“อยู่หอสิ  การินจะไปอยู่ไหนได้” หญิงสาวตอบน้ำเสียงห้วนๆด้วยความโกรธเคือง
“ถ้าพี่เข้าไปรับจะออกมามั้ย” ปอถามน้ำเสียงอ่อน
“จะมาทำไมอีก”  หญิงสาวเกรี้ยวกราดกลับไปทันที
“อืม” ปอวางสายไปด้วยอารมณ์เหนื่อยใจ
 
            หญิงสาวนอนร้องไห้อย่างเจ็บปวดใจและทรมานกับความรู้สึกที่ต้องรับรู้ว่าเพื่อนคนสนิทได้มีความลึกซึ้งกับคนที่เธอรัก  แม้ว่ายูจะโทรมากี่สิบสาย แต่การินก็ไม่คิดจะรับสายเลยแม้แต่น้อย การินไม่คิดจะให้อภัยยูอีกครั้ง
 
...............................................................................................................................
 
            อาคารชั้นเดียวภายนอกตกแต่งด้วยไม้เก๋ๆ  ผสมผสานกับผนังปูนเปลือยตัดกับกรอบหน้าต่างสีดำแบบโมเดิร์น  ตั้งตระหง่านอยู่ในซอยจิดา
            หญิงสาวผมยาวรวบผมเรียบร้อยเดินเข้าไปในอาคารนี้กับนิตาเพื่อนสาวด้วยความหวั่นๆ ในยามสายของวันว่าง  ภายในยังคงโล่งไม่มีเฟอร์นิเจอร์อะไรมากนักนอกจากเก้าอี้ไม้ 2-3 ตัวเท่านั้น  หนุ่มร่างใหญ่หันหน้าออกจากบาร์มามองทางการินและนิตาพร้อมรอยยิ้ม
 
“พี่ธนู สวัสดีค่ะ  ไม่เจอพี่นานมากๆเลยอ่ะ  สบายดีมั้ยคะ”  การินทักทายธนูเจ้านายเก่าที่เคยรักและเคารพ
“เรื่อยๆล่ะ  แต่พี่ว่าเราคงไม่ค่อนสบายเท่าไหร่สินะ”  ธนูยิ้มอย่างมีเล่ห์นัย
“ฮ่าๆๆ สบายแล้วล่ะค่ะ  การินเลิกกับพี่ปอไปเรียบร้อยแล้ว”
“ดีแล้ว  นั่งก่อนสิ โทษทีเก้าอี้เค้ายังไม่มาส่งเลย นั่งเก้าอี้นี้ไปก่อน” ธนูนั่งลงบนเก้าอี้พลาสติก โดยการินและนิตาก็นั่งลงด้วย
“ร้านใหญ่มากอ่ะพี่ธนู  สองเท่าของ Hubris เลยนะเนี่ย” นิตามองไปรอบๆร้านอย่างตื่นเต้น
“แน่นอน  พี่บอกแล้วว่าการที่พี่ขาย Hubrisเพราะพี่จะต้องทำอะไรที่ดีกว่าอยู่แล้ว  ไอตึกนั่นน่ะจะถล่มวันไหนก็ไม่รู้  ทำธุรกิจต้องมองการณ์ไกล เห็นได้ข่าวจะทำชั้นสองเพิ่มอีกร้าน  ไม่รู้วันไหนได้ถล่มสมใจ  พี่ปอคงคิดว่าเค้าชนะพี่ที่ซื้อ Hubris ไปได้  แต่ไม่ใช่เลยเค้าคิดผิดที่ซื้อไปต่างหาก  ป่านนี้คงรู้ข่าวร้านเราบ้างแล้วล่ะ”
“พี่ปอรู้ค่ะ  แต่ก็มั่นใจมากว่าไม่มีร้านไหนสู้ร้านของเค้าได้”  การินยิ้มเจ้าเล่ห์
“โคตรมั่นใจอ่ะนะ  เดี๋ยวร้านเราเสร็จเมื่อไหร่จะยิ้มไม่ออกว่าแต่ร้านเราชื่อร้านอะไรอ่ะพี่ธนู”
“Huffyพี่อยากให้ร้านเราคล้ายบรรยากาศของ Hubris เก่าให้มากที่สุด  เป็นกันเองกับลูกค้า  คอนเสปร้านพี่อยากตกแต่งให้เหมือนเรากินเหล้าในบ้าน  บรรยากาศอบอุ่นเป็นกันเอง  ซึ่งพี่เชื่อว่า Sway ยังให้ลูกค้าไม่ได้เท่าเราแน่ๆ  พี่จะจัดอีเวนท์และโปรโมชั่นทุกเดือน  ซึ่ง Sway ไม่เคยจะมี มีก็มีไม่มากนานๆครั้ง  ลูกค้ากลุ่มเก่าที่รู้จักพี่ก็มากพออยู่  อีกไม่นานก็จะได้รู้กัน” ธนูยิ้มอย่างภาคภูมิใจในร้านใหม่ของเขา
“แล้วหุ้นส่วนอื่นๆล่ะคะ”  การินถามขึ้นเพราะภายในร้านมีเพียงธนูแค่คนเดียว
“วันนี้คงเข้ามากันดึกๆ  จะมาคุยงานกัน  เดี๋ยวช่างก็มาแล้ว  การินก็ช่วยๆดูงานให้หน่อยแล้วกันนะ  เที่ยงๆเดี๋ยวพี่พาไปทานข้าว” ธนูยิ้มใจดีก่อนจะเดินออกไปหน้าร้านเมื่อได้ยินเสียงรถซึ่งเดาได้ว่าเป็นช่างตกแต่งภายใน
 
            หญิงสาวและนิตาช่วยกันดูการทำงาน  การินให้คำปรึกษาจากแบบและดูงานอย่างตั้งใจ  นิตาช่วยหยิบๆจับๆของบางอย่างที่พอจะทำได้  งานดำเนินไปเรื่อยๆด้วยความสนุกสนาน  หญิงสาวยืนกลางร้านและมองไปรอบๆด้วยรอยยิ้ม
 
[……ต่อไปฉันก็คงไม่ต้องไปอุดหนุนร้านของพี่ปออีกแล้ว  คราวนี้พี่ปอจะได้รู้ว่าการบริการที่เห็นแก่ได้ของเขา  มันเป็นการไล่ลูกค้าที่ดีเลยทีเดียว  เมื่อลูกค้าเริ่มรู้จัก Huffy  ตึกนั้นอาจจะกลายเป็นตึกร้างไปเลยทีเดียว  การแก้แค้นของฉันมันใกล้จะสำเร็จแล้ว  ถึงวันนั้นฉันจะยิ้มอย่างผู้มีชัยชนะที่แท้จริง……]
 
            งานเสร็จในเวลาเย็น ธนูขับรถไปส่งการินและนิตา  ในระหว่างที่ขับออกจากซอย การินมองไปเห็นรถของอันเลี้ยวเข้าซอยร้าน Huffy เธอถึงกับต้องหันหลังกลับไปมองด้วยความตกใจ
 
[……คงจะมาดูร้านเราแน่ๆ  งั้นเรื่องร้านนี้ก็ต้องถึงหูพี่ปอแน่ๆ ไม่ต้องห่วงหรอกนะพี่อันสุดหล่อ  เพราะ Huffyจะต้องเป็นผับดีกว่า Sway & Hubris อย่างแน่นอน……]
 
            หญิงสาวนั่งอมยิ้มไปตลอดเส้นทาง  แม้ในใจลึกๆของเธอจะแอบหวั่นใจและสงสารปออย่างบอกไม่ถูก  แต่เมื่อเดินมาถึงขั้นนี้เธอก็ต้องทำให้สำเร็จ
...........................................................................................................................
 
            “การิน  พี่ปอทักบีบีมาด้วยอ่ะ”
            นิชาพูดขึ้นในห้องสมุดคณะสถาปัตย์ ซึ่งสามสาวกำลังนั่งสุมหัวทำงานกลุ่มกันอย่างเคร่งเครียด
 
“พี่ปอทักมา  อ่าว!!  แกไปได้พินเค้ามาได้ไง”  การินหยุดเขียนงานเงยหน้ามองเพื่อนสาวที่นั่งฝั่งตรงข้ามทันทีด้วยสีหน้าแปลกใจ
“ก็วันนั้นที่ไปงานวันเกิดน้องตรีอ่ะ  พี่ปอขอพินไปน่ะ  ก็เลยให้ๆไปเผื่อแกจะได้คุยกะเค้าง่ายๆ  แต่เค้าก็ไม่เคยทักมาเลยนะ  เนี่ยวันนี้ทักมาว่าอยู่กับแกรึป่าว”  นิชาแสดงความบริสุทธิ์ใจยื่น BB ให้การินดู  หนุ่มใหญ่ทักนิชามาจริงๆ
“ยืมหน่อยนะ  อยากรู้ว่ามีธุระไรกับฉัน  ฉันจะพิมพ์ส่งกลับไปแต่เนียนเป็นแกก็แล้วกันนะ”
“แอบอ้างฉันก็คุยดีๆนะแก” นิชายิ้มเจื่อนๆ ก่อนจะนั่งทำงานต่อไป
 
การิน : ไม่ได้อยู่กับการินค่ะ  พี่ปอมีไรปะคะ
ปอ : ป่าวจ่ะ  ถามดู
 
            บทสนทนาใน BB หยุดชะงักไป เมื่อมือถือการินสั่นสะท้านในกระเป๋าเมื่อมีใครบางคนโทรเข้ามา  หญิงสาวคว้ามือถือมาดู ปรากฏว่าเป็น ปอ!!แต่หญิงสาวกลับไม่ยอมรับสายปอเลย  หนุ่มใหญ่กระหน่ำโทรอีกสองรอบ  แต่การินก็ไม่รับสาย
 
“พี่ปอจะโทรมาทำไมนักหนาเนี่ย  ไม่อยากคุย”  การินบ่นพึมพำและตั้งเสียงเงียบ
“แล้วทำไมแกไม่รับล่ะ  จะได้รู้ว่าเค้าโทรมาทำไม” นิชาเสนอขึ้นพลางมองโทรศัพท์การินที่มีแสงไฟวูบวาบบ่งบอกสายเข้า
“ไม่อยากคุย  ไม่รู้จะโทรมาด่าอะไรอีก”
“เค้าอาจจะโทรมาง้อแกก็ได้นะ”  นิชายิ้มกว้าง  มองโลกในแง่ดี
“ไม่มีทางหรอก  คนอย่างพี่ปอ ง้อใครไม่เป็น”
            สายเข้าเงียบหายไป  แต่เสียง BB ของนิชากลับดังขึ้น  นิชาหยิบไปเปิดดูทันที
 
ปอ : การิน มันไม่คุยกับพี่แล้ว  55
 
“การิน  พี่ปอทักมาอีกแล้ว  บอกว่าแกไม่คุยกับเค้าอ่ะ”  นิชายื่น BB ของเธอให้การินดู  การินรับมือถือ BB ด้วยมือที่สั่นเทา
 
การิน : ทำไมล่ะคะ
ปอ : ไม่รู้สิ  โทรไปไม่รับสาย
การิน : การินไม่ว่างมั้งคะ  ลองโทรไปใหม่สิคะ
 
            การินแอบหวั่นไหวเมื่อเห็นว่าหนุ่มใหญ่ต้องการจะคุยกับเธอ  จึงแกล้งเป็นนิชาตอบ BB ไปโดยปอไม่รู้เลยว่ากำลังคุยกับคนที่เขาต้องการจะคุยด้วย
 
            หนุ่มใหญ่ยังมีความพยายามโทรหาหญิงสาวอีกรอบ  ครั้งนี้การินใจอ่อนยอมรับสายแต่โดยดี
 
“สวัสดีค่ะ  พี่ปอมีไรคะ”
“อยู่ไหนอ่ะ”  ปอยิ้มในทันทีที่การินรับสาย
“อยู่....เอ่อ...อยู่คณะค่ะ”  หญิงสาวตอบเสียงห้วนๆ
“แล้วเรื่องงานว่าไงออกแบบยังอ่ะ”
“การินไม่ทราบค่ะ การินไม่ได้ทำ  ให้โนทำ  พี่เอาเบอร์โนไปแล้วกัน”
“พี่ขับรถอยู่อ่ะ”
“งั้นการินจะบอกโนให้โทรหาพี่แล้วกัน  แค่นี้นะคะ  การินไม่ว่าง”  หญิงสาววางสายไปทันทีด้วยสีหน้าโมโห
 
“พี่ปอว่าไงล่ะ” ภัทหันมาถามทันที
“ไม่ได้โทรมาง้อหรอก  แค่ถามเรื่องงาน  ฉันคิดไว้แล้วเชียวไม่น่ารับสายเลย  ยังมีหน้ามาบอกว่าขับรถอีกอ่ะ  ก็เห็นแชท BB กัยนิชาอยู่เห็นๆ”
“ก็แกบอกว่าเค้าง้อไม่เป็นก็อาจจะเอาเรื่องงานมาเป็นข้ออ้างคุยกับแกก็ได้นะ” นิชายังคงมองโลกในแง่ดี
“ไม่มีทางหรอก”
“เอ้อนี่...วันนี้ไป Sway กันเถอะ  พอดีเพื่อนน้องตรีที่คุยกับฉันวันก่อนชวนไปอ่ะ”  ภัทรีบเปลี่ยนเรื่องทันทีส่งสายตาวิบวับเว้าวร
“แหมภัท  ฟ้องแชร์นะแก  เดี๋ยวนี้หัดกินเด็กไม่แบ่งเพื่อนเลย  ฮ่าๆๆๆ” นิชาแซวขึ้น
“ฉันไม่ไปนะ”  การินพูดพลางเขียนรายงานต่อไปอย่างไม่สนใจ
“ไม่ได้!!  เวลาแกอยากไปฉันก็ไปกับแกตลอดอ่ะ  แกต้องไปกับฉัน  แกจะไปสนใจทำไมไอ้พี่ปออ่ะ  คิดซะว่าเป็นแค่อากาศไม่มีตัวตนไปสิ” ภัทโวยวายขึ้นในทันที
“ก็ไม่อยากเจออ่ะ”
“ไหนว่าไม่ได้รักไม่ได้สนใจแล้วจะไปแคร์ทำไมกันล่ะคะเพื่อน  อย่างนี้ชักไม่เชื่อแล้วนะ” นิชายิ้มแซว
“ไปก็ได้โธ่!!!  แค่เห็นหน้าก็กินเหล้าไม่ลงแค่นั้นล่ะ”  การินบ่ายเบี่ยงเฉไฉแม้นิชาและภัทจะรู้ทันก็ตาม
 
[……แอบหลงคิดไปว่าจะโทรมาง้อ  ที่ไหนได้ก็แค่โทรมาถามเรื่องงาน  ที่ยังคุยอยู่ก็เพราะเรื่องงานเท่านั้นสินะ รู้สึกเสียใจไงไม่รู้  นี่เราแคร์พี่ปอมากเลยหรอ การิน!!…..]
 
................................................................................................................................
 
            สายตาผ่านเลนส์แว่นของหนุ่มใหญ่จับจ้องไปที่สามสาวอย่างไม่คลาดสายตา  เมื่อการินย่างกรายเข้ามาในร้านพร้อมเพื่อนสาว  เตมเดินนำการินมานั่งโต๊ะตรงหน้าบาร์ใกล้ๆกับโต๊ะหนุ่มใหญ่ ซึ่งยืนพิงบาร์มองอย่างสบายใจ
 
“เตม  การินขอย้ายโต๊ะได้มั้ย  ไม่อยากนั่งตรงนี้”  การินทักท้วงทันที เตมเหลือบมองไปที่ปอซึ่งจับจ้องอยู่
“คือโต๊ะอื่นจองแล้วอ่ะ นั่งนี่แหละ  สั่งไรอ่ะ”  เตมยิ้มเจื่อนๆ
 
            หญิงสาวจึงสั่งเหล้ามาและนั่งในโต๊ะอย่างไม่สบอารมณ์ เช่นเคยหญิงสาวนั่งหันหลังให้กับปอ เพราะไม่อยากจะมองหน้า
            ไม่นานเพื่อนของตรีก็มาที่โต๊ะพร้อมเพื่อนชายที่การินและเพื่อนสาวไม่คุ้นหน้า  การสังสรรค์ดำเนินไปอย่างสนุกสนาน  มีการเล่นเกมส์กันในโต๊ะแข่งกินเหล้ากันจนไม่กี่นาที  ทุกคนในโต๊ะก็เมากันหมด
 
“พี่การินมีแฟนยังอ่ะครับ”  เบส เพื่อนของตรีถามขึ้นด้วยอาการเมา  การินยิ้มเจื่อนๆ
“ไม่มีค่ะ  แต่พี่ก็ไม่อยากมีเบื่อผู้ชาย ฮ่าๆๆ”  หญิงสาวพยายามขยับให้ออกห่างเบส  เพราะไม่ชอบเวลาคนเมามาจีบ
“งี้เบสกรอกใบสมัครรอได้ปะครับ”  เบสยิ้มกว้าง
“พี่ไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ”  การินปลีกตัวลุกออกจากโต๊ะไปทันที  เธอสบตากับหนุ่มใหญ่ที่ยืนจับจ้องด้วยอาการไม่พอใจนัก หญิงสาวสะบัดหน้าเดินเข้าห้องน้ำไปอย่างไม่สนใจ
 
            แต่เมื่อการินเดินกลับมาที่โต๊ะเธอหันไปเห็นปอลากนิชาเข้าไปคุยอีกรอบ ราวประชดประชันที่การินนั่งคุยกับเบส  หญิงสาวโมโหรีบนั่งใกล้ชิดเบสจนเบสถึงกับงงไปเลยทีเดียว
 
“เข้าห้องน้ำนานจังพี่การิน” เบสยกแก้วขอชนกับหญิงสาว
“คนมันเยอะน่ะ  เมายังเนี่ย  หน้าแดงแบบนี้ไม่เหลือหรอกเนอะ”  การินแกล้งลูบใบหน้าของเบสประชดปอ  แน่นอนหนุ่มใหญ่มองอยู่ไม่ลดละ
 
            นิชาเดินกลับมานั่งที่โต๊ะด้วยสีหน้าเหนื่อยใจที่ถูกปอเรียกเข้าไปคุย  เธอพอรู้ตัวว่าปอทำประชดการิน
 
“การิน  พี่ปอบอกตอนกลับจะไปส่งอ่ะ”  นิชาบอกกับการินทันทีที่นั่งในโต๊ะ
“ไม่กลับ  แกจะกลับก็ได้นะ”  หญิงสาวดื่มเหล้าในแก้วจนหมดอย่างไม่สนใจ
“จะบ้าเหรอยะ  ฉันก็บอกพี่ปอไปว่าไม่เป็นไรกลับกันเองได้  แต่เค้าก็บอกว่าถ้าจะกลับให้บอก”
“ท่าทางพี่ปอจะสนใจแกนะนิชา ยูคนเดียวคงไม่สะใจ  ต้องเอาเพื่อนฉันทุกคนเลยรึไง” หญิงสาวหันไปมองปอด้วยสีหน้าขุ่นเคืองและพบว่ามีผู้หญิงคนหนึ่งเข้ามาคุยกับปออย่างสนิทสนม
“แกคงไม่คิดจะหึงฉันหรอกนะ  พอดีว่าฉันไม่ชอบคนแก่ปูนนั้นอยู่แล้วอ่ะ” นิชายิ้มเจื่อนๆอีกครั้ง
“นั่นสิ  แกก็แก่ น่าพิศวาสตรงไหน อี๊!!!”  ภัทช่วยเสริมพร้อมทำท่าทีรังเกียจ
 
[……สาวเยอะซะเหลือเกินนะ  เดินแวะเวียนมาหาไม่ซ้ำหน้า  แต่ละคนก็น่ารักทั้งนั้น  มีสาวเยอะแยะยังจะมายุ่งกับเพื่อนของฉันอีก  เลวจริงๆ วันนี้สาวเยอะนักใช่ปะ  แกล้งสักหน่อยแล้วกัน……]
 
            หญิงสาวเดินเข้าไปหาปอในจังหวะที่ปอยืนเพียงลำพัง  หนุ่มใหญ่เหวอไปเล็กน้อยแต่ก็อมยิ้มรับ การินเข้าไปกระซิบข้างใบหูของปอที่คุ้นชิน
 
“ได้ข่าวว่าจะไปส่งเหรอคะ” การินแกล้งยิ้มหวาน
“อื้ม!!จะกลับแล้วเหรอ”
“ยังหรอกค่ะ อีกสักพักน่ะ ไปส่งด้วยนะคะ” การินแกล้งหอมแก้มปอเข้าให้ จนบัสที่ยืนอยู่ในบาร์มองตาไม่กระพริบ  หญิงสาวเดินกลับมาที่โต๊ะทันที  ปล่อยปอยืมดื่มเหล้าแก้เขิน  หนุ่มใหญ่เข้าใจว่าการินหายโกรธเขาแล้ว
 
            เมื่อถึงเวลากลับ ขณะที่รอเงินทอนการินเดินเข้าไปหาปอในจังหวะเดียวกับที่ผู้หญิงหุ่นดีคนหนึ่งเดินเข้ามา  ปอเลือกที่จะหันไปคุยกับผู้หญิงคนนั้นก่อนที่จะคุยกับการินทำเอาหญิงสาวหน้าแตกในทันที
 
“ไม่เจอนานเลยนะเราอ่ะ”  ปอทักทายผู้หญิงผมยาวหุ่นดีคนนั้น
“คิดถึงหนูล่ะสิพี่อ่ะ” สาวผมยาวยิ้มกว้างอย่างคมคาย
“พี่ปอการินจะกลับแล้วนะ”  การินไม่ยอมง่ายๆเข้าไปขัดจังหวะบทสนทนา ทำเอาสาวผมยาวหันมามองการินด้วยความแปลกใจ
“เดี๋ยวพี่ไปส่งน้องก่อนเดี๋ยวมาคุยด้วยนะ”  ปอลุกจากเก้าอี้ลูบหัวสาวผมดำอย่างเอ็นดูก่อนจะเดินนำการินออกจากร้านไป  หญิงสาวและเพื่อนสาวเดินตามปอออกไป
 
[……ไปส่งน้องอย่างนั้นเหรอ ผู้ชายคนนี้เนียนได้ตลอดรอดฝั่งจริงๆ  เค้าทำอะไรแล้วดูเหมือนไม่มีพิรุจ  แต่ฉันก็รู้ทันหมด…..]
 
 
“พี่ปอ  ภัทขอนั่งหน้า”  ภัทโวยวายทันทีและรีบเปิดประตูเบาะหน้าเข้าไปนั่งเชิดด้วยอาการเมา
“ภัทเมาแล้วล่ะสิ ฮ่าๆๆ”  ปอขำขันกับอาการภัท
“แล้วพี่ต้องไปส่งใครก่อนเอ่ย”  ปอถามขึ้นหันมาทางการินซึ่งนั่งเบาะหลังกับนิชาด้วยอาการยิ่งๆไม่พูดไม่จาใดๆ
“ส่งนิชาก่อนค่ะ หอนิชาถึงก่อน”  นิชาตอบพลางหันมองการินที่นั่งเงียบจนผิดสังเกต  ปอถอนหายใจเบาๆก่อนจะขับรถออกไปทันที
 
            นิชาลงจากรถไปคนแรก  เหลือเพียงภัทและการินนั่งมาในรถในบรรยากาศเงียบๆ
 
“ยูล่ะคะพี่ปอ”  การินรีบแขวะกัดหนุ่มใหญ่ทันทีที่เลี้ยวเข้าซอยหอราชภัฏหอพักหญิงล้วนของภัท
“ไม่รู้สิ  วันนี้ไม่มานี่”  ปอตอบเสียงเรียบเฉย
“อยากให้มาล่ะสิ”
“อยากนะ  วันนี้คนน้อย”  ปอยังตอบกวนๆ
“ทำไมพี่ต้องคุยกับยูแบบนั้นด้วย”  การินเริ่มใส่อารมณ์ ภัทนั่งตัวเกร็งทันที
“ภัท!!”  หนุ่มใหญ่เรียกชื่อภัทจน ภัทสะดุ้งโหยง
“ค่ะพี่”  ภัทตอบเสียงค่อยอย่างหวั่นๆ
“พี่ก็คุยกับภัทนี่ไง  ทำไมเหรอ  คุยกับภัทได้  แต่คุยกับยูไม่ได้  ไม่เข้าใจ”  หนุ่มใหญ่ใส่อารมณ์พร้อมกับจอดรถหน้าหอพักของภัททันทีด้วยอารมณ์หงุดหงิด หญิงสาวนั่งกำมือแน่นด้วยความโมโหที่ปอยังคงเนียนอย่างต่อเนื่อง
 
“พี่ปอขอบคุณค่ะ” ภัทไหว้ปอก่อนลงจากรถ  การินเปิดประตูรถลงไปทันที
“ภัทนอนด้วย”  การินเดินเชิดขึ้นหอพักภัทไปอย่างไม่สนใจหนุ่มใหญ่ที่มองตามด้วยความแปลกใจ  ปอลดกระจกฝั่งขวาเพื่อถามภัทที่ยืนงงกับเหตุการณ์
“การินเป็นอะไร”
“การินจะหอภัทค่ะ  พี่ปอไม่ต้องห่วงนะ  ขอบคุณค่ะ”  ภัทรีบเผ่นเดินหนีขึ้นหอพักตามการินไปทันที
 
            ปอออกรถไปอย่างรวดเร็วด้วยความหงุดหงิด
 
            หญิงสาวยืนร้องไห้อยู่หน้าประตูห้องของภัท  ภัทเดินเข้ามาไขกุญแจห้องด้วยสีหน้าเหนื่อยใจ
 
“แกจะร้องไห้ทำไมกัน  แล้วยูมันเกี่ยวอะไรเหรอ  งงอ่ะ”  ภัทเดินนำเข้าไปในห้องพลางเปิดไฟจนห้องนอนสว่างสไว
“ยูมีนอนกับพี่ปอแล้ว”  หญิงสาวน้ำตาไหลเข้าสวมกอดเพื่อนสาวอย่างอ่อนแรง
“จริงเหรอ  ทำไมยูมันทำแบบนี้ล่ะ  ไม่สิพี่ปอเลวมากอ่ะ  แกก็เลิกให้ขาดสักทีได้มั้ย  วันนี้ก็ยังให้เค้ามาส่งอีกทำไม  อย่ารักเลยกับผู้ชายคนนี้ขอร้องเถอะ  นับวันยิ่งมีแต่เรื่องไม่ดีให้รับรู้ฉันเหนื่อยแทนแกว่ะ  การิน  พอเถอะนะ  จบๆสักที”  ภัทปลอบใจเพื่อนสาว
“ฉันไม่อยากรักเลย  ฉันไม่ได้รัก”  การินร้องไห้ฟูมฟายในอ้อมกอดของภัท
 
...............................................................................................................................
 
            “พี่ปอ พี่ได้ยินข่าวผับใหม่ยังพี่” เมสเปิดประเด็นเมื่อเห็นปอนั่งดื่มเหล้าเงียบๆหลังจากไปส่งการินเรียบร้อย
“ผับใหม่  เอ้อ!!มีแต่คนพูด  มันอยู่ตรงไหนกันผับใหม่ที่ว่า”
“เห็นมีคนพูดกันว่าอยู่ในซอยจิดา เป็นอาคารชั้นเดียวใหญ่โตอยู่นะพี่”
“ใครเป็นเจ้าของ”  ปอเริ่มมีสีหน้ากังวลขึ้นมาทันที
“ไม่รู้สิพี่  แต่ท่าทางจะเป็นคู่แข่งเราอยู่นะ  ห่างจากร้านเรานิดเดียวเอง”
“ไม่มีทางหรอก  ผับเปิดใหม่กว่าจะสร้างชื่อ ได้ใจลูกค้าก็นานอยู่  อาจจะเจ๊งไปก่อนก็ได้  ลูกค้าติดร้านเราจะตายไป  พี่ว่าไปไม่รอดหรอกเชื่อสิ ยังไงร้านเราก็สู้ได้อยู่แล้ว” ปอพูดอย่างมั่นอกมั่นใจอย่างมาก
 
            แต่ข่าวการเปิดใหม่ของผับคู่แข่งนี้ทำเอาปอคิดมากไม่น้อย  เขาถึงกับต้องขับรถไปดูในซอยจิดาเลยทีเดียว  หนุ่มใหญ่จอดรถอยู่หน้าร้าน Huffy ด้วยใจหวั่น  เมื่อเห็นด้านนอกร้านดูดีโอ่โถงและน่าเข้ามาก
 
“ใครเป็นเจ้าของกันนะ  อยากรู้จริงๆ”  ปอมองร้าน Huffyอย่างครุ่นคิดก่อนจะขับรถออกไปอย่างรวดเร็ว
 
.................................................................................................................................
 
            เช้าวันต่อมาหญิงสาวนั่งเรียนด้วยอาการง่วงนอนจากการเที่ยวเมื่อคืน  เธอฟุบหลับลงไปกับโต๊ะในขณะที่ภัทก็ฟุบเช่นกัน  เว้นเสียแต่นิชาซึ่งนั่งแชท BB อย่างสนุกสนาน
 
“การิน  พี่ปอทักมาอีกแล้ว”  นิชารีบสะกิดหญิงสาวให้ตื่นขึ้น  การินเงยหน้าขึ้นด้วยความสะลึมสะลือ
“ทักไรอ่ะ” การินรับ BB จากนิชามาดูด้วยความสงสัย
 
ปอ : หนีเลยนะเมื่อคืน
 
“หนีอะไรเหรอนิชา”  การินถามทันที
“ก็ที่เค้าลากฉันไปคุยไง  พอฉันเข้าห้องน้ำเค้าก็มาทักอีกฉันก็หนีออกมา  ไม่อยากคุยอ่ะ”
“ท่าทางจะจีบแกแน่ๆเลยว่ะ  ยูยังไม่พอสินะ” การินจึงเนียนทำทีเป็นนิชาตอบ BB ไปทันที
 
การิน : นอนดึกมาเรียนสายเลยค่ะ  ตื่นแล้วหร๋อ  เร็วจัง
ปอ : ช่าย
การิน : ต้องไปไหนใช่ปะ  เห็นสเตตัส
ปอ : ทำธุระอ่ะ  เมื่อวานการินเป็นไรอ่ะ
การิน : การินหร๋อ  ช่วงไหนอ่ะคะ
ปอ : ทุกช่วง
การิน : มันก็คงเสียใจเรื่องพี่แหละ นิชาว่านะ
ปอ : แล้วนิชาคิดว่าไงอ่ะ
การิน : นี่มันก็ไม่มาเรียน  นอนปวดท้องห้องภัท
 
            หญิงสาวแกล้งโกหกเพื่อดูว่าปอจะสนใจเธอบ้างหรือไม่
 
ปอ : ใคร
การิน : การิน!อ่ะค่ะ
ปอ : อ้อ
การิน : พี่ปอก็แอบทำการินเสียใจนิดๆปะ นิชาว่านะ
ปอ : กับเรื่องนิชาหรอ
การิน : ป่าวคร้า  มะช่าย
ปอ : อ่าว?
การิน : เรื่องยูอ่ะค่ะ  แต่นิชาก็ไม่รู้อะไรมาก
ปอ : งง? เมื่อคืนยูไม่ได้มา
การิน : เห็นภัทบอกเมื่อคืนการินร้องไห้ คงเรื่องที่พี่ปอคุยกับยูอ่ะค่ะ
ปอ : อ่าหะ  คุยกับนิชา กับภัทไม่เป็นไร แต่คุยกับยูไม่ได้  งง
การิน : ก็อันนี้ความเห็นนิชานะ นิชาไม่รู้ว่าอะไรเป็นไงเหมือนกัน  แต่ว่าเหมือนพี่ปอคุยกะยูมากกว่าคนรู้จักปะคะ
ปอ : ป่าวเลย
การิน : แบบกะนิชา กะภัทเป็นแบบพี่น้องกันไง เนอะ
ปอ : ม่ายใช่
การิน : นิชาว่าการินเข้าใจแบบนั้นแหละ
ปอ : กะนิชามากกว่า 555
การิน : คิดไรกะนิชาปะเนี่ย 555 ล้อเล่นนะคร้า
 
            หญิงสาวจดจ่อกับคำตอบ ใจเต้นระส่ำ  เพราะเธอกลัวว่าปอจะตอบว่า คิด !
 
ปอ : คิด คิด  แหมออกจะสวย
 
“ไอ้แก่เอ๊ย!!”  การินร้องขึ้นจนเพื่อนๆในห้องหันมามอง แต่โชคดีที่อาจารย์ออกไปนอกห้อง
“เป็นไรแก” นิชาถามขึ้นด้วยความสงสัย
“อีพี่ปอ บอกว่าชอบแกอ่ะ”
“อึ้ย!!น่ากลัวง่ะ  แกไปคุยอีท่าไหนเนี่ย”  นิชาทำท่าหวาดกลัว
“เดี๋ยวให้อ่านทีหลังนะ”  หญิงสาวตั้งใจคุยต่อทั้งที่ในใจเธออ่อนแรงแทบพิมพ์ไม่ไหว
 
การิน : แล้วคิดไรกับการินปะคะ
ปอ : คิด
การิน : อ่าว 555+
ปอ : คิดฮอดหลายไง 555
การิน : งั้นพี่โทรไปหามันหน่อยสิคะ  ป่านนี้ไม่รู้เป็นไงบ้าง  ไม่มาเรียนสักที
ปอ : ไม่ว่างอ่ะ บีบี กะนิชาอยู่ 55+
 
            หญิงสาวน้ำตาซึมเล็กน้อยด้วยความคับแค้นในใจอย่างมาก พยายามอดทนพิมพ์ต่อไป
 
การิน : อ่าวซะง้านอ่ะ
ปอ : มันชอบงี่เง่า  พี่ไม่ชอบคนงี่เง่า
การิน : มันรักพี่นะ  แต่เห็นมันบอกจะตัดใจแล้วอ่ะ
ปอ : เพราะนิชาไง 55
การิน : ช่ายหร๋อ  ไม่เห็นเกี่ยวกับนิชาเลยน้า 55+
ปอ : ช่าย
การิน : ทำไมอ่ะคะ
ปอ : เดี๋ยวก็เกี่ยว
การิน : พี่ปอ การินมาเรียนแล้วแหละตาบวมมาเลย  น่าสงสาร
ปอ : ตบซ้ำดิ เอ๊ย! ปลอบ
การิน : พี่ปอนี่ก็ 555+  พี่ว่าถ้าให้มันอ่าน มันจะเสียใจมั้ยเนี่ย
ปอ : อย่าเสี่ยง  เดี๋ยวมันจะโกรธนิชาไปด้วย
การิน : แต่นิชาว่ามันขอดูอยู่แล้วล่ะค่ะ  ค่อยคุยกันนะคะ
 
            หญิงสาววางมือถือ BB ลงอย่างอ่อนแรงพร้อมน้ำตาที่รินไหลออกมาอย่างห้ามไม่อยู่  นิชาหยิบ BB ไปอ่านข้อความที่การินแกล้งเนียนเป็นเธอคุยกับปอ
 
“แย่แล้วสิฉัน” นิชาเบ้หน้าเบ้ตาอย่างไม่ปลื้มกับการที่ปอจะจีบเธอสักนิด
“อย่าคิดมากนะการิน  ฉันไม่เอาหรอกนะ แต่พี่ปอเค้ากล้ามากเลยอ่ะ  ไม่อยากจะเชื่อว่าทำไปได้ลงคอ”  นิชาอ่านไปส่ายหน้าไปอย่างเหนื่อยใจ
 
[……ทำกันได้  กับเพื่อนของฉีนก็ไม่เว้น  ผิดชอบชั่วดีนี่เค้าคงสะกดไม่เป็นแล้ว  จากเรื่องยูยังไม่วาย  ยังมีเรื่องนิชาเข้ามาอีก  เค้าต้องการฉีกอกฉันเป็นชิ้นๆเลยหรือไง  ฉันเคยคิดว่าความรักจะทำให้ความแค้นในใจฉันหมดลงไปได้บ้าง  แต่ยิ่งนับวันเค้ายิ่งเพิ่มความแค้นให้ฉันมากๆขึ้น จนตอนนี้ฉันอยากจะฆ่าเค้าให้ตายคามือ  ฉันอุตส่าห์นำข้อมูลเกี่ยวกับร้านให้พี่ธนูไปอย่างเดียว  เก็บข้อมูลที่เค้าทำผิดกฎหมายไว้เพราะไม่อยากทำร้ายเค้ามากมายนัก  เห็นอย่างนี้แล้วฉันควรจะให้ไปให้หมดเลย….]
…………………………………………………………………………………………………….
            บ่ายของวันนั้น  การินและเพื่อนสาวเดินไปยังร้านกาแฟในคณะวิศวะกรรมเพราะวิชาช่วงบ่ายอาจารย์ไม่มาสอน
 
ติด๊ด  ติด  ตี่  ติ๊ดๆๆๆๆๆ
 
            การินดูมือถือที่กรีดร้องแล้วต้องหงุดหงิดเมื่อเห็นเป็นเบอร์ของปออีกเช่นเคย  การินไม่อยากจะคุยกับผู้ชายคนนี้อีกแล้ว  ปอโทรหาหญิงสาวอยู่หลายรอบแต่การินก็ไม่ยอมรับ
 
“การิน  พี่ปอทัก BB ถามว่าอยู่กับแกรึป่าวอ่ะ”  นิชายื่น BB ให้การินเพราะรู้ว่าการินจะต้องคุยเองโดยเนียนเป็นเธออย่างเคย และเป็นเช่นนั้น  การินนั่งลงเก้าอี้ภายในร้านด้วยความหงุดหงิดปล่อยนิชาและภัทเดินไปสั่งเค้ก
 
ปอ : นิชาอยู่กับการินรึป่าว
การิน : ไม่อยู่ค่ะ  การินกลับหอไปแล้ว  พี่ปอมีไรคะ
ปอ : ป่าวจ่ะ  แล้วทำไรอยู่
การิน : นิชามานั่งร้านกาแฟในคณะวิศวะอ่าค่ะ
ปอ : อ้อ
การิน : มาทานด้วยกันมะคะ
ปอ : ได้เหรอ
การิน : ได้สิคะ  55+ ทำไมจะไม่ได้ล่ะคะ
ปอ : ร้านอยู่ตรงไหนอ่ะ
การิน : ในคณะวิศวะ หลังธนาคารอ่ะค่ะ  พี่ปอจะมาถูกป่าว
ปอ : ถูกๆ  ว่าจะไปทำธุระที่ธนาคารแถวนั้นพอดี
การิน : จะมาจริงๆหรอคะ
ปอ : จริงสิจ๊ะ
การิน : นิชาก็อยู่ที่นี่ล่ะค่ะ
 
            “จะมาจริงปะเนี่ยอยากรู้จริงๆ”  การินพึมพำก่อนจะเห็นแสงไฟวูบวาบบนหน้าจอมือถือของเธอ  ปอโทรเข้ามาอีกครั้ง  การินจึงกดตัดสายไปอย่างไม่ใยดี
“จะโทรเช็ครึไงนะว่าฉันอยู่กับนิชารึป่าว”
“ไม่กินไรเหรอแก” ภัทถามพลางถือจานเค้กส้มที่แสนน่ารับประทานมาวางบนโต๊ะ
“กินไรไม่ลง  เซงว่ะ  พี่ปอท่าจะจีบนิชาจริงจัง”  การินบ่นพลางมองไปยังนิชาที่กำลังเดินเข้ามาที่โต๊ะพร้อมกับกาแฟเย็น 2 แก้วในมือ
“ว่าไงแก  พี่ปอว่าไงบ้าง” นิชาถามขึ้นทันทีที่นั่งลง
“หม้อแกใหญ่เลยสิ  บอกจะมาหาแกที่นี่ด้วยนะ  ฉันแกล้งบอกว่าฉันกลับไปหอแล้ว  แทนที่จะไปง้อฉันที่หอ  แต่กลับจะมาหาแกที่นี่”  การินบ่นพลางน้ำตาซึม
“เฮ้ย!มาจริงปะเนี่ย ฉันไม่อยากเจอนะ  กลัวอ่ะ”  นิชาร้องเสียงหลง
“ไม่รู้สิ  มาจริงก็แย่มากอ่ะ”
“มันมาฉันกลับเลยนะ” ภัทพูดด้วยสีหน้ารังเกียจบุคคลที่กำลังเดินทางมา
 
            ไม่นานนักที่หญิงสาวและเพื่อนๆนั่งพูดคุยขำขันกัน  BB ของนิชาก็ส่งเสียงเตือน  นิชาหันสบตาการินด้วยความหวั่นใจ  ก่อนจะค่อยๆเปิดดูบุคคลที่ทักมา
 
ปอ : ถึงแล้วนะ  ทำธุระที่ธนาคารแป๊บ
 
            นิชายิ้มเจื่อนๆก่อนจะยื่น BB ให้กับการิน  การินรับรู้ได้ดีถึงสีหน้าของเพื่อนสาวที่บ่งบอกว่าคำตอบคือ อะไร  การินรับ BB มาอ่านด้วยความตกใจ
 
“มาจริงด้วยอ่ะ  ทำไงดีอ่ะ”
“ยังกินไม่เสร็จเลยนะ  มาทำซากอะไรเนี่ย”  ภัทบ่นทันที
“งั้นฉันขอไปหลบนอกร้านก่อนนะแก  ไม่อยากเจออ่ะ”  นิชารีบลุกออกจากโต๊ะไปทันที
“ไปด้วย” ภัทถือแก้วกาแฟติดมือตามนิชาไปทันที
การิน : นี่พี่ปอมาจริงเหรอคะ  อำนิชาเล่นรึป่าว
ปอ : จริงสิ  ก็อยากเจอนิชาจะแย่
 
            ไม่นานนักการินก็เห็นหนุ่มใหญ่เดินเข้ามาในร้านอย่างอารมณ์ดี  แต่เมื่อหันมาเห็นการิน  ปอถึงกับอึ้งไปครู่หนึ่ง ปรับสีหน้าไม่ทัน
 
“เห้ย!!คุยเองนี่หว่า”  ปอปั้นหน้ายิ้มสู้แล้วเดินเข้ามาที่โต๊ะ  การินนั่งหน้าบึ้งมองหนุ่มใหญ่ตรงหน้าด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์
“โทรไปไม่รับนะ”  ปอตำหนิการินแก้สถานการณ์ไปเรื่อย
“ยูคนเดียวไม่พอเหรอคะ”  การินถามด้วยสีหน้าเคืองขุ่น  ปอมองหน้าการินด้วยความโมโหก่อนจะเดินออกจากร้านไปทันที
 
            น้ำตาที่กลั้นเอาไว้หล่นทันทีที่ปอลับตา  หญิงสาวร้องไห้อย่างไม่อายผู้ใดในร้าน เธอเสียใจจนทำตัวไม่ถูก  ไม่มีแรงจะลุกเดินไปไหน  ได้เพียงนั่งร้องไห้อยู่เช่นนั้น
 
................................................................................................................................
 
“เอาหน่า  อย่าคิดมาก  ก็แค่ผู้ชายเลวๆคนนึงเนอะ”
            นิชาปลอบใจเพื่อนสาวทันทีที่กลับเข้ามาในร้านกาแฟพร้อมกับภัท
“ฉันเหนื่อย  มันเหนื่อยจนจุกไปหมดเลยอ่ะแก  ไม่อยากไปไหน  ไม่อยากทำอะไรทั้งนั้น”  หญิงสาวยังคงฟูมฟาย
“หล่อเลือกได้จริงจิ๊ง!!!!” ภัทพูดประชดถึงปอก่อนจะบรรจงตักเค้กส้มเข้าปาก
 
การิน : ที่ผ่านมาการินคุยเองหมดเลย
 
            การินหยิบ BB ของนิชาไปคุยกับปอต่อ  เธอคิดว่าจะต่อว่าปอให้สาแก่ใจก่อนที่เธอจะตัดขาดกับผู้ชายคนนี้เสียที
ปอ : อือ  ไม่ทุกครั้งมั้ง
การิน : งั้นหรอ
ปอ : ไม่รู้ดิ คิดเอง
การิน : แน่จริงนะ คุณจีบนิชาให้ติดสิ  ถ้าติดให้เตะเลย
ปอ : ทำไมต้องจีบอ่ะ
การิน : แหม  คุยกันซะขนาดนี้
ปอ : คุยกันต้องจีบกันเหรอ  อย่าเปรียบกับตัวเองดิ
การิน : อ้อ  ก็การินเลวนี่นะ  งี่เง่า  ชอบไปเนียนกินเหล้าฟรี  เลวมากเลย  อยากรู้จริงๆว่าคนดีๆของพี่ต้องเป็นไงอ่ะ
ปอ : เห้อ ก็เป็นซะอย่างนี้
การิน : ก็เลวจริงแหละ  เสียใจด้วยนะที่มาคุยกับการิน  พี่คงคิดผิดมาก
ปอ : ไม่ขนาดนั้นหรอก
การิน : งั้นก็คงเป็นการินที่คิดผิดไปคุยกับพี่  คิดผิดมากจริงๆ
ปอ : คงงั้น
การิน : เราไม่น่ามารู้จักกันเลย  คงเป็นเวรกรรม  ก็หมดเวรหมดกรรมกันไปสักทีเนอะ
ปอ : ก็ดี
การิน : คิดซะว่าไม่รู้จักกันเลยแล้วกัน ขอให้พี่เจอคนที่ใช่ที่สุดไวไวนะ  จะจำแต่สิ่งดีๆของพี่แล้วกัน  แต่มันน้อยอ่ะ
ปอ : เป็นไรมากปะเนี่ย
การิน : อ้อ!คงเสียใจมากจนบ้ามั้ง
ปอ : ใครคุยกันก็ว่าเค้าจีบกันไปหมด
การิน : ก็พี่คุยกับใครก็มีอะไรด้วยไปหมด แต่มันก็สิทธิ์ของคุณ
ปอ : เห้อ
การิน : งี่เง่าไงล่ะ
ปอ : ก็เลิกงี่เง่าดิ  เลิกเถอะงี่เง่าอ่ะ
การิน : ดูเหมือนจะทำได้ง่ายนะคะ  จะเลิกงี่เง่าได้ก็คงต้องเลิกรักพี่ก่อน
ปอ : กำ
การิน : เลิกรักได้  ก็ไม่แคร์  พอไม่แคร์ก็ไม่งี่เง่า  จะพยายามนะพี่
ปอ : ยังไม่กลับหอเหรอ
การิน : กลับแล้วจะคุย BB ได้ไง ไม่น่าถาม
ปอ : อ้าว  ถามดีๆ
การิน : อยากคุยกับนิชาอ่ะดิ  รอดึกๆละกันนะ
ปอ : ป่าว
การิน : แหม  มาหากันถึงร้านกาแฟ คงอยากจะเจอนิชามาก
ปอ : จะไปคุยกับการินแหละ ทำไมต้องไปเจอที่นั่นถ้าอยากเจอ อยากคุยกับการิน 2 คน
การิน : นี่ก็คุย 2 คนนี่ได้ข่าว
ปอ : จะเอาอย่างนี้ใช่มั้ย
การิน : ไม่เอาสักอย่าง
ปอ : อยากให้มาคุยกัน  มาหาที่บ้านหน่อย
การิน : ก็คุยใน BB ก็ได้นี่คะ  ทำไมต้องไปที่บ้าน
ปอ : ขี้เกียจพิม   รีบมานะพี่รอที่บ้าน
 
            หญิงสาววาง BB ลงทันทีถอนหายใจเฮือกใหญ่แล้วค่อยๆพิงพนักอย่างอ่อนล้า  นิชาและภัทมองหน้ากันด้วยความเหนื่อยใจ
 
“ฉันขอเถอะ  เลิกติดต่อกับพี่ปอไปเลยดีกว่านะการิน  แกควรจะเจ็บปวดจนแทบไม่อยากจะกลับไปตั้งหลายครั้ง  ทำไมไม่เลิกสักทีไม่เข้าใจเลยอ่ะ”  ภัทพูดขึ้นอย่างจริงจัง
“ฉันจะบอกความจริงกับพวกแก  ที่ฉันยังต้องไปคบพี่ปอ  เพราะฉันไปหาข้อมูลมาให้พี่ธนู พี่ธนูกำลังสร้างผับใหม่เขาต้องการข้อมูลหลายอย่าง  เขาคงแค้นเคืองกันเรื่องธุรกิจอ่ะ และฉันเองก็แค้นพี่ปอที่มาโกหกฉันมากมาย  ฉันยอมรับเลยนะว่าตั้งแต่ตอนเรื่อง ตอง อ่ะ ฉันแค้นพี่ปอมากๆอยากทำลายเขาให้ย่อยยับ  ฉันจึงช่วยพี่ธนู  แต่พอได้คบพี่ปอมาเรื่อยๆ  ถึงจะไม่เหมือนคบกันก็เถอะ  แต่ฉันก็ผูกพันและ.....รักเขามากขึ้น  ทั้งที่เขาทำให้ฉันเจ็บปวดมากมายไม่ซ้ำเรื่องราวเลยก็ตาม จนถึงตอนนี้  ผับใหม่กำลังจะเสร็จสมบูรณ์  หน้าที่หาข้อมูลของฉันก็จบลงไปแล้ว  ฉันกับพี่ปอก็จบเหมือนกัน”  หญิงสาวปาดน้ำตาที่ไหลรินอย่างไม่ขาดสาย
“แล้วทำไมพี่ปอถึงยังโทรหาแก  ตามแกแบบนี้ล่ะ  ฉันว่าพี่ปอก็ชอบแกอยู่นะ” นิชาถามขึ้นหลังจาดดูดดื่มกาแฟในแก้ว
“ไม่ใช่หรอก  เค้าจะให้ฉันไปออกแบบร้านชั้นสองของเค้าน่ะ  ฉันรับปากว่าจะทำแต่ฉันไม่คิดจะทำจริงๆ  ถ้าฉันไม่ได้รับปากไว้เค้าก็คงจะไม่ใยดีฉันเลยแม้แต่น้อย”
“แล้วพี่ธนูเอาข้อมูลไปทำอะไร”  ภัทยิงคำถามต่อมา
“ฉันไม่รู้เลย  ฉันก็ไม่เข้าใจว่าข้อมูลเหล่านั้นจะทำอะไรพี่ปอได้  แต่.........ฉันไม่ได้ให้ข้อมูลเกี่ยวกับเรื่องผิดกฎหมายกับพี่ธนูไป  ฉันสงสารพี่ปอ”
“ไหนๆมันก็จบแล้ว  ก็จบลงแค่นี้แหละ  แกก็รอไปเที่ยวผับใหม่ของพี่ธนู  ไม่ต้องไปร้าน Sway & Hubris อีกแล้ว  ไม่ต้องไปพบเจอพี่ปอ  เดี๋ยวแกก็จะดีขึ้นเอง”  นิชาจับมือการินบีบไว้มั่น
“ถ้าจะจบ  ฉันอยากจะบอก....ให้เค้ารู้...ว่าฉันรักเค้า”  หญิงสาวมองออกไปนอกร้านผ่านกระจกใสอย่างเลื่อนลอย
 
............................................................................................................................... 

ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 208 ท่าน