Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  







 
อ่านเรื่อง
Following ให้รักนำพา
อีหมิงหมิง
Happy Birthday Lara :)
10
23/11/2554 23:01:53
500
เนื้อเรื่อง
สี่ปีต่อมา
ณ ประเทศอังกฤษ
หิมะกำลังตก และมันก็คือหิมะแรงของฤดูหนาวปีนี้ สี่ปีแล้วซินะ ที่ฉันไม่ได้กลับไปโซลเลย ตั้งแต่วันนั้นซอนซาโทรหาฉันทุกวัน ถึงแม้ว่าฉันจะมัวแต่เรียนเรียนเรียนแล้วก็เรียน ฉันไม่สนใจเรื่องอะไรเลยแม้แต่น้อย จนกระทั่งตอนนี้...
เมื่อหลายวันก่อนซอนซาโทรมาร้องไห้กับฉัน เธออยากให้ฉันกลับมาโซล เธออยากจะกอดฉัน และนั้นก็คือเหตุผลที่ฉันต้องกลับไปที่นั้นอีกครั้ง เพื่อแก้ไขปัญหาบางอย่าง
เมื่อหลายวันก่อน
[พี่รารา ฉันไม่อยากจะเชื่อเลย ...]
‘อะไรเหรอ?’
[...ฮือออ]
‘เธอร้องไห้ทำไมน่ะ? ใครทำอะไรเธอ?’
[พี่รารา..ฉันอยากกอดพี่อ่า ฮืออ]
‘ซอนซาเป็นอะไรไป? เกิดอะไรขึ้น’
[พี่รีบกลับมาโซลก่อนเถอะ]
‘อื้ม พี่จะรีบกลับไป'
[พี่กลับมาตอนนี้เลยได้ไหม?]
‘ยังไม่ได้ พี่ต้องเคลียร์ปัญหาที่นี่ก่อน’
[ฉันจะไปรอพี่ที่สนามบินนะ]
‘อื้ม พี่ต้องไปทำงานแล้ว'
[อื้ม]
จนกระทั่งถึงวันนี้ วันที่ฉันจะต้องบอกจองชินให้รู้เรื่องที่กำลังจะบินกลับโซลวันพรุ่งนี้ และฉันก็แน่ใจอย่างชัดเจนว่า เขาไม่มีทางให้ฉันกลับไปคนเดียวโดยไม่มีเขากลับไปแน่นอน!!!
 
ณ ร้านกาแฟแห่งหนึ่ง
ฉันนั่งรอจองชิน พลางดื่มกาแฟไปเรื่อยๆ ไม่น่าเชื่อเลยว่าฉันจะอยู่คนเดียวที่อังกฤษได้สี่ปี ฉันคงเรียนรู้อะไรได้อีกเยอะเลยแหละ
ผู้ชายสูงประมาณร้อยเจ็ดสิบกว่า สวมเสื้อโค้ดสีน้ำตาลอ่อนดูดีมีเสน่ห์ ผิวสีขาว กับผมสีน้ำตาลแดงเป็นที่ดึงดูดความสนใจของผู้หญิงอย่างมาก เขาคือ ชุนจองชิน ผู้ชายที่ฉันกำลังคบหาดูใจได้ตั้งแต่เข้าเรียนที่มหาวิทยาลัย เขาเป็นผู้ชายที่ค่อนข้างที่จะแตกต่างกับผู้ชายคนอื่นที่ฉันเคยคบด้วย เขาอ่อนโยน ต่างจากผู้ชายที่ฉันเคยตกหลุมพรางเมื่อสี่ปีที่แล้ว เฮ้อออ อย่าคิดถึงมันอีกเลยดีกว่า เพราะตอนนี้ฉันกับเขาก็อยู่ในฐานะที่ต่างกันเกินไป
“รอนานยังจ้ะ?”
“ไม่นานหรอก”
เขาเป็นผู้ชายที่ไม่ถึงกับดูดีมากเท่าไหร่ แต่ด้วยความอ่อนโยนที่ซ่อนอยู่ข้างในลึกลงไป มันทำให้ฉันถอนตัวไม่ขึ้นเลยทีเดียว
“เรียกออกมาแบบนี้มีเรื่องอะไรหรอก?”
“คือ...จองชิน พรุ่งนี้ฉันจะกลับโซลนะ”
“หา?!! กลับโซล? ไม่เห็นบอกกันล่วงหน้าเลย”
“ก็คือฉันมีเรื่องด่วนต้องกลับไปน่ะ”
“เรื่องด่วน?”
“อื้ม แล้วฉันก็คิดว่านายต้องไม่ใช่ฉันไปแน่ๆ ฉันก็เลย...”
ฉันว่าพลางเอามือล่วงเข้าไปในกระเป๋าเพื่อหยิบตั๋วเครื่องบินให้จองชินฉันยื่นตั๋วเครื่องบินให้เขา เขาถึงกับทำหน้าเหวอไปเลย น่ารักจริงอะไรจริง ฮ่าๆ
“กลับโซลด้วยกันนะ”
ฉันส่งยิ้มหวานให้เขา
 
เช้าวันต่อมา
ณ สนามบินในลอนดอน
ฉันกับจองชินมาตรงเวลาเครื่องบินไม่ดีเรย์ พวกเราเลยกลับถึงโซลตามตารางเวลาที่กำหนดไว้ ฉันกับจองชินตกลงกันว่า เมื่อกลับไปถึงโซลแล้ว เขาจะฉันไปพบกับคุณยายที่เลี้ยงเขามาตั้งแต่เด็ก แม่กับพ่อของเขาหย่ากัน และต่อมาพ่อก็แต่งงานใหม่ แม่ก็เสียชีวิต คุณยายเป็นคนส่งเขาเรียนจนทุกวันนี้ ด้วยเงินที่แม่เขาทิ้งไว้ให้ก่อนเสียชีวิต
 
ณ สนามบินในเกาหลี
ฉันเดินออกจากห้องรับรองผู้โดยสารกับจองชิน เขาดูตื่นเต้นนิดหน่อยหลังจากลงจากเครื่อง ฉันมองหาซอนซาแต่ก็ยังไม่เจอ ฉันเลยหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเพื่อจะโทรหา
[หมายเลขที่ท่านเรียกไม่สามารถ...]
เอ๊ะ ? เกิดอะไรขึ้น ? ทำไมซอนซาไม่รับโทรศัพท์ ? ฉันหันมาทำหน้าสงสัยใส่จองชิน
“มีอะไรเหรอ?”
ก่อนจะหันหน้ากลับมา และก็ต้องตกใจกับเหตุการณ์ที่กำลังจะเกิดขึ้น... เมื่อ ผู้ชายผมสีดำกริบ ปากสีชมพูอ่อนชวนให้หลงใหล น่าจะสูงประมาณร้อยแปดสิบหกเซนติเมตร เขาคือ..
“คิมซึลกี”
เขาอยู่ในชุดสูทสีดำ ดูดีมีฐานะ เขาเดินเข้ามาหาฉันพร้อมส่งยิ้มและยื่นช่อดอกไม้ให้ฉัน ฉันรับช่อดอกไม้นั้นไว้
ฉันแทบกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ ไม่ได้ จะให้จองชินรู้ไม่ได้เด็ดขาด!!!
“ยินดีต้อนรับกลับบ้าน^^”
“อื้ม ซอนซาหละ?”
“รออยู่บ้านน่ะ”
“ฉันโทรหาเธอก็ไม่รับโทรศัพท์?”
“เธอคงยุ่งอยู่แหละมั้งกลับกันเลยไหม?”
“เธอจะไปกับฉันไหม?”ฉันหันไปถามจองชิน
“ไม่หละ เธอกลับบ้านไปพักผ่อนเถอะ ไว้ฉันจะโทรหานะ^^”
“อื้ม^^”ฉันฉีกยิ้มให้จองชินก่อนจะหันหน้ามาหาคิมซึลกี“งั้นกลับกันเถอะ”
ในขณะที่อยู่บนรถ เราแทบไม่คุยกันสักคำ นอกจากเขาจะเป็นภายถาม ฉันถึงจะตอบ ฉันรู้สึกอึดอัดมากเวลาอยู่กับเขาสองคน
 
ณ คฤหาสน์ตระกูลกึม
และแน่นอนว่าวันนี้ซอนซาต้องกลับมานอนที่บ้าน เมื่อฉันก้าวขาลงจากรถ ฉันก็สัมผัสได้ถึงความทรงจำเมื่อสี่ปีที่แล้ว ฉันยังจำมันได้ดีมาตลอด และไม่มีวันจะลืมมันได้อีกเลย
คิมซึลกีเดินมาหาฉันที่กำลังจะเดินเข้าบ้าน
“คนเมื่อกี้แฟนเหรอ?”
“อื้ม”
“...”
เหมือนเขาต้องการจะตั้งคำถามมากมายกับฉัน เพียงแต่ไม่กล้าที่จะถามเท่านั้นเอง
ฉันเดินเข้าไปในบ้าน ก่อนจะตรงไปที่ห้องนอนของฉัน เมื่อฉันเปิดประตูเข้าไป ห้องนี้ได้ถูกทำความสะอาดเป็นที่เรียบร้อยแล้ว มันทำให้ฉันรู้สึกว่าผ่านไปเมื่อวานนี้เอง ฉันคิดถึงมันจัง
ฉันวางกระเป๋าไว้ที่โต๊ะ ก่อนจะทิ้งตัวลงนอนบนที่นอนแสนนุ่มนิ่ม เฮ้อออ วันนี้เป็นวันที่เหนื่อยจังเลย พรุ่งนี้คงจะเหนื่อยกว่านี้อีกซินะ คิมซึลกี ทำไมฉันรู้สึกสับสนเหลือเกินเวลาเจอนาย ทำไมชื่อนายยังคงมาวนเวียนอยู่ในหัวฉันตลอดเวลา ? ทำไมน้า
 
สี่ทุ่มครึ่งโดยประมาณ
นี่ฉันเผลอหลับไปตั้งแต่เมื่อไหร่กันเนี่ย แย่แล้ว คุณพ่อกลับมารึยังก็ไม่รู้ ตายแล้ว! ฉันรีบดันตัวเองลุกออกจากเตียง แล้วรีบวิ่งออกไปนอกห้อง ปรากฏว่า...
ทำไมมันมืดแบบนี้เนี่ย ?! เกิดอะไรขึ้นกับบ้านฉ้านน~ TOT ฉันเดินลงมาชั้นล่างก่อนจะต้องตกใจทำภาพที่เห็น!!!
생일축하합니다.생일축하합니다.사랑하는..라라씨생일축하합니다. (เซงิล ชุคาฮัมนีดา เซงิล ชุคาฮัมนีดาซารางานึน ราราชี่ เซงิล ชุคาฮัมนีดา)
ป็อก!
“เย้!!”
“วู้!!”
“O[]O”
“เฮ้!!”
โอ้วว นี่มันอะไรกันเนี่ย ตายจริง! ฉันลืมไปเลย ว่าวันนี้วันเกิดฉันไม่อยากเชื่อเลยว่าทุกคนยังจำได้ ฉันดีใจจนพูดไม่ออกเลย
คุณพ่อเดินมาสวมกอดฉัน
“อายุเยอะแล้วน้า ราราของเรา มีความสุขมากๆนะลูก”
“คิดถึงคุณพ่อที่สุดเลยค่าTOT”
และแล้วฉันก็กลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ ฉันร้องไห้เพราะความดีใจที่ทุกคนให้ใส่ใจตัวฉันมากกว่าตัวฉันเองเสียอีก ฉันดีใจมากเลย
ซอนซาเดินถือเค้กมาให้ฉันเปา
“อธิฐานก่อนคะ ^^”
ฉันขอให้ฉันสมดั่งปรารถนาทุกประการด้วยเถิดด! ฟู่~
“เย้!!”
“^^ฮิฮิ”
ทุกคนต่างพากันเฮฮาปาร์ตี้ ฉันก็ดีใจมีความสุขที่เห็นทุกคนร่าเริงมากแบบนี้ ขนาดคิมซึลกีผู้ชายที่แสนจะเย็นชาก็ทั้งยิ้มและหัวเราะเฮฮาไปกับทุกคน ฉันหันไปฉีกยิ้มให้เขา
“พี่รารา นี่ของขวัญจากฉัน!”
ฉันรับกล่องของขวัญอันเล็กที่ซอนซายื่นมาให้
“นี่ซึลกีเลือกให้พี่เลยนะ”
คิมซึลกีเลือกให้ฉันนั้นเหรอ?
ฉันค่อยๆเปิดกล่องดูก็พบว่ามันคือสร้อยคอเส้นเล็กๆ ดูมีราคา มีจี้ที่รูปตัว “L” ห้อยอยู่ มันดูน่ารักมาก
“ฉันใส่ให้นะ ^O^” ซอนซาว่า
“ว้าววมันเหมาะกับพี่มากเลย”
ฉันฉีกยิ้มให้ซอนซาก่อนจะพูดว่า
“ขอบคุณมากนะ”
“ฉันรักพี่นะ”
เธอเข้ามาสวมกอดฉันไว้แน่น
“ฉันคิดถึงพี่ตลอดเวลาเลยนะ”
“ฉันก็คิดถึงเธอ”
“พี่รู้ไหม ฉันเป็นห่วงพี่แค่ไหน”
ฉันผละออกจากซอนซาก่อนจะเดินไปห้องตัวเองเพื่อหยิบโทรศัพท์มือถือโทรหาจองชิน
ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 306 ท่าน