Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  






 
อ่านเรื่อง
The Enemy ศัตรูตัวร้ายคว้าหัวใจนายหน้าหล่อ
A small planet.
นายมันไอ้บ้า
2
22/11/2554 16:41:00
425
เนื้อเรื่อง
 “ เฮ้อ เสร็จสักที “ ฉันนั่งมองการบ้าน ที่พึ่งเสร็จไปเมื่อ 5 นาทีที่แล้ว  ^ ^ ( ฉันหมกงานไว้นานหลายวันแล้ว)ฉันเรียนด้านดีไซเนอร์เลยต้องออกแบบชุดของตัวเองส่งอาจารย์ วันนี้ฉันคิดว่าจะไปเดินเที่ยวที่ ห้าง xxx สักพัก ฉันเปิดตู้เสื้อผ้าหาชุดฉันหยิบโทรศัพท์ กระเป๋าสตางค์ ฉันเดินออกจากห้องบนคอนโดชั้น 7 ที่ฉันมาซื้อคอนโดเพราะว่าแม่ของฉันไม่ค่อยได้อยู่บ้านเพราะท่านต้องบินไปต่างประเทศบ่อยๆเพราะท่านต้องไปดูสาขาที่ต่างประเทศนานที่ท่านถึงจะกลับมาหาฉันและพ่อของฉันท่านก็เสียไปตั้งแต่ฉันอายุได้ 7 ขวบT^Tเราเลยขายบ้านแล้วมาซื้อคอนโดอยู่ เวลาฉันไปเรียนก็จะได้สะดวกด้วย เพราะคอนโดนี้อยู่ห่างจากมหาลัยฉันไม่เท่าไหร่แถมอยู่ใจกลางมือด้วย เลยสะดวกเวลาจะไปไหนมาไหนด้วย ฉันเดินออกจากลิฟท์ ฉันก็เดินไปที่ หน้าแประตูคอนโดที่คอยมียามเปิดประตูให้  อยู่ๆไอ้บ้าที่ไหนไม่รู้ขับรถเขามาไม่ดูตาม้าตาเรือเชี่ยวชั้นล้มไปนั่งกองกับพื้น ฉันจับแขนตัวเองดูก็พบว่า แขนตัวเองมีแผลเล็กน้อย ฉันเงยหน้ามองผู้ชายร่างสูง เขามีหน้าต่อหล่อมากๆแต่ดูจากสายแต่ไม่เป็นมิตร แถมไม่สำนึกผิดในสิ่งที่ทำไปเลยแม้แต่น้อย เขาเป็นคนเอ่ยคำพูดที่น่าด่าสุดขึ้นมา
“ ยัยบ้า เดินไม่ดูตาม้าตาเรือเลย “ ฉันทำหน้างงก่อนจะ ถามด้วยความ งง ว่าเขาว่าอะไรนะ
“นายว่ายังไงนะ “ “
 ทำไมยัยบ้า “  0.0** ยัยบ้าเหรอ ฉันไปทำอะไรให้เขา เขาถึงกล้ามาว่าฉันว่ายัยบ้า
“ นายกล้าว่าฉันยัยบ้าได้ยังไงฮะ “  ฉันถามเขา
“ทำไมยัยบ้า “ เขาทำหน้ากวนใส่ฉัน
“นายนะสิไอ้บ้า “ ฉันมองหน้าเขาอย่าเครียจแค้น
“ เธอกล้าว่าฉันบ้าเหรอฮะ” เขามองฉันด้วยหน้าตาเครียจแค้นเช่นเดียวกับฉัน
“ทำไมฉันถึงเรียกนายว่าไอ้บ้าไม่ได้นายยังเรียกฉันว่ายัยบ้าเลย” ฉันมองหน้าเขาอย่ากวนๆ
“เธอรู้ไหมว่าฉันเป็นใคร.” เขาถามพร้อมทำหน้าเหมือนเขายิ่งใหญ่มาก
“ถามฉันแล้วฉันจะรู้ไหมล่ะนายไม่รู้แล้วฉันจะรู้ไหมล่ะ ถ้าไม่มีอะไรแล้วฉันไปละนายบ้า “ ฉันแลบลิ้นใส่เขา ก่อนจะเดินเขาคอนโดไปโดยไม่สนใจเสียงของเขาฉันเขามาในห้องและนั่งดูข่าวสารบ้านเมืองสักพักเสียงโทรศัพท์ก็ดัง ฉันก็พบว่าไม่ใช้ใครที่ไหนที่โทรมาหาฉัน นั้นก็คือแม่ของฉันนั้นเอง ^ ^
“สวัสดีค่ะแม่ โทรมาหาหนูมีอะไร รึปล่าวค่ะ”
“ไม่มีอะไรจร้า แม่แค่คิดถึงแล้วลูกสบายดีไหมจ้ะ”
“สบายดีค่ะ แม่ล่ะค่ะ “
“ แม่สบายดีลูก แค่นี้นะลูก แม่ไปแล้ว “
“ค่ะ คิดถึงนะค่ะ”
“ แม่ก็คิดถึงลูกจ้ะ “
ติ๊ด ++ ฉันกดวางสาย
 หลังจบบทสนทนาระหว่างฉันกับแม่ฉัน ฉันก็เปิดประตูออกไปเพื่อไปหาซื้อของที่มินิมาร์ทข้างล่าง แต่พบกับคนที่ฉันคิดว่ามันเป็นอะไรที่ซวยสุดๆ ฉันเจอนายคนที่ฉันไม่คิดอยากจะเจอและไม่คิดว่าจะได้เจออีก ไม่น่าเชื่อ อ๊าก ฉันอยากจะเป็นลม เพราะนายนั้น พักอยู่ห้องข้างๆฉัน มันจะมีอะไรซวยกว่านี้นะ ฉันจึงลงไปที่เคาน์เตอร์ เพื่อถามว่าคนห้องข้างๆฉันนั้นเขาเป็นใครและได้รู้ว่า เขาคือ นาย ธนาตย์  ยิ่งยงพาณิชย์ลูกของประธานเครือบริษัท K ผู้ที่รู้จักอย่าแผ่หลายในด้านธุระกิจโรงแรมและอีกมากมาย
“ถึงนายจะยิ่งใหญ่ขนาดไหนฉันไม่สนแต่ฉันต้องทำให้นายยอมคุกเข่าขอโทษฉันได้ “
ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 103 ท่าน