Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  






 
อ่านเรื่อง
RHB Vampire นาทีรักอันตรายของนายแวมไพร์เจ้าเล่ห์
PuGuN
บทที่ 14 [Chapter 14] Big Market And...?
15
20/11/2554 17:17:39
642
เนื้อเรื่อง


15
 

       “ไพรท์!!”

       ผู้ชายที่เดินออกมาจากมุมมืดเสื้อวสีเขียวตัดกับผมสีเงินและตาสีเทากำลังส่งยิ้มมาให้ฉันเหมือนกำลังดีใจ

       “หวัดดี…เมล์เบริน ^^”

       ฉันมองชุดที่ไพรท์ใส่ ทำไมเค้าถึงไม่เห็นต้องสวมเสื้อผ้าปิดบังร่างกายมากมายเหมือนฉันเลยละ มีเพียงเสื้อยืดสีเขียวกับกางเกงสามส่วน

       “หืม…กำลังสงสัยว่าทำไมผมไม่ใส่ชุดแบบเธอกับดาร์กเหรอ ?”

       ฉันพยักหน้าหงึกๆ ไม่สงสัยว่าทำไมเขาถึงรู้ถ้าให้เดาสีหน้าฉันมันคงแสดงออกไปจนหมดสิ้นเลยสินะ =__=;

      “ก็ผมเป็นเลือดบริสุทธิ์นี่…ถ้าแดดไม่สว่างจ้าเกิดไปมันก็แค่แสบตากับผิวนิดหน่อยเท่านั้นเอง ^^”

     “งั้นเหรอ…ดีจังน่ะ =__+”

      นั้นสินะดีจัง…ว่าแต่ฉันเป็นแวมไพร์เลือดบริสุทธ์คืออะไรละเนี่ย

      “แวมไพร์มีแบ่งชนชั้นด้วยเหรอ”

      “แน่นอน…มากกว่ามนุษย์เสียด้วยซ้ำ”

      “ยังไง?”

       ไพรท์เหมือนจะพูดออกมาแต่ก็เงียบเอาไว้แล้วส่งยิ้มเจ้าเลห์มาให้

      “ถ้าอยากให้ผมบอก…ผมก็มีข้อแม้นะ ^^”

       ไพรท์พูดจบก็หันไปสบตากับดาร์กก่อนที่ดาร์กจะพยักหน้าเหมือนเข้าใจความคิดแล้วเดินกลับไปคนเดียวโดยไม่พูดไม่จา

       “อ้าว ดาร์กไปไหนละ”

      “หืม…สนใจดาร์กมากกว่าผมเหรอ  -__-”

       “ปะ…เปล่าไม่ใช่อย่างนั้น =__=;”

       โอ๊ยยย แค่ถามเฉยๆทำไมต้องทำหน้าโหดด้วยเล่า U.U

       ไพรท์ยิ้มออกมาทันทีที่ฉันพูด เฮ้อ…ผู้ชายนี่เข้าใจยากจัง =__=

       “อยากฟังข้อแม้ของผมรึเปล่า”

       “อืม”

       ไพรท์ยิ้มกว้างกว่าเดิม เชื่อฉันสิว่าตอนนี้มีผู้หญิงไม่ต่ำกว่าสิบคนกำลังหลงเสน่ห์รอยยิ้มหวานๆน่ารักๆนั้น…หนึ่งในนั้นก็มีฉันด้วยนี่แหละ

      “ข้อแม้ของผมก็คือ…วันนี้ว่างไหมครับ ^^?”

       ไพรท์ยิ้มเขินๆก่อนที่หูรวมทังใบหน้าของเค้าจะแดงเทือกไปหมด ผิวที่โดนแดดจนแดงแล้วกลับแดงจนเห็นได้ชัดเหมือนกับ…คนกำลังอายอยู่เลย

       …น่ารัก -///-

      “เราไป…เดทกัน ^///^”

       “ห๊ะ! เดท!?”

       “จะไม่ไปเหรอ-__-”

       ไม่ใช่ว่าไม่อยากไปนะ แต่ชุดพร้อมรบกับแสงแดดอย่างนี้ฉันจะกล้าออกไปเดินที่ไหนกันเล่า! TT

       “คือชุดของฉันมันไม่ เออ…”

       ไพรท์ก้มมองชุดของฉันที่รกรุงรังด้วยสีหน้านิ่งๆ เฮ้อ…พอจะมีเดทเหมือนกับคนอื่นเค้าทั้งทีก็ดันแต่งตัวไม่เข้าท่ามาซะได้ T-T

       “ทำไมละ ^^?”

       “หืม…”

       “เมล์เบรินในสายตาผมนะ…จะใส่ชุดไหนก็น่ารักอยู่แล้วละ ^^”

        ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าตอนนี้หน้าของฉันมันแดงแข่งกับไพรท์แค่ไหน บ้าที่สุด! สมัยนี้แวมไพร์ปากหวานหมดทุกคนเลยรึไง! > <

       อ๊ะ!...ไม่นะ ยกเว้นอีตาบ้าดาร์กคนหนึ่งละ... แล้วทำไมฉันต้องคิดถึงหมอนั้นอีกแล้วเนี่ย! เลิกๆๆ > <

       “เป็นอะไรไปเมล์เบริน ส่ายหัวจนผมฟูหมดแล้ว”

       ไพรท์จับหัวฉันที่ส่ายไปมาให้หยุดก่อนจะจัดเส้นผมที่ฟูๆของฉันให้เข้าที่ ระยะห่างที่อยู่ใกล้เพียงไม่กี่เซ็นทำให้หัวใจของฉันแทบจะออกมาเต้นระบำฮาวายข้างนอกอยู่แล้วนะ

       ฉันเงยหน้าไปมองไพรท์พอๆกับที่ไพรท์ก้มหน้ามามองฉัน หน้าของเราสองคนห่างกันเพียงแค่นิดเดียว ปลายจมูกของไพรท์เริ่มมีสีแดงฝาดๆ ลมหายใจอุ่นๆของไพรท์รดเข้ามาที่หน้าผากของฉัน กลิ่นหอมหวานลอยออกมาจากลำคอของเค้าจนฉันแทบคลั่ง ไพรท์โอบฉันเอาไว้ ที่ๆเราอยู่ตอนนี้เป็นมุมอับที่ไม่มีใครสนใจทำไมไพรท์ดันตัวฉันจนติดผนัง

       ใบหน้าของไพรท์ใกล้เข้ามาเลื่อยๆจนเกือบติดกัน ฉันหลับตาปี้ไม่กล้ามองใบหน้าขาวเนียนของไพรท์อีกต่อไป พ่อแก้วแม่แก้ว ตั้งแต่เกิดมายังไม่เคยมีผู้ชายหน้าหล่อคนไหนยื่นหน้าเข้ามาใกล้ขนาดนี้เลย

       งับ!

      “ว๊ายย!”

       ฉันผลักไพรท์ออกอย่างแรง ก่อนจะเงยหน้ามองไพรท์ที่หัวเราะท้องแข็งอยู่ตรงหน้า โอ๊ยย เจ็บอ่า T^T

       “อย่ามาหัวเราะนะไพรท์! นายมากัดจมูกฉันทำไมเนี่ย -__-^”

      “ฮะๆ ก็…จมูกของเธอมันโด่งมากไปนะ ผมก็เลยอยากลดๆมันลงไปบ้าง ^^”

       “งั้นก็อย่าลดแบบนี้สิ!” …หัวใจจะวายตายไปซะก่อน -///-

        “ฮะๆ…ตกลงข้อเสนอของผมละ ^^?”

       ไพรท์หันมายิ้มอีกครั้งพร้อมกับทำตาหนักแน่น โอ๊ยฉันเคยอ่านในหนังสือการ์ตูนตาหวานเวลาพระเอกมาขอนางเอกเดทเค้าจะให้เวลานางเอกเตรียมใจเป็นวันๆไม่ใช่เหรอทำไมของฉันถึงให้เวลาเตรียมใจสองนาทีเองอ่า TT

       “ตกลง…ว่าไงครับ ^^?”

       “อืม”

       “อืมนี่คือ…?”

      “ตกลงคะ -///-”

       ไพรท์ยิ้มกว้างเหมือนเด็กได้ของเล่นถูกใจก่อนจะจับมือฉันแล้วพาออกไปจากซอกเล็กๆที่ดาร์กลากเข้ามาในตอนแรก สินะผมสีเงินของไพรท์ปลิวไปตามกระแสลมดูน่ามองจนทำให้คนที่อยู่ข้างหลังอย่างฉันถึงกับมองภาพนั้นด้วยความหลงใหลนี่สินะเสน่ห์ที่พวกเลือดบริสุทธิ์มีกันมันช่างดูลึกลับและอบอุ่นในเวลาเดียวกัน

       “อ๊ะ!”

       ไพรท์หยุดเดินกะมันหันทำให้ฉันที่เดินตามหลังถึงกับชนเข้าไปเต็มๆ โอ๊ยย! หยุดก็บอกกันก่อนสิ T^T

      “หยุดเดินทำไมละไพรท์”

       ฉันเอามือมาลูบหน้าผากตัวเองและดูเหมือนไพรท์จะเห็นว่ามันแดงเขาเลยรีบเอามือมาลูบให้ฉันบ้างก่อนจะรีบขอโทษอย่างรวดเร็ว

       “อ่า…ผมขอโทษนะ แค่จะบอกว่ามันมีร้านแฟนตาซีอยู่ตรงนั้นนะ ^^;;”

       ฉันหันไปมองร้านที่ไพรท์ว่า ร้านนั้นเป็นร้านขนาดใหญ่คล้ายๆกับห้างขนาดย่อมทางเข้าของมันมีสีหม่นๆดูน่ากลัวแต่ก็น่าสนใจ ที่หน้าร้านมีป้ายประหลาดๆติดอยู่

       ‘ความมืดมิดที่ปกคลุมจิตใจของคุณอาจทำให้คุณกลายเป็นคนชั่วร้าย แต่ความมืดมิดจากจิตใจของเธอจะเป็นสิ่งที่ทำให้ทุกอย่างเกิดความสมดุล…เธอหายไปเนิ่นนานนับสิบเจ็ดปี เหล่าปีศาจร่ำไห้ ร้องเรียกชื่อเจ้าที่หายไป’

        ‘ความมืดมิดเลือนหายกลับสู่โลก นางผู้เป็นเทพธิดาทรวงสวรรค์ถูกเนรเทศกับบุตรสาว ตามหาร่ายเนิ่นนาน ลาก่อนเทพธิดาแห่งความมืด’

       ข้อความที่ติดอยู่เป็นกระดาษแปลกๆที่ดูเก่าและน่ากลัวไพรท์พาฉันเดินเข้าไปในร้านเหมือนเค้าไม่สนใจกระดาษที่แปะอยู่

       “ที่กระดาษนั้นมันคืออะไรเหรอ”

       “อ้อ…มันติดมาตั้งแต่ฉันเด็กๆแล้วละ”

       “แล้ว…อ๊ะ!”

       ฉันที่กำลังจะถามต่อหยุดชะงัก ก่อนจะมองไปรอบๆ บรรยากาศที่ฉันมามันเป็นตลาดไม่ใช่เหรอทำไมตอนนี้ดูเหมือนเป็นถนนที่มีร้านอยู่เต็มสองข้างทางเหมือนตรอกอะไรสักอย่างคล้ายในเรื่องแฮร์รี่พอตเตอร์ หรือฉันขึ้นมาบนรถไฟในชานชาลาเก้าเศษสามส่วนสี่กันนะ =__=;

       “ที่นี่ที่ไหนนะไพรท์”

       ฉันเดินไปเกาะเสื้อของไพรท์เพื่อไม่ให้หลง คนทีนี่ตัวสีซีดแล้วก็น่ากลัวกันทั้งนั้นบางคนก็สวมชุดคลุมยาวสีม่วง บางคนก็แต่งชุดเหมือนแฟร์รี่ในนิทาน แตกต่างจากตลาดเมื่อกี้ลิบลับ

       “อ้อ…ที่นี่คือเมือง ‘แบร็คเทมอิน’”

       “แบร็คเทมอิน ?”

        “เมืองปีศาจไงละ ^^”

       “เมืองปีศาจ!”
 
 
 
 
  
 

 

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - 
คุยกันอีกแล้วนร้า
^^V

 สวัสดีค่ะ ไม่ได้อัพนานวันนี้มาคุยกันหน่อยนะคะ ^^; ต้องขอโทษหลายๆคนด้วยนร้า ที่พู่กันอัพช้า นี่ก็พยายามเต็มที่แล้วอย่าถือเลยนร้า TT
 
ตอนนี้พู่แต่งนิยายสองเรื่องพร้อมกัน เพิ่งรู้สึกว่าเหนื่อยสายตัวแทบขาดเป็นยังไง
TT พอกะว่าจะเลิกแต่งเพราะงานเยอะและต้องเตรียมสอบ ม.4 แต่ก็นึกถึงเพื่อนๆที่มาให้กำลังใจก็เลยต้องแบ่งเวลามาแต่งทั้งสองเรื่อง ช้ายังไงก็ต้องขอโทษด้วยนะคะ T^T
 
นิยายเรื่องใหม่ที่แต่งก็คือ
'ข้านี้แหละ...ราชันแห่งปีศาจ' เป็นแนวแฟนตาซีเกี่ยวกับนักฆ่าคนหนึ่งที่ต้องเปลี่ยนตัวกับพี่ชายที่ต้องขึ้นครองราชเป็นราชา เพื่อความปลอดภัยเวลามีคนมาคิดลอบปลงพระชนม์ เจ้าชายที่ตอนแรกเป็นคนอ่อนหวานและยิ้มเก่งอยู่ๆก็กลายเป็นเจ้าชายที่เห็นเลือดเป็นของหวานและความตายเป็นของเล่น ถ้าอยากอ่านก็เข้ามาอ่านได้ที่นี่เลยนร้า ...
 

 http://www.jamsai.com/story/view/143994-%E0%B8%82%E0%B9%89%E0%B8%B2%E0%B8%99%E0%B8%B5%E0%B9%88%E0%B9%81%E0%B8%AB%E0%B8%A5%E0%B8%B0---%E0%B8%A3%E0%B8%B2%E0%B8%8A%E0%B8%B1%E0%B8%99%E0%B9%81%E0%B8%AB%E0%B9%88%E0%B8%87%E0%B8%9B%E0%B8%B5%E0%B8%A8%E0%B8%B2%E0%B8%88 

 






 









 
 

      

ข้อความ :
จากคุณ * :
 

หน้าที่ 1 จาก 1 หน้า
แสดง เรื่อง
ความคิดเห็นที่ 1
หนุกอ่าา >< อ่านแล้วเหมือนติดยาเลยนะเนี่ย สนุกมากๆเลยค่า อัพต่อไวๆน้าา รออ่านอยู่
จากคุณ Chiel/(Chiel) อัพเดตเมื่อ 21/11/2554 21:46:43
ความคิดเห็นที่ 2
เย้ๆๆ มาอพแล้วรออ่านมาตั้งหลายวันแนะ
อยากอ่านต่อจัง หนุกหนานๆๆๆๆ
จากคุณ FORGETMENOTLOVE/(FORGETMENOTLOVE) อัพเดตเมื่อ 21/11/2554 20:34:36
ความคิดเห็นที่ 3
อัพต่อเร็วๆนะ
จากคุณ 754432/(754432) อัพเดตเมื่อ 21/11/2554 10:06:58
ความคิดเห็นที่ 4
อัพต่อไวๆๆ นร้า คร้า
จากคุณ oumnalak/(oumnalak) อัพเดตเมื่อ 20/11/2554 19:50:01
หน้าที่ 1 จาก 1 หน้า
แสดง เรื่อง
 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 166 ท่าน