Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  







 
อ่านเรื่อง
Oh!! my heart หล่อ ร้าย ซ่า นายคุณชายสุดเฟี้ยว
>B'ubby<
1 เกลียด ดนาย ยผู้ชายแบดบอย
3
20/11/2554 01:37:52
508
เนื้อเรื่อง

1

เกลียดนาย ย ผู้ชายแบดบอย


ตอนนี้ฉันยืนอยู่หน้าบ้าน ตามแผนที่ แต่ที่มันน่าอึ้งไปกว่านั้นคือ บ้านหลังนี้ใหญ่เวอร์ ยิ่งกว่าพระราชวังด้วยซ้ำ ส่วนนมเปรี้ยว มาถึงที่หน้าบ้าน ก็ต้องรีบกลับไปเพราะ นมจืด น้องชายนมเปรี้ยว ทำกุญแจบ้านหาย เข้าบ้านไม่ได้ นมเปรี้ยวเลยต้องกลับไปก่อน

ติ๊ง ต่อง ติ๊ง ต่อง
   “สวัสดีค่ะ ใช่คุณดัชมิลล์รึป่าวคะ” แม่บ้านที่เดินมาเปิดประตู ถามฉัน
   “ใช่ค่ะ”
   “เชิญค่ะ”เธอยิ้มแล้วผายมือให้ฉันเดินเข้าไปข้างใน

บรรยากาศข้างในบ้านตกแต่งค่อนข้างดี คล้ายๆไทยผสมตกวันตก แล้วที่สัมคัญ ของตกแต่งที่วางอยู่ในบ้าน เจ็ดสิบห้าเปอร์เซ็นต์ล้วนแล้วเป็นของเก่า หายากทั้งนั้น..
   “อ้าว หนูดัชมิลล์มาแล้วหรอ”
   “สวัสดีค่ะ”
   “อ่า หนูนี่หน้าตาเหมือนพ่อหนูมากเลยนะ”
   “...”
   “อ่า แต่ถ้ามองดีๆ หนูก็หน้าตาเหมือนแม่นะ”
   “...”
ฉันเลี่ยงจะไม่ตอบ คำถามที่เกี่ยวกับพ่อแม่ จนคุณลุงที่เอาแต่ถาม สังเกตได้ จึงทำท่าเลิกลัก แล้วเปลี่ยนประเด็นไปถาม คำถามอื่นแทน
   “อืม เอาเป็นว่า หนูทานข้าวมารึยัง”
   “ทานแล้วค่ะ”
    “งั้นเหรอ” คุนลุงพยักหน้าก่อนจะพูดต่อ “ เรื่องนี้พ่อกับแม่หนูอาจจะยังไม่ได้บอกว่าหนูไม่ได้อยู่กับลุงคนเดียว แต่มีลูกชายของลุงอยู่ด้วย”
    “...”
    “หนูคงไม่มีปัญหานะ”
    “...”
    “แต่ลุงคิดว่า หนูก็คงจะเคยเห็นลูกลุงแล้ว เพราะหนูกับเจ้านั้นอยู่โรงเรียนเดียวกัน”
     “...”
    “อ่า เอาเป็นว่าลุงไม่กวนเวลาพักผ่อนของหนูแล้ว เดี้ยวลุงให้แม่บ้าน พาขึ้นไปดูห้องนะ”
คุณลุงเห็นฉันไม่ตอบอะไร เลยให้แม่บ้านพาฉันขึ้นมาดูห้อง

ห้องที่คุณลุงจัดให้ฉันเป็นห้องที่ดูกว้างพอสมควร จัดแต่งโทนห้องเป็นสี ขาวสะอาดตา เฟอร์นิเจอร์ครบทุกอย่าง ถือว่าเพอร์เฟก แต่เสียไปอย่างเดียวคือ เตียง เค้าจัดเตียงเป็นสี ชมพู และแน่นอนว่าสีชมพูเป็นสีที่ฉันเกลียด มากที่สุด ให้ตายสิ ทำไมต้องเป็นเตียงด้วยนะ แล้วฉันจะนอนยังไงเนี่ยคืนนี้ ไปบอกแม่บ้านคงไม่เวิกค์ สำหรับเวลานี้ เฮ้อ ช่างน่าเบื่อ คนพวกนี้ช่างไม่รู้อะไรเลย

โรงเรียน
แน่นอนว่าฉันไม่ได้เดินทางมาโรงเรียนเอง แต่คุณลุงให้คนขับรถ มาส่งฉันที่โรงเรียน แล้วจะให้มาส่งทุกวันด้วย เฮ้อ น่าเบื่อ จริงๆเลย
   “นี่ๆ ดัชมิลล์ ”
   “...”
   “ที่บ้านเพื่อนพ่อเธอเป็นยังไงบ้างหรอ”
   “ก็ดี”
   “เหรอๆ แล้วคุณลุงใจดีกับเธอรึป่าว”
   “ก็ดี”
    “นี่เธอพูดเป็นแต่ก็ดีหรอ - -*”
   “อืม”
เราเงียบกันทั้งคู่ เพราะกำลังจะรับประทานอาหารเที่ยงที่อยู่ตรงหน้า แต่อยู่ๆ นมเปรี้ยวก็เรียกฉัน แล้วหน้าแดงแปลกๆ
   “ดัชมิลล์ >//<”
   “...”
    “ดะ ดัชมิลล์ ><///”
   “มีอะไรก็พูดมาสิ เรียกอยู่ได้”
   “คะ เค้าเดินมาทางนี้ ละ แล้ว o.O”
   “หืม”
ฉันมองตามสายตาของนมเปรี้ยว ก็เห็นว่ามีผู้ชายคนนึง เดินมาทางนี้จริงๆ แล้วไม่แปลกเลยว่าทำไมนมเปรี้ยวถึงได้หน้าแดงได้ขนาดนั้น ก็นายนั้นหน้าตาดีซะอย่างนั้น ใบหน้าขาวๆ เป็นสีผิวขาวอมชมพู ริมฝีปากแดงระรื่อ ดวงตาสีนิลคมน่ามอง สีผมดำสนิท ซอยละต้นคอ เข้ากับใบหน้ารูปไข่ ใครมองเป็นอันต้องหลงใหล และแน่นอนว่าไม่ใช่ฉันแน่ที่จะหลงใหล ไร้สาระชะมัด ไม่ว่าฉันจะมองยังไงก็เหมือนตุ๊ดอยู่ดีนั้นแหละ ดูสะอาด เจ้าสำอางขนาดนั้น ไม่เรียกว่าตุ๊ดจะให้เรียกว่าอะไรล่ะ
   “แล้วยังไง”
    “แล้วยังไง อะไรของเธอน่ะ นั้นมัน คาเรส ห้องบีหนุ่มสุดฮอตของโรงเรียนเราเลยนะ ถือว่าเป็นผู้ชายที่หน้าตาดี แล้วก็ป๊อป ที่สุดในโรงเรียนเราเลยนะ เรียนก็เก่ง กีฬาก็เริ่ด ถึงจะดูออกแบดบอยนิดๆ แต่ก็เป็นที่ชื่นชอบของผู้หญิงโรงเรียนเราเลยนะ ฉันยังคิดว่าเค้าเท่เลย”
   “แล้วไง”
   “ชิส์ เธอนี่ ตั้งแต่ตอนนั้นหัวใจเลยก็ด้านชาไปเลยนะ หัดสนใจมั้งเซ่ ผู้ชายน่ะ ผู้ชาย o^o เธอนี่มัน จริงๆ ละ เล้.. o.O” นมเปรี้ยวพูดยังไม่ทันจบประโยค ก็ทำท่าตกใจอีกครั้ง แน่ล่ะ ก็คนที่ชื่อคาเรสนั้น เดินมาที่โต๊ะของฉันกับนมเปรี้ยวน่ะสิ
   “อะ เอ่อ.. คาเรส นะ นายมีธุระอะไรกับพวกฉันหรอ” นมเปรี้ยวถามเสียงเอะอะ
   “...” คาเรสไม่ตอบ แต่มองมาที่ฉันแทน
   “...”
   “เธอเองหรอ ดัชมิลล์”คาเรสถามฉันแต่ยังคงทำหน้านิ่งๆเหมือนเดิม
   “...” ฉันไม่ตอบ แล้วกินอาหารตรงหน้าต่อ โดยไม่สนใจ
   “ฉันถามเธอไม่ได้ยินเหรอ”
   “...”
   “เฮอะ ผู้หญิง เรียกร้องความสนใจโดยการเงียบงั้นหรอ ฮึ น่าสมเพชชะมัด”
   “...”
   “เป็นใบ้ซะด้วยสิ” คาเรสไม่วายแต่พูด แต่กระชากแขนให้ฉันหยุดกิน แล้วมองหน้าเขา และเสียงที่ดังของเค้าเมื่อกี้ ทำให้คนในโรงอาหาร หันมาสนใจพวกฉันแทน อาหารที่อยู่ตรงหน้า
   “....”
   “เธอเป็นใบ้งั้นเหรอ เฮอะ น่าสงสารชะมัด ”
   “นายมีธุระอะไร”
   “เฮอะ ยอมปริปากพูดล้วเรอะ”
    “...”
   “ฉันก็แค่อยากจะมาดูหน้า คนที่จะมาอาศัยบ้านฉันน่ะ ”
   “...”
   “เธอก็เหมือนกัน” นายนี่ระสายตาจากฉันไปมองที่นมเปรี้ยวแทน”หยุดมองฉันด้วยสายแบบนั้นได้แล้ว ฉันขยะแขยง”
   “น่าเกลียด” ฉันพูดแล้วทำท่าเหยีดๆใส่เค้า
   “ฮะ? น่าเกลียด”
   “ใช่น่าเกลียด เพื่อนฉันมองนายแบบนั้น เพราะว่าชื้นชอบหรอก ทำตัวหน้า....ชะมัด นายเองหรอกมั้ง ที่น่าสมเพช ไม่ใช่ฉันหรอก หัดดูตัวเองมั้งสิ ก่อนจะมาว่าคนอื่น”
   “มากไปแล้วนะ”คาเรสกำมือแน่น แล้วย่างเข้ามาหาฉันทีละก้าว
   “งั้นเหรอ แต่ฉันคิดว่ามันน้อยไปด้วยซ้ำ กับคำพูดที่นายว่าเพื่อนฉันน่ะ”
   “เธอ!!”
ซ่า
   “....”
   “ ทำบ้าอะไรของเธอห๊า!” คาเรสโวยวายทันที ที่นมเปรี้ยวเอาหน้ามาสาดใส่หน้า
   “นายนั้นแหละ หยุดพูดจาดูถูกเพื่อนฉันเดี๋ยวนี้นะ”
   “งั้นเหรอ..”คาเรสทำท่าจะเดินไปขย้ำเสื้อของนมเปรี้ยว
   “ไปได้แล้ว หมดธุระของนายแล้วนี่ เชิญ”
   “เฮอะ ฉันไม่ชอบผู้หญิง อย่างเธอมากที่สุด”
   “งั้นหรอ แต่ฉันเกลียด ผู้ชายอย่างนายมากที่สุด”
   “เฮอะ” คาเรสสถบแล้วก็เดินจากไปในทันที
เมื่อคาเรส เดินออกจากโรงเรียนจนลับสายตาของพวกเราแล้ว นมเปรี้ยวก็ทำท่าจะถามอะไรฉันซักอย่าง
   “...”
   “เอ่อ อ..ดัชมิลล์”
   “...”
   “แล้วทีนี่เธอจะอยู่บ้านร่วมกับเค้าได้หรอ”
   “...”
   “นี่ตอบหน่อยสิ”
   “ได้”
   “ยังไง?”
   “ต่างคนต่างอยู่”
   “มั่นใจหรอ”
   " ...”
   “นี่ ดัชมิลล์ ”
   “นมเปรี้ยว”
   “ว่า”
   “คืนนี้ว่างมั้ย”
   “อารมไม่ดีใช่มั้ย”
   “ว่างมั้ย”
   “ว่างก็ได้”
    “ห้าทุ่ม”
   “ที่เดิมใช่มั้ยย”
   “อืม”
ฉันกลับมาบ้านโดยคนขับรถของคุณลุง แต่พูดแล้วมันก็น่าคิด ไม่น่าเชื่อ ว่าไอ่คนนิสัยอย่างนั้น หน้าตาเหมือนเกย์อย่างนั้น จะเป็นที่ชื่นชอบของผู้หญิงได้
ฉันจัดแจงเปลี่ยนเสื้อผ้า ถอดผม ถอดแว่น แต่งตัวตาม มายสไต ของตัวเอง แล้วนั่งทำการบ้านของวันนี้จนเสร็จ
ก๊อกๆ
   “คุณดัชมิลล์คะ คุณผู้ชายให้มาตามลงไปทานข้าวค่ะ”
ฉันไม่ตอบแต่เดินไปเปิดประตูห้องแทน
   “...”
   “เชิญค่ะ ”
ฉันเดินลงบันไดไปก็เห็นคุณลุงนั่งอยู่หัวโต๊ะ และมีนายคาเรสนั่งอยู่ข้างๆ คาเรสหันมาสบตากับฉันพอดี ถึงกับทำตา อึ้ง เหมือนไม่เคยเห็นฉันมาก่อนแต่เพียงแค่พริบตาเดียวก็ปรับสีหน้าให้เป็นปกติ แต่ฉันทำเป็นไม่ใส่ใจ และเดินไปนั่งที่
   “เมื่อคืนหลับสบายรึป่าวหนู”
   “ก็ดีค่ะ”
   “งั้นหรอ”คุณลุงพยักหน้าแล้วพูดต่อ”ลุงจะแนะนำลูกชายของลุง นี่ คาเรส ลูกชายของลุงเอง”คุณลุงพูดกับฉันแล้วแนะนำคาเรสให้ฉันรู้จัก แต่ฉันไม่อยากจะรู้จักเลยเงียบแทน
   “...”
   “ส่วนนี่ หนูดัชมิลล์ ที่พ่อบอกไว้ไง”คุณลุงแนะนำฉันให้คาเรสรู้จัก
   “ผมรู้แล้ว”
   “อืม”
  “หนูดัชมิลล์อยู่ชั้นเดียวกับคาเรสใช่มั้ย”คุณลุงคุยกับคาเรสเสร็จก็หันมาคุยกับฉันแทน
   “ค่ะ”
   “แล้วหนูอยู่ห้องอะไรล่ะ”
   “เอ ค่ะ”
   “หืม งั้นก็เก่งกว่าเจ้าบ้านี่ล่ะสิ คาเรสอยู่แค่ห้อง บี เอง”
   “หนูทราบแล้วค่ะ”
    “อ่าอืม”
   “...”
   “คุณลุงคะ คืนนี้หนูจะออกไปข้างนอกนะคะ อาจจะกลับดึกหน่อย ถ้ายังไงหนูรบกวนขอกุนแจสำรองได้มั้ยคะ” ฉันบอกคุณลุงหลังจากทานอาหารเสร็จเรียบร้อย
   “อืม ได้สิเดียวลุงให้แม่บ้านเอาไปให้ที่ห้องนะ”
   “ขอบคุณค่ะ”
   “ให้คนขับรถ ขับไปส่งมั้ยหนู”
    “ไม่เป็นไรค่ะ คุณลุงคะหนูอิ่มแล้ว ขอตัวนะคะ” ฉันพูดจบ ก็เดินขึ้นห้องไปทันที


ฉันจัดแจงอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าใหม่ ฉันใส่เกาะอกสีดำยาวถึงต้นขา แล้วใส่เสื้อปิดไหล่สัขาวเบาบาง จัดการแต่งหน้าให้เป็นตัวฉันที่กำลังออกไปรื่นเริง ให้ดูดี
ฉันเดินออกมาจากบ้าน กะจะเดินไปเรียกแท็กซี่ หน้าประตู แต่ก็ต้องหยุดชะงักเพราะเสียงใครคนนึง
   “ไม่น่าเชื่อนะ ว่าเด็กเรียนดี เกียตินิยม แต่งตัวเรียบร้อยทุกครั้งเวลาอยู่ในโรงเรียน แต่นอกโรงเรียน กลับนุ่งสั้น อะรัยสั้น อย่างนี้”
   “...”ฉันไม่สนใจคาเรส และเดินต่อไป แต่ก็ต้องชะงักอีกครั้งเพราะคำพูดของเค้า
   “นี่เธอ ไม่ได้ยินที่ฉันพูด หรือรับไม่ได้ เลยเดินต่อไปเพราะไม่อยากฟัง”
   “ป่าวหรอก ฉันแค่ไม่อยากไม่อยากเห็นหน้าเน่าๆ ของนายหรอก เลยต้องรีบเดินหน้าพ้นจากหน้านาย” ฉันตอบกลับไปทั้งๆที่ไม่ได้หันไป
   “เฮอะ อ้อเหรอ ผู้หญิงอย่างเธอก็คงจะไม่ต่างจากผู้หญิงคนอื่นหรอก ทำตัวเป็นคนเรียบร้อย แต่จริงๆแล้วมันก็เหมือนผู้หญิงอย่างว่านั้นแหละ”
   “ที่พูดเนี่ยมันไม่มากไปหน่อยหรอ”
   “หรือว่าไม่จริงล่ะ”
    “นั้นมันก็แล้วแต่นายคิดล่ะนะ ยังไงฉันก็ไม่ได้ใส่ใจกับอะไรผู้ชายที่ผ่านผ็หญิงมาไม่รู้กี่คนต่อกี่คนหรอก”
   “งั้นแหละ งั้นเธอคงต้องใส่ใจมานิดนึงแล้วล่ะ”
   “ว้าย!”
อยู่ๆคาเรสก็ใช้มือเรียวยาว กระชากฉันให้เข้าไปหาให้ประชิดตัว ชั่ววินาทีนั้น! มือเรียวขาวก็เอื้อมมาประคองแก้มฉันไม่ให้หลบหนี แล้วก่อนที่ฉันจะทันตั้งตัว ริมฝีปากแดงสดของร่างสูงตรงหน้าก็ประกบเข้ามาที่ริมฝีปากฉันทันที
   “อื้อ อ!!!”
ฉันเบิกตากว้าง....หายใจแทบไม่ทันเมื่อรับรู้ได้ว่าริมฝีปากร้อนจัดของคาเรสกำลังจูบหนักหน่วงชนิดที่ต้องถอยหลังไปหนึ่งก้าว แต่ฉันก็ทำไม่ได้ เพราะมือเรียวยาวที่กระชากแขนฉันตวัดมาโอบรอบเอวเล็กๆของฉันไว้ แล้วรั้งเข้าหาตัวให้ชิดกว่าเดิม
   “อ่อยอั๋นอ๊ะ (ปล่อนฉันนะ)”
ฉันร้องอู้อี้ไม่เป็นภาษา พอตั้งสติได้มือก็ทุบรัวลงไปที่หน้าอกเขาเป็นพัลวันจนคาเรสต้องรัดอ้อมแขนแน่นๆ เพื่อไม่ไห้ฉันมีพื้นที่ในการเหวียงมือทุบเขาได้อีก เหมือนยิ่งคาเรสจะจูบลุกล้ำเข้ามาเท่าไหร่ ก็เหมือนฉันจะขาดหายมากเท่านั้น
   “อ่อยอั๋น อั๋นอ๋ายอัยไอ้ออก (ปล่อนฉัน ฉันหายใจไม่ออก)”
ฉันดิ้นแล้วผลักคาเรสออกไปสุดกำลัง แต่ดีหน่อยที่คาเรสยอมปล่อยง่ายๆ
   “แฮกๆ” ฉันยืนหอบอยู่ได้ซักพัก พยายามเอาออกซิเจนเข้ามาในปอดให้มากที่สุด
   “อร่อยดีนี่” คาเรสพูดแล้วเลียริมฝีปากตัวเองเบาๆ
   “...” ต่างจากฉันที่ไม่พูดอะไรแต่พยายามถูริมฝีปากให้มลธินของคาเรสออกไป
   “รังเกียจมากนักรึไง”
   “ใช่ รังเกียจมาก และจำไว้นะ ผู้ชายแบดบอยอย่างนาย ฉันเกลียดมากที่สุด ”
ฉันพูดจบก็เดินออกจากบริเวณนั้นทันที..
ข้อความ :
จากคุณ * :
 

หน้าที่ 1 จาก 1 หน้า
แสดง เรื่อง
ความคิดเห็นที่ 1
อ่าจบ ด้วยวิจารด้ว ย ยเน้ออ อ
จากคุณ samuizheza/(samuizheza) อัพเดตเมื่อ 20/11/2554 22:57:58
หน้าที่ 1 จาก 1 หน้า
แสดง เรื่อง
 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 284 ท่าน