Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  







 
อ่านเรื่อง
Oh!! my heart หล่อ ร้าย ซ่า นายคุณชายสุดเฟี้ยว
>B'ubby<
บทนำ
2
20/11/2554 01:21:06
558
เนื้อเรื่อง

บทนำ


ณ สนามบินสุวรรณภูมิ

   “แล้วพ่อกับแม่จะมาเยี่ยมหนูตอนไหนหรอคะ” หญิงสาวร่างบาง หน้าตาจิ้มลิ้ม น่ารักพูดกับผู้เป็นพ่อและแม่โดยไม่สะทกสะท้านเลยซักนิดทั้งๆที่ต้องจากกับพ่อและแม่อีกไม่กี่นาทีนี้เอง
   “ไม่ต้องห่วงหรอก ถ้าฉันว่างเมื่อไหร่ เดี๋ยวก็กลับมาเยี่ยมเองแหละ”
   “อ้อเหรอคะ งั้นถ้าว่างเมื่อไหร่ก็อย่าลืมกลับมาละกัน” หญิงสาวพูดอย่างไม่ค่อยใส่ใจอะไรมากมายแต่ในใจกลับว้าวุ่นเต็มทน เพียงแต่ไม่แสดงออกมาเท่านั้น
   “อืม งั้นฉันไปแล้ว ดูแลตัวเองดีๆด้วย บาย” พ่อกับแม่ของหญิงสาวพูดจบก็เดินออกไปโดยไม่หันมามองเธออีก พอสุดสายตาน้ำตาที่หญิงสาวกลั้นไหว ก็ไหลออกมาอย่างเหลือล้น เพราะเป็นการคุยกันครั้งสุดท้ายแล้วแท้ๆที่พ่อกับแม่อยู่เมืองไทย แต่เธอกับพ่อแม่ ไม่สามารถคุยกันแบบดีๆ ตามที่ พ่อแม่ลูก คนอื่น เค้าคุยกันได้เลย ย…..

[คาเรส]
   ชึ้บ ชึ้บ
เสียงกดทีวีเปลี่ยนช่องไปเรื่อยๆ โดยไม่มีจุดหมายว่าจะดูช่องไหน จึงกดต่อไปเรื่อยๆ และเรื่อยๆ
    แช๊บ บ
   “พ่อทำอะไร ” ผมปรายตาไปมองพ่อ เมื่ออยู่ๆพ่อเดินมาปิดทีวี
   “ถามแปลก ฉันก็จะมาคุยกับแกน่ะสิ”
   “ก็คุยมาสิ”
   “อืม” พ่อพยักหน้าแล้วพูดต่อ ”เพื่อนสนิทของฉันต้องย้ายไปอยู่เมืองนอก แต่ลูกสาวยังเรียนอยู่… ”
   “พ่อก็จะให้เธอ มาอยู่กลับเราว่างั้น” ผมถามก่อนที่พ่อจะพูดจบ
   “อืม นั้นแหละ”
   “แล้วพ่อมาบอกผมทำไม”
   “ที่ฉันมาบอกแกเพราะอยากให้แกทำตัวดีๆกับเธอ แกน่าจะรู้ตัวเองดี ว่าแกมันเป็นคนยังไง”
   “ฮึ”ผมหัวเราะในลำคอ น่าตลกสิ้นดี ทำตัวดีๆกับผู้หญิงน่ะหรอ ขำน่า
   “งั้นหรอ แต่ไม่รับปากหรอกนะ ถ้ายัยนั้นรุกผมก่อน ก็ช่วยอะไรไม่ได้..ยัยนั้นชื่ออะไร”
   “ชื่อ ดัชมิลล์ อายุ 18 โรงเรียนเดียวกับแก เป็นเด็กเรียนดี เกียจนิยม และเธอก็จะมาอยู่บ้านเราในวันพรุ่งนี้ ตอนเลิกเรียนเธอจะมา ข้อมูลแค่นี้โอเค มั้ยย ”
   “ฮึ..ผมถามแค่ถามชื่อไม่ได้ถามนอกเหนือจากนั้นซะหน่อย”
พอพูดจบผมก็เดินออกมาจากห้องนั่งเล่นทันที ฮึ ดัชมิลล์ เด็กเรียนดี น่าขำชะมัด คุณว่ามันน่าขำมั้ย พ่อจะให้คนอย่างผม ทำตัวดีๆกับผู้หญิง เหอะ ฝันไปเถอะ ผู้หญิง เป็นสิ่งที่น่ารักเกียจ ที่สุดในชีวิตของผม สำหรับผม ผู้หญิงเป็นได้แค่เพียง ของเล่นชิ้นนึงของผมเท่านั้น ถ้ามันน่าเบื่อ หมดสนุกก็โยนมันทิ้งไป สำหรับผม พวกหล่อนเป็นได้แค่นั้นจริงๆ




[ดัชมิลล์]
วันนี้เป็นวันที่ฉันต้องย้ายไปอยู่บ้านของคุณลุง เพื่อนของพ่อแล้วสินะ ความจริงฉันเถียงกับพ่อแม่แทบตาย ว่าจะไม่อยู่ เพราะยังไง ฉันก็สามารถอยู่บ้านคนเดียว ดำรงชีวิตคนเดียวโดยที่ไม่ต้องมีพวกท่าน ได้สบายๆอยู่แล้ว แต่เหมือนพวกท่านจะไม่ทำในอย่างที่ฉันต้องการ ขัดใจฉันตลอดเรื่อยมา จนตอนนี้ฉันก็ต้องย้าย ฉันคิดว่ามันไม่จำเป็นเลยด้วยซ้ำที่พวกท่านจะต้องให้ฉันไปอยู่บ้านของคุณลุง เพราะยังไงๆตอนที่พวกท่านอยู่ พวกท่านก็ให้ฉันอยู่บ้านคนเดียวบ่อยอยู่แล้ว นานๆทีจะกลับมา แล้วอยู่ๆจะมานึกห่วงไม่อยากให้อยู่บ้านคนเดียว เฮอะ ไร้สาระ สิ้นดี
   “ดัชมิลล์”
   “........”
   “นี่! ดัชมิลล์!!”
   “ว่าอะไร” ฉันตื่นจากภวังค์ทันทีเมื่ออยู่ๆเพื่อนรักอย่างนมเปรี้ยว ก็เรียกฉันเสียงดัง
   “เป็นอะไรน่ะ ฉันเรียกเธอหลายครั้งแล้วนะ มัวเหม่ออะไรอยู่ได้”
   “อืมโทษที ไม่ได้เป็นอะไร เธอมีไรก็ว่ามาสิ”
   “ฉันบอกเธอว่า วันนี้ใช่มั้ย ที่เธอต้องไปอยู่บ้านคุณลุงเพื่อนพ่อเธอน่ะ” นมเปรี้ยวถามอีกรอบ เมื่อครั้งแรกเธอถามแต่ฉันไม่ได้ยิน
   “อืม”ฉันพยักหน้าตอบ แล้วถามเธอต่อ”ถามทัมไม จะไปส่งหรอ”
   “อืมใช่ ไปส่งได้ใช่มั้ย”
   “ก็ตามใจเธอสิ” ฉันยักไหล่ตอบอย่างไม่ใส่ใจอะไรมาก เพราะยังไงๆ ยัยนี้ก็ต้องไปส่งฉันอยู่แล้ว ถึงฉันไม่ให้ ยังไงยัยนี่ก็ตื้อตามไปจนได้
นมเปรี้ยว เป็นเพื่อนที่สนิทที่สุดของฉันคนนึง เราคบกันมาตั้งแต่อยู่ประถม กับเพื่อนอีกสามคน แต่พอเริ่มขึ้นม.ต้น ต่างคนก็ต่างไปเรียนโรงเรียนของตัวเองที่สนใจ ส่วนฉันกับนมเปรี้ยวเลือกโรงเรียนนี้ เราเลยอยู่ด้วยกันจนจะจบม.ปรายนี้ ส่วนมหาลัย ฉันก็ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าเราะจะได้อยู่ด้วยกันรึเปล่า เพราะยัยนั้นต้องเลือกเรียนในสิ่งที่เธอชอบ ฉันก็คงเหมือนกัน
   “เฮ้ สาวสวย เลิกใสแว่นได้แล้วน่า ยังไงทุกคนก็เห็นใบหน้าที่น่ารักของเธอแล้วนะ จะอำพรางตัวไปเพื่อนอะไรกัน ” เพื่อนผู้ชายห้องอื่นทักมายังโต๊ะที่ฉันกับนมเปรี้ยวนั่งอยู่
   “เรื่องของพวกฉันน่า นายเกี่ยวอะไรด้วยล่ะ” นมเปรี้ยวตอบกลับไป
ใช่แล้วฉันกับนมเปรี้ยวเราใส่แว่นตา แล้วฉันก็ถักเปียให้เหมือนเด็กเรียน เราแต่งแบบนี้มาโรงเรียนทุกวัน จนกว่าจะเบื่อแล้วค่อยเลิกแต่งไปเอง อีกสาเหตุ คงเพราะเราเป็นเด็กเกียตินิยมด้วยมั้ง เลยต้องแต่งตัวให้ดูเรียบร้อยหน่อย


เลิกเรียน
   “นี่ดัชมิลล์ เธอต้องไปเอาของที่บ้านก่อนใช่มั้ย”
   “อืม” ฉันพยักหน้าตอบ
   “งั้นไปกัน เราจะได้ไปเปลี่ยนชุดด้วย”
ฉันกับนมเปรี้ยวมาถึงที่บ้านจัดการเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เป็นตัวของตัวเองแล้วก็จัดแจงเก็บกระเป๋าเสื้อผ้าเอาของที่จำเป็นไป ขาดเหลลืออะไรค่อยกลับมาเอาไหม่ จากนั้นพวกเราก็เดินทางตามแผนที่ ที่พ่อให้ใว้..

ข้อความ :
จากคุณ * :
 

หน้าที่ 1 จาก 1 หน้า
แสดง เรื่อง
ความคิดเห็นที่ 1

ช่วยวิจานด้วยเน้อ ออ

จากคุณ samuizheza/(samuizheza) อัพเดตเมื่อ 22/11/2554 23:06:50
ความคิดเห็นที่ 2
อ่าจบ ช่วยวิจารด้วย ยเน้อ  อ
จากคุณ B'oom/(samuizheza) อัพเดตเมื่อ 20/11/2554 22:59:01
หน้าที่ 1 จาก 1 หน้า
แสดง เรื่อง
 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 351 ท่าน