Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  






 
อ่านเรื่อง
Deathly of The Death คำสั่งร้าย...ให้หัวใจเจอรัก
Jerney
บทที่ 3 ชมรมสุดฮอต
4
19/11/2554 23:36:15
483
เนื้อเรื่อง

บทที่3
 

ชมรมสุดฮอต

 

 
ความจริงตอนนี้ฉันเริ่มจะคิดแล้วว่าคำพูดของฉันนี่ดูจะไม่มีใครรับฟังเลยซักคน ตั้งแต่

ตอนประชุมกันในบ้าน จนตอนนี้ได้คนที่นั่งข้างๆฉันก็ยังไม่รับฟังซักนิด ตกลงฉันไม่มี

ตัวตนอยู่เลยใช่มั้ยเนี่ยยย


หลังจากหมดชั่วโมงโฮมรูมก็มีรุ่นพี่จากไหนมากมายก็ไม่รู้แห่กันเข้ามาในห้องจนแออัด

แล้วแต่ละคนก็พยายามพูดชักจูงรุ่นน้องให้มาเข้าชมรมตัวเอง แต่เสียใจนะฉันมีชมรมที่

คิดจะเข้าอยู่แล้วแหละ ฉันไม่คิดอะไรมากรีบเดินไปหน้าห้องเพื่อลงชื่อเข้าชมรมยิงธนู

แต่เฮ้ย!..ทำไมคนมันลงชื่อเยอะขนาดนี้อ่ะ ขนาดที่เขียนชื่อมันเต็มแล้วแต่หลายคนก็

สามารถเขียนชื่อตัวเองลงไปได้ทั้งแนวตั้ง แนวนอน แนวทแยง เขียนโค้งไปโค้งมายังมี

อ่ะ ตอนอยู่ที่โรงเรียนเก่าฉันก็อยู่ชมรมนี้นะ แต่ไม่เห็นมีคนเข้าชมรมเยอะขนาดนี้เลย

แต่ที่นี่ดูเหมือนชมรมนี้จะเป็นที่สนใจนะแถมคนที่ลงชื่อยังเป็นผู้หญิงถึง 90% เลย

เดี๋ยวนี้ผู้หญิงเค้านิยมการยิงธนูกันแล้วรึไงนะว่าแต่...คนเขียนชื่อเยอะมากจนไม่มีที่ว่าง

ขนาดนี้แล้วฉันจะเขียนชื่อตรงไหนดีล่ะเนี่ย ฉันพยายามมองทั่วกะดาษแต่ก็ไม่เห็นที่

เขียนเลย ฉันจึงพลิกหน้าหลังขึ้นมาแล้วจัดการเขียนชื่นามสกุลตัวใหญ่ๆลงไปเพราะ

กลัวว่ารุ่นพี่จะไม่รู้ว่ามีชื่อฉันอยู่หน้าหลัง แล้วฉันก็เดินกลับมานั่งที่แต่พอมานั่งที่แล้ว

ฉันก็ไม่รู้จะทำอะไรอ่ะ ไม่ว่าจะหันซ้ายหรือหันขวาก็เจอแต่คิลนี่แหละ หรือฉันจะชวน

เขาคุยดีนะ


“ฉันว่าไหนๆเราก็นั่งข้างกันแล้ว เรามาเป็นเพื่อนกันมั้ย?” ฉันถามขึ้น ทำให้คิลหันมา

มอง แต่หน้าเขาก็ยังคงนิ่งจนไม่รู้ว่าเขาคิดอะไรอยู่


“วุ่นวายจริงๆ” เขาพึมพำเบาๆจนฉันไม่รู้ว่าเขาพูดอะไร ก่อนเขาจะพูดขึ้นมาเสียง

ดัง(ที่ฉันต้องเงี่ยหูฟังถึงจะได้ยิน)ว่า“ตามใจเธอก็แล้วกัน”


มะ...หมอนี่ รับปากจะเป็นเพื่อนกับฉันงั้นเรอะ!!! ฉันนึกว่าเขาจะตอบประมาณว่า

‘ทำไมฉันต้องเป็นเพื่อนกับเธอ’หรือไม่ก็ ‘ใครจะอยากเป็นเพื่อนกับเธอ’ซะอีกน่ะ (แล้ว

เธอจะถามให้ตัวเองหน้าแตกทำเพื่อ???)


“แล้วนายไม่ไปเข้าเลือกชมรมเหรอ?”


            คิลหันมามองหน้าฉันสักพัก เหมือนกำลังจะพิจารณาอะไรสักอย่าง แต่แล้ว

ก็ถอนหายใจแล้วเบือนหน้ามองไปทางอื่น นี่หมอนี่ไม่อยากมองหน้าฉันขนาดนั้นเลย

หรือไงเนี่ย?


            “ฉันเรียนม.ต้นที่นี่”


            หมอนี่ตอบไม่ตรงคำถามนะว่ามั้ย?


            เขาหันกลับมามองหน้าฉันอีกครั้ง และเหมือนเขาจะรู้ว่าฉันไม่เข้าใจคำตอบ

ของเขา เขาจึงพูดขยายความให้ฟัง


            “ฉันมีชมรมตั้งแต่อยู่ม.ต้นแล้ว”


            “อ้อ แล้วนายอยู่ชมรมอะไรล่ะ”


            อ่า...ไม่ใช่ว่าฉันอยากถามซอกแซกหรอกนะ แต่อย่างน้อยฉันก็น่าจะรู้อะไร

เกี่ยวกับ‘เพื่อนคนใหม่’ของฉันหน่อยนี่นา


            “ฉันเป็นรองประธานชมรม”


            โว้ย!!!แล้วฉันจะรู้มั้ยเนี่ยว่านายอยู่ชมรมอะไรน่ะ ตอนนี้ฉันเริ่มจะสงสัย


แล้วนะ ว่าตกลงหมอนี่เป็นคนพูดน้อยแต่ตีความคำถามผิด หรือเป็นคนพูดมากที่ทำเป็น


พูดหลงประเด็นเพื่อจะได้อธิบายอีกรอบกันแน่


            “แล้วตกลงนายอยู่ชมรมไหนกันแน่”คิลมองหน้าฉันเหมือนตัวประหลาด

ทันทีที่ฉันถามเสร็จ


            “นี่เธอไม่ได้อ่านรายชื่อสมาชิกหลักๆ ของชมรมที่ตัวเองไปสมัครเลยหรือไง

เนี่ย ฉันอยู่ชมรมเดียวกับเธอนั่นแหละ”


          “หะ...หาเอ่อ...พอดีไม่ได้มองน่ะ นายอยู่ชมรมเดียวกับฉันเลยเหรอ”ฉันพูด

พลางหัวเราะแห้งๆ ก็แหม...ไอ้กระดาษลงชื่อนั่นมันแทบจะไม่เหลือที่ว่างเลยนี่นา ชื่อ

คนเต็มพรืดแล้วชื่อนายฉันก็ไม่รู้จะไปมองเห็นได้ไงล่ะ ตอนเข้าไปเขียนชื่อฉันก็เบียด

กับคนอื่นจนแทบแบนแน่ะ เอ๊ะ...แล้ว


            “นายรู้ได้ไงว่าฉันเข้าชมรมไหน ก็คนแน่นขนาดนั้น”ฉันหันไปถามคิลที่ดูจะ

มีสีหน้าเหมือนจะตะลึง แค่เหมือนจะนะ เพราะหมอนี่แค่หันหน้าขวับมาทางฉันทันที

แต่สีหน้านี่...ยังนิ่งเหมือนเดิม


            “ข่าวของยัยนั่นนี่ ก็ต้องแม่นล่ะ”คิลพึมพำกับตัวเอง ก่อนจะหันมาตอบฉัน

“เธอลุกตอนรุ่นพี่บอกชื่อชมรมไง”


            “อ้อ อื้ม”


          ”เอาล่ะ ทุกคนลงชื่อครบแล้วนะ ถ้างั้นหลังเลิกเรียนให้ทุกคนไปที่ห้องชมรม

ของตัวเองเลยนะ”รุ่นพี่คนหนึ่งพูดขึ้น เมื่อเพื่อนในห้องคนหนึ่งลงชื่อในใบชมรมยิงธนู

เสร็จแล้ว (เหลืออยู่ชมรมเดียวที่ยังลงชื่อไม่เสร็จ ทั้งๆที่ชมรมอื่นลงชื่อเสร็จกันเป็นชาติ

แล้ว) แล้วรุ่นพี่ทุกๆคนก็พากันเดินออกไปจากห้องพร้อมกับอาจารย์ที่เดินสวนเข้ามา


            ”Hi! Students.Let’s start the first lesson”


 
 
          กริ๊งงงงงงงงง


            “เฮ้อออ”


ฉันนอนฟุบลงไปกับโต๊ะทันทีที่ได้ยินเสียงกริ่ง ที่ฉันชอบให้มันดังที่สุด เพราะในที่สุด

ฉันก็เลิกเรียกแล้ว..แว้ว...แว้ว  


ฉันอยากจะบ้าตายกับโรงเรียนนี้จริงๆ เรียนวันละแปดวิชา แปดวิชาเชียวนะ!!!แล้ว

ทุกสิชาฉันยังต้องเรียนเป็นภาษาอังกฤษอีกด้วย นี่กะจะให้เด็กเรียนไปแข่งถึงโอลิมปัส

หรือไง โรงเรียนเก่าฉันยังเรียนอย่างมากยังไม่เกินหกวิชา นี่ล่อเข้าไปแปดดด ทำเอาฉัน

เปลี่ยนวิชาในหัวไม่ทันกันเลยทีเดียว ไอ้ครั้นจะหันไปคุยกับเพื่อนเพื่อผ่อนคลายความ

เครียดอย่างที่เคยทำประจำ ก็ไปเจอะเข้ากับคิลที่นั่งเรียนและจดโน้ตอย่างตั้งใจมากๆ

พอฉันจะชวนเขาคุยมันก็เหมือนมีออร่าบางอย่างที่บอกว่า‘ใครกวนตาย’แล้วใครมันจะ

กล้าชวนคุยกัน (วะ)


อาจารย์ของโรงเรียนนี้ก็ดูเหมือนจะฝึกสอนกันมาเป็นอย่างดี คุยหน่อยก็มองด้วยสายตา

เชือดเฉือนหรือถ้ามากหน่อยก็ปาปากกาไวท์บอร์ดใส่หัว ใครที่‘เผลอ’หลับก็จะ‘

บังเอิญ’โดนปากกาไวท์บอร์ดที่อาจารย์ทำหลุดมือแล้วไปโดนหัวพอดีเหมือนจับวาง วิธี

การสอนของอาจารย์ก็มีแต่บรรยายด้วยทำนองเสียงแบบโมโนโทนเหมือนกันทุกคน

ทั้งๆที่ในห้องก็มีกระดานแถมอาจารย์ยังพกไวท์บอร์ดมาทีเป็นกล่องแต่ไม่ยักเขียน

กระดาน


“นี่”


ไง...พอคิดออกหรือยังว่าฉันต้องเผชิญหน้ากับสถานการณ์เลวร้ายแค่ไหน แล้วฉันจะทำ

อะไรได้บ้างนอกจากนั่งจดโน้ตยิกๆ ทั้งๆที่หาวจนตาแทบจะปิดน่ะ


“เธอ”


แต่ก็โชคดีแล้วนะเพราะตอนนี้เลิกเรียนแล้ว ฉันล่ะโล่งอกโล่งใจ รอดพ้นหายนะสักที


ผัวะ!!!


“โอ๊ยยย”


ใครฮะ ใครมันกล้าเอาเขกหัวฉัน ฉันรีบเงยหน้าพร้อมเอาเรื่องทันที แต่...


“คะ...คิล”


“หลับหรือไง ไปได้แล้ว”


อะไรอ่ะ หมอนี่รอฉันอยู่เหรอ ฉันไม่ได้หลับอยู่สักหน่อยนะ ว่าแต่ ไปไหนอ่ะ ฉันมอง

หน้าเขาอย่างสงสัย


“หลับจนเบลอหรือไง ไปชมรมได้แล้ว”


เขาว่าจบแล้วเดินไปเลย ฉันเลยต้องรีบเก็บของแล้วตามเขาไป ฉันลืมสนิทเลยนะว่า

ต้องไปชมรมอ่ะ แหม...เจอมหกรรมสรรพวิชาขนาดนั้น ฉันลืมไปคงไม่แปลกหรอก

(มั้ง)


ฉันรีบวิ่งตามคิลลงตึกมา แต่หมอนั่นหายไปแล้วอ่ะ ไวชะมัด ฉันไปตึกชมรมไม่ถูก

นะ!!!


“ช้า”


เฮือก!!!  มะ..หมอนี่ มาอยู่ตรงนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย


“นายหายตัวได้หรือไง?”ฉันพูดพึมพำกับตัวเองเบาๆ


“ไร้สาระ ตามมา”เขาคงไม่ได้ยินที่ฉันพูดเมื่อกี้ใช่ไหม หูดีไปหรือเปล่าเนี่ย


ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 225 ท่าน