Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  






 
อ่านเรื่อง
Deathly of The Death คำสั่งร้าย...ให้หัวใจเจอรัก
Jerney
บทที่ 2 เพื่อนสุดแปลก
3
19/11/2554 23:32:28
392
เนื้อเรื่อง

บทที่ 2

เพื่อนสุดแปลก

 

 
            หลังจากการประชุมของบ้าน (ซึ่งฉันไม่ได้มีส่วนเกี่ยวเลยแม้แต่น้อย) พ่อก็

จัดการย้ายบ้านและโรงเรียนของฉันภายในหนึ่งอาทิตย์ เพื่อให้ทันการเปิดเทอมของ

โรงเรียนเซนต์แครอเรียซึ่งน้องสาวของฉันเรียนอยู่และนั่นก็คือวันนี้นี่เอง หลายคนอาจ

สงสัยว่าทำไมฉันถึงไม่มาเรียนที่นี่ตั้งแต่แรกทั้งๆที่น้องสาวฉันก็เรียนอยู่ที่นี่ มันเป็น

เพราะว่าที่โรงเรียนนี้น่ะอยู่ไกลจากบ้าน(เก่า)ของฉันมาก และฉันก็ไม่รู้ว่าทำไมยัยธีน

ถึงต้องขอพ่อแม่ถ่อมาเรียนถึงนี่ แต่เอาเป็นว่าช่างมันเถอะเพราะชุดนักเรียนของที่นี่สวย

มากเลยล่ะ เสื้อของที่นี่เป็นเสื้อเชิ้ตสีขาว สวมทับด้วยเสื้อสูทแขนยาวสีดำ มีเนคไทสี

ฟ้า ส่วนกระโปรงจะเป็นกระโปรงสั้นสีดำตรงขอบกระโปรงจะเป็นสีขาว ส่วนที่อื่นจะ

แต่งยังไงก็ได้แค่ให้มีเครื่องแบบที่กล่าวมาข้างต้นครบก็ถือว่าถูกระเบียบ ฉันยืน

ส่องกระจกอยู่นาน ก่อนจะรู้สึกตัวและออกจากห้องตัวเอง


            “อาร์ทีมิส ลงมากินข้าวแล้วก็ไปโรงเรียนได้แล้วลูก”


            เมื่อได้ยินเสียงพ่อเรียกฉันเลยรีบวิ่งลงมาข้างล่าง ที่มีพ่อกับแม่นั่งกินข้าวอยู่

ก่อนแล้ว สงสัยยัยธีนคงไปโรงเรียนแล้วล่ะมั้ง ยัยนี่ตื่นเช้ากว่าฉันเสมอเลยแหละนะ


            หากคุณกำลังสงสัยว่าใครคือ‘อาร์ทีมิส’แล้วล่ะก็ ฉันจะบอกว่านั่นคือชื่อของ

ฉันเอง และก็เป็นชื่อเล่นที่ฉันคิดว่ามันยาวเกินกว่าเป็นชื่อเล่น เพราะมันยาวพอๆกับชื่อ

จริงฉันเลยทีเดียว พ่อเป็นคนตั้งชื่อเล่นให้ฉันโดยตั้งตามชื่อของตัวละครในเทพนิยายกรีก

พ่อฉันชอบอ่านเทพนิยายกรีกมากๆจนเอามาตั้งเป็นชื่อลูกเลยคิดดู แต่ว่าไม่ได้มีแต่ฉัน

หรอกที่มีชื่อเล่นโอเวอร์ขนาดนี้เพราะน้องฉันก็มีชื่อว่า‘อธีน่า’ แน่นอนว่าชื่อเล่นยาวๆ

แบบนี้ก็มีแต่พ่อเท่านั้นที่เรียกเต็มๆ ส่วนคนอื่นน่ะเรียกแค่สั้นๆว่า‘อาร์ท’กับ‘ธีน’เท่านั้น


“งั้นหนูไปโรงเรียนก่อนนะคะ” ฉันบอกลาพ่อกับแม่แล้วรีบวิ่งออกจากบ้าน วิ่งทำไมน่ะ

หรอ ก็เพราะมันจะสายแล้วน่ะสิ


            “โชคดีนะลูก”




            “เฮ้อ มาทันแบบเฉียดฉิวเลยแฮะ” ฉันพูดขึ้นหลังจากวิ่งผ่านประตูโรงเรียน

ที่ปิดแบบแทบจะหนีบชุดฉันไว้ได้เลย ฉันรีบเดินออกจากบริเวณนั้นทันที พราะแน่ใจ

ว่าอีกไม่นานต้องมีอาจารย์เดินมาจับเด็กที่มาสายแน่


 

หลังจากเดินตามหาห้องเรียนของฉันมานานมากๆแล้ว ฉันก็ยังไม่เจอซักที ว่ากันตาม

ตรงฉันไม่เคยคิดเลยว่าโรงเรียนนี้มันจะใหญ่ได้ขนาดนี้น่ะ ฉันนี่เดินหลงแล้วหลงอีก จน

อยู่ในสภาพเหมือนคนหมดแรง นี่ขนาดฉันเดินได้ไม่ถึงครึ่งของพื้นที่โรงเรียนฉันก็

เหนื่อยขนาดนี้แล้ว นี่โรงเรียนนี้มันใหญ่ขนาดไหนกันเนี่ยยย


            หลังจากเดินวนรอบโรงเรียนไปหลายรอบแล้วในที่สุดฉันก็ได้ไปเจอแผนที่ที่

แปะอยู่บนบอร์ดใหญ่หน้าโรงเรียนที่ฉันเดินผ่านไปแล้วสองรอบแต่ไม่ได้เห็นมันก่อน

เลยแม้แต่น้อย และพบว่าห้องเรียนของฉันอยู่บนชั้นแปด ใช่!อ่านไม่ผิดหรอก ชั้นแปด

จริงๆ โชคยังดีที่ตึกนี้มีลิฟท์ ไม่งั้นฉันคงต้องเดินขาลาก


“เอาล่ะ นักเรียนทุกคนตอนนี้เป็นชั่วโมงโฮมรูม ดังนั้นครูจะให้ทุกคนเลือกที่นั่งกันตาม

ใจชอบเลยนะจ๊ะ”


ฉันรีบกวาดตามองหาที่นั่ง ในห้องจัดโต๊ะเรียงเป็นคู่ๆมีทั้งหมดอยู่สามแถว ฉันจึงเดิน

ไปแถวตรงกลางก่อนจะนั่งลงตรงแถวที่สามนับจากหน้ากระดาน เมื่อฉันนั่งลงแล้วอยู่ๆ

ก็มีผู้ชายคนหนึ่งเดินมานั่งลงที่เก้าอี้ด้านขวาของฉัน ไม่ได้นะ!!!ฉันอยากจะนั่งกับ

เพื่อนสนิทนี่นา…ถึงจะยังไม่มีก็เถอะ


            “นี่ นายน่ะไปนั่งตรงอื่นสิ ตรงนี้ฉันจะให้เพื่อนฉันนั่ง” ฉันหันไปพูดกับเขา

พร้อมสำรวจเขาไปด้วย อา...หมอนี่ก็ถือว่าหล่อใช้ได้...ไม่สิ หล่อมากๆเลยล่ะ เขา

เป็นผู้ชายที่หน้าหวานที่สุดเท่าที่ฉันเคยเจอมาเลย เขามีผมสีดำสนิทซอยสั้นระต้นคอ

และมีดวงตาสีฟ้าน้ำทะเลที่ดูน่าค้นหา แต่ทั้งที่หน้าตาดูดีขนาดนี้ แต่ท่าทางที่เขา

แสดงออกกลับดูเป็นผู้ชายนิ่งๆจนดูน่ากลัว นั่นอาจจะเป็นเพราะเขาเจาะหูข้างขวาเยอะ

จนน่ากลัว น่าจะประมาณ 1.2..3...5 อัน เฮ้ย!ทำไมเยอะอ่ะ ฉันมัวแต่พิจารณา

หน้าเขาจนไม่รู้ว่าเมื่อไรที่เขาหันหน้ามาหาฉันและพูดตอบคำถามของฉัน


            “แล้วเธอมีเพื่อนรึไง” ช่างเป็นถ้อยคำที่เจ็บและแทงใจจริงๆเลยนะ เห็น

เงียบๆแต่ดูเหมือนหมอนี่จะปากร้ายใช่เล่นนะ


            “มะ...ไม่มี แต่เดี๋ยวก็มีเองแหละ เพราะงั้นนายลุกไปนั่งกับเพื่อนนายเลย”


            “ฉันก็ไม่มีเพื่อนเหมือนกัน” โว้ยยย หมอนี่นี่ก็ฉันเพิ่งบอกไปว่าเดี๋ยวก็หาได้

ไม่มีแล้วทำไมไม่ไปหาล่ะ


โปรดสังเกตว่าข้อความข้างบนฉันแค่คิดไม่ได้พูด ถึงจะเพิ่งรู้จักกันแต่ฉันก็กลัวนะT_T


ดังนั้นฉันจึงพูดได้แค่


            “ตามใจละกัน ว่าแต่ฉันชื่ออาร์ทนะ”


            “...”


            “เอ่อ...แล้วนายชื่ออะไรเหรอ?”


            “คิล”


ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 272 ท่าน